II SA/Kr 207/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skarg Ł. H., D. S., R. S., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w K. kwotę [...]zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. kwotę [...]zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących D. S. oraz R. S. kwotę [...]zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Ł. H. kwotę [...]zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr [...] U Z A S A D N I E N I E Prezydent Miasta K. decyzją z 25.04.2017 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art.36 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. D. U. z 2016 r., poz. 290) na wniosek Firma G z siedzibą w C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na zamierzenie budowlane: budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi tj.: wentylacji, wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan, wymiennikownią, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi i słaboprądowymi oraz z wielostanowiskowymi garażami ( podziemnym i nadziemnym) wraz z wewnętrznym układem drogowym, miejscami naziemnymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody i c.o., instalacją zewnętrzną elektryczną, oświetleniem terenu i przebudową linii kablowej nn oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. (na dz. nr ewid.[...], [...] obr. [...]). W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane na wniosek z 20.02.2017 r. inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie [...] pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, który podlega zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 28.06.2006 r. (D. U. Woj. [...]. z 19.09.2006 r., Nr [...], poz. 3534). Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Obiekt zaliczony został do kategorii XIII /XVII obiektów budowlanych. Obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr.[...] j. ewid. [...]. Wcześniejsze postępowanie dotyczące zabudowy części działki nr [...] obr.[...] j. ewid. [...], prowadzone pod sygnaturą [...], na wniosek inwestora zostało umorzone decyzją z dnia 16.02.2017 r. W dalszej części uzasadnienia organ ustosunkował się do wniosków i zastrzeżeń stron postępowania. Wskazał, że jeżeli w budynku mieszkalnym są zacieniane pokoje mieszkalne ich właściciele winni być uznani za strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę projektowanego budynku. Stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jest wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd, właściciel lokalu nie ma, co do zasady, przymiotu strony w rozumieniu art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane, chyba, że wykaże swój indywidualny, odrębny od interesu wspólnoty interes prawny. Nabycie współwłasności części wspólnych budynku wielorodzinnego nie kreuje indywidualnego, odrębnego od wspólnoty mieszkaniowej interesu prawnego. W przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. firma [...] Sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna stanowi jej zarząd oraz jest też właścicielem kilku mieszkań w przedmiotowym budynku i części nieruchomości wspólnych. Odpowiadając na zarzut dotyczący nieprawidłowego przyjęcia stron dla działki nr [...] obr.[...] j. ewid. [...] przez pominięcie współwłaścicieli w osobach H. N., C. O. organ ustalił, że ww. osoby nie żyją. Przedłożone, przez inwestora dokumenty świadczą, że aktualnymi współwłaścicielami działki nr [...] obr.[...] j. ewid. [...] są D. S., A. S. oraz Gmina K.. Terenem inwestycji jest działka nr [...] oddana inwestorowi w wieczyste użytkowanie. W takim przypadku organ, w związku z ustaleniami międzywydziałowymi, w dniu 23.02.2017 r. zawiadomił właściciela o planowanej budowie prosząc o zajęcie stanowiska dot. zgodności inwestycji z treścią wieczystego użytkowania. Wydział Skarbu Miasta UMK w piśmie z dnia 8.03.2017 r. znak: [...] stwierdził, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, determinuje korzystanie z gruntu przez użytkownika wieczystego w sposób zgodny z postanowieniami planu, a realizacja przez użytkownika wieczystego inwestycji zgodnej z ustaleniami planu nie będzie powodować oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią prawa użytkowania a faktycznym korzystaniem z gruntu. Dalej organ wyjaśnił, że działka drogowa nr [...] jest własnością [...] Sp. z o.o. sp.k-a. Dla przedmiotowej działki drogowej inwestor posiada prawo bezpłatnego przejazdu i przechodu, wpisane w ww. księgę wieczystą. Ponieważ, na działce tej nie będą wykonywane żadne roboty budowlane z uwagi na istniejący zjazd, dlatego inwestor nie musi legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane udzielonym przez jej właściciela. Uzgodnienie ZIKiT z 26.09.2016 r. wskazuje, że obsługa komunikacyjna zapewniona jest przez drogę publiczną ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...] oraz poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], a następnie poprzez przeznaczony do przebudowy zjazd na teren inwestycji. Z informacji zawartej w ww. piśmie, wynika, że w celu poprawy parametrów obsługi komunikacyjnej na ul. [...], inwestor wykona jej przebudowę w oparciu o umowę zawartą z zarządcą dróg w K. -ZIKiT. Z kolei kwestionowanie poprawności wykonanej przez autora projektu budowlanego analizy wpływu inwestycji na budynki sąsiednie w zakresie dostępu światła dziennego do mieszkalnych nie zostało poparte żadnymi dokumentami. Podobnie nie mogą być pozytywnie rozpatrzone wnioski o przedłożenie terminu do zapoznania się z dokumentacją celem złożenia kolejnych uwag i zastrzeżeń. Organ zobligowany jest wydania decyzji w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku. Podobnie brak jest możliwości zawieszenia postępowania, bowiem zgodnie z art. 98 § 1 K.p.a. inwestor nie wystąpił z takim wnioskiem. Następnie organ przedstawił szczegółowo postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Wskazał, że teren inwestycji oznaczony symbolem [...] posiada inne cechy zabudowy niż tereny sąsiednie oznaczone symbolami [...] i [...] Teren ten jest oddzielony od sąsiednich terenów drogą dojazdową o symbolu B.KDD. Od strony ul. [...] elewacja frontowa projektowanego budynku została zlokalizowana w obowiązującej linii zabudowy będącej jednocześnie linią rozgraniczającą ulicy [...]. Elewacja frontowa budynku to zewnętrzna powierzchnia ściany budynku ze wszystkimi znajdującymi się w niej elementami. W tym przypadku elewacja frontowa to ściana zewnętrzna z następującymi elementami: balkonami, wysuniętymi ścianami oraz fasadą lokali usługowych. W kondygnacji parteru elewację frontową stanowi fasada lokali usługowych w części północnej oraz południowej, a na pozostałym fragmencie zadaszony pasaż z linią słupów zlokalizowanych w obowiązującej linii zabudowy. Warunek wynikający z § 48 ust.6 pkt 1a zapisów MPZP dotyczący uwzględnienia w sposobie zagospodarowania terenu wyznaczonych na rysunku planu linii rozgraniczających stanowiących jednocześnie obowiązujące linie zabudowy został zachowany. Nakaz utrzymania zróżnicowanej wysokości budynku: 12-25 m włącznie wynika z § 48 ust.6 pkt 1b MPZP. Zapis ten nie narzuca żadnych dodatkowych warunków dotyczących wymiarów elewacji frontowej. Zapis ten nie określa gabarytów budynku (długość, szerokości), ani też nie wskazuje zasad różnicowania wysokości budynku. Analiza projektu budowlanego wykazuje, że poziom parteru budynku przyjęto na poziomie 0,00=202,00 m. n. p. m. czyli na poziomie terenu istniejącego części działki nr [...] . Budynek ma zróżnicowaną wysokość VI i VIII kondygnacji. Wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynku wynosi odpowiednio 20,13m i 25,19m. Wysokość górnych krawędzi elewacji nie jest w tym przypadku wysokością budynku. Wysokość budynku zdefiniowana jest w § 6 ust. 1 pkt 8 zapisów MPZP. Z rysunku przekroju poprzecznego projektowanego budynku wynika, że maksymalna wysokość górnej płaszczyzny stropu nad najwyższą kondygnacją użytkową (łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy osłaniającej) wynosi 24,98 m, zatem spełniony został nakaz ustaleń planu dotyczący wysokości. Zgodność z zapisem w § 48 ust. 6 pkt 1b należy analizować dla całego terenu zabudowy mieszkaniowej oznaczonego w planie symbolem [...], w związku z definicją określoną w § 6 pkt 4 planu. Odnosząc się do realizacji wymogów wynikających z § 48 ust.6 pkt 1c zapisów MPZP organ wskazał, że w projekcie budowlanym, w narożniku południowo-zachodnim zaprojektowana została dominanta w formie ściany o wymiarach 8 x 20 m, wkomponowana w ścianę budynku. Zgodnie z wyjaśnieniem inwestora ukształtowanie elewacji na zamknięciu perspektywicznym pasażu [...], jak i dobór odmiennej od pozostałej części budynku faktury, kolorystyki oraz formy stanowić będzie główny wysuwający się na pierwszy plan element architektoniczny. Planowane jest zamieszczenie formy plastycznej z elementami zieleni. Zapisy planu nie podają szczegółowych wytycznych projektowych dla określenia "dominanta architektoniczna", w związku z czym, autor projektu budowlanego uznał, iż to właśnie koncentracja uwagi obserwatorów stanowić będzie główną cechę fragmentu projektowanego obiektu. Inwestor planując zabudowę całej działki nr [...] obr.[...] j.ewid. [...] w 2015 r. wyprzedzająco uzyskał decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę 17 budynków i innych obiektów budowlanych oraz urządzeń budowlanych, które kolidowały zamiarem inwestycyjnym. Inwestor sukcesywnie występuje o wydanie pozwoleń na budowę budynków w części północnej działki oraz na przebudowę budynków wpisanych do ewidencji obiektów zabytkowych. W ten sposób może realizować zapisy § 48 ust.6 pkt 1d i 1e MPZP nakazujące ukształtowanie harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy z uwzględnieniem zabudowy objętej ochroną. Z projektu budowlanego wynika ( punkt 4.2.5 opisu), że planowana jest budowa 202 mieszkań obsługiwanych przez 143 miejsca parkingowe (93 w garażu podziemnym i 50 w garażu naziemnym), w związku z czym uzyskany wskaźnik miejsc postojowych 0,7079 > 0,7 jest zgodny z zapisami § 48 ust.6 pkt 1f i § 87 ust.2 pkt 2b ustaleń planu. Z projektu wynika również, że łącznie zaprojektowano 148 miejsc parkingowych, w tym 143 na potrzeby funkcji mieszkalnej, 2 na potrzeby funkcji usługowej, 1 dla osób niepełnosprawnych oraz 2 dodatkowe ogólnodostępne. Zgodnie z informacją inwestora oraz z uwagi na fakt, że zapisy planu określają jedynie wskaźnik miejsc parkingowych dla funkcji mieszkaniowej, ilość miejsc na potrzeby funkcji usługowej autor projektu określił zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 w sprawie określenia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usługi zlokalizowane w parterze projektowanego budynku, są przewidziane jako lokalne i osiedlowe, dla mieszkańców nowopowstających budynków. Zapewniono dwa naziemne miejsca postojowe dla projektowanych usług, przy założeniu, że będą one wykorzystywane jako czasowe miejsca postojowe. W związku z powyższymi założeniami, projektowane miejsca naziemne będą stanowić wystarczające, zapewniające w prawidłowy sposób obsługę zarówno dla klientów, jak i dla czasowej ewentualnej dostawy towarów. Oznakowanie miejsca postojowego jako przeznaczonego dla niepełnosprawnych zostanie sprecyzowane w projekcie wykonawczym, bowiem w projekcie budowlanym został zapewniony dostęp i miejsce postojowe dla niepełnosprawnych. Zgodnie z zapisami pisma ZIKiT z 04.08.2015 r. na terenie inwestycji zlokalizowano 2 naziemne ogólnodostępne miejsca postojowe. Zgodnie z załącznikiem graficznym do projektu zagospodarowania terenu i informacją w opisie szlaban został zlokalizowany jedynie na wjeździe do garażu. W związku z powyższym projektowane miejsca ogólnodostępne nie będą objęte kontrolą dostępu. Wyliczone przez autora projektu budowlanego: wskaźnik powierzchni zainwestowanej (do 70%) oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej min.30%. są zgodne z § 48 ust.7 MPZP. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej, opisanej w poleceniu służbowym Prezydenta Miasta K. nr [...] z 19.02.2016 r. Zabudowa śródmiejska zmienia odległości między budynkami oraz parametry określające czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych. W projekcie budowlanym autor projektu budowlanego zbadał wzajemnie oddziaływanie budynków projektowanych na budynki istniejące w zakresie zapewnienia oświetlenia dziennego pod kątem możliwości przesłaniania czyli spełnienia zapisów opisanych w § 13 ust. 1 i ust.2 warunków technicznych. Badanie praktycznie ogranicza się do ustalenia wzajemnych relacji między odległością budynków, położeniem najwyższej krawędzi zacieniającej i usytuowaniem parapetów najniżej położonych okien w budynku, który może być przesłaniany. Spełnienie tego warunku potwierdza analiza przesłaniania pokazana w sposób graficzny na rysunkach projektu budowlanego str.17 (Tom I). Z analizy tej wynika, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna przesłanianego o promieniu 12,5 m, nie znajduje się przesłaniająca żadna część tego samego budynku jak też żaden obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż [...] wysokości przesłaniania. Powyższe potwierdza, że zaprojektowane budynki nie naruszają przepisu § 13 ust. 1, ust.2, ust.4 warunków technicznych dotyczących zapewnienia oświetlenia dziennego (przesłaniania) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi tj. nie przesłaniają budynków sąsiednich, ani też same nie przesłaniają się wzajemnie. Zatem przepisy w powyższym zakresie pozostają spełnione. Wymogi nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi określa § 60 warunków technicznych. Analizę w tym zakresie przedstawiają rysunki znajdujące się na str. 15, 16 ( Tom I) projektu budowlanego. Przeprowadzona analiza wykazuje, że projektowany budynek oddziaływuje na budynki istniejące w zakresie zgodnym z przepisami. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji został wyznaczony, między innymi na podstawie przepisów § 13, § 60 warunków technicznych. Do akt sprawy inwestor dołączył szereg uzgodnień i pozwoleń w tym między innymi: ostateczne decyzje o pozwoleniach na rozbiórkę kolidujących obiektów, ostateczne decyzje zezwalające na usunięcie drzew kolidujących z inwestycją, uzgodnienie ZIKiT możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, ostateczną decyzję o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, projekt zagospodarowania terenu uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych. W aktach sprawy znajdują się również oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Odwołania od decyzji wniosły niezależnie od siebie: D. i R. S., A. W., Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K., [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjna z siedzibą w K., Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ulicy [...] w K., R. G. i Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w K.. Wojewoda decyzją z dnia 24.11.2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) w związku z art. 16 ustawy 7.04.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.z 2017 r., poz. 935), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że we wszystkich odwołaniach, jako główny, podniesiony został zarzut naruszenia § 57 i § 60 ust. 2, w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zmianami), poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że do oceny wymaganego czasu nasłonecznienia zastosowanie mają wymogi wskazane dla zabudowy śródmiejskiej, podczas gdy, zdaniem odwołujących, obszar inwestycji nie spełnia wymogów wskazanych w § 3 pkt 1 rozporządzenia i brak jest jednocześnie podstaw do stosowania polecenia służbowego Prezydenta Miasta K. nr [...] z 19 lutego 2016 r., na które organ I instancji powołał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Równocześnie jednak nie sposób uznać uzasadnienia organu I instancji za prawidłowe. Stosownie do art. 6 K.p.a. organy administracji działają wyłącznie na podstawie prawa i w jego granicach. Polecenie służbowe Prezydenta Miasta K. nie stanowi źródła prawa, a więc stwierdzanie o charakterze danego obszaru wyłącznie na jego podstawie, jak to uczyniono w postępowaniu organu I instancji jest niedopuszczalne. W analizowanej sprawie, teren inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Organ odwołał się do ustaleń ogólnych planu i jego postanowień § 8 pkt 4 i § 9 pkt 6 ppkt 3 i 9 w których mowa jest o śródmiejskim charakterze planowanej na tym terenie zabudowy. Przytoczył również definicję zabudowy śródmiejskiej podanej w § 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analizując zabudowę ulic otaczających obszar inwestycji tj.: ul. [...], [...] można stwierdzić, zdaniem organu odwoławczego, że na dłuższych odcinkach pierzei tych ulic występuje zwarta zabudowa o śródmiejskim charakterze. Ponadto w sąsiedztwie inwestycji zlokalizowane są budynki gdzie występują ograniczenia dostępu światła. Przykłady ukształtowanej uprzednio w procesie rozwoju miasta intensywnej zabudowy śródmiejskiej na terenie [...] to istniejący budynek [...], który objęty już decyzją o pozwoleniu na budowę zostanie przekształcony w luksusowy akademik oraz dwa budynki IMS budownictwo stanowiące nowopowstającą zabudowę biurową przy ul. [...]; przykłady nowych inwestycji realizowanych w ostatnich latach jako zabudowa śródmiejska to: [...] zabudowa śródmiejska dla tego projektu to kontynuacja poprzednich etapów inwestycji inwestora, projektowanych na warunkach zabudowy śródmiejskiej, realizowany kwartałowy charakter zabudowy zapewnia poszanowanie istniejącego ładu przestrzennego (wydane decyzje o pozwoleniu na budowę o nr [...] z 03.03.2016 r. oraz [...] z 07.10.2016 r.) Analizując strukturę funkcjonalną otoczenia organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja położona jest w obszarze funkcjonalnego śródmieścia o czym świadczą m.in. występowanie w bezpośrednim sąsiedztwie funkcji o charakterze śródmiejskim: [...] [...] w K., [...] [...] licznych kawiarni, restauracji, biur, sklepów i lokali usługowych, start-upów. Jak wynika z powyższego, planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację rodzaju i funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu o parametrach zabudowy śródmiejskiej, charakterystycznej dla zabudowy na sąsiednich działkach. Przestrzennie projektowany zespół obiektów w formie zwartej zabudowy kwartałowej stanowi uzupełnienie zabudowy śródmiejskiej. Zatem, z uwagi na powyższe ustalenia, polecenie służbowe Prezydenta Miasta K., na które powołano się w uzasadnieniu skarżonej decyzji stanowi dodatkowy argument potwierdzający śródmiejski charakter analizowanego obszaru. Odnośnie do zarzutu niezgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego w zakresie ilości miejsc postojowych przeznaczonych do obsługi inwestycji, organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Prezydenta Miasta K., który uznał prawidłowość projektu budowlanego w tym zakresie. Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano łącznie 148 miejsc parkingowych, w tym 143 na potrzeby funkcji mieszkalnej, 2 na potrzeby funkcji usługowej, 1 dla osób niepełnosprawnych oraz, zgodnie z zapisami pisma ZIKiT z 04.08.2015 znak [...], 2 dodatkowe ogólnodostępne. Taka ilość miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych jest zgodna z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w którym określono minimalny wskaźnik ilości miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych terenu [...] (§ 48 ust.6 pkt. f i § 87 ust.2 pkt. 2b) jako 0,7; uzyskany wskaźnik miejsc postojowych to 0,7079 > 0,7 i jest on zgodny z minimalnym określonym w MPZP obszaru [...]. Organ przytoczył stanowisko autora projektu budowanego w którym stwierdzono, że dwa naziemne miejsca postojowe dla projektowanych usług będą wystarczające. Uznał, że nie ma podstaw do zakwestionowania proponowanej w projekcie budowlanym ilości miejsc parkingowych dla usług lokalizowanych w terenie oznaczonym symbolem MW/U. Teren uznany jest w planie jako teren mieszkaniowy (ewentualnie mieszkaniowo-usługowy), natomiast ustalenia dotyczące obsługi parkingowej (w §87 ust. 2 pkt 1 lit. b) mogą mieć zastosowanie wprost do terenów usługowo-handlowych itp., a nie do funkcji usługowej w przeznaczeniu "mieszanym" czyli np. mieszkaniowo-usługowym. Zapisy planu miejscowego, zarówno ogólne, jak i szczegółowe, nie dają podstaw do uznania terenu MW/U jako terenu usługowo-handlowego, wręcz przeciwnie - został nazwany terenem mieszkaniowym (z usługami). Usługi projektowane w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w świetle ustaleń planu, powinny być w analizowanym przypadku traktowane jako funkcja usługowa (w terenie mieszkaniowo-usługowym) - dla której nie ma określonych wymogów parkingowych, a nie jako teren usługowy. W analizowanym planie występują niezależnie tereny usługowe, których dotyczą ww. wymogi parkingowe. Również, wbrew zarzutom odwołujących, inwestycja jest zgodna z ustaleniami § 48 ust. 6 pkt 1 lit c MPZP, w zakresie nakazu zlokalizowania w południowym narożniku terenu dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu [...] (w § 52 określonego jako teren zielni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu na pasaż - główny ciąg pieszy). W projekcie budowlanym zaproponowano dominantę w formie ukształtowanej w południowo-zachodnim narożniku budynku ściany o wymiarach 8x20 m, wkomponowanej w ścianę budynku. Wyróżni się ona poprzez odmienną od pozostałej części budynku faktury i kolorystyki i zdaniem projektanta stanowić będzie główny wysuwający się na pierwszy plan element architektoniczny. Zgodnie z wyjaśnieniami projektanta złożonymi w toku postępowania odwoławczego (pismo z 13.11.2017 r.), zaprojektowany ekran w kolorze szarym kontrastującym do ceglanych elewacji budynku, na którym zostanie rozplanowany system mocujący, pozwalający na porośnięcie ściany winobluszczem, który ma przybrać niestandardowej skali i wielkości kształt drzewa. Dodatkowo ściana zostanie podświetlona z poziomu chodnika aby była widoczna również w nocy. Zapisy planu nie podają szczegółowych wytycznych projektowych dla określenia "dominanta architektoniczna", więc organy administracji architektoniczno-budowlanej nie podstaw do kwestionowania rozwiązania zaproponowanego przez autora projektu, w którym uznał, że właśnie koncentracja uwagi obserwatorów stanowić będzie główną cechę fragmentu projektowanego obiektu. Co do spełnienia przez inwestycję ustaleń § 48 ust. 6 pkt 1b MPZP, w którym sformułowano nakaz utrzymania w obrębie terenu zróżnicowanej wysokości zabudowy: 12-25 m włącznie, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, w którym uznano zgodność inwestycji z planem. Obszar [...] ograniczony jest właściwie głównie do działki nr [...], której część stanowi teren obecnej inwestycji. Na pozostałej część działki nr [...] całość istniejącej dotychczas zabudowy (budynki gospodarcze) na działce nr [...] podlega rozbiórce ( inwestor legitymuje się ostatecznymi decyzjami o pozwoleniu na rozbiórkę). Nie objęto rozbiórką jedynie istniejących budynków dawnej [...] zlokalizowanych przy wschodniej granicy działki (sześć budynków gospodarczych wzdłuż ulicy [...] ujętych w gminnej ewidencji zabytków i objętych ochroną w planie miejscowym). Zgodnie z informacją pełnomocnika, inwestor realizuje ich przebudowę (wysokość budynków zróżnicowana - maksymalnie 14 m). Ponadto w terenie tym realizowana jest inwestycja obejmująca budowę innych budynków pomocniczych o wysokości 3 m (pismo inwestora z 13.11.2017 r.). Dalej organ II instancji wskazał, że pozostałe zarzuty podnoszone w odwołaniach, dotyczą zagadnień, które były poruszane w toku postępowania organu I instancji i zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska Prezydenta Miasta K. we wszystkich kwestiach. Ponadto podał, że analiza projektu budowlanego wskazuje, że jest on kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania rozpatrywanej inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż inwestor uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach co do których oświadczył o posiadaniu prawa do dysponowania na cele budowlane. Zatem w związku ze spełnieniem przez inwestora wszystkich wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane należało udzielić wnioskującym pozwolenia na budowę. Zarzut naruszenia przepisów art. 10 K.p.a. podniesiony przez R. G., nie znajduje uzasadnienia w aktach administracyjnych sprawy, z których nie wynika aby odwołujący poinformował organ I instancji o nowym, innym niż pozyskany z ewidencji gruntów i budynków adresie korespondencyjnym skarżącego. Korespondencja kierowana do odwołującego była, w świetle przepisów art. 44 K.p.a., skutecznie doręczana stronie przez operatora pocztowego (każdorazowo podwójnie awizowana i zwracana nadawcy z dopiskiem "nie podjęto w terminie"). Również przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana na adres widniejący w aktach sprawy ale tym razem odebrana przez "dorosłego domownika" Z. G. w dniu 8 maja 2017 f. (zwrotne potwierdzenie odbioru - karta nr [...] akt administracyjnych I instancji). Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody wnieśli: Ł. H., D. i R. S., Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. i [...] sp. o.o. sp. k-a. z siedzibą w K.. Ł. H. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: § 57 i § 60 ust. 2 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym do 1.01.2018 r., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż do oceny wymaganego dla budynków czasu nasłonecznienia zastosowanie mają wymogi, przewidziane dla zabudowy śródmiejskiej, podczas gdy obszar inwestycji nie może być uznany za zabudowę śródmiejską w rozumieniu wyżej powołanych przepisów, § 48 ust. 6 pkt 1) lit. c) uchwały nr [...] Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" oraz art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że został spełniony określony w powołanym zapisie mpzp nakaz zlokalizowania w południowym narożniku terenu - dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu [...], podczas gdy proponowanego przez autora projektu budowlanego rozwiązania w tym zakresie nie można uznać za spełniające ten nakaz, art. 7 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na niewyjaśnieniu przez organ, czy zamierzenie budowlane, planowane przez inwestora do realizacji, nie narusza § 10 ust. 1 pkt 1) i ust. 2 pkt 4) w zw. z § 48 ust. 8 mpzp, w sytuacji, gdy działka o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] była uprzednio, to jest przez zbyciem prawa użytkowania wieczystego na rzecz inwestora, przedmiotem użytkowania wieczystego przez [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w K. i została objętą decyzją o pozwoleniu na budowę zamierzenia budowlanego obejmującego m.in. budowę budynku wielorodzinnego na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna [...]; § 10 ust. 1 pkt 1) i ust. 2 pkt 4) mpzp w zw. § 48 ust. 8 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy - Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z mpzp w zakresie, w jakim plan ten przewiduje poprawianie warunków środowiskowych życia mieszkańców poprzez utrzymywanie i zwiększanie powierzchni terenów biologicznie czynnych, podczas gdy w projekcie tym, celem spełnienia przezeń wymogów w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, określonego w § 48 ust. 7 pkt 2 mpzp, uwzględniono realizację zamierzenia budowlanego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów jako nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], objętej księgą wieczystą nr [...]; działka ta natomiast, jako przedmiot prawa użytkowania wieczystego przez [...] Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w K., zbytego następnie na rzecz Firma G z siedzibą w C., była uprzednio objęta zamierzeniem budowlanym, obejmującym m.in. budowę budynku wielorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] i uwzględniona przy obliczaniu ww. wskaźnika dla tej inwestycji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. D. S. i R. S. zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. Naruszenie art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a. w odniesieniu się do oceny zwiększenia zacienienia/zmiany w oświetleniu naturalnym światłem słonecznym lokalu mieszkalnego skarżących poprzez: a) oparcie się jedynie na analizie inwestora, co naruszyło art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a., ponieważ ani organ I instancji, ani organ II instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a już na pewno nie miał na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, b) brak wskazania w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I instancji, jak i organu II instancji, że organ I instancji czy organ II instancji weryfikował samodzielnie obliczenia przedstawione w analizie inwestora, co naruszyło art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a., ponieważ organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, zaś w niniejszym przypadku doszło do prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości skarżących co do bezstronności organu i nasuwający wątpliwości co do zakresu zaufania organu do wyliczeń przedstawionych przez inwestora, jak również nie doszło do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jako że organ nie odniósł się do wyliczeń inwestora, a więc ani ich nie zaakceptował, ani nie zakwestionował, ani nie wyraził się w żaden sposób na ich temat niejako przyjmując a priori, że są poprawne lub całkowicie je pomijając, c) absolutnie niedopuszczalne i błędne wskazanie, że to skarżący jako strony postępowania powinni przedstawiać kontrekspertyzę przygotowaną na własny koszt wobec analizy inwestora, która nie została w żaden sposób oceniona lub zakwestionowana, co znalazłoby odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, d) nieprzeprowadzenie ewentualnie dowodu z opinii biegłego (jeśli organy nie były w stanie weryfikować opracowania) i oparcie się wyłącznie na opracowaniu inwestora w zakresie wpływu inwestycji na nasłonecznienia, W związku z tym skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie zwiększenia zacienienia/zmiany w oświetleniu naturalnym światłem słonecznym lokalu Skarżących wskutek realizacji inwestycji na podstawie kwestionowanych decyzji. 2. Naruszenia art. 9 i 10 K.p.a. poprzez brak doręczenia skarżącym opracowania inwestora w przedmiocie zakresie zwiększenia zacienienia/zmiany w oświetleniu naturalnym światłem słonecznym lokalu mieszkalnego skarżących; 3. Przyjęcie za element podstawy prawnej wydanej decyzji przez organ I instancji polecenia służbowego Prezydenta Miasta K., które nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego, a tylko akt wewnętrzny Urzędu Miasta K., który nawet nie jest stronom znany i strony nie mają do niego dostępu, przy jednoczesnym korygowaniu decyzji w tym zakresie przez organ II instancji, co budzi wątpliwości do prawidłowości procedowania organu II instancji, przy utrzymaniu decyzji w mocy, - które to naruszenia doprowadziły do dalszych naruszeń prawa procesowego, tj. art. 77 § 1, art. 80 kpa, art. 81 kpa, art. 84 § 1 kpa (poprzez niezastosowanie odnośnie analizy przedstawionych przez inwestora dokumentów -- analizy zmiany zacienienia, w świetle obiekcji stron postępowania). Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych przepisów poprzez: 1. Przyjęcie założenia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską uzupełniającą, która nie ma definicji legalnej i pominięcie przez organy okoliczności, że: miejsce inwestycji nie jest ani śródmieściem K. (położone już za W., daleko od ścisłego centrum, należy je rozpatrywać jako bardziej peryferyjne podmiejskie), ani zabudowa nie jest uzupełniająca - generalnie budowa kolejnego etapu inwestycji nie powinna być uznana za tworzenie zabudowy uzupełniającej. Za zabudowę uzupełniającą uznaje się tzw. plomby wstawiane w miejsca pomiędzy już istniejącymi budynkami. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z zabudową dużego obszaru kolejnymi etapami inwestycji, nie uzupełnienie zabudowy; 2. Błędną interpretację pojęcia "Powierzchnia biologicznie czynna" - w uzasadnieniu nie określono dokładnie czy "dominanta architektoniczna" wchodzi w skład powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Skarżących - nie wchodzi; 3. Zakreślenie zbyt małej ilości miejsc parkingowych, co jest na granicy wymagalności przepisów materialnoprawnych prawa budowlanego i rozporządzenia, lecz narusza prawa mieszkańców sąsiednich nieruchomości do korzystania ze swojej własności, ponieważ projektowanie 2 dwóch miejsc postojowych (?!) w stosunku do 21 lokali usługowych nie mieści się w jakichkolwiek standardach, przy braku możliwości parkowania na drodze wewnętrznej, która nie stanowi własności inwestora oraz w sytuacji, że nie ma obok miejsc ogólnodostępnych, zaś cały dojazd odbywać się ma wyłącznie służebnością drogi koniecznej. W efekcie oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią będzie nadmierne. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: Zaskarżonej decyzji zarzucam: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 7 K.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ustalenie kręgu stron postępowania wyłącznie na podstawie twierdzeń inwestora Firma G z siedzibą w C., bez jakiegokolwiek zweryfikowania przez organ czy podane przez niego informacje na temat lokali mieszkalnych od strony planowanej inwestycji są prawidłowe i kompletne; 2. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim osobom posiadającym przymiot strony, a to w szczególności poprzez brak przyznania tego statusu: a) A. K. będącej właścicielem lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w K., b) A. L. i R. K. będących współwłaścicielami lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w K., c) J. Ż. będącej właścicielem lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w K., d) Skarbowi Państwa będącemu właścicielem nieruchomości składającej się z działki nr [...] położonej przy ul. [...]/ul[...] w K., e) Gminie K. będącej właścicielem nieruchomości składającej się z działki nr [...] położonej przy ul. [...] w K.; 3. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, polegającego w szczególności na: a) oparciu się przez organ wyłącznie na twierdzeniach inwestora dotyczących m. in. kwestii zróżnicowania wysokości zabudowy, ilości miejsc parkingowych na inwestycji, zabudowy śródmiejskiej czy przesłaniania i zacieniania sąsiednich nieruchomosci, bez dokonania jakiejkolwiek ich weryfikacji i dosłownego powielenia tych twierdzeń w treści zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" b) oparciu decyzji na materiale dowodowym zgromadzonym w innym postępowaniu administracyjnym toczącym się pod znakiem [...] i niewprowadzonym do postępowania w którym zapadła zaskarżona decyzja; art. 136 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez dopuszczenie przez organ nowych dowodów i twierdzeń inwestora na etapie postępowania odwoławczego dotyczących istotnych okoliczności sprawy, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i pozbawia strony możliwości dwukrotnego merytorycznego zbadania sprawy przez organy administracyjne; art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów- stron postępowania podniesionych w odwołaniach, co powoduje iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze; art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 K.p.a. w zw. z 107 oraz 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ do zgłoszonego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego; art. 35 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36 K.p.a. poprzez przedłużenie przez organ terminu rozpoznania sprawy wyłącznie na wniosek inwestora umotywowany koniecznością złożenia przez niego dodatkowych dokumentów, treść których została przez organ dosłownie powielona w zaskarżonej decyzji; art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez niezagwarantowanie przez organ stronom czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, mimo tego, że na tym etapie inwestor zaprezentował nowe twierdzenia oraz przedłożył nowy materiał dowodowy, co uniemożliwiło skarżącej zajęcie stanowiska i wypowiedzenie się co do nowego materiału sprawy, 9. art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. 10. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji gdy inwestycja inwestora stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a zatem niezbędna jest uprzednia jej ocena pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji gdy inwestor nie dysponuje odpowiednim uzgodnieniem z zakresu obsługi komunikacyjnej inwestycji i włączenia jej do ruchu drogowego; art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji gdy inwestor nie dysponuje odpowiednimi uzgodnieniami dotyczącymi przyłączenia inwestycji do sieci telekomunikacyjnej, ciepłowniczej, energetycznej, zasilenia inwestycji w wodę oraz odprowadzania ścieków; art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji gdy inwestor jest użytkownikiem wieczysym działek nr [...] oraz [...] które zostały przeznaczone wyłącznie na cele przemysłowe a nie pod zabudowę mieszkaniowo-usługową; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z 48 ust. 6 pkt 1 lit d) m.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 6 pkt 13 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że inwestycja spełnia stawiane jej przez plan wymagania dotyczące kształtowania lądu przestrzennego, gdy w istocie z uwagi na swe gabaryty odbiega ona od podstawowych założeń planu, co winno skutkować stwierdzeniem niezgodności inwestycji z planem zgodnie z § 5 ust. 6 i 7 m.p.z.p.; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c) m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że ściana o wymiarach 8 x 20 m wkomponowana w ścianę budynku, odróżniająca się od pozostałej części budynku jedynie fakturą i kolorystyką stanowi dominantę architektoniczną skutkujące niezasadnym przyjęciem, iż inwestycja spełnia nakaz ustanowiony w powołanym przepisie planu; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 1 oraz ust. 2 m.p.z.p. w zw. z § 8 pkt 4 lit c) m.p.z.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że inwestycja przewidująca usługi jedynie o charakterze lokalnym i osiedlowym jest zgodna z zapisami planu, gdy ten wprowadza wymóg usług o charakterze miejskim i publicznym; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. § 48 ust. 1 m.p.z.p. w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. f) m.p.z.p. w zw. z § 87 ust. 2 pkt 1) lit. b) tiret pierwsze m.p.z.p. poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że określenie w projekcie budowlanym jedynie 2 miejsc parkingowych na potrzeby obsługi lokali usługowych spełnia wymagania przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w- zw. / j 48 ust. 1 m.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że inwestycja inwestora, która odznacza się wysokim wskaźnikiem intensywności zabudowy jest zgodna z zapisami planu, w sytuacji gdy ten wprowadza wymóg zabudowy o średniej intensywności na terenie objętym inwestycją oznaczając go symbolem MW; art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. § 13 w zw. z § 57 w zw. z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji gdy planowana przez niego inwestycja nie spełnia minimalnych wymagań związanych z zapewnieniem naturalnego oświetlenia lokalom przeznaczonym na stały pobyt ludzi znajdującym się w sąsiadujących z nią budynkach. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargę o tożsamej treści co Wspólnota Mieszkaniowa wniosła [...] sp. o.o. sp. k-a. z siedzibą w K.. W odpowiedzi na skargi, Wojewoda wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Do sprawy zostały sporządzone przez strony postępowania również dalsze pisma procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 24. 11.2017 r., którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 25.04.2017 r., która na wniosek Firma G z siedzibą w C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na zamierzenie budowlane: budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi tj.: wentylacji,wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan, wymiennikownią, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi i słaboprądowymi oraz z wielostanowiskowymi garażami ( podziemnym i nadziemnym) wraz z wewnętrznym układem drogowym, miejscami naziemnymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody i c.o., instalacją zewnętrzną elektryczną, oświetleniem terenu i przebudową linii kablowej nn oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. (na dz. nr ewid.[...], [...] [...]). Skargi są zasadne jakkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Należy zważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2 zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze, którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym. Jak wcześniej wskazano, pierwszym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest badanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego. A zatem, gdy dla terenu objętego wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na położenie terenu inwestycji jest to plan miejscowy przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z 28 czerwca 2006 r. "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...]. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ze względu na to, że postanowienia planów miejscowych mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzać ograniczenia prawa do zabudowy, stanowiącego istotny element prawa własności chronionej także normami konstytucyjnymi (art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP) to przy interpretacji przepisów planu należy powyższy fakt mieć na uwadze. Ten rodzaj proinwestorskiej intepretacji przepisów planu jest wskazywany w doktrynie m. in. przez Z. Niewiadomskiego, który w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (red. Z. Niewiadomski), wyd. 5, Warszawa 2009 r., str. 56 pisze iż: "(...) powinno to mieć wpływ na sposób interpretacji postanowień planu, przejawiający się w ograniczeniu interpretacji rozszerzającej na niekorzyść inwestora (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 21.11.2017 r., sygn. akt II SA/Wr [...]). Pogląd ten podziela Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie. Na organie architektoniczno - budowlanym spoczywa zatem obowiązek stosowania w procesie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dyrektywy interpretacyjnej zgodnie z którą, w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, niedających się usunąć w procesie wykładni postanowień planu, rozstrzyga się wątpliwości na korzyść inwestora. Równocześnie jednak podkreślić należy, że uznawanie tezy proinwestorskiej interpretacji planów miejscowych nie może prowadzić do jej nieuprawnionego wykorzystywania i dokonywania dowolnej interpretacji przepisów planu. Taką wykładnię jako sprzeczną z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności należałoby ocenić jako rażące naruszenie ustaleń planu (por. wyrok NSA z 11.06.1999 r., IV SA [...]). Nie do przyjęcia jest zatem zaaprobowanie stanowiska, że w sytuacji gdy postanowienia planu ograniczają zamiary inwestora dopuszczalna jest wyłącznie korzystna dla niego interpretacja, nawet z wyraźnym naruszeniem przepisów planu miejscowego, celem zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę inwestycji naruszającej wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistycznego i architektonicznego, ustalonych w planie. A zatem w szczególności, gdy postanowienia planu są jasne, logiczne i spójne, a także zgodne z zasadami racjonalności i celowości regulacji prawnej organy nie są uprawnione do dokonywania i uwzględniania interpretacji korzystnej dla inwestora. W ocenie Sądu, organ budowlano-architektoniczny jest zobowiązany w każdej sytuacji poddać prawidłowej wykładni postanowienia planu miejscowego i tylko w przypadku wątpliwości interpretacyjnych niedających się usunąć w procesie wykładni językowej, systemowej i celowościowej - rozstrzygać wątpliwości na korzyść inwestora (por. wyrok WSA w Białymstoku z 25.04.2017 r., sygn. akt II SA/Bk [...]). Podkreślić należy, że z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym planem miejscowym, albo decyzją o warunkach zabudowy, które to akty określają przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem, wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4.10. 2017 r., sygn. akt II SA/Go [...]). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania jedna z zasadniczych kwestii spornych dotyczy zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] (dalej skrócie: plan miejscowy). O ile jednak, w ocenie organu I instancji oraz wszystkich stron skarżących, realizacja inwestycji w kształcie zaproponowanym w projekcie jest nie do pogodzenia z ustaleniami planu miejscowego, to w ocenie organu odwoławczego jak i organu I instancji przedłożony projekt budowlany jest wymóg ten spełnia. Zajmując stanowisko w tej kwestii należy wskazać, że stanowisko organów nie jest w pełni uprawnione. Należy przede wszystkim wskazać na zasadność powtarzającego się w skargach zarzutu dokonania przez organy wadliwej interpretacji przepisów planu miejscowego odnoszących się do wymaganej liczny miejsc parkingowych i określenie w zatwierdzonym projekcie jedynie 2 miejsc parkingowych na potrzeby obsługi lokali usługowych. Zatwierdzony projekt budowlany stanowi budynek, realizujący dwie funkcje mieszkaniową (budynek mieszkalny wielorodzinny obejmujący 202 lokale mieszkalne ) i funkcję usługową ( 21 lokali usługowych w parterze ). W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje samo sformułowanie nazwy projektowanej inwestycji. Z treści zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że w projektowanych na poziomie parteru 21 lokalach o łącznej pow. przekraczającej 1000 m˛ będą zlokalizowane takie usługi. Zgodnie z § 48 ust. 1 zapisów planu miejscowego, w terenie w którym będzie realizowana przedmiotowa inwestycja jest objęty symbolem [...] z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. W związku z powyższym zarzut dotyczący miejsc parkingowych należy uznać za zasadny. Trzeba bowiem wskazać, że zgodnie z treścią § 48 ust. 6 punkt 1 lit. f obowiązującego planu miejscowego w obszarze tym obowiązuje nakaz zapewnienie na terenie niezbędnych miejsc parkingowych w ilości przyjętej w oparciu o wskaźniki określone w § 87 ust. 2. Zgodnie z ustaleniami § 87 ust. 2. pkt. 1 lit. b) oraz ust. 2 pkt. 2 lit b) ustalone zostały zasady obsługi parkingowej dla terenów usługowo-handlowych i zabudowy mieszkaniowej w obszarze B, w którym znajduje się teren przedmiotowej inwestycji: 1) w OBSZARZE B: – dla terenów usługowo-handlowych: 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej; – dla terenów targowo-wystawienniczych: 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 35 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej; 2) Dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych - co najmniej: b)w OBSZARZE B i C: 0,7 miejsca na 1 mieszkanie. Wymagane wskaźniki mogą być obniżone w wyjątkowych wypadkach ograniczeń terenowych przy zabudowie plombowej. 3) Dopuszcza się bilansowanie miejsc parkingowych w ramach zadania inwestycyjnego, obejmującego więcej niż jedną działkę lub teren. 4)Miejsca do parkowania powinny być projektowane także w obrębie terenów KDD i KDL - jako pasy i zatoki parkingowe. Przeznaczone na parkingi powierzchniowe lub kubaturowe są także wydzielone tereny (oznaczenie KS). W ocenie Sądu przytoczone ustalenia są jasne i jednoznaczne. W treści § 48 ust. 6 punkt 1 lit. f jest odesłanie do zasad rozbudowy i budowy układu komunikacyjnego, w których ustalono minimalne wymagania dla obszaru B, w którym znajduje się teren inwestycji. Ustalenia te wbrew stanowisku organów i inwestora dotyczą zarówno zabudowy mieszkaniowej jak usługowej. W tej sytuacji całkowicie niezasadne jest przyjęcie, że wymagania ustalone w § 87 ust. 2. pkt. 1 lit. b) cyt. planu miejscowego są obowiązujące dla zabudowy mieszkaniowej, natomiast nie mają zastosowania ustalenia z § 87 ust. 2. pkt. 1 lit. b) cyt. planu obowiązujące dla zabudowy usługowej lub handlowej określonej. Nie ma bowiem żadnego racjonalnego uzasadnienia dla wykluczenia stosowania uregulowania zawartego w ww. ust. 2 w odniesieniu do inwestycji mieszkaniowej z usługami. Z samego faktu, że funkcją dominującą jest zabudowa wielomieszkaniowa nie można wywodzić, że w stosunku do lokali użytkowych czy usługowo-handlowych przewidzianych w tej inwestycji nie ma żadnych wymogów w zakresie miejsc postojowych w cyt. Planie miejscowym i znajdzie zastosowanie § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015.1422 ze zm.) dalej w skrócie rozporządzenie. Taka wykładnia w sposób oczywisty prowadzi też do naruszenia tych postanowień planu, w których jest mowa o zrównoważonym rozwoju (np. § 9 ust. 6 pkt 9, a także punkt 4 i 5, § 10 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego). W konsekwencji jako dowolne i nieprawidłowe należy uznać odesłanie przy ustalaniu miejsc dla terenów usługowych przedmiotowej inwestycji do § 18 ust. 2 rozporządzenia, który zresztą odwołuje się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to zatem, że to w tym akcie - a dopiero w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy - kwestia miejsc parkingowych powinna zostać uregulowana w sposób kompleksowy i jednoznaczny, bez potrzeby sięgania do nieostrych sformułowań zawartych w rozporządzeniu, które w tym przypadku nie znajduje zastosowania w odniesieniu do tych regulacji które zostały ustalone w planie miejscowym. Podkreślić należy, że w § 48, w którym ustalono szczegółowe zasady kształtowania zabudowy dla terenu, w którym znajduje się teren inwestycji w ust. 6 pkt 1 f) wprost odwołuje się do wskaźników określonych w § 87 ust. 2; nie zawężając regulacji do § 87 ust. 2 pkt 2 b. Ponadto posłużono się liczbą mnogą, gdyby zaś chodziło wyłącznie o wskaźnik 0,7 dla zabudowy mieszkaniowej to powinna być użyta liczba pojedyncza. Na koniec należy dodać, że taka wybiórcza interpretacja postanowień § 87 ust. 2 planu jaka została zastosowana w rozpoznawanej sprawie przez inwestora i zaaprobowana przez organy jest nie tylko nieprawidłowa, naruszająca postanowienia planu miejscowego, ale też prowadzi do całkowicie nieracjonalnej i niecelowej decyzji, w której organy uznały, że dwa miejsca parkingowe są wystarczające do obsługi 21 lokali usługowych o łącznej pow. użytkowej przekraczającej 1000 m˛. Całkowicie na marginesie można zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, że plan miejscowy nie reguluje sytuacji, w której lokale usługowe realizowane są w ramach zabudowy wielomieszkaniowej ( z czym nie można się zgodzić, gdyż projektowany budynek realizuje dwie ww. funkcje, to należy stwierdzić, że skoro projekt przewiduje 21 lokali usługowych, które w sumie mają mieć powierzchnię 1159,57 m˛, to uznanie, że dwa miejsca postojowe stanowią wystarczającą należałoby ocenić jako wręcz kuriozalne. Odnosząc się z kolei do powtarzającego się w skargach zarzutu, w którym zakwestionowano, że teren inwestycji znajduje się w obszarze zabudowy śródmiejskiej - w związku z czym doszło do naruszenia norm budowlano technicznych z § 13 ust.4 oraz § 60 ust. 2 rozporządzenia -- należy zgodzić się, ze stanowiskiem organów, że inwestycja, dla której wydane zostało pozwolenie na budowę będzie realizowana w obszarze o zabudowie śródmiejskiej. W związku z tym należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia postanowień § 13 ust. 4 rozporządzenia przez jego zastosowanie, jakkolwiek trzeba od razu zwrócić uwagę, że § 60 ust. 2 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji posługuje się pojęciem śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, które to pojęcie – jak wskazuje się w orzecznictwie – nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem zabudowy śródmiejskiej. Organy rozstrzygające w rozpoznawanej sprawie powyższą różnice pominęły. Dla wykazania, iż inwestycja jest realizowana w zabudowie śródmiejskiej należy wskazać na brzmienie § 3 pkt. 1 rozporządzenia w którym wyjaśniono, że: ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: zabudowie śródmiejskiej - należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Definicja zawarta w § 3 pkt 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji odnosi się do zagospodarowania faktycznego oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym analizując tę kwestię organ II instancji prawidłowo wytknął organowi I instancji odwołanie się do zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta K. z 19. 02. 2016 r. , który to akt ma charakter wewnętrzny. Prawidłowo również odwołał się zarówno do stanu faktycznego jak i postanowień planu miejscowego. Należy wskazać, że o zabudowie śródmiejskiej wg postanowień ww. planu świadczą następujące zwroty: w § 8 pk 3 wskazano jako podstawowe cele planu: poprawę wizerunku miasta poprzez zdefiniowanie układu urbanistycznego [...] (OBSZARU B i C) oraz kształtowania w nim nowego ładu przestrzennego w integracji z miastem i rzeką W.. Z kolei w § 9 ust. 6 normującym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w .W "[...]" ustala się następujące zasady: 2)atrakcyjnego ukształtowania nowej pierzei zabudowy sytuowanej wzdłuż ul. [...] oraz (w pierwszym planie widoku), przy projektowanej ulicy bulwarowej - i zwrócenia jej w kierunku do W., w celu stworzenia atrakcyjnej panoramy [...] oglądanej z przeciwległego brzegu W., jako ważnego elementu kształtowania ładu przestrzennego, 3)tworzenia zwartych kwartałów zabudowy o typowo miejskim układzie charakteryzujących się: - wielofunkcyjnością struktury, - wysoką atrakcyjnością urbanistyczną i jakością architektury, - programem kształtującym "miejskość" i podkreślającym metropolitalną i regionalną rangę miasta, - realizacją atrakcyjnych programów inwestycyjnych, - intensyfikacją zainwestowania przy równoczesnym zachowaniu i ochronie istniejących zespołów zieleni publicznej i ciągów zieleni, 9)podniesienie intensywności zabudowy terenu (według założonych wskaźników) z zachowaniem warunków zrównoważonego rozwoju i ustalonych zasad ochrony środowiska, 10)ochrona w obszarze [...] w wysokim stopniu zurbanizowanego krajobrazu, zwłaszcza lokalnych wnętrz krajobrazowych z zabudową budynkami przemysłowymi i elementami konstrukcyjnymi infrastruktury technicznej i technologicznej. W § 12. ust. 4 w ustaleniach w zakresie kształtowania przestrzeni publicznych wskazano: W "[...]" miejskimi przestrzeniami publicznymi są: 1)przestrzeń brzegu W. (B1.ZP/B), stanowiąca przedłużenie [...] w systemie parków rzecznych - wymaga ukształtowania i ochrony, wg zasad podanych w ust. 2 oraz ustaleń zawartych w § 9 ust. 3 i § 44, 2)przejście pod torami przystanku [...] od ul. [...] do ul. [...] i Stacja [...] wraz z placem miejskim (B7.KP) - wymaga ukształtowania, wg zasad podanych w ust. 2 oraz ustaleń zawartych w § 51, 3)pasaż zielony (B8.ZP/KDX) - wymaga ukształtowania, wg zasad podanych w ust. 2 oraz ustaleń zawartych w § 52, 4)przestrzeń zespołu zabudowy dawnej fabryki "[...]" O. S. (przy ul. [...]) jako centrum życia kulturalno - biznesowego (B8.UP) - wymaga ukształtowania i ochrony, wg zasad podanych w ust. 2 oraz ustaleń zawartych w § 53, 5)przestrzeń związana z dominującym nad [...] wysokim budynkiem dawnego [...] przy ul. [...] jako centrum konferencyjne z zapleczem biurowym i hotelowym oraz salą konferencyjną (B10.U) - wymaga przekształcenia i adaptacji do nowej funkcji, wg zasad podanych w ust. 2 oraz ustaleń zawartych w § 57, 6)przestrzeń ulicy [...] (KDD) w liniach rozgraniczających - wymaga ukształtowania wg zasad podanych w ust. 2. W części szczegółowej planu miejscowego w § 48 istotne w tym zakresie są następujące ustalenia: . 1.Wyznacza się TEREN ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ - [...], z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. 6.W granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy oraz zasad kompozycji, ustala się: 1)NAKAZ: d)ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych, z uwzględnieniem uwarunkowań zawartych w § 9 ust. 6. W oparciu o powyższe ustalenia planu miejscowego i przy uwzględnieniu uwarunkowań faktycznych, które bez wątpienia mają zasadnicze znaczenie dla oceny czy teren przedmiotowej inwestycji stanowi obszar śródmiejskiej zabudowy, a których ponowne przytoczenie należy uznać za niecelowe wobec szczegółowych ustaleń organu odwoławczego należało uznać, że inwestycja jest realizowana w takim obszarze. Jak już wskazano, w orzecznictwie sadowo-administracyjnym zwraca się uwagę na rozróżnienie pojęć zabudowa śródmiejska - § 3 pkt 1 i § 13 pkt 4 rozporządzenia oraz śródmiejska zabudowa uzupełniająca - § 60. Jakkolwiek organy nie dokonały wykładni tego pojęcia, to należy przyjąć, że pojęcia te mają zbliżony charakter i brak jest podstaw aby w zaistniałym stanie faktycznym twierdzić, że teren inwestycji znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej, a nie stanowi śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej. Zwrócić też należy uwagę, że na skutek nowelizacji rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie od 1.01. 2018 r. zmieniono definicję zabudowy śródmiejskiej (obecnie należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy)Zmieniono także treść § 60, który obecnie spójnie odwołuje się do zabudowy śródmiejskiej. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły iż przedłożone do projektu analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacienienia budynków sąsiednich do projektowanego (s. 13-18 dokumentacji technicznej w części Projekt zagospodarowania działki) zostały prawidłowo wykonane dla obszaru zabudowy śródmiejskiej, a w konsekwencji zatwierdzony projekt budowlany nie narusza obowiązujących w tym zakresie norm techniczno-budowlanych. Zgodnie bowiem z § 13 ust. 4 rozporządzenia, który dotyczy naturalnego oświetlenia pomieszczeń odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej, zgodnie natomiast z treścią § 60 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700, 2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W tym miejscu należy dodać, że organy administracji architektoniczno- budowlanej nie powołują biegłych dla oceny analiz przesłaniania i nasłonecznia, przedkładanych w postępowaniu o zatwierdzenie projektów budowlanych i o wydanie pozwolenia na budowę, dokonując takich ocen samodzielnie przy pomocy pracowników organu dysponujących odpowiednią wiedzą. Nadto należy dodać, że przedłożona w dniu 12 marca 2018 r. z pismem uzupełniającym skargę D. i R. S. analiza zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania, sporządzona przez dr hab. inż. arch. M. J.-K., w sytuacji uchylenia decyzji obu instancji zostanie uwzględniona przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku dominanty architektonicznej, o jakiej mowa w ustaleniach § 48 ust. 6 pkt 1c planu miejscowego należy uznać iż jest on w części zasadny, gdyż z przedłożonego projektu (tom II a s. 49) nie wynika jednoznacznie, iż elewacja południowo-wschodnia została zaprojektowana z uwzględnieniem takiej dominaty. Co prawda przepisy mpzp nie precyzują dodatkowych wymogów jakie powinna ona spełniać, oprócz kompozycyjnego powiązania z terenem pasażu [...], jednakże z przedłożonego projektu to nie wynika. Brak jednoznacznego wykazania, że warunek ten został spełniony poprzez zaprojektowanie na ww. elewacji ściany o wymiarach 8 x 20 m, szczególnie w odniesieniu do znacząco większej bryły całego budynku. Nadto, co jeszcze ważniejsze, brak wystarczających ustaleń wskazujących na kompozycyjne powiązanie dominanty architektonicznej - którą ma stanowić ww. ściana - z terenem pasażu [...] Takie powiązanie jest wymagane ustaleniami planu miejscowego (§ 48 ust. 6 pkt 1c). Zarzut naruszenia § 10 ust. 1 pkt 1) i ust. 2 pkt 4) planu miejscowego w zw. § 48 ust. 8 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy - Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym w zakresie, w jakim plan ten przewiduje poprawianie warunków środowiskowych życia mieszkańców poprzez utrzymywanie i zwiększanie powierzchni terenów biologicznie czynnych, podczas gdy w projekcie tym, celem spełnienia przezeń wymogów w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, określonego w § 48 ust. 7 pkt 2 planu uwzględniono realizację zamierzenia budowlanego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów jako nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], objętej księgą wieczystą nr [...] należy uznać za istotny o tyle, że ustalenia dotyczące współczynnika pow. biologicznie budzą wątpliwości. Wiążą się one z lakonicznymi informacjami podanymi przez projektanta (s. 251), z których wynika, że wskaźniki takie jak wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej czy też wskaźnik powierzchni zainwestowanej zostały spełnione. Projektant podaje jedynie końcowe dane, bez jakichkolwiek danych cząstkowych, które pozwoliłyby na dokonanie weryfikacji powyższego ustalenia. Analiza przedstawionego projektu zagospodarowania terenu rodzi wątpliwości, czy faktycznie powierzchnia biologicznie czynna stanowi wymagane 30 procent. Zarazem jednak uregulowania § 10 ust. 1 pkt 1) i ust. 2 pkt 4) mają charakter ogólny i ramowy, doprecyzowanie warunku odnośnie terenu inwestycji ma miejsce w § 48 i w tym zakresie projekt jest zgodny z tymi postanowieniami. Fakt, że wcześniej działka nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] była uprzednio objęta zamierzeniem budowlanym, obejmującym m.in. budowę budynku wielorodzinnego na działce nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] i uwzględniona przy obliczaniu ww. wskaźnika dla tej inwestycji świadczyć może o luce w przepisach prawnych natomiast nie podlega badaniu w niniejszej sprawie. Kolejny zarzut związany ze wskazaniem, że inwestor wykorzystuje nieruchomości w sposób niezgodny z umową o ustanowieniu użytkowania wieczystego – należy uznać za niezasadny, w sytuacji gdy to Prezydent Miasta K. stwierdził, że powyższe zagospodarowanie działki nie jest sprzeczne z umową. Również jako chybiony należy ocenić zrzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w- zw. / j 48 ust. 1 m.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 3planu miejscowego. poprzez wadliwe przyjęcie, że inwestycja inwestora, która odznacza się wysokim wskaźnikiem intensywności zabudowy jest zgodna z zapisami planu, w sytuacji gdy ten wprowadza wymóg zabudowy o średniej intensywności na terenie objętym inwestycją oznaczając go symbolem MW. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, że ustawodawca uprawnił jednostki samorządu terytorialnego do ingerencji w sposób wykonywania własności w drodze uchwalania aktów prawa miejscowego, pozwala przyjąć, iż nie ulega wątpliwości, że uregulowania, wprowadzające określone nakazy w tym odnoszące się do ilości wymaganych miejsc postojowych w określonym terenie dla zabudowy o funkcji np. usługowej, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie poczynione w planie miejscowym są wiążące dla organów administracji architektoniczno - budowlanej. W ocenie Sądu, przedmiotowy projekt budowlany – wbrew przeciwnemu stwierdzeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji - nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], czym narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej uwagi. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie I sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W punkcie II, III i IV sentencji na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.), oraz kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo. W punkcie V na zasądzone koszty składa się kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu.