I FZ 300/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 684/17 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 8 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. 1. M. C. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 8 maja 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 12 stycznia 2017 r. Tą ostatnią określono Skarżącemu w podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 2.082 zł oraz podatek do zapłaty (na podstawie art. 108 ustawy o VAT) w wysokości 253.926 zł. W skardze Skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 253.926 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS określił tę wartość na kwotę 761.575 zł. W ocenie organu na wartość przedmiotu zaskarżenia składała się suma trzech elementów: 1) zawyżenia przez Skarżącego podatku naliczonego - 253.723 zł; 2) zawyżenia przez Skarżącego podatku należnego - 253.926 zł; 3) określony Skarżącemu podatek do zapłaty - 253.926 zł 2. Zarządzeniem z dnia 15 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Skarżącego do wyjaśnienia rozbieżności w wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w skardze i w odpowiedzi na skargę -ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 761.575 zł (jako suma kwot wskazanych wyżej przez organ podatkowy). 3. Zarządzeniem z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 684/17, Przewodniczący Wydziału I wskazując, że ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 761.575 zł, wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 7.616 zł. Podał również, że wpis został obliczony stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie). 4. Na ostatnio wymienione zarządzenie Skarżący złożył zażalenie. Wnosząc o uchylenie zarządzenia, stwierdził, że: - w zaskarżonej przez niego decyzji pozbawiono go prawa do odliczenia podatku naliczonego od otrzymanych faktur, zakwestionowano podatek należny od dostaw towarów oraz określono podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT; - wartością przedmiotu zaskarżenia jest więc kwota określona jako kwota do zapłaty, a nie suma wszystkich kwot z wymienionych elementów. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zażalenie jako częściowo usprawiedliwione podlegało uwzględnieniu. 5.2. W świetle § 1 pkt 4 rozporządzenia wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi przy wartości przedmiotu zaskarżenia ponad 100.000 zł - 1% tej wartości, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. W tej sprawie Przewodniczący Wydziału I odwołując się do przywołanego przepisu ustalił wysokość wpisu od skargi na kwotę 7.616 zł. Jako podstawę jego obliczenia przyjął wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 761.575 zł, ustaloną w ramach dochodzenia zarządzeniem z dnia 15 września 2017 r. (karta 11 akt sądowych). 5.3. Rację jednak miał Skarżący kwestionując wysokość ustalonej wartości przedmiotu zaskarżenia i tym samym obliczonej od niej opłaty sądowej. Do Sądu pierwszej instancji została zaskarżona decyzja Dyrektora IAS utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą to określono Skarżącemu podatek do zapłaty oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Określona tą decyzją kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym była wypadkową zakwestionowanego przez organ podatkowy podatku naliczonego (253.723 zł) oraz podatku należnego (253.926 zł). Z kolei określony w decyzji podatek do zapłaty (253.926 zł) był konsekwencją zakwestionowania podatku należnego. Według bowiem ustaleń organu, wystawione przez Skarżącego faktury za wrzesień 2013 r. nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. W przedstawionych okolicznościach wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi na tego rodzaju decyzję, będzie to, co Skarżący kwestionuje w skardze. Z jego zaś skargi wynika, że decyzję Dyrektora IAS zaskarżył w całości. Przyjąć więc należało, że kwestionuje on rozstrzygnięcie tak w płaszczyźnie podatku naliczonego, jak i uznania kwoty podatku należnego za kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT. Wobec takiego stanu rzeczy nie można było podzielić zapatrywań Skarżącego, że wartość przedmiot zaskarżenia wynosi tylko tyle, ile sama kwota określona w ramach art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W sytuacji, gdy kwestionowane przez organy były zarówno przyjęte przez Skarżącego wielkości podatku należnego, jak i podatku naliczonego, wartość przedmiotu zaskarżenia będzie stanowić suma tych kwestionowanych wartości, a nie określony w decyzji podatek do zapłaty. Tym samym to podatek należny (nieuznany za taki przez organ i przekształcony w kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT) w kwocie 253.926 zł oraz podatek naliczony (zakwestionowany w decyzji) w kwocie 253.723 zł będą łącznie tworzyć należność główną w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie będzie więc wynosiła 507.649 zł. Bezzasadnie zatem Skarżący pominął przy obliczeniu wartości przedmiotu zaskarżenia kwotę spornego także podatku naliczonego. Z kolei w zaskarżonym zarządzeniu bezpodstawnie uwzględniono dwukrotnie tę samą kwotę - raz jako podważany podatek należny i drugi raz jako podatek do zapłaty. Tymczasem wartość kwotowa w tej części jest jedna, a jedynie dochodzi do jej odmiennej kwalifikacji podatkowej - kwota ta przekształca się bowiem z podatku należnego w kwotę podatku do zapłaty - i dlatego nie może podlegać niejako zdublowaniu. 5.4. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) uchylił zaskarżone zarządzenie. Sprawa trafi zatem do ponownego obliczenia wpisu od skargi i wezwania do jego uiszczenia.