I SA/Ke 104/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz Prezydenta Miasta K. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...]z [...] r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego J.d. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] r., obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie Organ podał, że Prezydent Miasta K. wystawił tytuł wykonawczy obejmujący należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu J.d.. Postępowanie egzekucyjne wobec J.d. prowadził na podstawie w/w tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.. Postanowieniem z 29 listopada 2017 r. umorzono postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przywołał treść art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.". Wskazał, że egzekwowany na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego obowiązek wynika z art. 13f ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.). Charakter pobieranej opłaty został wyjaśniony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 grudnia 2002 r. w sprawie P 6/02. Trybunał stwierdził, że cechy podatku, które ma opłata dodatkowa pobierana w wysokości wyższej od wartości usługi, decydują o tym, że jest ona traktowana jako danina publiczna. Jest ona administracyjną karą pieniężną mającą na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Powołując się na przepis art. 922 k.c. organ wywiódł, że do grupy nie dziedzicznych obowiązków zaliczyć należy opłatę dodatkową za nieopłacone parkowanie pojazdu. Jest ona ściśle związana z osobą zmarłego. W przypadku egzekwowania tego rodzaju opłaty, brak jest podstaw do zastosowania solidarnej odpowiedzialności właścicieli. Zobowiązanym jest bowiem tylko jedna osoba, tj. korzystająca z drogi publicznej. Konsekwencją niewypełnienia tego obowiązku jest obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej. Korzystającym z drogi publicznej może być wyłącznie kierowca samochodu, który pozostawił samochód w płatnej strefie parkowania. Wierzyciel może powołać się na domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych, czyli kierującym tym samochodem, który w danym dniu pozostawił samochód w płatnej strefie parkowania. W przypadku kilku współwłaścicieli, wierzyciel opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, może wskazać któregokolwiek w współwłaścicieli powołując się na domniemanie faktyczne, że to właśnie ten współwłaściciel pozostawił samochód w płatnej strefie parkowania bez uiszczania należnej opłaty. Dodatkowo, gdy wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec jednego z współwłaścicieli nie może się toczyć (np. z powodu jego śmierci), wierzyciel może wskazać drugiego, chyba że na poprzednim etapie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że to zmarły współwłaściciel korzystał z płatnej strefy parkowania. Jednakże wszczęcie postępowania egzekucyjnego do innej osoby zobowiązanej wymaga wystawienia nowego tytułu wykonawczego. Na powyższe postanowienie Prezydent Miasta K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie jest ściśle związane z osobą zmarłego a następnie: a. umorzenie postępowania egzekucyjnego przez postanowienie Naczelnika Urzędy Skarbowego w S. oraz; b. utrzymanie w mocy ww. rozstrzygnięcia przez postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.; 2) naruszenie przepisów postępowania poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji, tj. zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu skargi powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy doktryny. Wskazano, że kwestia istnienia ścisłego związku pomiędzy wskazanym zobowiązaniem a osobą zmarłą została przyjęta wadliwie. Błędnie zinterpretowany został charakter przedmiotowej należności. Opłaty dodatkowej nie można traktować jako sankcji, kary pieniężnej, grzywny czy kary dyscyplinarnej, które wyłączone byłyby ze spadkobrania jako obowiązki publicznoprawne wynikające ze stosunków innych niż cywilnoprawne na mocy art. 922 § 2 k.c. Charakter sankcji przesądzałby o ścisłym związku z osobą zmarłego, natomiast w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma możliwości przypisania charakteru sankcyjnego analizowanemu obowiązkowi. Klasyfikacja przedmiotowej należności jako daniny publicznej jest prawidłowa, natomiast nie implikuje faktu, że możemy traktować ją jako należność na tyle podobną do podatku, że jest możliwe stosowanie analogii. Nie sposób zatem przyjąć, że opłata dodatkowa ma charakter sankcyjny i że ze względu na jej cechy podobieństwa do podatku można rozumieć jej charakter w sposób analogiczny, a co za tym idzie rozumieć ją jako "administracyjną karę pieniężną mającą na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa". Odnosząc się do ściśle osobistego charakteru należności skarżący wskazał, że organy błędnie przyjęły istnienie ścisłego związku pomiędzy J.D. a obowiązkiem. Może być on wykonany przez inny podmiot, nie jest zależny od szczególnych cech, kompetencji czy kwalifikacji. Jak wskazują przepisy ustawy o drogach publicznych, podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat jest korzystający z dróg publicznych. Ustawa ta nie definiuje bliżej tego podmiotu. Z istoty opłat wynika jednak, że związane są one z korzystaniem w obrębie drogi z miejsca postoju pojazdu samochodowego i obowiązek ich ponoszenia związany jest z pozostawieniem tego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a jego realizacja następuje poprzez wykupienie biletu opłaty jednorazowej, opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej. Wykazanie wykonania tego obowiązku następuje poprzez umieszczenie tych biletów w określonym miejscu wnętrza pojazdu samochodowego, widocznym dla kontrolerów. Obowiązek taki może być realizowany w różny sposób i przez różne podmioty, np. przez właściciela pojazdu, jego posiadacza (użytkownika), pasażera, kierującego itp. - czyli podmioty mające jakikolwiek związek z korzystaniem (używaniem) pojazdu. Bliższe zatem precyzowanie w ustawie, kogo obciąża obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie było zbędne. Stwierdzenie, że należność taka ma charakter osobisty i jest ściśle związana z konkretną osobą implikowałoby każdorazowo, iż tylko jedna osoba - właściciel pojazdu samochodowego - byłaby właściwa do uiszczania opłat i stałoby w sprzeczności z tezą, iż opłatę dodatkową może uregulować inny podmiot, np. pasażer. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje poza właścicielem pojazdu również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. Po wykazaniu, że pojazd użytkowany był przez inną osobę niż właściciel, to właśnie ona zostaje obarczona obowiązkiem spłaty. W przedmiotowym stanie faktycznym nie ma możliwości ustalenia ww. kwestii. Prosty proces przejścia zobowiązania świadczy o tym, że nie ma ona charakteru ściśle osobistego w stosunku do właściciela pojazdu. Zdaniem skarżącego, śmierć zobowiązanego jest przesłanką do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a. do czasu ustalenia podmiotów, które przejęły prawa i obowiązki zmarłego zobowiązanego. Po powzięciu wiadomości o ustaleniu spadkobierców zmarłego, na których przechodzi egzekwowany obowiązek lub osób na rzecz których poczyniono zapisy windykacyjne postępowanie powinno zostać podjęte. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. 2017 r. poz. 1369 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami dotyczy możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego J.d. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. nr W-6/17023/2015 z dnia 30 lipca 2015 r., obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie. Organ umorzył postępowanie na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z uwagi na śmierć zobowiązanego w dniu 21 października 2017 r. Zdaniem Prezydenta Miasta K. brak było podstaw do umorzenia postępowania. W jego ocenie postępowanie stosownie do art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a. ulega zawieszeniu. Obowiązek wynikający z nieuiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie nie jest ściśle związany z osoba zmarłego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa postępowanie i środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną w przypadku, gdy zobowiązani uchylają się od ich wykonania. Egzekucją administracyjną objęte są m.in. należności pieniężne przekazane do tej egzekucji na podstawie innych ustaw. Taką ustawą jest ustawa o drogach publicznych, która w art. 40d ust. 2 przewiduje ściągnięcie w drodze egzekucji administracyjnej opłat dodatkowych przewidzianych w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowi w takim przypadku art. 13f ust. 1 w zw. z art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Z dyspozycji przepisu art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że za nie uiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pobiera się opłatę dodatkową. Obowiązek uiszczenia takiej opłaty jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Przyjęcie poglądu, że obowiązek ten powstaje z mocy prawa, prowadzi do konstatacji, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, poprzez złożenie zarzutu. Strona, która nie mogła bronić swoich praw na wcześniejszym etapie, ma możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez wniesienie zarzutu, zaś organ rozstrzygający sprawę w związku z wniesieniem zarzutu, musi w istocie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje, poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. Skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to w razie stwierdzenia braku wniesienia opłaty parkingowej, we właścicielu pojazdu należy upatrywać zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej, chyba że ten wykaże, iż wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy wbrew własnej woli. W orzecznictwie przyjmuje się, że istnieje domniemanie, że zobowiązanym do zapłaty opłaty dodatkowej jest właściciel (współwłaściciel) pojazdu. Może się on zwolnić od odpowiedzialności, wskazując osobę, która pojazd zaparkowała bez uiszczenia wymaganej opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. (sygn. akt II GSK 1816/12 LEX nr 1452741) wskazał, że wierzyciel ma prawo domniemywać, iż korzystającym z dróg publicznych jest właściciel pojazdu. Obowiązek wykazania osoby zobowiązanej do poniesienia opłaty dodatkowej spoczywa na właścicielu pojazdu samochodowego, a nie na wierzycielu. Z reguły wiedzę, kto i kiedy korzysta z pojazdu, posiada właściciel tego pojazdu. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy na wstępie należy wskazać, że postępowanie było prowadzone wobec J.d. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. nr W-6/17023/2015 z dnia 30 lipca 2015 r., obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie. Z akt sprawy (stanowisko organu I instancji przekazującego zażalenie) wynika, że tytuł wykonawczy został doręczony J. D. w dniu 27 stycznia 2017 r., brak jest ustaleń, czy zobowiązany kwestionował w formie zarzutu stanowiący podstawę wystawienia tytułu wykonawczego obowiązek uiszczenia należności z tytułu opłaty dodatkowej. Tylko w sytuacji, gdy zobowiązany nie zakwestionował skutecznie wynikającego z mocy prawa obowiązku uiszczenia opłaty, w przypadku śmierci zobowiązanego organ jest uprawniony do rozważania czy ciążący na nim obowiązek może być wykonany przez inny podmiot. Przepis art. 56 §1 pkt 2 u.p.e.a stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego. W przypadku, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego w przypadku śmierci zobowiązanego postępowanie egzekucyjne umarza się (art. 59 §1 pkt 6 u.p.e.a.). Sąd podziela stanowisko organu, który odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 grudnia 2002 r. w sprawie P 6/02 wskazał na cechy opłaty dodatkowej, które determinują jej charakter jako daniny publicznej. Wobec powyższego jako prawidłową należy ocenić argumentację organu, że stosownie do art. 922 kodeksu cywilnego spadkobranie nie dotyczy praw i obowiązków, które wynikają ze stosunków innych niż cywilnoprawne, spod spadkobrania wyłączone są obowiązki publicznoprawne takie jak obowiązek zapłaty kar pieniężnych, grzywien, kar dyscyplinarnych i różnego rodzaju opłaty w tym opłata dodatkowa za nieopłacone parkowanie. Uwadze organu uszły natomiast unormowania ustawy z dnia 27 września 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2017. 2077 tj.). W art. 60 ustawy o finansach publicznych został sformułowany otwarty katalog środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, będących dochodami budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. W przepisie tym wymieniono osiem kategorii takich należności, w tym w punkcie 7 zostały wymienione dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Opłata dodatkowa za nieopłacone parkowanie jest stosownie do unormowania art. 13f ust. 3 ustawy o drogach publicznych pobierana przez zarząd drogi, a w przypadku jego braku, przez zarządcę drogi, którym jest stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 pkt 4 wójt, burmistrz, prezydent miasta. Opłata stanowi zatem niepodatkową należnością budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z art. 67 tej ustawy "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.)". Z przepisów tych wynika, że do opłat w zakresie nieuregulowanym w ustawie o finansach publicznych mają zastosowanie odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. W art. 97 i następne działu III Ordynacji podatkowej regulowane są prawa i obowiązki następców prawnych – w tym kwestia odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania (też zaległości) podatkowe spadkodawcy. Kwestie te nie zostały natomiast uregulowane w ustawie o finansach publicznych. Sformułowanie w języku prawnym nakazu "odpowiedniego" stosowania wymaga od organu stosującego prawo dokonania umotywowanego aksjologicznie wyboru, pośród możliwych desygnatów tego pojęcia. Odpowiednie stosowanie oznacza szeroki wachlarz możliwości, poczynając od stosowania wprost przepisów, których dotyczy odesłanie, poprzez stosowanie tych przepisów z pewnymi modyfikacjami usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciąganego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, aż do całkowitego wykluczenia stosowania regulacji objętych odesłaniem. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Wybór jednej z trzech wyżej opisanych możliwości w przypadku odpowiedniego stosowania przepisów (stosuje wprost, nie stosuje, stosuje z modyfikacją) niewątpliwie ma uwarunkowania ocenne. Powody, dla których organ stosujący prawo wybiera jedną z tych możliwości winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. Organ nadzoru nie dokonał analizy możliwości dochodzenia opłaty dodatkowej na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych, w szczególności nie rozważył w jakim zakresie do opłat dodatkowych za nieopłacone parkowanie, jako dochodów pobieranych przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnej ustawy, znajdą zastosowanie przepisy art. 97 i następnych Ordynacji podatkowej. Jeżeli bowiem "odesłanie" zostanie odkodowane jako stosowanie wprost lub z modyfikacją nie wyłączającą możliwości stosowania art. 97 i następnych Ordynacji podatkowej, to teza o braku dziedziczenia obowiązku, wyprowadzona z art. 922 k.c. byłaby chybiona, a w konsekwencji nie byłoby podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd stwierdza, że organ nadzoru naruszył art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z art. 67 ustawy o finansach publicznych umarzając postępowanie egzekucyjne w sytuacji, gdy nie przeanalizował istnienia tego obowiązku w świetle odpowiednio stosowanych przepisów działu III Ordynacji podatkowej w związku ze wskazaną wyżej regulacją ustawy o finansach publicznych. Rozstrzygnięcie organu było więc co najmniej przedwczesne. Umorzenie postępowanie w przypadku, gdy nie zostało jednoznacznie stwierdzone istnienie przesłanki umorzenia stanowi naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zastosowanie ma bowiem przepis art. 28a u.p.e.a., co oznacza, że postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Przepis ten wprowadza, możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby, niż ta przeciwko, której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego, przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną sformułowaną przez Sąd. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawi sposób odkodowania normatywnego określenia "odpowiednie stosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej", z odniesieniem do okoliczności sprawy. Uzyskany rezultat wykładni zdeterminuje dalsze postępowanie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 135 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na wysokość składa się zwrot uiszczonego wpisu - 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego – 480 zł stosownie do § 14 ust.1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U2018 265 tj.).