I SA/Rz 1/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za luty 2015 r. oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, a także zabezpieczenia tych należności na majątku skarżącego, 2) uchyla decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za luty 2015 r. oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, a także zabezpieczenia tych należności na majątku skarżącego, 3) umarza postępowanie administracyjne w zakresie opisanym w pkt 1 i 2, 4) oddala skargę w pozostałym zakresie, 5) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego E. C. kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. C. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], przedmiocie: 1) określenia skarżącemu przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz kwoty odsetek za zwłokę, należnych od tych zobowiązań: • za luty 2015 r., w wysokości 8 345 zł oraz odsetek w kwocie 722 zł, • kwoty podatku do wpłaty za luty 2015 r., w wysokości 32 234 zł oraz odsetek w wysokości 5 108 zł, • kwoty podatku do wpłaty za marzec 2015 r., w wysokości 32 522 zł oraz odsetek w wysokości 4 918 zł, • kwoty podatku do wpłaty za kwiecień 2015 r., w wysokości 40 031 zł oraz odsetek w wysokości 5 808 zł, • kwoty podatku do wpłaty za maj 2015 r., w wysokości 44 427 zł oraz odsetek w wysokości 6 002 zł, • kwoty podatku do wpłaty za czerwiec 2015 r., w wysokości 39 100 zł oraz odsetek w wysokości 5 133 zł, • kwoty podatku do wpłaty za lipiec 2015 r., w wysokości 27 876 zł oraz odsetek w wysokości 3 483 zł, • kwoty podatku do wpłaty za sierpień 2015 r., w wysokości 48 339 zł oraz odsetek w wysokości 5 270 zł, • kwoty podatku do wpłaty za wrzesień 2015 r., w wysokości 56 056 zł oraz odsetek w wysokości 6 241 zł, • kwoty podatku do wpłaty za październik 2015 r., w wysokości 40 561 zł oraz odsetek w wysokości 4 249 zł, • kwoty podatku do wpłaty za grudzień 2015 r., w wysokości 30 935 zł oraz odsetek w wysokości 2 827 zł, 2) orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku skarżącego: • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2015 r., w wysokości 36 789 oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 5 830 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2015 r., w wysokości 32 522 oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 4 918 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r., w wysokości 40 031 oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 5 808 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2015 r., w wysokości 43 395 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 6 002 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r., w wysokości 39 100 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 5 133 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r., w wysokości 27 876 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 3 483 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2015 r., w wysokości 44 610 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 5 270 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2015 r., w wysokości 56 056 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 6 241 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2015 r., w wysokości 40 561 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 5 830 zł, • kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., w wysokości 30 935 zł oraz należnych od tego zobowiązania odsetek za zwłokę w wysokości 2 827 zł, umorzył postępowanie odwoławcze. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w trakcie przeprowadzonej u skarżącego kontroli podatkowej stwierdzono, że w lutym 2015 r. odliczył on od przypadającego do zapłaty podatku należnego podatek naliczony, wynikający z 28 faktur wystawionych przez J. M. oraz 10 faktur wystawionych przez B. I. sp. z o.o., niepotwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Oprócz tego skarżący w 2015 r. wystawił dla J. K. 53 faktury, dokumentujące sprzedaż usług, które to usługi w rzeczywistości nie zostały wykonane. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] marca 2017 r. określił skarżącemu przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych, tj. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz zobowiązań podatkowych z tytułu kwoty podatku do wpłaty, o którym mowa w art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm., zwanej dalej ustawą o podatku od towarów i usług) za poszczególne miesiące od lutego do października i grudzień 2015 r., wraz z odsetkami, a także dokonał zabezpieczenia przedmiotowych należności na jego majątku. Od tego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Kontrola podatkowa u skarżącego zakończyła się 31 marca 2017 r., którego to dnia sporządzono odpowiedni protokół z tych czynności. W dniu 15 maja 2017 r. skarżący złożył korektę deklaracji VAT na poczet podatku od towarów i usług za luty 2015 r., w której to uwzględnił ustalenia poczynione w trakcie przeprowadzonej u niego kontroli i odpowiednio skorygował wysokość swojego zobowiązania. W związku z wystawieniem przez skarżącego w okresie od lutego do grudnia 2015 r. faktur, dokumentujących sprzedaż usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca, Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], określił mu zobowiązania podatkowe z tytułu kwot do wpłaty, za wyżej wskazane miesiące, za wyjątkiem listopada. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2017 r., w przedmiocie określenia mu przybliżonych kwot zobowiązań, wraz z odsetkami i zabezpieczenia wynikających z tego tytułu należności, umorzył postępowanie odwoławcze. W tym zakresie organ powołał się na przepis art. 33 a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), zgodnie z którym decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W ocenie organu II instancji wygaśnięcie decyzji z [...] marca 2017 r. o zabezpieczeniu nastąpiło z chwilą doręczenia skarżącemu decyzji określającej mu wysokość zobowiązań podatkowych, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] sierpnia 2017 r., co nastąpiło w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, w dniu 28 sierpnia 2017 r. Od tego dnia nie można było więc prowadzić postępowania odwoławczego, w przedmiocie rozstrzygnięcia zabezpieczającego, albowiem od tego czasu decyzja zabezpieczająca przestała w części istnieć. Postępowanie odwoławcze stało się więc bezprzedmiotowe i wobec tego należało je umorzyć. Jeżeli chodzi o kwestie zobowiązania podatkowego skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2015 r., to zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wobec złożenia przez skarżącego korekty deklaracji VAT za ten okres rozliczeniowy, uwzględniającej ustalenia kontroli, nie było potrzeby wydawania decyzji określającej. W związku z tym, że brak było podstaw do wydawania w tym przypadku decyzji określającej, zbędnym stało się też prowadzenie dalszego postępowania w sprawie zabezpieczenia. Złożona przez skarżącego korekta stanowiła bowiem samodzielną podstawę do wystawienia w dniu 3 lipca 2017 r., tytułu wykonawczego i prowadzenia egzekucji. W związku z umorzeniem postępowania odwoławczego w sprawie organ odwoławczy uznał, iż odnoszenie się do podniesionych w odwołaniu zarzutów pozostaje bez wpływu na jej wynik. Niemniej jednak nadmienił, że wydanie decyzji o zabezpieczeniu uzasadniała znaczna wysokość przybliżonych zobowiązań do posiadanego przez skarżącego majątku. Dysproporcja tych dwóch wielkości uprawdopodabniała niewykonanie przez skarżącego jego zobowiązań podatkowych. Postępowanie zabezpieczające ma zaś ma charakter pomocniczy do postępowania egzekucyjnego, słuząc stworzeniu pewnych gwarancji, iż w przyszłości dojdzie do wykonania zobowiązania. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] października 2017 r. wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: ▪ art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sytuacji, w której winno dojść do merytorycznego rozpatrzenia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2017 r., ▪ art. 229 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124, art. 125, art. 180, art. 181, art. 187 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie podstawowej zasady prowadzenia podatkowego, jaką jest obowiązek starannego i całościowego zebrania materiału dowodowego, przy poszanowaniu zasady ekonomiki postępowania i zasady budzenia zaufania podatnika do organu podatkowego, ▪ art. 127 Ordynacji podatkowej, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania, poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy samodzielnej oceny materiału dowodowego, ▪ art. 33 a § 1 pkt 2 w zw. z art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie fikcji doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych, a w konsekwencji uznanie, że decyzja o zabezpieczeniu wygasła, podczas gdy decyzji z [...] sierpnia 2017 r. skarżącemu nie doręczono; brak jest też podstaw do przyjęcia, że informacja o możliwości odebrania decyzji została skarżącemu przekazana, ▪ art. 33 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że istniała uzasadniona obawa nieuiszczenia przez skarżącego kwoty zobowiązań podatkowych, a tym samym prowadzenia postępowania w kierunku zabezpieczenia tych należności. W uzasadnieniu skargi przytoczono szeroko argumenty przemawiające, zdaniem skarżącego, za stwierdzeniem, iż brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia, w przedmiocie zabezpieczenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, zaininicjowane przez skarżącego wniesieniem odwołania od decyzji określającej mu przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych, wraz z odsetkami, a także ich zabezpieczającej na jego majątku należności z tego tytułu. Jest to więc rozstrzygnięcie kończące postępowanie przed organem II instancji, u podstaw którego legły przesłanki natury procesowej. W tej sytuacji, mimo podniesionych w skardze licznych zarzutów, odnoszących się do zasadności zastosowania zabezpieczenia przez organ I instancji, kwestie te pozostają jednak poza zakresem niniejszej sprawy. Podstawę wydania decyzji zabezpieczającej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowiła regulacja art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na mocy której organ ten określił przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych skarżącego, a następnie dokonał ich zabezpieczenia na jego majątku. Skarżący nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wniósł od niego odwołanie, kwestionując zasadność jego wydania, w kontekście ustawowych przesłanek zabezpieczenia z art. 33 Ordynacji podatkowej. Przed rozpatrzeniem przedmiotowego odwołania przez organ II instancji skarżący złożył korektę deklaracji VAT za luty 2015 r., uznaną przez organ za prawidłową. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję określającą skarżącemu wysokość zobowiązań podatkowych za okres od lutego do października i grudzień 2015 r., wynikających art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu, w trybie doręczenia zastępczego, w dniu 28 sierpnia 2017 r. Wprawdzie skarżący zakwestionował w skardze między innymi prawidłowość tego doręczenia, jednakże jego stwierdzenia w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Korespondencja zawierająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] sierpnia 2017 r. została doręczona, w trybie doręczenia zastępczego, co było zgodne z art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej. Fizyczne niepodjęcie przesyłki przez skarżącego, co zaakcentowane zostało w skardze, w świetle przytoczonej wyżej regulacji nie jest warunkiem uznania prawidłowości doręczenia, jako że korespondencja została prawidłowo zaadresowana, możliwość jej odbioru była zaś dwukrotnie awizowana, zgodnie z art. 150 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. W tym kontekście należy zauważyć, że brak jest podstaw do podzielenia twierdzeń skargi o niemożności przyjęcia, że informacja o możliwości odebrania przesyłki została przekazana stronie skarżącej. Wynika to przede wszystkim z faktu, że swoich wątpliwości w zakresie prawidłowości awizowania skarżący nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób, w związku z tym jego twierdzenia w tym względzie uznać należy za gołosłowne. Jak wynika z treści art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Przenosząc normę prawną wynikającą z tej regulacji na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w dniu 28 sierpnia 2017 r. wygasła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2017 r., w zakresie, który został objęty decyzją określającą tego organu z [...] sierpnia 2017 r., a więc jeżeli chodzi o określenie przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych, powstałych na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za okres od lutego do października i grudzień 2015 r. i zabezpieczenie wynikających z tego tytułu należności na majątku skarżącego. Przepis art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest w tym zakresie jasny i czytelny, nie budzi też wątpliwości interpretacyjnych. Wygaśnięcie zaskarżonej odwołaniem decyzji, w trakcie trwającego postępowania odwoławczego powoduje, że postępowanie to staje się bezprzedmiotowe, i jako takie winno zostać umorzone. Decyzja od której wniesiono odwołanie nie funkcjonuje już bowiem w obrocie prawnym i nie kształtuje praw i obowiązków strony. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. I FPS 1/11 (dost. w CBOiS – www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze powyższe zgodzić się więc należy z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej, że postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie winno zostać umorzone, jednakże nie w pełnym zakresie, jak to uczynił organ. Sam bowiem organ II instancji w swojej decyzji stwierdza, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2018 r. wygasła jedynie w części, tj. tej, do której odnosi się decyzja określająca z [...] sierpnia 2017 r. To ostatnie rozstrzygnięcie nie objęło zaś zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od towarów i usług za luty 2015 r., odnośnie którego to skarżący złożył korektę deklaracji, uwzględniającą ustalenia kontroli. O ile rację ma organ, że złożenie korekty deklaracji VAT za luty 2015 r. spowodowało, iż nie zachodziła konieczność wydania decyzji określającej w tym przedmiocie, jako że prawidłowa wysokość należnego od skarżącego podatku wynikała ze skorygowanej deklaracji, to jednak nie sposób jest przyjąć, że decyzja zabezpieczająca w tym zakresie, w następstwie złożenia korekty, również wygasła. Ustawodawca bowiem w art. 33 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wyraźnie wiąże skutek wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej jedynie z doręczeniem decyzji określającej. W przypadku zobowiązania podatkowego skarżącego za luty 2015 r. warunek ten nie został jednak spełniony, jako że decyzja z [...] sierpnia 2017 r. nie obejmowała tego zobowiązania. Organ wprawdzie dostrzega ten fakt, jednakże wskazuje na bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego w tym zakresie, z uwagi na złożenie przez skarżącego korekty deklaracji podatkowej, jako na przyczynę umorzenia postępowania. Stanowisko takie nie znajduje jednak odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach, w których brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, w sytuacji złożenia przez podatnika korekty deklaracji. Niespełnienie warunku wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu automatycznie zaś sprawia, ze brak jest równocześnie podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił więc w części zaskarżoną decyzję, tj. w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie określenia skarżącemu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2015 r. oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, a także zabezpieczenia tych należności na majątku skarżącego. W przypadku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od towarów i usług za luty 2015 r. zauważyć należy, że rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] marca 2017 r., nie było w tym przedmiocie ostateczne, jako że toczyło się postępowanie odwoławcze. Przyjęcie w trakcie tego postępowania korekty deklaracji skarżącego za wskazany wyżej okres, uwzględniającej ustalenia kontrolne, sprawiło, że decyzja zabezpieczająca stała się bezprzedmiotowa. Tak więc postępowanie w tym zakresie winno zostać umorzone, po uprzednim uchyleniu decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. Samo bowiem umorzenie postępowania odwoławczego spowodowałoby, że decyzja zabezpieczająca stałaby się ostateczna i jako taka funkcjonowałaby w obrocie prawnym, podczas gdy wysokość zobowiązania skarżącego wynikała już ze skorygowanej deklaracji. W opisanym więc zakresie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego, w przedmiocie określenia skarżącemu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za luty 2015 r. oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, a także zabezpieczenia tych należności na majątku skarżącego, decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, w tym przedmiocie i kierując się art. 145 § 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne w tym zakresie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego, jeżeli chodzi o zobowiązania podatkowe, powstałe na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 217 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmującą zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, w wysokości 100 zł i zwrot kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wynoszącej 17 zł. Kierując się treścią art. 206 P.p.s.a. Sąd dokonał miarkowania wysokości kosztów, z uwagi na uwzględnienie skargi jedynie w niewielkim zakresie, tj. w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego, dotyczącego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego skarżącego, z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2015 r., przyznając te koszty w wysokości ok. 1/5 części.