II SAB/Gd 12/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia 22 grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego J. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący J. S. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 22 grudnia 2017 r., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie żądanej odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej oraz niepodjęcie innych przewidzianych prawem czynności. W skardze wniesiono o: 1. stwierdzenie, że organ pozostaje w stanie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego w terminie czternastu dni od daty doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku; 3. uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1500 złotych; 5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 6. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 22 grudnia 2017 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: 1. umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej oraz dostępu do Internetu (zarówno stacjonarnego jak i mobilnego) zawartych w ramach działalności tutejszego urzędu w 2016 i 2017 roku bądź też wykonywanych w tym okresie, 2. rachunków bądź faktur wystawionych na podstawie ww. umów w 2016 i 2017 roku wraz z pełną specyfikacją załączoną przez operatorów do każdej z faktur 3. zestawień połączeń za okres 2016 i 2017 roku dotyczących usług świadczonych na podstawie ww. umów a będących w posiadaniu tut. urzędu. Wniosek został przesłany do organu za pośrednictwem platformy ePUAP. Jak wynika z urzędowego poświadczenia przedłożenia, wniosek został skutecznie dostarczony organowi w dniu 22 grudnia 2017 r. Pomimo otrzymania wniosku do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, ani nie wezwał do usunięcia braków na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Organ opisał przebieg postępowania wywołany wnioskiem. Podał, że analizując wniosek uznał, że jego realizacja nie sprowadza się do udzielenia istniejących (gotowych) informacji, ale do udzielenia w istocie przetworzonej informacji. Poszczególne umowy oraz faktury miały charakter informacji publicznej, jednak wydobycie tych cząstkowych informacji z posiadanych przez organ zbiorów wiązało się z nakładem dużej pracy. Organ pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. oraz załączonymi do niego skanami dokumentów źródłowych udostępnił skarżącemu informację publiczną zgodnie z jego wnioskiem z dnia 22 grudnia 2018 r. Wskazał również, że opóźnienie ma nieznaczny rozmiar i nie wynikało z zamiaru organu mającego na celu ograniczenie dostępu do informacji lecz wyłącznie z potrzeby technicznego przetworzenia zbiorów dokumentów. Z uwagi na termin złożenia wniosku – okres świąteczny i przełom roku oraz małą liczbę zatrudnionych pracowników, nie było możliwości udostępnienia wszystkich wnioskowanych dokumentów bez realnego uszczerbku dla bieżącej realizacji zadań. W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, że wobec udzielenia informacji publicznej, postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie wyznaczenia organowi terminu do usunięcia bezczynności stało się bezprzedmiotowe. Wskazała jednocześnie, że nie cofa skargi, bowiem w chwili jej wnoszenia zarzuty skierowane wobec organu były zasadne, ponadto aktualnym pozostaje rozpoznanie przez sąd skargi w pozostałym zakresie. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony, wobec czego na tej podstawie została rozpoznana przez sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie była bezczynność Wójta Gminy polegająca na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udostępnienie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej oraz dostępu do Internetu (zarówno stacjonarnego jak i mobilnego) zawartych w ramach działalności tutejszego urzędu w 2016 i 2017 roku bądź też wykonywanych w tym okresie; rachunków bądź faktur wystawionych na podstawie ww. umów w 2016 i 2017 roku wraz z pełną specyfikacją załączoną przez operatorów do każdej z faktur; zestawień połączeń za okres 2016 i 2017 roku dotyczących usług świadczonych na podstawie ww. umów a będących w posiadaniu Urzędu Gminy. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) zwanej dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Kontrolując niniejszą skargę na bezczynność sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie w dniu jej wniesienia, ale przed wydaniem orzeczenia zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie bezczynności polegającej na obowiązku rozpatrzenia wniosku. Co do zasady udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne jest wójt gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, zatem jest on obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Również nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje w art. 1 ust. 1 informację publiczną i podaje, że jest nią każda o sprawach publicznych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p. który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP statuujące konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W świetle powyższego oczywistym jest, że każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania jednostki organizacyjnej gminy jaką jest urząd gminy (w tym o trybie działania) wykonującego zadania publiczne, stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Uprawnione jest zatem twierdzenie, że informacje odnoszące się do umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie telefonii stacjonarnej, komórkowej oraz dostępu do Internetu stanowią informację publiczną. Taką informacją są również rachunki i faktury wystawione na podstawie ww. umów oraz zestawienia połączeń dotyczących usług świadczonych na podstawie ww. umów, a będących w posiadaniu organu. Jak wynika z powyższego, żądana we wniosku skarżącej informacja stanowi informację publiczną, Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a zatem powinien on odnieść się do przedmiotowego wniosku skarżącego w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 (w zakresie terminu udostępnienia) oraz w art. 14 ust. 1 (w zakresie sposobu udostępnienia). U.d.i.p. nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie jej następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Z akt sprawy wynika, że skarżący domagał się udzielenia informacji w zakresie udostępnienia umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartych w ramach działalności Urzędu Gminy, rachunków bądź faktur wystawionych na podstawie ww. umów oraz zestawień połączeń – za lata 2016-2017. Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę wskazał, że powyższa informacja ma charakter przetworzony, bowiem wydobycie cząstkowej informacji z posiadanych przez organ zbiorów wiązało się z nakładem dużej pracy. Zbiory prowadzone są w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych. To z kolei wymagało przeprowadzenia czynności technicznych na informacjach pozostających w zasobach organu polegających na merytorycznym zbadaniu każdej umowy i stworzenie informacji na potrzeby skarżącego. Informacja zgodnie została udostępniona zgodnie z wnioskiem w dniu 30 stycznia 2018 r., a więc po wniesieniu skargi. Zdaniem sądu rozumowanie organu było jednak nieuzasadnione. Wobec braku definicji ustawowych dokonano w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych podziału informacji publicznej na informację prostą i przetworzoną. Za informację prostą uznano taką informację, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Przy informacji przetworzonej możemy w zasadzie mieć do czynienia z dwoma odmiennymi sytuacjami. Pierwsza z nich ma miejsce wtedy, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Odmiennie kształtują się czynności podmiotu zobowiązanego, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w jego posiadaniu, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Żądana informacja w jej elementach składowych zatem istnieje, jednak suma informacji prostych może mieć charakter informacji przetworzonej. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca musi mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie – możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1. (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska; Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 2016). Z przepisów u.d.i.p. wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, przetworzonej w przypadku wydania decyzji odmownej, musi wykazać brak istnienia przesłanki ustawowej wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy (zob. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 795/05, LEX nr 874232 oraz WSA we Wrocławiu z 25 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SAB/Wr 40/05, LEX nr 887692). Załatwienie żądania objętego powyższym wnioskiem powinno zatem nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli w formie czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu żądanej informacji (art. 10 i 13 u.d.i.p.), w sposób określony w opisanym wyżej wniosku skarżącego, jako że formę i sposób jej udostępnienia wyznacza zakres żądania wnioskodawcy (art.14 ust. 1 ustawy). Uznając zaś, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter przetworzony, organ informuje o tym wnioskodawcę, aby umożliwić mu wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. W przypadku zaś uznania, że taki interes nie zachodzi, wydaje się decyzję odmowną z wykazaniem, że udzielenie informacji przetworzonej w żądanym zakresie nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tym samym powoływanie się na charakter informacji jako informacji przetworzonej dopiero na etapie postępowania przed sądem wojewódzkim w celu niejako usprawiedliwienia udzielenia informacji dopiero w dniu 30 stycznia 2018 r., było nieskuteczne. Niezależnie od powyższego w przedstawionych i niespornych okolicznościach sprawy kwestia zobowiązania do rozpatrzenia wniosku z dnia 22 grudnia 2017 r. stała się bezprzedmiotowa przed wydaniem niniejszego wyroku. Oznacza to, że brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i orzekania o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało umorzyć postępowanie w sprawie uznając, że wobec wypełnienia przez stronę przeciwną obowiązku zaniechania którego dotyczy skarga, orzekanie o zobowiązaniu do jego wykonania jest bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku. Zważyć przy tym należy, że udzielenie przez organ żądanej informacji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalniało sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzeczenia, czy bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zdaniem sądu, rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Podkreśla się, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiści pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, sąd działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji orzeczenia). W okolicznościach niniejszej sprawy Wójt Gminy nie pozostawał nadmiernie bierny, a ocenę tę sąd wyprowadza z faktu, że od dnia wpływu wniosku (22 grudnia 2017 r.) do dnia udostępnienia informacji (30 stycznia 2018 r.) upłynął stosunkowo krótki okres, nieprzekraczający znacznie ustawowego terminu 14 dni. Dokonując w tym kontekście oceny postępowania Wójta, sąd wziął też pod uwagę fakt, że przedmiotowy wniosek wpłynął w okresie świątecznym, dodatkowo był to przełom roku, który jest okresem sprawozdawczości i rozliczeń, zatem – szczególnie w niewielkim urzędzie – terminowe udostępnienie wymaganych informacji mogło wiązać się z uszczerbkiem dla bieżącej realizacji zadań urzędu. Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny uznając że ma ona pełnić rolę prewencyjną, a jej wymierzenie przez sąd powinno być ostatecznością (pkt 3 sentencji wyroku). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w analizowanej sprawie, skoro sąd uznał brak rażącego naruszenia prawa po stronie organu. Orzeczenie o kosztach postępowania sąd oparł na przepisach art. 201 § 1 p.p.s.a. Zasadą jest, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi - art. 200 p.p.s.a. Na równi z sytuacją uwzględnienia skargi ustawodawca potraktował umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość wskutek podjęcia czynności przez organ w trybie autokontroli - art. 54 § 3 p.p.s.a (art. 201 § 1 p.p.s.a). W ocenie sądu, dokonanie przez organ - pomiędzy wniesieniem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem przez sąd - czynności materialno-technicznej, której niewykonanie podniesiono w skardze na bezczynność, stanowi faktyczne "uwzględnienie" skargi przez organ, a zatem uzasadnia zwrot skarżącemu kosztów postępowania, obejmujących wpis sądowy od skargi - 100 zł, koszty zastępstwa procesowego - 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz opłata od pełnomocnictwa - 17 zł.