II SA/Sz 188/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej w skrócie: "PINB w K.", nakazał współwłaścicielom K.N. i J.L. doprowadzenie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...] w M., gm. M. przy ul. [...], do odpowiedniego stanu technicznego w terminie do dnia [...], poprzez: rozebranie istniejącego pokrycia dachowego wraz z łatami; wymianę, wzmocnienie lub naprawę uszkodzonych elementów konstrukcji więźby dachowej, w zależności od stopnia ich zużycia; impregnację całości konstrukcji drewnianej więźby dachowej preparatami antygrzybicznymi, przeciw insektom i przeciwogniowymi; montaż folii paroprzepuszczalnej (wiatroizolacji) oraz łat; montaż obróbek blacharskich i pokrycia dachowego; wymianę bądź uzupełnienie elementów odwodnienia budynku; wykonanie izolacji poziomowej i pionowej fundamentów budynku; wykonanie opaski drenażowej wokół budynku; remont elewacji budynku; przemurowanie kominów ponad dachem i obielenie ich w poziomie strychu. Organ zaznaczył, że ww. roboty budowlane należy prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu w związku z pismem K.N. z dnia [...]. Według ustaleń organu, działka nr [...] obr. M. stanowi współwłasność K.N. (udział 5.244/10.000) i J.L. (udział 4.756/10.000). Na terenie nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalny, zawierający łącznie dwa lokale mieszkalne, posiadające osobne wejście z zewnątrz, przy czym lokal nr 1 usytuowany jest w parterze budynku i stanowi własność J.L., lokal mieszkalny nr 2 usytuowany na piętrze budynku, stanowi własność K.N.. Organ w dniu [...] przeprowadził kontrolę przedmiotowej nieruchomości i usytuowanego na niej budynku mieszkalnego. Budynek został wybudowany w latach 20. ubiegłego wieku w technologii tradycyjnej murowanej, stropy międzykondygnacyjne drewniane ze ślepym pułapem, dach wielospadowy pokryty dachówką cementową. Kontrola wykazała, że obiekt znajduje się w nieodpowiednim staniem technicznym. Stwierdzono m.in. liczne zawilgocenia ścian zewnętrznych (widoczne wykwity oraz odparzenia tynków zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynku), zarysowanie ściany zewnętrznej szczytowej (elewacja zachodnia), zarysowanie nadproża okiennego w pokoju lokalu nr 2 (od strony drogi publicznej), nieszczelność pokrycia dachowego oraz korozję biologiczną elementów drewnianych konstrukcji dachu (część elementów przegniła i spróchniała), odspojenie opaski betonowej wokół budynku, a miejscami jej brak, brak izolacji pionowej ścian fundamentowych. W pomieszczeniu gospodarczym w obrębie lokalu nr 1 na wysokości 50 cm poniżej otworu (wylotu) przewodu kominowego stwierdzono wykwity o ciemnym zabarwieniu. Organ ustalił, że lokal nr 1 nie jest obecnie użytkowany i ogrzewany (brak urządzeń grzewczych), a instalacja elektryczna została odłączona od zasilania około dwa lata temu. Wcześniej lokal nr 1 był użytkowany wyłącznie w okresie letnim. Organ wskazał, że została sporządzona opinia techniczna z dnia [...] mgr. inż. J.K., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, dostarczona przez pełnomocnika K.N., przedstawiająca szczegółowe informacje dotyczące stanu technicznego ww. budynku oraz zakresu robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. J.L. dostarczył opinię techniczną z dnia [...] dotyczącą stanu technicznego przedmiotowego budynku, sporządzoną przez mgr. inż. M.W., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Jak stwierdził organ, w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, żadna ze stron nie przedstawiła protokołów z przeglądów okresowych stanu technicznego elementów budynku, świadczących o jego właściwym utrzymaniu. Organ dodał, że zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika K.N.: "od 1997 r. obiekt nie został ani razu poddany pracom remontowym, a jego stan techniczny systematycznie się pogarsza (...)". Organ nadmienił, że brak ocieplenia budynku nie oznacza, że znajduje się on w nieodpowiednim stanie technicznym, a prace związane z jego dociepleniem stanowią swoistą modernizację obiektu budowlanego i wykraczają poza obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. Organ stwierdził, że art. 66 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane znajduje zastosowanie, jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek w nim wymienionych, organ nie tylko jest uprawniony, ale zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zaznaczył, że organ nie jest związany w sprawie zagadnieniem podziału kosztów remontu, gdyż decyzja tego organu nie rozstrzyga o sposobach finansowania robót, a jedynie rozstrzyga o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego budynku. Wskazał, że utrzymanie części wspólnych budynku (tj. fundamenty, ściany, stropy, konstrukcja dachu wraz z pokryciem dachowym, instalacje i urządzenia związane z budynkiem) należą w myśl ustawy Prawo budowlane do współwłaścicieli nieruchomości, a w przypadku uchylania się od obowiązków wynikających wprost z niniejszej decyzji, pozostali współwłaściciele, po ich wykonaniu, mogą domagać się zwrotu poniesionych nakładów przed sądem powszechnym. Organ zaznaczył, że w przypadku zamiaru przystąpienia do użytkowania lokalu nr 1, należy przeprowadzić roboty remontowe, a w trakcie ich realizacji uwzględnić w szczególności wykonanie nowych posadzek wraz z izolacją przeciwwilgociową i ich dociepleniem, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz wymianę instalacji elektrycznej, oświetleniowej i centralnego ogrzewania. Organ nadmienił, że przedmiotowa decyzja wskazuje jedynie zakres robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do odpowiedniego stanu technicznego, pozostawiając właścicielom prawo doboru techniki ich wykonania oraz rodzaju użytych materiałów budowlanych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.L.. Według strony, wydana decyzja budzi wątpliwości, gdyż jest bardzo szczegółowa i istnieje obawa, że koszty jej wykonania przewyższą wartość budynku. Zastrzeżenia strony budzi szczególnie nakaz montażu folii paroprzepuszczalnej, której nie było w momencie budowy budynku ani nigdy później, ponieważ jest ona nowoczesnym rozwiązaniem budowlanym. Zastrzeżenia strony dotyczyły ponadto nakazu rozebrania istniejącego pokrycia dachowego wraz z łatami, który – jej zdaniem - wykracza znacznie poza pojęcie remontu niezbędnego, bo przy odpowiednio zachowanej więźbie dachowej, w celu usunięcia kilku lokalnych nieszczelności wystarczy wymiana paru dachówek oraz uszczelnienie miejsca wymiany zaprawą, aby dach nadal spełniał swoją funkcję ochrony przed zjawiskami atmosferycznymi. Zdaniem strony, złożone w postępowaniu opinie budowlane są zbiorem zaleceń mających na celu doprowadzenie budynku do stanu idealnego, zgodnie z dzisiaj obowiązującymi przepisami budowlanymi, podczas gdy ewentualne niedociągnięcia techniczne mogą zostać usunięte w ramach bieżącej konserwacji budynku, jeżeli tylko K.N. wyrazi na nie zgodę, a nie będzie obstawać przy konieczności przeprowadzenia generalnego remontu. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej w skrócie: "ZWINB w S."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy przedstawił ustalenia wynikające z treści protokołu kontroli PINB w K. z dnia [...]. Ponadto organ wskazał, na negatywny stan występujący w budynku, przedstawiony w opinii technicznej z dnia [...], przedłożonej przez pełnomocnika K.N.. Wskazał, na końcowy wniosek wypływający z treści ww. opinii, tj. że: "Budynek będący przedmiotem niniejszego opracowania w chwili obecnej wymaga podjęcia niezwłocznych działań - prac naprawczych i renowacyjnych – w celu przywrócenia mu prawidłowych cech techniczno-użytkowych i powstrzymanie dalszej jego degradacji". ZWINB w S. przedstawił również stanowisko wynikające, z przedłożonej przez J.L. opinii technicznej stanu technicznego budynku z dnia [...]. W podsumowaniu autor tej opinii stwierdził: że "Użytkowników budynku czeka remont generalny lub dalsza systematyczna degradacja wartości użytkowej budynku. Widoczny brak kompleksowej gospodarki remontowej będzie odbijał się również i na wartości nieruchomości". Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy budynek przy ul. [...] w M. znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Wskazał, że zarówno PINB w K., jak i osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, sporządzające obie opinie techniczne przedłożone przez skonfliktowane strony, opisują te same nieprawidłowości, polegające na zawilgoceniu ścian zewnętrznych oraz sufitów, zarysowaniu ścian i nadproży, nieszczelności i bardzo złym stanie silnie wyeksploatowanego pokrycia dachowego, korozji biologicznej elementów drewnianej więźby dachowej, nieszczelności obróbek blacharskich oraz rynien i rur spustowych, posiadających liczne ubytki, złym stanie kominów na strychu i ponad dachem, złym systemie odwodnienia budynku powodującym, odprowadzanie wody do gruntu w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, odspojeniu lub całkowitym braku opaski betonowej wokół budynku, braku izolacji poziomej i pionowej fundamentów, braku izolacji pod podłogą na gruncie, złym stanie stolarki okiennej i drzwiowej, zawilgoceniu, odparzeniu i destrukcji tynków oraz powłok malarskich ścian zewnętrznych. W ocenie ZWINB w S., organ pierwszej instancji był zobligowany do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy uznał również, że kwestionowana decyzja została prawidłowo skierowana do wszystkich współwłaścicieli przedmiotowego budynku, zgodnie z art. 61 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 5 ust. 2 tej ustawy. Jak zauważył organ, obowiązek utrzymania części wspólnych budynku, ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach budynku. Wskazał, że szczegółowe określenie zakresu prac, sposobu ich wykonania, metody przeprowadzenia, sposobu finansowania i ewentualnego podziału kosztów pozostaje w gestii obojga zobowiązanych, do których jest skierowana kwestionowana decyzja, a ewentualne kwestie sporne powinny być rozwiązane polubownie lub w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. Odnosząc się do argumentów odwołania J.L., który uważa, iż kwestionowana odwołaniem decyzja jest za bardzo szczegółowa, organ odwoławczy stwierdził, że PINB w K. wskazał jakie roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego, pozostawiając precyzyjne określenie zakresu robót i konkretnego sposobu ich wykonania w gestii osoby posiadającej uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, która będzie nadzorowała wykonanie tych robót. Organ odwoławczy podniósł, że przyczyną złego stanu technicznego budynku jest przede wszystkim narażenie poszczególnych elementów na destrukcyjny wpływ wody, przenikającej przez nieszczelne pokrycie dachu, zalewającej ściany z powodu braku właściwego odwodnienia i opaski wokół obiektu oraz podciąganej kapilarnie przez pozbawione jakiejkolwiek izolacji fundamenty i ściany. Organ zauważył, że z opinii technicznej przedłożonej przez pełnomocnika K.N. wynika, że "dachówka nie spełnia swojej roli, a jej parametry mechaniczno-wytrzymałościowe powodują jej uszkodzenie i zapadanie się pracownika podczas prac konserwacyjnych", co – zdaniem organu – wyklucza proponowaną przez stronę "wymianę paru dachówek oraz uszczelnienie miejsca wymiany zaprawą". Jak wskazał organ odwoławczy, organ pierwszej instancji określił zakres robót obejmujących części wspólne budynku, konieczny w celu doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu technicznego, a doprowadzenie budynku, jak to określiła strona do "stanu idealnego" wymagałoby wykonania znacznie większego zakresu robót budowlanych, ale o podjęciu takich działań mogą zadecydować jedynie współwłaściciele obiektu. J.L., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi dokumentu – uzupełnienia opinii technicznej mgr. inż. M.W., na okoliczność nadinterpretacji przez organ treści przedłożonej przez niego opinii i wykazania, że użycie w opinii sformułowania "zaleca się" odnosiło się do możliwych rozwiązań, których wybór ostatecznie należało pozostawić współwłaścicielom nieruchomości, a także braku zasadności nałożenia obowiązku wykonania prac w zakreślonym w decyzji zakresie. Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M.W. na okoliczność nadinterpretacji treści opinii technicznej przez organ, w celu wykazania, że użycie w opinii sformułowania "zaleca się" odnosiło się do możliwych rozwiązań, których wybór, należało ostatecznie pozostawić współwłaścicielom nieruchomości, braku zasadności nałożenia obowiązku wykonania prac w zakreślonym w decyzji zakresie. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez nakazanie przeprowadzenia robót, których zakres przekracza znacznie pojęcie "usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości", nakazanie współwłaścicielom wykonanie robót stanowiących, w istocie częściową odbudowę budynku, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego przebieg i wynik, tj.: - art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nieznajdującej oparcia w przepisach prawa, a co za tym idzie niedopuszczalnej, - art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przejawiające się w niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności, niepodjęciu przez organ z urzędu działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy, powierzchownej i wybiórczej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, utożsamienia "prac zalecanych" z pojęciem "prac koniecznych", skutkujące błędnym ustaleniem, że nakazane w decyzji prace niezbędne, stanowią jedyny skuteczny środek umożliwiający doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego. W uzasadnieniu skargi J.L. podnosił, że pomimo istotnych nieprawidłowości na jakie uwagę zwrócił w treści wniesionego odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego, organ nie dokonał wnikliwego zbadania sprawy, a rozstrzygnięcie oparto de facto, o dokumenty prywatne – opinie techniczne, których treść nadinterpretowano w świetle obowiązujących przepisów prawa, jak i okoliczności faktycznych sprawy. Istnieją uzasadnione przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że przeprowadzenie powołanych wyżej dowodów pozostaje celowe i uzasadnione, gdyż zmierza do wyjaśnienia istotnych okoliczności, których wyjaśnienie pozostaje niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zdaniem skarżącego, organ nie wykazał inicjatywy celem zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego, w postaci ekspertyzy sporządzonej przez osobę uprawnioną. Uważa, że organ nie tylko oparł swe twierdzenia o dokumenty mające charakter prywatny, ale też dokonał nadinterpretacji ich treści. Według strony, M.W. ograniczył się do opisania stanu nieruchomości, jednak nie ustalał prac koniecznych, niezbędnych i służących doprowadzeniu budynku do stanu odpowiedniego, a jego wskazania miały jedynie charakter zaleceń. Stanowisko to znajduje oparcie w uzupełnieniu do opinii technicznej. Według skarżącego, sformułowanie "proponuje się", jak i "zaleca się" nie przesądzają o konieczności wykonania prac opisanych w opiniach technicznych, o sugerowanych możliwych rozwiązaniach, których wybór, ostatecznie należało pozostawić właścicielom nieruchomości. Skarżący uważa, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, PINB w K. nakazał wykonanie prac w sposób nadmiernie szczegółowy, nie pozostawiając właścicielom nieruchomości wyboru z pośród dostępnych rozwiązań technologicznych. Nakazane prace pozostają nie tylko nieuzasadnione, celem ich wykonania – przywrócenia budynku do stanu odpowiedniego – ale i znacznym kosztem, jaki zmuszeni będą ponieść współwłaściciele, który to koszt ostatecznie może przewyższyć wartość samego budynku. Skarżący argumentował, że nakaz rozebrania istniejącego pokrycia dachowego wraz z łatami oraz montaż nowego pokrycia dachowego byłyby uzasadniony, jedynie w sytuacji, gdyby pokrycie dachowe w ogóle nie nadawało się do użytku, jego wymiana była niezbędna celem przywrócenia funkcji, jaką ma pełnić. Skarżący przywołał treść uzupełnienia opinii technicznej, z której wynika "że nie można jednoznacznie stwierdzić aby istniejąca dachówka nie spełniała swojej roli oraz przydatności (...) taką dyskwalifikację może dokonać przede wszystkim brak odpowiednich parametrów mechaniczno-wytrzymałościowych jako elementu zużycia dachówki". Zdaniem strony, takie badania laboratoryjne oczywiście można wykonać, chociażby dla oceny czy koszt wymiany dachówki jest uzasadniony ekonomicznie, a nie jej pozbycie się tylko dlatego, że jest stara, miejscowo przybrudzona, a jej połączenia z zaprawą na sztywno są miejscami nieciągłe. Według skarżącego, dla doprowadzenia dachu do stanu odpowiedniego, zapewnienia jego funkcjonalności wystarczająca pozostaje wymiana uszkodzonych dachówek, uzupełnienie spoin pomiędzy nimi oraz wykonanie niezbędnych obróbek blacharskich. Skarżący uważa, iż z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić można, że prace te byłyby wystarczające, by zagwarantować rozwiązanie problemu. W ocenie skarżącego, ww. twierdzenie uzasadnia sam fakt, że w opinii technicznej z dnia [...] określono stan techniczny zarówno poszycia dachu, jak i obróbek blacharskich jako dostateczny. W związku z tym, skarżący uważa, że nakaz przeprowadzenia gruntownych prac, obejmujących pokrycie dachowe, byłby uzasadniony, tj. gdyby jego stan był zły, awaryjny, czego nie stwierdzono. Mając powyższe na względzie, zdaniem skarżącego, nie wydaje się obecnie niezbędne wykonanie prac polegających na rozebraniu istniejącego pokrycia dachu czy założeniu folii paroprzepuszczalnej, zwłaszcza jeżeli współwłaściciele nieruchomości takich prac nie zamierzali i nie chcą obecnie dobrowolnie wykonać. Dodał, że założenie folii paroprzepuszczalnej, podobnie jak montaż nowego pokrycia dachowego stanowią prace skutkujące polepszeniem stanu budynku, w stosunku do stanu jaki posiadał on pierwotnie, nie zaś uzyskaniem stanu odpowiedniego. Jak wskazał skarżący, organ odwoławczy podtrzymał nakaz impregnacji całości konstrukcji drewnianej więźby dachowej preparatami antygrzybicznymi, przeciw insektom i przeciwogniowymi, podczas gdy w opinii technicznej określono stan konstrukcji dachu jako nie tylko zadowalający, ale że "są to elementy najlepiej zachowane w budynku", a w zaleceniach wskazano na zasadne, lecz nie niezbędne, zabezpieczenie konstrukcji preparatami grzybobójczymi i przeciwinsektowymi. Kolejny raz skarżący podkreślił, że były to jedynie zalecenia, nie wskazania prac koniecznych. Również nakaz remontu elewacji budynku pozostaje – według skarżącego – nieuzasadniony. Podnosił, że estetyka elewacji nie powoduje oszpecenia otoczenia. Mając na uwadze, że prace związane z naprawą dachu zostaną wykonane w uzasadnionym zakresie, przy jednoczesnym wykonaniu prac związanych z naprawą dachu i wykonaniem izolacji, powstaje uzasadniona wątpliwość odnośnie celowości nakazu przeprowadzenia remontu elewacji budynku. Opierając się na opinii technicznej z dnia [...], skarżący wskazywał, że pierwszy stopień pilności dotyczy obowiązku wykonania przeglądów przewodów kominowych, instalacji gazu, c.o. i elektrycznych. Zdaniem strony, z przeglądu technicznego instalacji gazowej z dnia [...], wynika, iż jej stan ogólny jest dobry, a z protokołu nr [...] z pomiarów ciągłości przewodów ochronnych oraz skuteczności ochrony przeciwporażeniowej wynika, że stan instalacji jest zgodny z obowiązującymi przepisami, instalacja nadaje się do eksploatacji. Skarżący uważa, że szczegółowe wskazanie koniecznych do przeprowadzenia prac nie tylko pozostaje nieuzasadnione w obliczu okoliczności, że szereg z wymienionych w decyzji prac można zastąpić innymi rozwiązaniami technicznymi, ale i w związku z brakiem przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego. W kwestii naruszenia przepisów postępowania, skarżący podnosił, że niewątpliwie, miarodajnym i obiektywnym dowodem, byłaby ekspertyza wykonana przez osobę o odpowiednim przygotowaniu, zawierająca opis stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku i wnioski co do możliwych sposobów usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji nie zweryfikował w żaden sposób zasadności wydanej decyzji. Nie dokonano m.in. oceny stopnia zużycia dachówki, faktycznej potrzeby wymiany pokrycia dachowego, która potwierdzona byłaby badaniami parametrów mechaniczno-wytrzymałościowych, na co uwagę zwrócono w uzupełnieniu opinii technicznej. Zdaniem strony, dopiero takie wnikliwe badania pozwoliłyby na faktyczną ocenę stopnia zużycia dachówki, co za tym idzie, jej zdatności do dalszego użycia, konieczności wymiany i jej zakresu. Dla skarżącego, nie bez znaczenia pozostaje przy tym konieczność historycznej, ze względu na wiek budynku i ekonomicznej oceny takich działań. Skarżący podniósł, że opisane działania organu, niewątpliwie stanowią także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Stwierdził, że organ odwoławczy dokonał powierzchownej, wybiórczej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie odniósł się szerzej do przedstawionych w odwołaniu twierdzeń skarżącego. Uważa, że organ nie poczynił żadnych starań w kierunku przekonania do zasadności wydanej decyzji. Skarżący uważa, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wywnioskować można jedynie, że u podstaw rozstrzygnięcia legły subiektywne przekonania członków organu drugiej instancji, nie zaś przepisy obowiązującego prawa, fakty i merytoryczna argumentacja. Podsumowując skarżący wywiódł, że z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane pozostaje, by budynek był zdatny do użytku, jego stan techniczny nie pozostawał sprzeczny z przepisami obowiązującego prawa, co nie oznacza potrzeby zastosowania współczesnych, nieproporcjonalnie kosztownych rozwiązań technicznych. Dodał, że koszt przywrócenia budynku do stanu odpowiedniego ponosić będą współwłaściciele nieruchomości, do nich powinno należeć prawo wyboru rozwiązań jakie zastosują, oczywiście mając na względzie cel podejmowanych działań, tj. odpowiedni stan budynku. ZWINB w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...], uczestnik postępowania K.N., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi. Argumentowała, iż skarżący w chwili nabycia przedmiotowej nieruchomości w drodze darowizny (2015 r.), posiadał wiedzę, że nabywana nieruchomość wymaga natychmiastowego remontu, gdyż był uczestnikiem wieloletnich negocjacji w sprawie konieczności wykonania remontu części wspólnych nieruchomości, prowadzonych pomiędzy uczestniczką postępowania a poprzednikiem prawnym skarżącego. Już w akcie notarialnym z 1997 r. nieruchomość widnieje, jako przeznaczona do remontu, lecz mimo to, żaden z kolejnych poprzedników prawnych skarżącego nie wyrażał dobrej woli w kwestii partycypacji w kosztach remontu nieruchomości, co powodowało, że nieruchomość przez lata ulegała systematycznej degradacji i obecnie części wspólne nieruchomości wymagają remontu generalnego. Uczestniczka podała, że zamieszkuje w swojej części nieruchomości i z uwagi na systematycznie pogarszający się stan budynku ponosi konsekwencje braku dobrej woli skarżącego w wypełnianiu obowiązku właścicielskiego. Podniosła, że skarżący nie poczynił na nieruchomość żadnych nakładów. Według skarżącej, utrzymujący się stan przyczynia się do strat na majątku uczestniczki postępowania. Podniosła, że pomimo zainwestowania znacznych środków finansowych w podniesienie standardu pierwszego piętra, uczestniczka ponosi stratyna majątku spowodowane walką z grzybem pleśniowym, zajmującym cały dom, do czego przyczynia się bezpośrednio cieknący dach, bardzo zły stan techniczny lokalu należącego do skarżącego, brak ocieplenia budynku, odpadający tynk zewnętrzny. Według uczestniczki, twierdzenie skarżącego, że decyzja PINB w K. została wydana na podstawie opinii prywatnej, nie jest zgodne z prawdą, gdyż decyzja została wydana na podstawie protokołu kontrolnego sporządzonego bezpośrednio po kontroli stanu technicznego budynku przez pracowników organu. Uważa, że nieprawidłowości co do stanu technicznego budynku stwierdzone w protokole kontrolnym potwierdzają w zasadzie prywatną opinię biegłego specjalisty z zakresu budownictwa, co przemawia na korzyść ww. opinii i świadczy wyłącznie o jej prawidłowości. Zdaniem uczestniczki, zarzuty braku profesjonalizmu skierowane przez skarżącego wobec treści decyzji organów obu instancji, nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy i służą wyłącznie obaleniu, słusznie i zgodnie z prawem wydanej decyzji przez PINB w K., co służyć ma dalszemu uchylaniu się skarżącego w wykonaniu obowiązku właścicielskiego doprowadzenia nieruchomości do stanu technicznego zgodnego z wymogami prawa budowlanego. Uczestniczka uważa, iż przychylenie się przez Sąd do wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji, będzie miało dla niej ten skutek, że będzie zmuszona do wykonania prac remontowych wymienionych w decyzji w całości na swój koszt, co spowodowuje znaczny i nieuzasadniony uszczerbek na jej majątku oraz konieczność dochodzenia należnej z tego tytułu kwoty od skarżącego w drodze postępowania cywilnego. Według uczestniczki, w przeciwnym razie, zamieszkując w przedmiotowej nieruchomości, w razie niewykonania niezbędnych prac remontowych, będzie ona narażona, jak ma to miejsce obecnie, na ponoszenie nieuzasadnionych strat materialnych oraz uszczerbku na zdrowiu. Nieszczelny dach, bardzo zły stan techniczny lokalu na parterze budynku, w tym brak ogrzewania, nieszczelne okna, nieprzewietrzenie pomieszczeń przez skarżącego, powodują – zdaniem uczestniczki - nadmierną utratę ciepła, wilgoć oraz rozprzestrzenianie się grzyba pleśniowego, także w części nieruchomości należącej do niej. Uczestniczka dodała, że mimo regularnych nakładów na jej część nieruchomości, nie jest ona w stanie zapobiec dalszej degradacji stanu technicznego domu, gdyż bez remontu jego części wspólnych, wszelkie inne działania są mało efektywne oraz pociągają za sobą nieuzasadnione koszty. Wskazała, iż lokal mieszkalny należący do skarżącego znajduje się w tak tragicznym stanie technicznym, że skutkiem tego stanu był wypadek śmiertelny spowodowany wadliwą instalacją elektryczną. Według uczestniczki, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. Wobec tego, uczestniczka uważa, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik uczestniczki postępowania wniósł o oddalenie skargi. Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej, zawarty w skardze, o przesłuchanie w charakterze świadka M.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana przez Sąd, pod kątem zgodności z prawem działań organu administracji publicznej, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi w tejże sprawie. Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Stosownie bowiem do art. 61 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. W świetle powyższego, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie szczegółowych ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie będzie wynikało, że występują nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego obiektu budowlanego uzasadniające interwencję organu, w celu usunięcia tego nieprawidłowego stanu. W ocenie Sądu, powyższy obowiązek został spełniony w sprawie administracyjnej przez organy orzekające w sprawie. Bezsporne jest, że na skutek wniosku K.N. pracownicy organu nadzoru budowlanego przeprowadzili w dniu [...] kontrolę stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na działce nr [...] w M. Przedmiotowy budynek składa się z dwóch lokali mieszkalnych. K.N. posiada udział 5.244/10.000 w nieruchomości wspólnej i odrębną własność, lokalu nr 2, znajdującego się na piętrze budynku. J.L. posiada udział 4.756/10.000 w nieruchomości wspólnej i odrębną własność lokalu nr 1, znajdującego się na parterze ww. budynku. Z przebiegu kontroli został sporządzony protokół. Wynika z niego, że obiekt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Wskazują na to: liczne zawilgocenia ścian (widoczne wykwity oraz odparzenia tynków) zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz budynku; zarysowania na ścianie zewnętrznej szczytowej oraz zarysowania nadproża okiennego od strony drogi publicznej. W trakcie kontroli ustalono nieszczelności pokrycia dachowego oraz korozję biologiczną elementów drewnianych konstrukcji dachu – część elementów przegniła lub spróchniała. Stwierdzono odspojenie opaski betonowej wokół budynku (miejscami jej brak), a nadto brak izolacji pionowej ścian fundamentowych budynku. Udział w kontroli wziął przedstawiciel skarżącego oraz K.N., żadna ze stron nie składała uwag do ww. protokołu kontroli. Stosownie do art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Sąd wskazuje, że organ rozpoznający sprawę dysponował opiniami technicznymi w rozumieniu ww. przepisu, na temat stanu technicznego przedmiotowego budynku, sporządzonymi na zlecenie współwłaścicieli budynku. K.N. przedstawiła organowi opinię z dnia [...] sporządzoną przez mgr inż. J.K J.L. przedstawił organowi opinię z dnia [...] sporządzoną przez mgr inż. M.W. W oparciu o wyżej wskazany materiał dowodowy organ pierwszej instancji wydał decyzję nakazującą J.L. oraz K.N. doprowadzenie obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego, poprzez: rozebranie istniejącego pokrycia dachowego wraz z łatami; wymianę, wzmocnienie lub naprawę uszkodzonych elementów konstrukcji więźby dachowej, w zależności od stopnia ich zużycia; impregnację całości konstrukcji drewnianej więźby dachowej preparatami antygrzybicznymi, przeciw insektom i przeciwogniowymi; montaż folii paroprzepuszczalnej (wiatroizolacji) oraz łat; montaż obróbek blacharskich i pokrycia dachowego; wymianę bądź uzupełnienie elementów odwodnienia budynku; wykonanie izolacji poziomowej i pionowej fundamentów budynku; wykonanie opaski drenażowej wokół budynku; remont elewacji budynku; przemurowanie kominów ponad dachem i obielenie ich w poziomie strychu. Organ zaznaczył, że ww. roboty budowlane należy prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W ocenie Sądu, organ spełnił obowiązek pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dopuścił wszystkie istotne dowody przyczyniające się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.). Ustalenia protokołu kontroli wsparte materiałem dowodowym przedstawionym przez strony, były w ocenie Sądu wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z przepisem prawa materialnego. Wbrew zarzutowi skargi, dotyczącego braku inicjatywy dowodowej organu, wynikający z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązek zostanie zrealizowany także w sytuacji, gdy to strona (strony), dostarczy materiał dowodowy, który w ocenie organu będzie wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że ww. wymóg został w sprawie spełniony przez organy, skoro organ dysponował stosownymi opiniami technicznymi obrazującymi całościowo stan techniczny przedmiotowego budynku. Organ w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymogi w zakresie wskazania stanu faktycznego i prawnego sprawy, przedstawił okoliczności mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie pomijając przy tym żadnych dowodów. Dokonując oceny organ wskazał z jakiej przyczyny przyjął potrzebę zastosowania w sprawie nakazów wynikających z przepisu prawa materialnego – art. 66 § 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, co oznacza – zdaniem Sądu - że zarzut skargi o naruszeniu wydaną decyzją ww. przepisów k.p.a. oraz art. 6 i art. 8 k.p.a., nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Zdaniem Sądu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.), organ przedstawił własną ocenę poszczególnych dowodów we wzajemnej ich łączności, opierając ją na przekonujących podstawach. Sąd nie dopatrzył się dowolności w ocenie organu czy potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego m.in. o ekspertyzę techniczną, czego domagał się skarżący kierując przeciwko zaskarżonej decyzji zarzut braku niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Zarzuty te Sąd uznaje za niezasadne. Zdaniem Sądu, zarzuty skargi w ww. mierze sprowadzają się do polemiki nad dokonaną przez organ oceną wartości dotychczas zebranych w sprawie dowodów i wynikających z nich okoliczności. Sąd uznał, że zarzuty te nie były wystarczające do podważenia skutecznie ustaleń organu. Kierując się posiadaną wiedzą oraz stanowiskiem z opinii technicznych, organ wskazał, w oparciu o jakie ustalenia uznał potrzebę wydania decyzji o określonej treści, mimo podnoszonych przez skarżącego różnic wynikających z ww. opinii sporządzonych na zlecenie współwłaścicieli budynku. Odnosząc się do wniosku skargi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, wyjaśnienia wymaga, że sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami. Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), sąd wydaje orzeczenie na podstawie akt sprawy. Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., w procedurze sądowoadministracyjnej możliwe jest jedynie na zasadzie wyjątku przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu. W postępowaniu tym nie ma natomiast prawnej możliwości przesłuchania świadka, czy strony. Z tych względów ww. wniosek dowodowy skarżącego nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. Podsumowując, Sąd za prawidłowy uznaje ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy, który przyjmuje jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że decyzja wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ma charakter związany, gdyż organ nadzoru po ustaleniu wystąpienia przesłanki przewidzianej w tym przepisie jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Decyzja tego rodzaju służy usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości, wynikających z niewłaściwego użytkowania obiektu budowlanego, braku jego konserwacji lub gdy są one następstwem naturalnego zużycia. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym, roboty objęte nakazem wydanym w oparciu o ww. przepis mają charakter naprawczy. Celem tego przepisu jest zapewnienie bezpiecznego użytkowania obiektu, wobec czego w sytuacji stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego decyzja organu nadzoru budowlanego może zobowiązywać do przeprowadzenia wszelkich niezbędnych robót budowlanych, koniecznych do zapewnienia stanu technicznego wymaganego przez obowiązujące przepisy prawa (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2238/14, opubl. w Lex nr 2083459). W ocenie Sądu, organ rozstrzygający w sprawie wykazał potrzebę podjęcia interwencji w ramach posiadanych uprawnień na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, zarówno protokół kontroli przedmiotowego obiektu, jak i opinie techniczne przedstawione przez strony postępowania, potwierdzają ustalenia organu, że wybudowany w latach 20. ubiegłego wieku budynek przy ul. [...] w M. znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym w rozumieniu ww. przepisu. Sąd nie dopatrzył się w wywodach organu tego rodzaju rozbieżności, które miałyby wskazywać, że naruszenie wymagań wynikających z obowiązujących przepisów prawa w zakresie określonym w wydanej decyzji, nie zostało dostatecznie ustalone. Z okoliczności sprawy wynika, że J.L. współwłaściciel budynku mieszkalnego nie podziela oceny organu na temat stanu technicznego tego obiektu. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że obie przedłożone przez strony opinie, opisują te same nieprawidłowości występujące w obiekcie, polegające na zawilgoceniu ścian zewnętrznych i wewnętrznych oraz sufitów, zarysowaniu ścian i nadproży, nieszczelności i bardzo złym stanie silnie wyeksploatowanego pokrycia dachowego, korozji biologicznej elementów drewnianej więźby dachowej, nieszczelności obróbek blacharskich oraz rynien i rur spustowych, posiadających liczne ubytki, złym stanie kominów na strychu i ponad dachem, złym systemie odwodnienia budynku, powodującym odprowadzenie wody do gruntu w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, odspojeniu lub całkowitym braku opaski betonowej wokół budynku, braku izolacji poziomej i pionowej fundamentów, braku izolacji pod podłogą na gruncie, złym stanie stolarki okiennej i drzwiowej, zawilgoceniu, odparzeniu i destrukcji tynków oraz powłok malarskich ścian zewnętrznych. Zdaniem Sądu, nałożone przez organ pierwszej instancji obowiązki przeprowadzenia robót budowlanych korespondują z ustaleniami poczynionymi przez organ w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd nie podziela zarzutów skargi o tym, że zakres nakazanych przez organ robót przekracza pojęcie: "usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości". Organ w swym badaniu uwzględnił bowiem zarówno wyniki przeprowadzonej kontroli stanu obiektu jak i wziął pod uwagę możliwości jego doprowadzenia do właściwego stanu technicznego, w oparciu o dwie opinie techniczne oraz przepisy techniczno-budowlane dotyczące warunków użytkowania obiektów. Wynikający z ustaleń kontroli obiektu zakres stwierdzonych nieprawidłowości dotyczy tych samych aspektów, o których mowa w ocenach technicznych, mających walor dowodu w rozumieniu art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Kwestią sporną jest dla skarżącego stwierdzona w decyzji potrzeba podjęcia prac naprawczych: dachu budynku budowlanego wraz z łatami, montażu położenia folii paroprzepuszczalnej, impregnacji całości więźby drewnianej dachu preparatami grzybobójczymi i przeciw insektom oraz remont elewacji. Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie stanowiło naruszenia prawa przyjęcie przez organ wniosków co do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku jednej z dwóch opinii, która w zakresie potrzeby przeprowadzenia prac naprawczych była dalej idąca, jeżeli ustalenia te potwierdza całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, opis budynku przedstawiony w obu opiniach technicznych, zobrazowany materiałem fotograficznym, wskazuje na prawidłowość rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego wydanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Oceny tej nie dyskwalifikuje podnoszona przez stronę (w oparciu o uzupełnienie opinii technicznej z dnia [...]), rzekoma nadinterpretacja organu treści opinii technicznej mgr inż. M.W., polegająca na utożsamieniu użytego w niej pojęcia "prac zalecanych" z pojęciem "prac koniecznych". Sąd uznaje powyższy zarzut za nietrafny. Kwestia użycia przez ww. osobę opiniującą sformułowania "zaleca się", nie zwalniało organu od podjęcia całościowej oceny dowodów i w konsekwencji określenia stanu technicznego budynku w świetle przesłanek z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd uważa, że to finalnie zadaniem organu było stwierdzenie, czy ujawniony stan obiektu narusza/nie narusza wymagań wynikających z obowiązujących przepisów prawa. W ocenie tej, przeprowadzonej na gruncie postępowania administracyjnego, Sąd nie dopatrzył się wywodów sprzecznych, wskazań wadliwych, które nie odzwierciedlają potrzeby rozstrzygnięcia w sposób dokonany przez organ, ale świadczących o potrzebie uzupełnienia materiału dowodowego, jak domagał się skarżący. Sąd nie podziela uwag skarżącego dotyczących zbytniego uszczegółowienia w decyzji wymaganych prac budowlanych, jeżeli ten sam cel można było osiągnąć zamiennie. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił argumentacji, która pozwoliłaby poddać w wątpliwość zasadność nakazów nałożonych w decyzji organu pierwszej instancji. Sąd zauważa, że nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego pokrycia dachu, posiadającego ubytki i nieszczelności, korozję powierzchni dachówek umocowanych za pomocą zaprawy cementowej, obrazuje dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w opinii technicznej z dnia [...]. Organ pierwszej instancji sformułował m.in. nakaz rozebrania pokrycia dachowego wraz z łatami oraz wykonania obróbek blacharskich i montaż pokrycia dachowego. W nakazie tym, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzeć się przekroczenia granic działania organu na podstawie i w granicach prawa. Jak podnosił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji wskazał jakie roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego, pozostawiając precyzyjne określenie zakresu robót i konkretnego sposobu ich wykonania w gestii osoby posiadającej uprawnienia o specjalności konstrukcyjno-budowlanej, która będzie nadzorowała wykonanie tych robót. Zatem to do ww. osoby, będzie należał wybór metod remontowych i użycia konkretnych materiałów, za pomocą których będzie możliwe doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem. Zdaniem Sądu, organ nie określił w swej decyzji nakazów zbyt szczegółowo i w sposób nieproporcjonalny, prowadzący do wykonania prac jakościowo przekraczających pojęcie prac niezbędnych, w kontekście wynikającym z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Możliwość wykorzystania dotychczas położonych dachówek na przedmiotowym budynku nie została przez organ wykluczona, ale oczywiste jest, że będzie ostatecznie zależała od jej przydatności, którą będzie można stwierdzić po rozebraniu pokrycia. Ocena ta będzie zadaniem osoby nadzorującej prace budowlane, legitymującej się stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Zdaniem Sądu, ww. kwestii dotyczącej pokrycia dachowego, organ ograniczył się więc do nałożenia na stronę jedynie obowiązku podstawowego, służącego zatrzymaniu dalszej degradacji stanu budynku i utrzymaniu go w odpowiednim stanie technicznym, a na potrzebę taką wskazują m.in. ślady zalewania wodą sufitu w lokalu nr 2 w ww. budynku oraz dokumentacja fotograficzna przedstawiona w opinii technicznej z dnia [...] obrazująca stan dachu, elewacji, opaski cokołu i innych elementów budynku. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wiek budynku (prawie stuletni), o którym mowa w zaskarżonej decyzji, co najmniej od 1997 r. nie remontowanego (jak wskazał pełnomocnik K.N. w toku postępowania administracyjnego), zakres robót naprawczych i użycia obecnie występujących materiałów budowlanych np. w postaci folii paroprzepuszczalnej (mającej na celu zapewnienie także odpowiedniego stanu wilgotności więźby dachowej, już wykazującej ślady zagrzybienia w skutek zawilgocenia) czy zabezpieczenia konstrukcji dachu preparatami chemicznymi, był dopuszczalny. Stan ścian zewnętrznych budynku także bez wątpienia wymagał podjęcia działań naprawczych z uwagi na destrukcję powłok z zawilgoceniem i odparzeniem tynku. Sąd uznał zatem, że zakres wymaganych prac i użycia wskazanych przez organ materiałów, nie przekracza zwykle przyjętych działań naprawczych przy tego rodzaju obiektach budowlanych, co do których organ stwierdził nieodpowiedni stan techniczny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W sprawie należy uwzględnić, że występujące zawilgocenia fundamentów ścian budynku, ścian wewnętrznych i zewnętrznych, drewnianej więźby dachowej, a także nieodpowiedni stan pokrycia dachu, obróbek blacharskich, odprowadzenia wód opadowych i odwodnienia budynku, bez wątpienia został potwierdzony przez organ wskazanymi przez niego dowodami, co oznacza, że wymagane było podjęcie przez ten organ działań interwencyjnych z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przy ocenie tego stanu budynku należy uwzględnić nie tylko kwestię potrzeby zachowania poszczególnych jego elementów w odpowiednim stanie technicznym z punktu widzenia wartości wynikających z ww. przepisu, ale także zważyć na skutki tego stanu dla zdrowia i życia przebywających w tym budynku osób. W przedmiotowym budynku, w lokalu nr 2 mieszka na stałe K.N.. Stan zawilgocenia i zagrzybienia budynku, bez wątpienia rzutuje na niemożliwość zgodnego z wymogami prawa korzystania z budynku przez osoby w nim przebywające. Z akt sprawy wynika, że stan zawilgocenia oraz zagrzybienia budynku jest zaawansowany i dotyka w istocie całego obiektu budowlanego. Zatrzymaniu i eliminacji tych procesów służą nakazy skierowane przez organ pierwszej instancji w swej decyzji. Zastosowanie instytucji z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, służy właśnie zatrzymaniu procesów powodujących degradację budynku oraz wyeliminowaniu ustalonych przez organ zjawisk negatywnych dotychczas występujących w budynku zarówno od strony dachu, elewacji, jak i fundamentu, które mają także znaczenie dla zdrowia mieszkańców budynku. Zdaniem Sądu, organ w swym nakazach wskazał jedynie na zakres koniecznych robót, które zapobiegną negatywnym skutkom odziaływania czynników zewnętrznych i pozwolą na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego z zapewnieniem stanu technicznego wymaganego przez obowiązujące przepisy prawa. Sąd nie znalazł podstaw, do kwestionowania ustaleń wynikających z dotychczas dysponowanego przez organ materiału dowodowego w postaci dwóch opinii technicznych sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, iż opinie te w istotnych swych kwestiach są na tyle rozbieżne, że wymagały – jak wnosiła oto strona skarżąca - podjęcia przez organ działań polegających na uzyskaniu trzeciej opinii - ekspertyzy, która miałaby jednoznacznie określić zakres robót koniecznych do wykonania, aby stan obiektu spełniał wymogi przepisów prawa dotyczących użytkowania obiektu budowlanego. Sąd uznał, że sporządzone opinie techniczne posiadały walor dowodu w sprawie. Organ nadzoru budowlanego, którego pracownicy bez wątpienia posiadają fachową, wyspecjalizowaną wiedzę i odpowiednie środki, uwzględnił uwagi zawarte w obu opracowaniach, wskazując w swych wywodach, jakimi względami z uwagi na okoliczności sprawy, kierował się w swym rozstrzygnięciu. Nie budzi także wątpliwości Sądu kwestia skierowania obowiązku z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, do wszystkich współwłaścicieli przedmiotowego budynku, skoro nakazy dotyczą części wspólnych tego obiektu. Obowiązki wykonania robót budowlanych z ww. przepisu, obciążają wszystkich współwłaścicieli niezależnie od tego czy ich wykonanie leży w ich interesie i czy jest zgodne z ich wolą i zamierzeniami ze względu na wiek budynku i ekonomiczną ocenę takich działań. Wykonać te obowiązki nie tylko może, ale jest również zobowiązany każdy ze współwłaścicieli budynku, nawet przy sprzeciwie pozostałych. Trzeba bowiem uwzględnić, że przepis z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje już istniejący ustawowy obowiązek z art. 61 ustawy Prawo budowlane. Przepis z art. 66 ust. 1 ww. ustawy, nie uzależnia też wydania nakazu od posiadanych przez właściciela środków finansowych, pozwalających na ich wykonanie. Na podstawie tego przepisu, organ nie rozstrzyga o sposobach finansowania wykonania robót, ale o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego obiektu. Stąd podnoszona skargą J.L. kwestie aspektów historycznych, ekonomicznych, chęci i zgody stron na wykonanie robót naprawczych, czy konieczność współfinansowania kosztów tychże robót - na co wskazywała uczestniczka K.N., nie należą do przesłanek, którymi organ winien się kierować przy rozstrzygnięciu sprawy. Rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także - przeprowadzenia poszczególnych prac jest sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, nienależącą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Ta sama zasada obowiązuje w przypadku egzekucji obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1014/14, opubl. w Lex nr 1999999). Kierując się powyższym Sąd uznał, że powołane skargą zarzuty naruszenia wydaną decyzją przepisów prawa procesowego i materialnego, nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie stwierdził w tejże sprawie tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.