IV SA/Wa 569/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku postanawia: odrzucić skargę A. F. (dalej: "skarżący") w piśmie z dnia 10 stycznia 2018 r. wniósł skargę na – jak to określił - "decyzję Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Biuro Audytu Wewnętrznego i Kontroli z dnia [...] stycznia 2018 roku", wskazując jednocześnie numer sprawy – [...]. Jak wynika z akt administracyjnych Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] przekazał, zgodnie z właściwością, w trybie art. 243 k.p.a. pismo skarżącego z dnia 11 grudnia 2017 r. w przedmiocie: "skargi na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.06.2013 r. (...) przez nienaniesienie zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków (...)". Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej, ani żadnego kwalifikowanego aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zaznaczyć, ze skarżący omyłkowo wskazał datę zaskarżonego aktu podając, że jest to "decyzja" z [...] stycznia 2018 r. Tymczasem z akt sprawy oraz numeru pisma wskazanego w skardze wynika, że jest to pismo z dnia [...] stycznia 2018 r. Zatem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Skargę A. F. należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2018 r., które skarżący uczynił przedmiotem skargi, nie ma charakteru decyzji administracyjnej, nie jest też postanowieniem, ani nie jest innym, niż określone w pkt 1 – 3 cytowanego wyżej przepisu, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że istnieje możliwość zakwalifikowania określonych aktów jako decyzji, mimo iż nie posiadają one formy w pełni odpowiadającej treści art. 107 § 1 K.p.a. Jednak by tego rodzaju akty mogły być uznane za decyzje, muszą zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pismo z dnia [...] stycznia 2018 r., jakkolwiek pochodzi od organu administracji i wskazuje adresata, to jednak nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest ono w istocie pismem informującym skarżącego, że jego pismo z dnia 11 grudnia 2017 r. w przedmiocie skargi na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.06.2013 r. (...) przez nienaniesienie zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków (...), zostało przekazane do właściwego organu na podstawie art. 243 K.p.a. – tj. do Wojewody [...], celem załatwienia. Wskazany art. 243 Kpa stanowi: "Jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, obowiązany jest w ciągu siedmiu dni przekazać go właściwemu organowi. O przekazaniu wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę." Z powyższego zatem wynika, że ustawodawca nie przewidział przekazania wniosku organowi właściwemu w formie decyzji czy postanowienia, wskazując wyraźnie, że następuje to w formie "zawiadomienia". Zawiadomienie to jest czynnością niezaskarżalną. W wyroku z dnia 26 lipca 2006 r. (VII SA/Wa 571/06, LEX nr 258249) WSA w Warszawie przyjął: "Przepisy działu VIII rozdziału 3 k.p.a. nie przewidują przekazania wniosku organowi właściwemu w formie postanowienia, od którego można byłoby złożyć zażalenie. Organ niewłaściwy zgodnie z art. 243 k.p.a. powinien przekazać wniosek organowi właściwemu zawiadamiając o tym wnioskodawcę. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi zgodnie z art. 246 k.p.a." W związku z powyższym, w ocenie Sądu ww. pismo nie może zostać uznane za akt, na który służy skarga do sądu administracyjnego. Reasumując, stwierdzić należy, że treść art. 3 § 2 ppsa. nie obejmuje skarg na zawiadomienia dokonywane w trybie art. 243 k.p.a., zatem skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ppsa). Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a więc w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.