III OSK 1538/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 762/18 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: inwestor) złożyła do Prezydenta m.st. Warszawy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, częścią biurową i garażami podziemnymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną pomiędzy ul. [...] na działkach ewid. nr [...] w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy, w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. garaży samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Postanowieniem z [...] marca 2017 r. Prezydent m. st. Warszawy odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Decyzją z [...] maja 2017 r. Prezydent m. st. Warszawy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołania od powyższego decyzji wnieśli A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka) oraz C. S.A. z siedzibą w W. Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do karty informacyjnej przedłożonej przez inwestora, organ odwoławczy stwierdził, że przeanalizowano oddziaływanie przedsięwzięcia pod kątem wszystkich wymaganych aspektów, w tym także oddziaływania na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę elementów przyrodniczych. Informacje podane przez inwestora w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi określone w art. 62a ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 353 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa). Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej, karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane m.in. o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia. Organ odwoławczy uznał, że wskazanie innych wariantów lokalizacyjnych i technicznych jest wymogiem ustawowym w stosunku do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego sporządzenie w tym postępowaniu nie było wymagane. W ocenie organu oraz organów opiniujących, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie, karta informacyjna przedsięwzięcia spełnia wymogi ustawowe. Organ odwoławczy podkreślił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie w opinii z [...] listopada 2016 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto organ opiniujący stwierdził, że informacje zawarte w dokumentacji złożonej przez inwestora potwierdzają wystąpienie oddziaływań na etapie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Bezpośrednie oddziaływania będą miały jedynie zasięg lokalny, ograniczony do najbliższego obszaru realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Oddziaływania powstające na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia będą krótkotrwałe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. Pismem z 3 lutego 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie podtrzymał swoje stanowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m.st. Warszawie w opinii z [...] grudnia 2016 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko uzasadniając, że w celu zminimalizowania ujemnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko zastosowane zostaną wskazane stosowne rozwiązania. Organ inspekcji sanitarnej stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko i pismem z [...] lutego 2017 r. podtrzymał swoje stanowisko w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor przedstawił opis sąsiedztwa planowanego przedsięwzięcia, które stanowią tereny kolejowe, usługowe (Centrum Handlowe [...]), tereny ogródków działkowych oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (usytuowanej za ul. [...]). Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że emisja hałasu w fazie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na tereny, dla których ochrony zostały określone dopuszczalne poziomy hałasu. Organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne poddał prawidłowej weryfikacji dokumentację zgromadzoną w toku postępowania, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia i uznał, że spełnia wymagania z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, a zawarte w niej informacje są wystarczające. W ocenie organu odwoławczego, nieuzasadnione są podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia analizy oddziaływań skumulowanych na zdrowie i warunki przyszłych mieszkańców. Oddziaływania te mają wynikać z ruchu pojazdów po terenie przedsięwzięcia skumulowanych z ruchem samochodów po drogach publicznych, w tym w szczególności ul. [...] oraz ruchu wywołanego funkcjonowaniem Centrum Handlowego [...], jak również ruchu kolejowego. W ocenie organu odwoławczego, oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na "istniejące otoczenie" zostało szczegółowo zbadane przez organ I instancji i opisane w uzasadnieniu decyzji. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 17 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, jakie dokumenty zostały załączone przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Następnie 22 sierpnia 2016 r., 7 października 2016 r., 9 listopada 2016 r. oraz 25 stycznia 2017 r. inwestor przedłożył wyjaśnienia dotyczące wniosku o wydanie decyzji środowiskowej oraz uzupełnił kartę informacyjną przedsięwzięcia. W ocenie Sądu I instancji, organ rozważył, czy przedmiotowe przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, mając na uwadze kryteria określone w art. 63 ustawy środowiskowej. Podstawę do oceny w tym zakresie stanowiła karta informacyjna przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu I instancji, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że informacje podane w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi określone w art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej. Karta informacyjna jest dokumentem szczególnym, sformalizowanym, którego treść i zakres regulowane są przepisami ustawy środowiskowej. Jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych, zawartych w karcie. W tej sprawie inwestor złożył kartę informacyjną przedsięwzięcia, która podlegała uzupełnieniu, a następnie ocenie przez wyspecjalizowane organy opiniujące, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m.st. Warszawie. Orzekające w sprawie organy uznały, że dane zawarte w karcie informacyjnej są rzetelne i wiarygodne, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe. Zdaniem Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego, prawidłowo wyjaśniły i obszernie uzasadniły powody odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Inwestor w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, złożonej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, zawarł opis sąsiedztwa planowanego przedsięwzięcia, jak również przedstawił wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. W pierwszej kolejności spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Polegało to na oddaleniu skargi, pomimo, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia następujących przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że podważenie ustaleń poczynionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia może nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia. W ocenie spółki, karta informacyjna przedsięwzięcia wywołuje na tyle poważne wątpliwości, w szczególności w zakresie niezbadania oddziaływań skumulowanych, że organ powinien wezwać inwestora do ich usunięcia, a gdyby to nie nastąpiło - zgodnie z zasadą przezorności - orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Po drugie, art. 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 65 ust. 3 i 63 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób nieopowiadający prawu. W szczególności polegało to na braku informacji o wszystkich uwarunkowaniach, o których stanowi art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Po trzecie, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów spółki podnoszonych w odwołaniu i w konsekwencji naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz zasady przekonywania. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., przez brak rozpoznania wszystkich istotnych zarzutów, przede wszystkim odnoszących się do niezbadania oddziaływań skumulowanych i w konsekwencji sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną Spółka zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b), pkt 3 lit. f) w związku z art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej. Polegało to na błędnym przyjęciu, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor wskazał wystarczające dane na temat oddziaływań skumulowanych. W ocenie spółki, oddziaływania te zostały opisane w kumulacji z innymi oddziaływaniami z terenu tego samego przedsięwzięcia, a nie z terenów sąsiednich. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak i postanowienia organu I instancji z [...] marca 2017 r. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w tej sprawie pomimo wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie, w związku z intensyfikacją epidemii sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19). W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdzając naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że nie jest zasadny zarzut spółki podnoszący naruszenie przez organ art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym karta informacyjna jest dokumentem prywatnym, ale przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby jedynie nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub z powodu wykazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niepełności i co za tym idzie nieprzydatności dowodowej tego dokumentu (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, LEX nr 2435556 oraz z 26 maja 2020 r., II OSK 513/20, LEX nr 3155865). Tego rodzaju dokumentów spółka nie przedstawiła, nie wykazała również skuteczne nieprzydatności dowodowej karty informacyjnej złożonej przez inwestora, która podlegała przecież ocenie nie tylko organów orzekających w sprawie, ale również wyspecjalizowanych organów współdziałających. Argumentacja spółki sformułowana w skardze kasacyjnej stanowi w istocie polemikę z treścią karty informacyjnej przedsięwzięcia, ponieważ w ocenie spółki ocena oddziaływań skumulowanych powinna zostać przedstawiona inaczej niż to wynika z karty. Jednocześnie spółka przyznaje, że informacje o kumulowaniu się przedsięwzięć wynikają z karty (chociaż nie w takim zakresie jak tego oczekuje spółka) oraz jej uzupełnienia z 23 stycznia 2017 r. W ocenie spółki, dane te są niewystarczające, ale ocena ta nie została poparta żadnym dowodem, poza twierdzeniami spółki. Jednocześnie, jak już wyżej wskazano, karta informacyjna przedsięwzięcia podlegała opiniowaniu przez organy współdziałające, które nie dostrzegły podnoszonych przez spółkę uchybień karty informacyjnej przedsięwzięcia. Stąd też organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny tego dowodu w sprawie, przyjmując, że wartość dowodowa karty informacyjnej przedsięwzięcia nie została skutecznie podważona przez spółkę. Przeprowadzona w tym zakresie przez Sąd I instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji była zatem prawidłowa. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 65 ust. 3 i 63 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie spółki, sformułowanie uzasadnienia decyzji środowiskowej w sposób nieopowiadający prawu polegało na braku informacji o wszystkich uwarunkowaniach, o których stanowi art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Z treści art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej wynika jednak, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji środowiskowej powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 cytowanej ustawy, ale tylko uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że organ I instancji przywołał wszystkie uwarunkowania z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, ale uczynił to w sposób lakoniczny. Jednocześnie spółka nie wskazała jakich dokładnie danych zabrakło oraz ewentualnie dlaczego to uchybienie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest również zasadny zarzut podnoszący naruszenie art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów spółki podnoszonych w odwołaniu i w konsekwencji naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz zasady przekonywania. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie sprowadza się do zacytowania orzecznictwa sądów administracyjnych oraz stwierdzenia, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, bez wskazania konkretnie, które zarzuty zostały pominięte i czy ewentualnie to uchybienie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że odniesienie się do zarzutów odwołania przez organ odwoławczy nie wymaga w każdym przypadku literalnego odniesienia się do każdego zarzutu. Organ odwoławczy jest natomiast zobowiązany rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty, w ramach którego dokonuje również analizy zarzutów odwołania i przedstawia własną ocenę w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzona w tym zakresie przez Sąd I instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa, chociaż nie zostało to wystarczająco podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela jednak stanowisko Sądu I instancji, że organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego, prawidłowo wyjaśniły i obszernie uzasadniły powody odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w kontekście kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ponadto, analiza skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prowadzi do wniosku, że spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji nie tyle pominięcie przez organ odwoławczy zarzutów odwołania, ale nieprawidłowe odniesienie się do tych zarzutów. Spółka zmierza więc do podważenia oceny organu odwoławczego zaaprobowanej przez Sąd I instancji, nie kwestionując jednak skutecznie dokonanych przez organ ustaleń dowodowych i ich oceny. Po drugie, spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną przedsięwzięcia, odniesienie się do zarzutów skargi (także dotyczących kumulowania się przedsięwzięć) oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Po trzecie, niezasadny jest także zarzut naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b), pkt 3 lit. f) w związku z art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, które prawidłowo zaaprobował Sąd I instancji oddalając skargę spółki. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia inwestor wskazał wystarczające dane na temat oddziaływań skumulowanych, a ustalenia w tym zakresie nie zostały skutecznie podważone przez spółkę w postępowaniu administracyjnym. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.