I SA/Ke 56/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z [...]nr [...] stwierdził, że stanowisko A. D. przedstawione we wniosku z 20 września 2017 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości, jest nieprawidłowe. Przedstawiając zdarzenie przyszłe wnioskodawczyni podała, że jest osobą fizyczną i prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Jest też zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Posiada nieruchomość, stanowiącą niezabudowaną działkę gruntu, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przeznaczoną pod zabudowę. Nieruchomość ta nie jest związana z prowadzoną przez wnioskodawczynię działalnością gospodarczą i nie jest wykazywana jako środek trwały. Działalność wnioskodawczyni nie polega na dostawie lub zagospodarowaniu nieruchomości. Wnioskodawczyni nabyła opisywaną nieruchomość w wyniku rozwiązania spółki jawnej, w której uczestniczyła w przeszłości, jako zaspokojenie w naturze jej roszczenia o zwrot wkładu i wypłatę należnych, lecz niepodzielonych zysków. Przedmiotem działalności zlikwidowanej Spółki był wynajem i dzierżawa nieruchomości na rachunek własny. Opisywana nieruchomość nie była wykorzystywana w tej działalności. Nieruchomość była wykazywana w ewidencji środków trwałych zlikwidowanej Spółki, jako środek trwały. W związku z nabyciem własności opisywanej nieruchomości, wnioskodawczyni nie korzystała z obniżenia VAT należnego o kwotę VAT naliczonego. Likwidacja Spółki jawnej nastąpiła w 2013 r. Z tytułu działalności Spółki wnioskodawczyni opłacała podatek dochodowy z działalności gospodarczej w formie podatku liniowego. Wnioskodawczyni nie zajmuje się dostawą nieruchomości profesjonalnie i nie jest to przedmiotem jej obecnej lub planowanej działalności. Posiada jednak kilka nieruchomości, które mogą być przedmiotem zbycia w przyszłości, w ramach normalnej gospodarki majątkowej. Wnioskodawczyni może też, choć tego nie zakłada, nabywać w przyszłości nieruchomości, które w ramach tej gospodarki będą zbyte w dalszym czasie. Wnioskodawczyni osiąga przychody z najmu i z tego tytułu odprowadza VAT. Wnioskodawczyni zamierza zbyć opisywaną nieruchomość nabywcy, który planuje wykorzystanie jej zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania. Zbycie ma nastąpić w roku 2017 lub 2018, czyli przed upływem 5 i 6 lat od daty nabycia. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą od 2017 r. w zakresie przygotowania posiłków domowych. Prowadzi ewidencję przychodów - utargów gotówkowych, ewidencję dostaw i nabyć (w zakresie VAT). Przedmiotowa nieruchomość nie jest wynajmowana w ramach działalności gospodarczej; nie jest w ogóle wynajmowana z powodu braku zainteresowania. W momencie nabycia niezabudowanej działki gruntu wnioskodawczyni nie miała skonkretyzowanych planów co do jej przeznaczenia i nie planowała jej sprzedaży. Planowane zbycie nieruchomości nie będzie nosiło cech działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym, w szczególności jest to jednorazowa czynność wykonywana w sposób niezorganizowany. Ponadto, wnioskodawczyni podkreśliła, że nie wyklucza by nastąpiły w przyszłości inne sprzedaże nieruchomości, gdyż posiada ich więcej. Wnioskodawczyni podjęła działania marketingowe, tj. oferowała sprzedaż przedmiotowej nieruchomości informując w różny sposób potencjalnych nabywców o takiej możliwości. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży nie jest wykorzystywana przez wnioskodawczynię. Wnioskodawczyni nie dokonywała co najmniej po listopadzie 2013 r., kiedy nabyła przedmiotową nieruchomość, żadnych innych sprzedaży nieruchomości. Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku zostanie (została) nieodpłatnie udostępniona nabywcy w celu dokonana badań niezbędnych do oceny jej przydatności dla zamierzonego celu. Wynik tych badań, jest warunkiem dojścia do skutku umowy sprzedaży. Wnioskodawczyni nie ponosiła nakładów na uzbrojenie działki będącej przedmiotem wniosku ani innej będącej jej własnością nieruchomości. Ponadto, wnioskodawczyni dodała, że nie planuje sprzedaży żadnej z posiadanych nieruchomości. Liczy się z możliwością takiej sprzedaży. Nieruchomości te są wykorzystywane do wynajmowania, zaspokajania potrzeb mieszkaniowych lub działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni uzupełniła, że działka będąca przedmiotem wniosku, stanowi majątek osobisty wnioskodawczyni. Strona nie pozostaje w związku małżeńskim. Działka nie była wykorzystywana po jej nabyciu, w szczególności do prowadzenia działalności gospodarczej lub rolniczej i nie była udostępniania osobom trzecim na podstawie umów najmu, dzierżawy, użyczenia, odpłatnie lub nieodpłatnie (poza wydaniem w celu przeprowadzenia badań). Oświadczyła, że podejmowała starania o uzyskanie jak najwyższej ceny sprzedaży, jednak nie były to nakłady na podwyższenie wartości, takie jak np. uzbrojenie terenu, ogrodzenie, itp. Wnioskodawczyni nie ma jeszcze skonkretyzowanych planów co do przeznaczenia środków ze sprzedaży, prawdopodobnie większość z tych środków będzie miało przeznaczenie inwestycyjne, w tym może to być zakup innej nieruchomości. Ponadto, wnioskodawczyni dokonywała sprzedaży działek i innych nieruchomości w przeszłości. Działka nie była przez wnioskodawczynię wykorzystywana na cele zwolnione z podatku. Starania o pozyskanie nabywcy polegały głównie na poszukiwaniu poprzez agentów obrotu nieruchomościami takich podmiotów, które mogły być zainteresowane nabyciem działki, poinformowaniu o tym osób posiadających sąsiednie nieruchomości oraz udziale przez pełnomocnika (syna, który nie zajmuje się profesjonalnie obrotem nieruchomościami) w rozmowach z potencjalnymi nabywcami. W związku z powyższym opisem zapytano czy w przypadku sprzedaży opisywanej działki gruntu wnioskodawczyni ma obowiązek zapłaty podatku dochodowego ze zbycia rzeczy i praw majątkowych, czy też ma obowiązek traktowania przychodu ze zbycia opisywanej nieruchomości, jako przychodu z działalności gospodarczej i ma rozliczyć podatek zgodnie z obowiązującą ją w roku sprzedaży formą opodatkowania? Zdaniem wnioskodawczyni, ma ona obowiązek traktowania przychodu ze zbycia opisywanej nieruchomości jako przychodu z działalności gospodarczej i rozliczenia podatku zgodnie z obowiązującą ją w roku sprzedaży formą opodatkowania. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpłatne zbycie składników majątku podatnika będących środkami trwałymi, w tym nieruchomościami, jest przychodem z działalności gospodarczej. Podatniczka obecnie prowadzi i będzie kontynuować, w dacie sprzedaży opisywanej nieruchomości, działalność gospodarczą opodatkowaną na podstawie przepisów rozdziału 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Rozdział 3 ani inne fragmenty ustawy nie zawierają szczególnych regulacji dla przychodów składników majątku stanowiących środki trwałe lub nieruchomości, a takie regulacje ta ustawa zawiera w odniesieniu do podatników opłacających zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych – w art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. f) i art. 12 ust. 10. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej, przychód ze sprzedaży nieruchomości stanowiącej środek trwały nie jest tu wyjątkiem. Uznając stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe Dyrektor wskazał na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2016.2032, ze zm.), dalej u.p.d.o.f. Stwierdził, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. (odpłatne zbycie nieruchomości), spełnione winny zostać co najmniej dwie podstawowe przesłanki: nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej i nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności. W przypadku zatem, gdy co najmniej jedna z ww. przesłanek nie zostanie spełniona, wówczas przychód ze sprzedaży nieruchomości podlega zaliczeniu do odrębnego źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W opisie zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni jednoznacznie wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nie jest związana z prowadzoną przez wnioskodawczynię działalnością gospodarczą i nie jest wykazywana jako środek trwały. Co do zasady, sprzedaż przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności nie stanowią działalności gospodarczej. Zatem, sprzedaż przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ze względu na te okoliczności, wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, po jej stronie nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skutki podatkowe przedmiotowej sprzedaży należy oceniać w kontekście art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Dyrektor wyjaśnił, że przekazanie składników majątkowych powoduje przejście własności tych składników ze spółki jawnej na wspólników. W ten sposób składniki majątkowe zmieniają właściciela, a spółka jawna zwalnia się z ciążącego na niej zobowiązania w postaci roszczenia wspólników o wypłatę niepodzielonego zysku. Zatem, datą nabycia nieruchomości, tj. niezabudowanej działki gruntu, jest 8 listopada 2013 r., z którą Spółka jawna przekazała tą nieruchomość na rzecz wnioskodawczyni, jako zaspokojenie w naturze jej roszczenia o zwrot wkładu i wypłatę należnych, lecz niepodzielonych zysków. W konsekwencji odpłatne zbycie nieruchomości przez wnioskodawczynię po 31 grudnia 2018 r., nie będzie podlegało w ogóle opodatkowaniu z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie przez wnioskodawczynię upłynie pięcioletni okres czasu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i tym samym sprzedaż tej nieruchomości nie będzie stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, odpłatne zbycie przez wnioskodawczynię w 2017 lub 2018 r. nieruchomości, tj. zabudowanej działki gruntu, nabytej w dniu 8 listopada 2013 r., stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e, art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 6c, art. 45 ust. 1a pkt 3 u.p.d.o.f., ponieważ odpłatne zbycie nastąpi przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Na powyższą interpretację A.D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Skargę oparła na: 1. dopuszczeniu się błędu wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. poprzez pominięcie i niedokonanie tej wykładni z uwzględnieniem wyrażenia "zastrzeżeniem ust. 2"; 2. niewłaściwej ocenie co do zastosowania przepisu prawa materialnego art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na treść art. 10 ust. 2 oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. Podniosła, że z opisu stanu faktycznego wynika między innymi, że będąca przedmiotem interpretacji czynność polegać ma na zbyciu nieruchomości stanowiącej środek trwały podatniczki, będący własnością spółki osobowej z jej udziałem i od dnia jego wycofania z tej działalności (zlikwidowania spółki) do końca co najmniej roku, w którym upłynie 6 lat od daty tego wycofania, nie upłynęło 6 lat. W ocenie skarżącej odnosząc powołane przepisy do tego stanu faktycznego należało przy dokonywaniu wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. uwzględnić wyjątek zawarty w wyrażeniu "zastrzeżeniem ust. 2" oraz treść art. 10 ust. 2 pkt 3; uznać, że do opodatkowania zamierzonego przez wnioskodawcę przychodu ma zastosowanie art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.; wskazać, że przychód ze zbycia będącej przedmiotem wniosku niezabudowanej działki gruntu stanowi przychód z działalności gospodarczej podatniczki opodatkowany na zasadach obowiązujących ją w dniu odpłatnego zbycia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.1369) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.2188) dalej ustawa p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio. Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Zarzut skargi dotyczy wyłącznie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. Spór w sprawie dotyczy sposobu opodatkowania przychodu, uzyskanego przez skarżącą z planownej sprzedaży nieruchomości opisanej we wniosku. Zdaniem skarżącej przychód ten powinien być opodatkowany jako przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. Według Dyrektora natomiast przychód ten nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Do opodatkowania tego przychodu mają zastosowanie przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Dokonując oceny jak należy kwalifikować przychód z planowanej przez skarżącą sprzedaży nieruchomości - w okolicznościach faktycznych opisanych we wniosku o interpretację - konieczna jest analiza przepisów ustawy o podtaku dochodowym od osób fizycznych mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., odpłatne zbycie nieruchomości jest źródłem przychodów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat. Z kolei zgodnie z przywołanym art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f. przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą (...): budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, (...). Odrębnym źródłem przychodów jest - wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. pozarolnicza działalność gospodarcza. Przychody z tej działalności zdefiniowane zostały w przepisach art. 14 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.: za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, (...). W myśl ust. 2 pkt 1 lit. a tego artykułu przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; (...). Stosownie do art. 14 ust. 2c do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem (...). Z powyższych regulacji wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., nieruchomość nie może być: a) przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej, b) nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności. W konsekwencji gdy co najmniej jedna z ww. przesłanek nie zostanie spełniona, wówczas przychód ze sprzedaży nieruchomości podlega zaliczeniu do odrebnego źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą wynika, że wszystkie ww. przesłanki warunkujące zakwalifikowanie przychodu z planowanego zbycia nieruchomości do przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., zostały spelnione. Przedmiotowa nieruchomość nie jest bowiem związana z prowadzoną aktualnie przez wnioskodawczynię działalnością gospodarczą i nie jest wykazywana jako środek trwały. Planowane zbycie nieruchomości nie będzie nosiło cech działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym, w szczególności jest to jednorazowa czynność wykonywana w sposób niezorganizowany. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą od 2017 r. w zakresie przygotowania posiłków domowych. Działka będąca przedmiotem wniosku, stanowi majątek osobisty skarżącej. Wnioskodawczyni nie zajmuje się dostawą nieruchomości profesjonalnie i nie jest to przedmiotem jej obecnej lub planowanej działalności. Powyższe oznacza, że stanowisko organu zajęte w sporze należało uznać za prawidłowe. Skarżąca dokona bowiem sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego. Działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności nie stanowią natomiast działalności gospodarczej. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma ponadto okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła składnik majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. i była wykazywana w ewidencji środków trwałych, rozwiązanej spółki jawnej, w której skarżąca uczestniczyła w przeszłości. Skarżąca nabyła ten składnik majątku spółki w wyniku rozwiązania spółki, jako zaspokojenie w naturze jej roszczenia o zwrot wkładu i wypłatę należnych, lecz niepodzielonych zysków. Nie jest on związany z prowadzoną przez nią (od 2017r.) działalnością gospodarczą i nie jest wykazywany jako środek trwały. Zdaniem Sądu art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. znajduje zastosowanie w przypadku odpłatnego zbycia niektórych składników majątku, które zostały przez podatnika wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat, za wyjątkiem niektórych nieruchomości i praw majątkowych o charakterze mieszkalnym (por. wyrok NSA z 6 września 2017r., sygn. akt II FSK 2162/15, LEX nr 2381070). Jak wynika natomiast z przedstawionego przez wnioskodawczynię stanu faktycznego w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. nie zachodzą. W konsekwencji Dyrektor prawidłowo nie zastosował do stanu faktycznego niniejszej sprawy art. 10 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., a dokonana przez niego wykładnia art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. jest prawidłowa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.