IV SA/Wa 738/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 maja 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko - oddala sprzeciw - I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] Minister Środowiska (dalej "Minister"), po rozpatrzeniu odwołania K. G. (dalej "Uczestnika") od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej "Marszałka") z dnia [...] września 2017 r. znak [...], nakładającej na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "Skarżący"), jako zarządcę drogi krajowej nr [...], na odcinku Zachodniej Obwodnicy [...], obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko w zakresie emisji hałasu poprzez budowę ekranów akustycznych - uchylił decyzję Marszałka i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. II. Stan sprawy poprzedzający wydanie przez Ministra zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., wydaną na podstawie art. 362 i art. 377a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.), dalej także "Poś", Marszałek zobowiązał Skarżącego - zarządcę drogi krajowej nr [...] na odcinku Zachodniej Obwodowej [...], do ograniczenia jej akustycznego oddziaływania na środowisko poprzez budowę siedmiu ekranów akustycznych, określając jednocześnie lokalizację w/w ekranów, ich długość, wysokość oraz termin wykonania. 2. Odwołanie od decyzji Marszałka wniósł Uczestnik, wnosząc o nałożenie na Skarżącego obowiązku ograniczenia akustycznego oddziaływania przedmiotowej drogi na nieruchomość przy ul. [...], w [...] (dz. ewid. nr [...], dawniej działka ewid. nr [...], obręb [...]), dalej "działka Uczestnika", poprzez budowę ekranu akustycznego lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. III. Jak już zaznaczono, zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą z dnia [...] grudnia 2017 r. Minister rozpatrzył odwołanie Uczestnika od decyzji Marszałka z dnia [...] września 2017 r., uchylając decyzję Marszałka i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Minister wskazał w szczególności, co następuje: Przepis art. 362 ust.1 pkt 1 i ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska stanowi, że jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia oraz określić zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan do jakiego ma zostać przywrócone środowisko, czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego jak również termin wykonania obowiązku. Poprzez negatywne oddziaływanie na środowisko, o którym mowa w ww. przepisie, rozumie (się oddziaływanie przekraczające m.in. akustyczny standard jakości środowiska, na tereny określone, przepisem art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Do tych terenów zalicza się tereny faktycznie zagospodarowane pod: zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy pomocy . społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele i; uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno wypoczynkowe, pod zabudowę mieszkaniowo - usługową. W rozważanej sprawie organ I instancji na podstawie analizy: - przedłożonego przez zarządzającego drogą [...] "Przeglądu ekologicznego pod kątem oddziaływania hałasu pochodzącego od drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła [...] ([...]) do węzła [...], tj. od km [...] do km [...]" - uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulicy [...] w mieście [...] (Dz. Urzęd. Województwa [...] z 2016 r. poz. [...]) uznał, że skoro przedmiotowa działka ewid. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w [...], w myśl zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest zlokalizowana na terenie usługowym (oznaczony symbolem [...]), to nie podlega ona ochronie przed hałasem, a w szczególności przed hałasem emitowanym przez drogę [...]. W konsekwencji, organ i instancji nie zobligował zarządcy tejże drogi do podjęcia działań mających na celu zapewnienie właściwego klimatu akustycznego na terenie niniejszej działki. Tymczasem wskazać należy, że na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska ochronie przed hałasem nie podlegają zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lecz środowisko faktycznie zagospodarowane w sposób, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Stąd też, niezależnie od faktu, że rozważana działka, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajduje się w obszarze terenu usługowego, który istotnie, w związku z przepisem art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, nie podlega ochronie przed hałasem, to z uwagi na znajdującą się na niej zabudowę mieszkaniową, jest faktycznie działką zagospodarowaną w sposób, o którym mowa w przepisie art. 113 ust.2 pkt 1 lit. a lub lit.f ustawy Prawo ochrony środowiska, a więc działką objętą ustawową ochroną przed hałasem. Przekazując zatem sprawę do ponownego rozpatrzenia zaleca się ustalenie, z uwzględnieniem dyspozycji art. 114 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, czy rozważana działka zalicza się ją do terenów faktycznie zagospodarowanych w sposób, o którym mowa w lit. a czy lit. f przepisuj art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy jw., a następnie podjęcie ustawowych działań na rzecz zapewnieni w związku z funkcjonowaniem drogi krajowej [...], właściwego akustycznego standardu jakości] środowiska (dopuszczalny poziom hałasu) na terenie tejże działki i innych działek z budynkami mieszkalnymi, znajdujących się w obszarze, określonym w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako obszar usługowy. Jednocześnie na wyjaśnienie zasługuje, że obowiązek ograniczenia ponadnormatywnych akustycznych oddziaływań na środowisko (czyli na tereny faktycznie zagospodarowane w sposób, o którym mowa w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska), wynikających z eksploatacji dróg, spoczywa na zarządzających drogami, zgodnie z następującymi przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska: - art. 174 ust. 1 i 2, który stanowi, że eksploatacja dróg nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska oraz że emisje polegające na powodowaniu hałasu, powstające w związku z eksploatacją dróg, nie mogą spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tymi drogami ma tytuł prawny. Odstępstwo od tej zasady określa ust. 3, zgodnie z którym, jeżeli w związku z eksploatacją drogi utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja dróg nie może spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem. - art. 139, który stanowi, że przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg zapewniają zarządzający tymi obiektami. IV. Pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. Skarżący wniósł do tut. Sądu sprzeciw od decyzji Ministra, podnosząc przeciwko niej następujące zarzuty: I) naruszenia prawa materialnego, tj.: - zapisów art. 114 ust. 1 Poś poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w sytuacji, gdy nieuwzględnienie klasyfikacji analizowanego terenu zgodnego z obowiązującym miejscowego planem zagospodarowania przestrzennego i nakazanie ochrony tego terenu zgodnie z faktycznym zagospodarowaniem doprowadziło do niedopuszczalnego usankcjonowania prymatu rzeczywistego zagospodarowania nad zapisami planów miejscowych. - niezastosowanie art. 20 pkt. 13 ustawy o drogach publicznych (Dz. U z 2017 poz. 2222 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na niewłaściwej interpretacji obowiązków zarządcy drogi, gdyż analizowany odcinek drogi nie jest w budowie, ale istnieje już od lat 70-tych, a jego utrzymanie nie powoduje przeobrażeń środowiska w zakresie hałasu; II. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w sytuacji gdy na etapie wydawania decyzji przez Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r. znak [...] nie odniesiono się do zapisów decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w której to Inwestor został zobowiązany do przewidzenia na etapie projektu budowlanego zabezpieczeń technicznych (ekran akustyczny) zapewniających dotrzymanie określonych standardów hałasu na przedmiotowej działce lub zwiększoną izolacyjność akustyczną przegród zewnętrznych (ściany, okna) zapewniając dotrzymanie dopuszczalnego poziomu hałasu w pomieszczeniach mieszkalnych. Poza tym zgodnie z zapisami w/w decyzji ze względu na świadomą lokalizację analizowanych zabudowań w strefie uciążliwości drogi ekspresowej [...] "zarządca drogi ekspresowej [...] nie będzie ponosił kosztów związanych z budową urządzeń zabezpieczających przed hałasem i innych uciążliwości wynikającymi z sąsiedztwa drogi krajowej". - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w sposób, który nie wskazuje wyczerpująco faktów ani przyczyn na podstawie których organ uznał, że decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r. znak [...] należy uchylić, a sprawę ponownie rozpatrzyć przez organ I instancji. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 2 marca 2018 r., Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935 dalej "ustawa nowelizująca"), która wprowadziła zmiany między innymi do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Według nowego brzmienia przepisów p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Wniesiony sprzeciw należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji odwoławczej Ministra prowadzi do następujących wniosków: 1. Kontrolowane obecnie postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie uregulowanym w art.362 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten stanowi w ust.1, iż jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek: 1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Zidentyfikowane w niniejszej sprawie negatywne oddziaływanie na środowisko polegało na nadmiernym akustycznym oddziaływaniu drogi krajowej na najbliższe otoczenie. Istnienie w/w oddziaływania obligowało Marszałka (a w II instancji Ministra) do zobowiązania zarządcy przedmiotowej drogi, tj. Skarżącego do jego ograniczenia. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Marszałek nałożył na Skarżącego stosowne zobowiązanie, mające prowadzić do wybudowania siedmiu ekranów akustycznych (w decyzji wskazano ich lokalizację, podstawowe parametry oraz termin wykonania). W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego od w/w decyzji, wywołanego odwołaniem Uczestnika, Minister uznał zakres nałożonych na Skarżącego obowiązków za niedostateczny, stwierdzając konieczność zapewnienia stosownej ochrony akustycznej również działce Uczestnika. W oparciu o tę ocenę Minister zastosował instytucję kasacji z art.138 § 2 k.p.a., tj. uchylił decyzję Marszałka i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięcie to należy uznać za w pełni odpowiadające prawu, w związku z czym podniesione w sprzeciwie zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. 2. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por.np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1256/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Reasumując organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. 3. Odnosząc w/w uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wystąpiły w niej przesłanki do zastosowania instytucji kasacji, uregulowanej w art.138 § 2 k.p.a. Uznać bowiem należy, że decyzja Marszałka została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (poprzez zaniechanie przez organ poczynienia ustaleń faktycznych na okoliczność sposobu zapewnienia ochrony akustycznej działce Uczestnika), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie zakres niezbędnych wyjaśnień przekraczał ramy uzupełniającego postępowania dowodowego, przewidzianego w art.136 k.p.a. Tym samym w pełni trafnie zakwestionował organ odwoławczy ocenę Marszałka, w świetle której sam bezsporny fakt przeznaczenia działki Uczestnika w planie miejscowym pod usługi (teren oznaczony symbolem 005-U33), miałby wyłączać tę działkę spod ochrony przed hałasem, w tym w szczególności przed hałasem emitowanym przez drogę [...], która to ocena pociągnęła za sobą odstąpienie przez Marszałka od nałożenia na Skarżącego zobowiązań, mających na celu zapewnienie w/w działce ochrony akustycznej. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że w/w ocena Marszałka nie daje się pogodzić z art.113 ust. 2 pkt 1 lit.a, obejmującym wprost ochroną akustyczną takie grunty, który zostały faktycznie zagospodarowane pod zabudowę mieszkaniową (a taki charakter, niezależnie od przeznaczenia planistycznego, posiada działka Uczestnika). Prawidłowo zatem przyjął Minister, że niezależnie od usługowego przeznaczenia przedmiotowej działki w planie miejscowym (istotnie wyłączonego spod ochrony akustycznej), faktycznie zabudowanie tej działki zabudową mieszkaniową przesądza o objęciu tej działki ochroną akustyczną na zasadzie art. 113 ust.2 pkt 1 lit. a. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 114 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Należy stwierdzić, iż adresatem tego przepisu jest wyłącznie organ sporządzający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne zaniechania w/w organu przy wypełnianiu obowiązku wynikającego z art.114 ust.1 Poś nie pozbawiają organu właściwego w sprawach, o których mowa w art.362 Poś, umocowania do egzekwowania od podmiotów korzystających ze środowiska wymogów wynikających wprost z art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Ponowie podkreślić należy, że w myśl przepisów Poś przedmiotem ochrony przed hałasem nie są zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale tereny faktycznie zagospodarowane w sposób wskazany w art. 113 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy. Kierując się tą zasadą, organ odwoławczy ustalił, że droga [...] oddziałuje na nieruchomość Uczestnika, na której znajduje się budynek mieszkalny. Jednak materiał dowodowy nie pozwolił organowi II instancji na precyzyjne ustalenie, czy faktyczne zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości, skutkuje zaliczeniem jej do terenów faktycznie zagospodarowanych pod zabudowę mieszkaniową (art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a) czy też do terenów zagospodarowanych pod zabudowę mieszkaniowo - usługową (art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. f), co ma istotny wpływ na określenie wartości ponadnormatywnego akustycznego oddziaływania drogi [...] na tę nieruchomość i wiążące się z tym działania naprawcze mające na celu, w myśl art. 362 ustawy - Prawo ochrony środowiska, ograniczenie negatywnego akustycznego oddziaływania. Zgodnie z utrwaloną praktyką orzeczniczą poprzez negatywne oddziaływanie na środowisko rozumie się oddziaływanie przekraczające standard jakości środowiska (tu: dopuszczalny poziom hałasu, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Trafnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że wbrew zarzutom Skarżącego wadliwości zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w tym, iż decyzja ta nie uwzględnia postanowień decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2012 r., znak: [...]. Prawidłowo przyjął zatem Minister, iż po pierwsze decyzja ustalająca warunki zabudowy nie miała charakteru wiążącego dla wyniku postępowania kontrolowanego obecnie (żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie przewiduje tego rodzaju związania). Ponadto akcentowany przez Skarżącego warunek, jaki został zawarty w pkt 4 tiret 8 ww. decyzji Prezydenta Miasta [...], zgodnie z którym "zarządca drogi ekspresowej nie będzie ponosił kosztów związanych z budową urządzeń zabezpieczających przed hałasem i innymi uciążliwościami wynikającymi z sąsiedztwa drogi krajowej" pozostaje w sprzeczności z następującymi przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska: - art. 139, który stanowi, że przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, zapewniają zarządzający tymi obiektami, - art. 174 ust. 1 i 2, który stanowi, że eksploatacja dróg nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska a emisje polegające na powodowaniu hałasu, powstające w związku z eksploatacją drogi nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny. Odstępstwo od tej zasady określa ust.3, który stanowi, że jeżeli w związku z eksploatacją drogi utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem. W ślad za organem stwierdzić zatem należy, że: - określony z mocy przepisu art. 174 ustawy - Prawo ochrony środowiska obowiązek nieprzekraczania standardów jakości środowiska, a więc również dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, poza granicą terenu, do którego zarządzający drogą ma tytuł prawny, odnosi się do wszystkich dróg, niezależnie od daty oddania ich do użytkowania jak również niezależnie od daty zagospodarowania terenów w sposób, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje dana droga, - obowiązek przestrzegania wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, o którym mowa w art. 139 ustawy - Prawo ochrony środowiska, nie może być przeniesiony na podmiot, który ma tytuł prawny do nieruchomości zagospodarowanej w sposób, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, pozostającej pod ponadnormatywnym oddziaływaniem drogi. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana po wyczerpującym rozpatrzeniu przez organ odwoławczy całego materiału dowodowego, zaś jej uzasadnienie w sposób wyczerpujący wskazuje fakty i przyczyny, na podstawie których organ II instancji uznał za stosowne uchylenie w całości decyzji Marszałka, która nie określała obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania omawianej drogi [...] na nieruchomość Uczestnika. Nie można zatem przyjąć, wbrew zarzutom skargi, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji istotnie zatem wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji stwierdzić należało, że Minister prawidłowo uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy niezbędnym było wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.