IV SA/Wa 3103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. V. i W. V. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) po przeprowadzeniu postępowania na wniosek Gminy [...] (dalej: Gmina, Wnioskodawca) decyzją z [...] maja 2014 r., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 37 pkt 2 i art. 140 ustawy z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. 2012 poz. 145; dalej: "Prawo wodne") udzielił Gminie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego: wylotu kanalizacji deszczowej do Kanału [...] w km 1+059 jego biegu na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...] oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego ul. [...] w [...] do Kanału [...] projektowanym wylotem. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. V. i W. V. (dalej: Strony, Skarżący), współwłaściciele działek o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...] i [...], obręb [...], gmina [...]. W swoim odwołaniu podnieśli, że decyzja została wydana bez dokonania uzgodnienia w zakresie odprowadzania wód opadowych, co stanowiło wykroczenie wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto pominięty został przez Starostę wariant przebiegu kanalizacji deszczowej poza obszarem ich działki. Podniesiono także zarzuty naruszenia licznych przepisów procedury administracyjnej. Po rozpoznaniu odwołania Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej także: organ II instancji) decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona przez Strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 3 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2176/14 uchylił ją oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie Starosty [...] z [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu wyroku w pierwszej kolejności nakazano organom wyjaśnienie, czy Z. K., którego podpis widniał pod wnioskiem, był w istocie umocowany do złożenia w imieniu Gminy wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, albowiem nie wynika to z zakresu upoważnienia, które znajdowało się w aktach sprawy. Ponadto wniosek Gminy dotyczył wydania pozwolenia "na wprowadzenie wód opadowych do Rowu [...] oraz budowę kanału deszczowego przy ul. [...] w [...]". Zatem w ocenie Sądu Starosta wydał pozwolenie odmienne od treści wniosku. Dodatkowo z udzielonego pozwolenia wodnoprawnego nie wynikało, w jaki sposób wody opadowe i roztopowe z pasa drogowego ul. [...] w [...] będą wprowadzane do Kanału [...] poprzez wylot kanalizacji deszczowej na działce nr ew. [...]. Decyzja nie objęła bowiem działek nr ew. [...],[...] – oddzielonych od działki nr ew. [...] – na których będą musiały być wykonane urządzenia wodne, aby zapewnić realizację decyzji Starosty [...] z [...] maja 2014 r. Dodatkowo zdaniem Sądu nie zostało ustalone, czy w stosunku do inwestycji polegającej na rozbudowie ul. [...] została wydana w oparciu o ustawę z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. 2008 Nr 193 poza. 1194 ze zm.; dalej: u.z.r.d.) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej: decyzja ZRiD). Co za tym idzie, brak w sprawie ustalenia, czy działki nr ew. [...],[...],[...] zostały podzielone, a skarżący zostali wywłaszczeni z części swoich nieruchomości. Ustalenia te zdaniem Sądu były konieczne dla rozpatrzenia sprawy. W toku ponownego rozpatrzenia wniosku Starosta zwrócił się do Pana Z. K. o przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii pełnomocnictwa, z treści którego jednoznacznie będzie wynikało, że może reprezentować Gminę [...] w sprawie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Oprócz tego wezwano do wyjaśnienia, w jaki sposób wody opadowe i roztopowe z pasa drogowego ul. [...] w [...] będą odprowadzane do wylotu kanalizacji deszczowej usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] a także do nadesłania oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii pisma Wójta Gminy, stanowiącego oświadczenie, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana w oparciu o decyzję ZRiD. Braki te zostały uzupełnione przy piśmie z 6 lipca 2015 r., nadesłany został plan kanalizacji deszczowej. Natomiast Wójt Gminy w piśmie z 26 listopada 2015 r. wskazał, że pomimo nieprecyzyjnego sformułowania pełnomocnictwa dla Z. K., intencją było uzyskanie przez wskazaną w nim osobę na rzecz Gminy wszystkich niezbędnych opinii, uzgodnień i decyzji administracyjnych dla wykonania rozbudowy ulic w tym m.in. decyzji pozwolenia wodnoprawnego. Starosta decyzją z [...] marca 2016 r. ponownie udzielił Gminie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego – wylotu urządzenia kanalizacyjnego służącego do wyprowadzania wód opadowych do Kanału [...], wskazując jego charakterystykę oraz zastrzegając warunki do spełnienia przy budowie oraz eksploatacji urządzenia. Odwołanie od decyzji Starosty wniósł pełnomocnik Stron, w którym podniesiono m. in. zarzut naruszenia art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), poprzez brak dokonania doręczeń do rąk ustanowionego przez skarżących pełnomocnika. Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z [...] sierpnia 2016 r. uchylił decyzję Starosty z [...] marca 2016 r. ze względu na niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji art. 40 § 2 K.p.a. i nie dopełnienie obowiązku doręczenia decyzji stronom, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 18 stycznia 2017 r. sygn. IV SA/Wa 2657/16 uchylił decyzję Dyrektora z [...] sierpnia 2016 r., wskazując, że podniesione uchybienie w kwestii doręczenia zaskarżonej decyzji nie powodowało, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. W sprawie nie nastąpiło z tego powodu naruszenie praw Stron, albowiem wniosły one skutecznie odwołanie od decyzji Starosty, które powinno zostać merytorycznie rozpatrzone, a organ powinien ustosunkować się do jego zarzutów. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Stron, RDZWG wydał decyzję z [...] września 2017 r., którą utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] marca 2016 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji zaznaczył, że w toku ponownego rozpoznawania sprawy wyjaśnione zostały wątpliwości dotyczące umocowania Z. K. do występowania w imieniu Gminy z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, co było jedną z wytycznych wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14. Gmina wskazała bowiem pisemnie, że jej intencją było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, a Z. K. był umocowany do działania w imieniu Gminy w tym zakresie. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut Stron dotyczący wydania decyzji bez podstawy prawnej i z naruszeniem art. 131 Prawa wodnego i art. 61 ust. 1 K.p.a. tj. bez wniosku zainteresowanej strony. Odnosząc się do zarzutu Stron, a także kwestii wskazanej w wyroku sygn. akt IV SA/Wa 2176/14 wyjaśniono, że po zwróceniu się do przedstawiciela wnioskodawcy o wskazanie, w jaki sposób wody opadowe z pasa drogowego ul. [...] w [...] będą odprowadzane do wylotu kanalizacji deszczowej usytuowanego na terenie działki nr ew. [...], przy piśmie z 6 lipca 2015 r. uzyskano plan zawierający szczegółowo cały odcinek kanału deszczowego. Jednocześnie Starosta słusznie zauważył, że zgodnie z definicją urządzenia wodnego – rozumianego jako urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich – brak jest podstaw do tego, aby traktować w ten sposób całą sieć kanalizacyjną. Jako że przedmiotem niniejszego postępowania jest wylot urządzeń kanalizacyjnych, organy nie mogły odnieść się do rury kanalizacyjnej biegnącej przez działki nr ew. [...] i [...], gdyż odbiegałoby to od treści wniosku i wykraczało poza granice sprawy. Odnosząc się do kwestii rozbudowy ul. [...], w oparciu o decyzję wydaną na podstawie przepisów u.z.r.d., organ II instancji wskazał, że Gmina pisemnie potwierdziła ten tryb realizacji inwestycji. To powoduje brak konieczności zbadania zgodności zaskarżonej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym bardziej, że pozwolenie wodnoprawne jest jednym z dokumentów, które inwestor musi uzyskać i przedstawić w celu uzyskania decyzji ZRiD. Zatem postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w istocie poprzedza wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Nie było więc możliwe ustalenie przez organy, że ta kadecyzja została już wydana. Jak wskazano decyzję wydano z zaznaczeniem, że nie rodzi ona praw do nieruchomości i urządzeń wodnych, koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Podkreślono też, że udzielone pozwolenie wodnoprawne nie jest decyzją zatwierdzającą projekt budowlany na instalację kanalizacyjną i nie udziela zezwolenia na budowę tej kanalizacji wraz z jej elementami. Oznacza to, że udzielone Gminie pozwolenie wodnoprawne w żaden sposób nie ingeruje w prawo własności Stron przysługujące im w stosunku do działek stanowiących ich własność, a kwestie te nie podlegają rozpatrywaniu w procedurze wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Mogą one pojawić się dopiero przy ew. wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podniesiono zarzuty naruszenia: 1. art. 131 Prawa wodnego, w zw. z. art. 61 ust. 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez wniosku uprawnionego podmiotu, podczas gdy decyzja w sprawie może zostać wydana wyłącznie na wniosek; 2. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez wyciągnięcie przez organ II instancji wniosku sprzecznego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym polegającym na przyjęciu, że przebudowa ul. [...] będzie się odbywać w oparciu o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zgodnie z u.z.r.d.; niezasadnie przez to uznano, iż w niniejszym postępowaniu organ I instancji nie miał obowiązku badania zgodności wydanego pozwolenia wodnoprawnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj.: – braku w aktach sprawy decyzji właściwego organu dotyczącej przebudowy ul. [...] wydanej na podstawie u.z.r.d., – z treści pisma Z. K. z 17 marca 2014 r. wynika, iż do wniosku o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego dołączono pozwolenie na budowę, zaś takowe nie zostało do wniosku dołączone, – z treści kserokopii pism Gminy z 22 lipca 2013 r. i 19 stycznia 2012 r. nie sposób wysnuć wniosku, że przebudowa ulicy [...] będzie się odbywać w oparciu o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, 3. naruszenie art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: jako p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie zaleceń sformułowanych w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14, w szczególności dotyczących: – nakazania objęcia decyzją działek o nr ew. [...] i [...], na których będą musiały być wykonane urządzenia wodne i uwzględnienie aktualnego stanu prawnego i faktycznego w tym zakresie, albowiem decyzja dotyczy przedmiotowych działek, – uznania, że inwestycja, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne będzie realizowana w oparciu o decyzję ZRiD wyłącznie na podstawie złożenia takiego zapewnienia przez wnioskodawcę, pomimo wyraźnej wskazówki Sądu, iż ustalenie takie winno zostać dokonane w oparciu o fakt wydania przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14. Zdaniem pełnomocnika, decyzja została wydana pomimo, że składający wniosek Z. K. nie był w sposób prawidłowy umocowany do reprezentowania Gminy w tej sprawie. Ponadto organy pominęły kolejne wskazanie Sądu – kwestię objęcia decyzją działek [...] i [...], należących do Skarżących. Przez to pominięty został ich istotny interes. Przeprowadzenie bowiem inwestycji spowoduje, że na tej działce powstaną urządzenia powiązane z przedmiotem wniosku, co m. in. pozbawi ich możliwości korzystania z bramy wjazdowej do nieruchomości jak również istniejącej na działkach nr ew. [...] i [...] zabudowy oraz spowoduje konieczność wycięcia znajdującego się na działce nr ew. [...] drzewostanu. Wskazano także, że organy wydały decyzję – wbrew wytycznym Sądu – pomimo braku poczynienia ustaleń w kwestii wydania decyzji dotyczącej realizacji inwestycji drogowej i poprzestały jedynie na oświadczeniu, że Gmina o taką decyzję będzie się starać. Zdaniem Skarżących, Sąd nakazał zbadanie, czy taka decyzja została wydana. Organy natomiast wydały pozwolenie wodnoprawne z pominięciem tego ustalenia. Spowodowało to kolejne zaniedbanie – odstąpienie od analizy zgodności planowanej rozbudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. pełnomocnik Skarżących stwierdził, że to zastępca Burmistrza udzielał Z. K. pełnomocnictwa do działania w imieniu Gminy i tylko on może dokonywać jego interpretacji. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy Prawa wodnego regulujące kwestie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Jak stanowi art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 tej ustawy, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane m. in. na szczególne korzystanie z wód i wykonanie urządzeń wodnych. Należy pamiętać, że przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez Sąd, a w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14 nakazano organom dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w pierwszej kolejności poprzez sprecyzowanie zakresu upoważnienia przedstawiciela strony wnioskującej oraz zakresu samego wniosku. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organy – stosując się do wytycznych wyroku – podjęły kroki w celu wyjaśnienia tych kwestii, zwracając się do Gminy oraz Z. K. o sprecyzowanie zakresu upoważnienia do działania w imieniu Gminy. Z. K. przedłożył do akt sprawy posiadane przez siebie upoważnienie z 11 lipca 2011 r. Zaś Wójt Gminy pismem z 26 listopada 2015 roku wskazał, że intencją było uzyskanie przez jej przedstawiciela niezbędnych dokumentów i decyzji w celu umożliwienia realizacji inwestycji polegającej na przebudowie ul. [...]. Działanie Starosty stanowiło realizację wytycznych wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14. Za niezasadny należy w tym miejscu uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 131 Prawa wodnego w zw. z. art. 61 ust. 1 K.p.a. – wydania decyzji pomimo braku stosownego wniosku, złożonego przez osobę uprawnioną. Należy ponownie zaznaczyć, że kwestia zakresu upoważnienia wzbudziła wątpliwości, co do wyjaśnienia których organy zostały zobowiązane przez Sąd, nie wspominając już o ustawowym obowiązku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wynikającym z art. 77 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu, stanowisko pełnomocnika Skarżących, wedle którego strona postępowania nie może precyzować zakresu pełnomocnictwa w toku postępowania, szczególnie, gdy budził on wątpliwości, jest w świetle okoliczności sprawy przejawem nadmiernego formalizmu. Natomiast w odpowiedzi na podniesiony na rozprawie zarzut możliwości sprostowania treści upoważnienia jedynie przez osobę je podpisującą, należy wskazać, że istotnie upoważnienie z 11 lipca 2011 r. zostało podpisane przez Zastępcę Wójta Gminy. Jednakże występował on z upoważnienia Wójta Gminy – organu reprezentującego Gminę – zatem nie można twierdzić, że Wójt, jako udzielający upoważnienia, nie mógł precyzować intencji podmiotu, który reprezentował. Kolejną kwestią, która miała podlegać wyjaśnieniu, zgodnie z wytycznymi wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14, jest zakres wniosku, w tym sposobu odprowadzania wód opadowych. W toku ponownego rozpatrywania sprawy Gmina zaznaczyła, że jej celem było uzyskanie pozwolenia na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu urządzeń kanalizacyjnych. Przedstawiciel Gminy wyjaśnił zaś, że wody opadowe mają być odprowadzane za pomocą planowanego systemu kanalizacyjnego. Po pierwsze zatem – niejako obok postępowania pozostawała kwestia sposobu wprowadzenia wód opadowych do Rowu [...] – postępowanie dotyczyło bowiem urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacyjnego. Po drugie zaś, w zaskarżonej decyzji podkreślono, że nie stanowi ona pozwolenia na budowę urządzeń kanalizacyjnych – te stanowią element projektu rozbudowy ul. [...] – a także, że nie wpływa ona, zgodnie z art. 123 ust. 2 Prawa wodnego, na prawa do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Sąd rozpatrujący obecnie sprawę uznał, że wypełnione zostały wytyczne wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14. Wyjaśniono bowiem, w jaki sposób będą odprowadzane wody, co było nakazem Sądu. Jednocześnie w wyniku poczynionych ustaleń nieuzasadnionym okazało się obejmowanie pozwoleniem wodnoprawnym działek nr ew. [...] i [...], należących do Skarżących. Jak wyjaśniono w toku postępowania, wniosek obejmował jedynie urządzenie wodne w postaci wylotu systemu kanalizacyjnego, który z kolei miałby być elementem projektu rozbudowy ul. [...], dokonywanego w oparciu o decyzję wydaną na podstawie u.z.r.d., o czym w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Ponadto – jak zaznaczono powyżej - pozwolenie wodnoprawne nie wpływa w żaden sposób na prawa osób trzecich, w tym Skarżących. Na podstawie jedynie tej decyzji nie mogą zostać przeprowadzone żadne prace. Niezasadne są zatem obawy Skarżących, wyrażone w uzasadnieniu skargi, a dotyczące ograniczenia możliwości korzystania z bramy wjazdowej czy istniejącej zabudowy lub konieczności wycięcia drzewostanu ze względu na wydanie pozwolenia wodnoprawnego. W tym miejscu, odnosząc się do kwestii obowiązku analizy zgodności planowanej rozbudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należy wskazać, że taka analiza również wykraczałaby poza zakres postępowania. Po pierwsze – zgodność z planem miejscowym mogłaby dotyczyć jedynie planowanej przebudowy ul. [...]. Skoro przebudowa ta ma być realizowana w oparciu o u.z.r.d., która uchyla obowiązek zachowania tej zgodności, to również wobec pozwolenia wodnoprawnego – które związane jest z decyzją ZRiD – nie jest wymaga zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji o niezasadności zarzutu dotyczącego ustaleń co do wydania decyzji ZRiD. Organom nakazano ustalenie, czy taka decyzja została wydana, co zostało uczynione - decyzja ZRiD dla przedmiotowej inwestycji nie została wydana, Wnioskodawca przedstawił jedynie oświadczenie, że będzie starał się realizować inwestycję w oparciu o decyzję wydaną na podstawie u.z.r.d.. Jak jednak zaznaczono, pozwolenie wodnoprawne jest jednym z dokumentów niezbędnych dla skompletowania wniosku w celu uzyskania decyzji ZRiD. Zatem niniejsze postępowanie niejako poprzedza postępowanie dotyczące wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14 stwierdzono, że "albo wniosek o pozwolenie wodnoprawne jest przedwczesny, albo winien być sformułowany w sposób uwzględniający istniejący aktualnie stan prawny i faktyczny", a wyjaśnienie powyższego spoczywało na organach administracji. Skoro wniosek nie jest przedwczesny - albowiem pozwolenie wodnoprawne jest elementem wymaganym dla wniosku o wydanie decyzji ZRiD - to należało sprawdzić, czy uwzględnia istniejący stan faktyczny i prawny. Na to pytanie należy również odpowiedzieć twierdząco - wniosek dotyczył wydania pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego urządzenia, natomiast Gmina składała go z pełną świadomością, że wykorzystanie pozwolenia nastąpi jedynie w przypadku zrealizowania całej inwestycji rozbudowy ul. [...], co zresztą zostało wskazane w zaskarżonej decyzji. Ponownie należy też przypomnieć zastrzeżenie o braku wpływu orzeczenia na prawa i obowiązki dotyczące nieruchomości Skarżących. W świetle powyższych rozważań, nie można za zasadny uznać zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. Organy zastosowały się bowiem do wytycznych wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14 i wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Zastrzeżenia Skarżących w tym zakresie wynikają z odmiennej interpretacji wytycznych Sądu. Należy zauważyć, że interpretacja tych wytycznych w rozumieniu prezentowanym przez Skarżących prowadziłaby de facto do sytuacji, gdy decyzja ZRiD musiałaby zostać wydana przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego, wymaganego z kolei dla uzyskania danej decyzji Wyrażenia tego rodzaju oceny nie sposób przypisać Sądowi orzekającemu uprzednio w sprawie. Jeśli przyjąć, że wniosek o pozwolenie wodnoprawne faktycznie nie mógłby zostać złożony bez istnienia decyzji ZRiD, to musiałby zostać rozpatrzony odmownie. Z kolei uzyskiwanie pozwolenia na warunkach wynikających z planu miejscowego (wedle zasad ogólnych) nie znajduje żadnego uzasadnienia, skoro ma ona służyć wyłącznie realizacji inwestycji na podstawie decyzji ZRiD, gdzie zgodność z planem miejscowym nie musi być zachowana. W decyzji wskazano, że odwołania Skarżących wskazują na ich niezadowolenie z powodu wykonywania jakichkolwiek działań oraz prac związanych z inwestycją rozbudowy ulicy na terenie działki stanowiącej ich własność. Sąd w obecnym składzie podziela to stanowisko, bowiem argumenty podnoszone przez Skarżących dotyczą w istocie potencjalnych ograniczeń w przypadku realizacji przebudowy drogi, nie zaś samej kwestii istnienia wylotu kanalizacyjnego. Jako takie należy je ocenić jako przedwczesne. W ocenie Sądu, organy przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego i obowiązku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także zastosowały się prawidłowo do wytycznych wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2176/14, rozumianych jako zobowiązanie do wyjaśnienia wątpliwości zaistniałych w toku postępowania, a nie jako nakaz wydania rozstrzygnięcia o określonej treści. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.