II SA/Op 591/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. Z., A. Z. i Ł. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 sierpnia 2017r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalność odwołania w sprawie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa prawa użytkowania wieczystego i prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 10 maja 2017 r., nr [...], Starosta Brzeski, działając na podstawie art. 9 ust. 2a, 2b, 2i oraz 2j ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 r. poz. 770 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą oraz art. 36 pkt 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 r. poz. 770 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o KRS stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 2016 r. z mocy prawa przez Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Brzeskiego jako wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej: prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, zabudowanej stanowiącej działkę a o pow. 0,0351 ha, dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...], prawa własności budynku mieszkalnego o numerze [...], położonego na ww. działce a, dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...] oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr b o pow. 0,0118 ha, dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa A w [...] (siedziba: ul. [...],[...][...]) była wpisana do rejestru spółdzielni nr [...], prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Zgodnie też z przepisami wprowadzającymi ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym miała obowiązek złożenia wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego do dnia 31 grudnia 2015 r. Nie dopełniła jednak tego obowiązku, co potwierdza pismo Sądu Rejonowego Sądu Gospodarczego [...] Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego w [...] z dnia 16 grudnia 2016 r., nr [...]. Wobec tego, zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy, Spółdzielnię należy uznać za wykreśloną z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. W konsekwencji, zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy, Skarb Państwa nabył nieodpłatnie z mocy prawa mienie Spółdzielni - wskazane w rozstrzygnięciu decyzji, a prawa wszelkich osób uprawnionych do udziału w majątku likwidacyjnym wygasły z mocy prawa z chwilą wykreślenia podmiotu z rejestru tj. z dniem 1 stycznia 2016 r. Organ wyjaśnił, że w dziale II księgi wieczystej nr [...] jako użytkownik wieczysty oraz właściciel budynku stanowiącego odrębną nieruchomości wpisane jest wprawdzie B w [...], jednakże postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 grudnia 1984 r., sygn. akt [...], został dokonany wpis w rejestrze spółdzielni [...] nr [...] dotyczący zmiany nazwy podmiotu ze B w [...] na Spółdzielnię Mieszkaniową A w [...], co nie zostało ujawnione w treści ww. księgi wieczystej. Ponadto podkreślił, że nabycie ww. praw do przedmiotowych nieruchomości przez Skarb Państwa ma charakter nabycia pierwotnego i następuje bez obciążeń - poza przypadkami opisanymi szczegółowo w art. 9 ust. 2b, c, d. e, f. g oraz h ustawy. Właściwość Starosty Brzeskiego, który reprezentuje także Skarb Państwa, do wydania przedmiotowej, deklaratoryjnej decyzji wynika natomiast z art. 9 ust. 2i ustawy. Decyzja, poza doręczeniu jej Straćcie Brzeskiemu - jako wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej i reprezentującemu Skarb Państwa, przesłana została także Ł. Z., A. Z. i T. Z. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: T. Z., A. Z. i Ł. Z. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji odwołujący podnieśli zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 172 § 1 K.c. poprzez ich pominięcie w wyniku przyjęcia, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Brzeskiego nabył z mocy prawa użytkowanie wieczyste nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę a, własność budynku położonego na tej działce oraz użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej działkę nr b, w sytuacji gdy obligatoryjne zastosowanie ww. przepisów nie pozostawia wątpliwości, iż organ pierwszej instancji winien był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziłoby go do konkluzji, iż Skarb Państwa nie mógł nabyć z mocy prawa przedmiotowych nieruchomości, albowiem stanowią one własność skarżącej T. Z., która nabyła je w drodze zasiedzenia. Powołując art. 172 § i art. 176 K.c. wskazali, że począwszy od 1986 r. babcia skarżącej (G. K.) weszła w posiadanie samoistne ww. nieruchomości i od tego czasu władała nimi nieprzerwanie jak właściciel. Z kolei skarżąca weszła w posiadanie samoistne tychże nieruchomości po śmierci swojego dziadka (J. K.) i od tego czasu także włada nimi nieprzerwanie jak właściciel. W sprawie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości, których dotyczy zaskarżona decyzja toczy się postępowanie cywilne prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...],[...] Wydział Cywilny pod sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło niedopuszczalność wniesionego odwołania uznając, że odwołujący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu. Na podstawie art. 134 K.p.a. organ wyjaśnił, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym obejmujących przypadki braku legitymacji do wniesienia odwołania oraz wniesienia odwołania przez stronę nie mająca zdolności do czynności prawnych, jak również o charakterze przedmiotowym. Wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie służy wyłącznie stronie, którą z mocy art. 28 K.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W omawianej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie przepisów ustawy, na gruncie której kwestię interesu prawnego reguluje art. 9 ust. 2j. Stanowi on, że w postępowaniach dotyczących mienia i zobowiązań, o których mowa w ust. 2b, oraz w innych sprawach dotyczących gospodarowania tym mieniem Skarb Państwa jest reprezentowany przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, właściwego ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 2a. Innymi słowy wskazany przepis statuuje legitymację procesową starosty właściwego ze względu na miejsce ostatniej siedziby podmiotu. Zarazem z mocy przepisu art. 9 ust. 2b zdanie drugie ustawy - interesu prawnego w ww. postępowaniach - w tym w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa mienia określonego w art. 9 ust. 2b ustawy (art. 9 ust. 2i ustawy) - nie posiadają "wspólnicy, członkowie spółdzielni i inne osoby uprawnione do udziału w majątku likwidacyjnym", albowiem ich prawa "wygasają z chwilą wykreślenia podmiotu z rejestru", tj. co do zasady z dniem 1 stycznia 2016 r. Nie jest również stroną postępowania zlikwidowany podmiot, z uwagi na utratę zdolności prawnej. Ustawodawca w treści przywołanych przepisów wskazał starostę właściwego ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu, o którym mowa w art. 9 ust. 2a - jako jedyną stronę tego postępowania. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Kolegium, należało tym samym stwierdzić, że udział innych podmiotów - oprócz Starosty Brzeskiego - z uwagi na brak po ich stronie legitymacji procesowej - jest nieuprawniony. W konsekwencji wnoszący odwołanie nie byli legitymowani do udziału w postępowaniu, a w dalszej kolejności także - do wniesienia środka zaskarżenia określonego w art. 127 § 1 K.p.a. i w myśl art. 134 K.p.a. należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych. Na powyższe postanowienie, T. Z., A. Z. i Ł. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podnieśli zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię w wyniku przyjęcia, iż w niniejszej sprawie jedyną stroną postępowania jest Starosta Brzeski, a Skarżący nie byli legitymowani do udziału w postępowaniu, ani do wniesienia środka zaskarżenia. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2017 r., II OSK 1754/15 wskazali, że prawidłowa interpretacja powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż: "przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw". Stosownie do tego wywodzili, że skarżąca T. Z. ma interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, gdyż nabyła w drodze zasiedzenia własność nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę nr a, budynku mieszkalnego położonego na tej działce oraz nieruchomości stanowiącej działkę nr b, a zaskarżona decyzja Starosty Brzeskiego ma na celu utrącenie jej fundamentalnego prawa, tj. prawa własności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację zawartą w motywach zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd z zastrzeżeniem art. 57a, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygniecie odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżących, czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zauważyć przyjdzie, że z przepisu art. 134 K.p.a. wynika dla organu odwoławczego obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, w pierwszej kolejności dopuszczalności odwołania, a następnie zachowania terminu do jego wniesienia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienia go w terminie jest warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma natomiast charakteru merytorycznego lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Prawidłowo Kolegium wskazało przy tym w zaskarżonym postanowieniu, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. W ocenie Sądu podzielić należy również stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z uwagi na przyczynę podmiotową w postaci oczywistego i obiektywnego braku po stronie skarżących legitymacji do wniesienia odwołania. Dostrzec należy, że zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie służy wyłącznie stronie. Stosownie też do tego zgodzić się należy z tym, że przyczyny podmiotowe niedopuszczalności odwołania pozostają w bezpośrednim związku z przyznaniem jednostce statusu strony. Organ odwoławczy nie może przejąć rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji z urzędu, a wyłącznie na żądanie strony. Obowiązany jest dokonać oceny, czy jednostka żądająca udzielenia jej obrony przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie ma status strony. Sam udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie przesądza przy tym interesu prawnego jednostki w sprawie. Jedynie gdy jednostka jest adresatem uprawnienia lub obowiązku określonego w rozstrzygnięciu, przysługuje jej legitymacja procesowa. Sam fakt doręczenia decyzji nie daje natomiast jednostce automatycznie legitymacji do wniesienia odwołania. Wymaga to zatem ustalenia, czy jednostka wnosząca odwołanie ma status strony w sprawie, zgodnie z art. 28 K.p.a. W przypadku też konieczności badania i oceny interesu prawnego stwierdzenie, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych stwierdzoną w formie postanowienia należy natomiast odnieść do przypadków, gdy z okoliczności sprawy wynika wprost ograniczenie podmiotowe, a zatem gdy tak stanowi expressis verbis prawo i nie zachodzi konieczność czynności wyjaśniających (por. B. Adamiak [w:] "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", red. B. Adamiak i J. Borkowki, Warszawa 2017, s. 706-707). Chodzi tu zatem o oczywisty brak legitymacji odwoławczej, tj. taki brak, który ma charakter obiektywny i jego ustalenie nie wiąże się z oceną interesu prawnego. Taki też oczywisty brak legitymacji zaistniał w niniejszej sprawie po stronie skarżących. Wskazać należy, że postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 2016 r., przez Skarb Państwa - reprezentowany przez Starostę Brzeskiego, prawa własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego przysługujących Spółdzielni Mieszkaniowej A w [...], wykreślonej z Krajowego Rejestru Sądowego z dniem 1 stycznia 2016 r. Materialną podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy art. 9 ust. 2a, 2b, 2i oraz 2j ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 r. poz. 770 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Uwzględniając te regulacje wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy, podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie tej ustawy i które do dnia 31 grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, uznaje się za wykreślone z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. W myśl art. 36 pkt 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 1997 r., poz. 770 z późn zm), o której mowa w art. 1 ustawy, podmiotem podlegającym obowiązkowi wpisu do KRS jest spółdzielnia. Przepis art. 9 ust. 2b ustaw stanowi natomiast, że z dniem 1 stycznia 2016 r. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Prawa wspólników, członków spółdzielni i innych osób uprawnionych do udziału w majątku likwidacyjnym wygasają z chwilą wykreślenia podmiotu z rejestru. Na podstawie art. 9 ust. 2i ustawy nabycie przez Skarb Państwa zgodnie z ust. 2b własności nieruchomości albo użytkowania wieczystego stwierdza, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Stosownie zaś do art. 9 ust. 2j ustawy w postępowaniu tym Skarb Państwa jest reprezentowany przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, właściwego ze względu na ostatnią siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 2a. Nie ulega wątpliwości, że decyzja, o której mowa w ust. 2i ma charakter deklaratoryjny, gdyż nabycie prawa przez Skarb Państwa następuje zgodnie z ust. 2b z mocy prawa. W konsekwencji powyższych uregulowań przyjąć też należy, że w przedmiotowym postępowaniu poza organem administracji reprezentującym Skarb Państwa, nie ma innych stron postępowania. Jakkolwiek bowiem, zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, to jednak należy mieć na uwadze, że o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, rozstrzygają przepisy prawa materialnego. Jak słusznie natomiast wskazało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, z mocy art. 9 ust. 2b ustawy w przedmiotowym postępowaniu interesu prawnego nie posiadają wspólnicy, członkowie spółdzielni i inne osoby uprawnione do udziału w majątku likwidacyjnym. Na podstawie wskazanej regulacji prawa wszelkich osób związane z udziałem w majątku podmiotu wykreślonego z KRS z dniem 1 stycznia 2016 r. wygasają z chwila wykreślenia tego podmiotu z rejestru. To z kolei oznacza, że nie mogą one z tych praw wywodzić swojego interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym wydania deklaratoryjnego aktu w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa mienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2b ustawy. Takie postępowanie jest następcze względem nabycia mienia przez Skarb Państwa i prowadzone jest po wygaśnięciu praw do udziału w majątku likwidacyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu zasadnie zatem uznało w zaskarżonym postanowieniu, że skarżącym nie przysługiwała legitymacja do udziału w postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 2016 r., prawa własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego przysługujących Spółdzielni Mieszkaniowej A w [...], wykreślonej z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. Zaznaczyć przy tym trzeba, że taki stan wynikał wprost z przepisów prawa i nie było konieczne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie. Z przepisów art. 9 ust. 2b i ust. 2j ustawy, wprost wynika bowiem ograniczenie podmiotowe, zgodnie z którym jako jedyną stronę postępowania uznać należy starostę reprezentującego Skarb Państwa, który z dniem 1 stycznia 2016 r. nabył z mocy prawa mienie podmiotów, o których mowa w ust. 2a. W postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie bezspornie zatem przymiot strony przysługiwał wyłącznie Staroście Brzeskiemu, jako działającemu w imieniu Skarbu Państwa. Nie mógł natomiast przysługiwać A. Z. i Ł. Z., którzy co należy podkreślić, nawet nie wskazywali żadnych okoliczności na potwierdzenie ich ewentualnego interesu prawnego. Tak samo, jako legitymowana do udziału w postępowaniu nie mogła być uznana T. Z., która wywodziła swój interes prawny z nabycia w drodze zasiedzenia prawa własności do nieruchomości, których dotyczyło postępowanie. Podkreślić jeszcze raz trzeba, że skarżący swojego uprawnienia do bycia stroną postępowania nie mogli wywodzić z udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a fakt doręczenia im decyzji wydanej przez ten organ nie dawał im automatycznie legitymacji do wniesienia odwołania. Wobec niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych treści art. 9 ust. 2b ustawy uznać należy, że brak jest przepisu prawa, z którego skarżący mogliby wywodzić istnienie interesu prawnego w odwołaniu się od decyzji Starosty Brzeskiego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości jest z kolei niezależne od postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 9 ustawy. Jest ono odrębnym trybem stwierdzenia prawa własności i nie ma wpływu na realizację obowiązku organu wynikającego z art. 9 ust. 2i ustawy. Zasiedzenie jest instytucją służąca usankcjonowaniu trwającego przez dłuższy, określony czas, stanu faktycznego innego niż wynika to ze stanu prawnego. Możliwe jest przy tym także zasiedzenie nieruchomości, której właścicielem jest Skarb Państwa. Postępowanie w sprawie stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy, nie stoi tym samym na przeszkodzie możliwości nabycia własności takiej nieruchomości w drodze zasiedzenia. Stwierdzenie takiego zasiedzenia nie ma natomiast wpływu na to przedmiotowe postępowanie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodził oczywisty brak legitymacji odwoławczej pod stronie skarżących i brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Wobec tego, prawidłowo organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił tę kwestię i trafnie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Z tego też względu, na podstawie art. 151 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.