I FSK 269/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 547/17 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od F. sp. z o.o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 26 września 2017 r. w sprawie III SA/Gl 547/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę F. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 31 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. Sąd I instancji w wyroku tym za trafne uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K. wyrażone w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 28 lipca 2016 r., którą określono Skarżącej za sierpień 2011 r. kwotę podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w innych wysokościach niż zadeklarowane przez Skarżącą, z uwagi na zakwestionowanie - wobec treści przepisów art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) - prawa Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez P. sp. z o.o. z siedzibą w B., gdyż nie dokumentowały one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. 2. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: - błędną wykładnię art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 w zw. z art. art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. oraz art. 168, art. 220 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 18 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 2006 Nr 347, str. 1, dalej: dyrektywa 2006/112/WE), poprzez przyjęcie, że nabyciu przez Skarżącą 23 sierpnia 2011 r. następujących towarów, tj.: automatu do lakierowania i nanoszenia bejcy, frezarki, bigownico-obcinarki, wykrawarki szczelin, szlifierki, wiertarki przelotowej Biesse Technologie, pistoletów lakierniczych wysokociśnieniowych oraz pompy próżniowej nie towarzyszyło przejście praw do dysponowania towarami jak właściciel, cała transakcja miała jedynie pozorny charakter (fikcyjny, nierzeczywisty), co w konsekwencji spowodowało uznanie, że przedmiotowe dostawy nie stanowiły dostawy towarów w rozumieniu u.p.t.u. i dlatego też Skarżącej odmówiono prawa do odliczenia podatku VAT w związku z dokonanymi zakupami; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz.1647 ze zm.; dalej: P.u.s.a.) w zw. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w zw. z: 1) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), poprzez ograniczenie uzasadnienia decyzji do złożenia szczegółowego sprawozdania z wszystkich przeprowadzonych przez organ czynności dowodowych, nie łącząc dowodów, które potwierdzają zaakceptowane ustalenia oraz tych, które je podważają, i podsumowanie tego "sprawozdania" wnioskiem, który nie znajduje powiązania z dowodami, a także brak ustosunkowania się do dowodów przedstawionych przez Stronę (m.in. opinii rzeczoznawcy mgr inż. K. K., polisy ubezpieczeniowej); 2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 w zw. z art. 187 O.p. poprzez to, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i dowolnej oceny materiału dowodowego w zakresie: a) ustalenia, że okoliczności towarzyszące nabyciu automatu do lakierowania i nanoszenia bejcy dotyczą wszystkich pozostałych maszyn; b) uznania, że transakcje nie miały charakteru dostawy towarów (podczas gdy przedmiotowe urządzenia stały się przedmiotem dzierżawy na rzecz kontrahenta Skarżącej i Skarżąca dysponowała tymi urządzeniami jak właściciel); c) nieuprawnionego przyjęcia, że maszyny były niesprawne, podczas gdy z zeznań części świadków, jak i wyjaśnień organu z przeprowadzonej wizji lokalnej, wynika, że maszyny pracowały (ponadto zeznania świadków dotyczą maksymalnie 2010 r., podczas gdy Skarżąca nabyła towary w drugiej połowie 2011 r.); d) nieuprawnionego przyjęcia, że nie dokonywano napraw maszyn, skoro w aktach sprawy znajdują się faktury dot. napraw (np. faktura wystawiona przez firmę M. pana L.); e) nieuprawnionego przyjęcia, że pomiędzy wszystkimi dostawcami istnieją powiązania rodzinne i kapitałowe (przy czym organ nie wskazał nawet co należy rozumieć pod tymi pojęciami); - co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi, zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji w całości, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli i nieuwzględnieniu skargi; - art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na nienależytym wykonaniu obowiązku kontroli i wadliwym uzasadnieniu skarżonego wyroku poprzez: 1) przedstawienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, z pominięciem zebranych materiałów w sprawie - w tym w zakresie, iż: a) maszyny zostały nabyte z fabryki upadłej na Słowacji (vide str. 29 uzasadnienia wyroku) podczas gdy - jak wynika ze zgromadzonych dowodów w sprawie - nabycie ze Słowacji miało miejsce tylko w przypadku automatu do lakierowania i nanoszenia bejcy (P. sprzedało to urządzenie na rzecz A. R.); b) we wszystkich transakcjach uczestniczyli bracia O., co skutkuje uznaniem, że w związku z istniejącymi powiązaniami rodzinnymi doszło do nadużyć, podczas gdy D. O. uczestniczył tylko w transakcji obejmującej automat do lakierowania i nanoszenia bejcy (transakcji było 9); c) pomiędzy wszystkimi uczestnikami transakcji zachodziły powiązania o charakterze kapitałowym i rodzinnym (w tym m.in. pomiędzy Państwem K. a Panem P. O.) d) nie były dokonywane żadne remonty uzasadniające wzrost cen, podczas gdy w aktach znajdują się faktury wystawione przez M., dokumentujące fakt poczynienia nakładów na maszyny (np. faktura nr 2009/57); e) Uznano, że przyjęte ceny odsprzedaży automatu do lakierowania i nanoszenia bejcy są nierzeczywiste i nieuzasadnione, podczas gdy Skarżąca przedstawiła do akt postępowania opinię rzeczoznawcy majątkowego z grudnia 2009 r. ([...]), w której cena sprzedaży ustalona została na 180.000 zł brutto; f) wszystkie maszyny zostały sprzedane - nabyte przez Podatnika z nienaturalnie wysoką marżą, podczas gdy z dokumentów faktur wynika, że w przypadku nabycia wiertarki przelotowej Biesse, pistoletów oraz pompy próżniowej, wykrawarki szczelin, bigownio-obcinarki, szlifierki oraz frezarki cena sprzedaży nie była wyższa (a nawet niższa w przypadku pistoletów) od ceny nabycia tych urządzeń przez ich zbywcę tj. P. Sp. z o.o., a ponadto zmiana ceny w przypadku tych urządzeń w toku wszystkich transakcji nie była znacząca; - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyroku oddalającego skargę Podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 31 marca 2017 r., w sytuacji gdy powinien zostać wydany wyrok uwzględniający skargę. Skarżąca wniosła przy tym o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, ewentualnie uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto w skardze kasacyjnej wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. 3.2. Wśród wymienionych wyżej wymogów, szczególnie istotne miejsce przypisać należy warunkowi zamieszczenia w skardze kasacyjnej uzasadnienia zarzutów kasacyjnych. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zasadniczo zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały wyraźnie określone w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje stronę aspirującą do wniesienia skargi kasacyjnej, której zarzuty zostaną merytorycznie rozpatrzone, do prawidłowego konstruowania zarówno samych zarzutów kasacyjnych, jak i ich uzasadnienia. 3.3. Oceniając skargę kasacyjną Strony złożoną w niniejszej sprawie w kontekście przedstawionych wyżej zasad ogólnych dotyczących sporządzania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, z uwagi na lakoniczność ich uzasadnienia, a w konsekwencji tego, niepodważenie prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych poczynionych w tej sprawie. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów wskazanych w pkt II. skargi kasacyjnej podniesiono, że "w ocenie Skarżącej kontrola sądowa decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. została dokonana w sposób nieprawidłowy z naruszeniem zasad określonych w art. 133 § 1, art. 134 § 1 i k. ale także przepisów Ordynacji podatkowej i przepisów materialnych ustawy o podatku od towarów i usług". Rozwijając tę tezę wskazano, że: 1) "Organ podatkowy odrzucił zgłaszane przez Skarżącą wnioski dowodowe wskazują bez większego uzasadnienia, że wnioskowane dowody nie przyczynią się do wyjaśnienia okoliczność sprawy (powołał się na fakt, że T. czy M. nie były stroną dostaw, a i tak w treści uzasadnienia znajdują się zebrane w toku innych postępowań zeznania świadków związanych z tymi firmami)". Podnosząc ten zarzut nie przybliżono jednak, o jakie wnioskowane dowody Stronie chodzi, na jakie były zgłaszane tezy dowodowe, a tym samym nie wykazano wpływu tego podniesionego uchybienia na wynik sprawy, po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. 2) "Analiza przeprowadzonych dowodów np. z zeznań świadków w zasadzie ograniczyła się do przeniesienia ich treści do tekstu uzasadnienia decyzji bez dokonywania oceny ich wiarygodności i przydatności do prowadzonego postępowania. Natomiast wskazane przez organy wnioski pod tekstem "sprawozdania" z przeprowadzonych czynności zasadniczo pozostają sprzeczne co do treści dowodów (np. wskazano, że maszyny były niesprawne, nie pracowały podczas gdy chociażby z dowodu z wizji lokalnej wynika, że część maszyn pracowała).". Faktem jest, że decyzja organu odwoławczego w dużej części ma charakter sprawozdawczy odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, lecz od strony 11 do 16 tej decyzji organ odwoławczy dokonał analizy tegoż materiału, która – wbrew stanowisku skargi kasacyjnej – nie pozostaje zasadniczo w sprzeczności z treścią dowodów. W zakresie tej rzekomej sprzeczności Strona wskazała jedynie na stwierdzenie co do niesprawności maszyn, których dotyczyły sporne transakcje, podczas gdy z dowodu wizji lokalnej wynika, że część maszyn pracowała. W zaskarżonym do Sądu I instancji orzeczeniu w tym zakresie stwierdzono, co następuje: "Podczas oględzin w dniu 07.02.2012 r. maszyny znajdowały się w hali produkcyjnej i placu wynajmowanym od firmy T. Sp. z o.o. w B. Natomiast podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 7.02.2016 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego we W. (dokonanych podczas czynności kontrolnych dotyczących dzierżawionych przez ww. firmę maszyn i urządzeń) L. M. odnośnie automatu do lakierowania i nanoszenia bejcy stwierdziła, że urządzenie w sierpniu 2011 r. było gotowe do pracy i zostało przygotowane do konkretnego profilu produkcji związanego z prognozowanym zamówieniem. Jednakże z uwagi na rezygnację klienta urządzenie to nie zostało wykorzystane i czeka na wywóz przez firmę F. W trakcie oględzin urządzenie znajdowało się na placu przed halą produkcyjną natomiast produkcja odbywała się na dwóch bigownico-obcinarkach BIG-2,8 oraz na wykrawarce, pozostałe urządzenia były wyłączone. Odnośnie szlifierki Mod. LBO 60g/2500 firmy J. L. M. oświadczyła, iż z uwagi na awarię maszyna w styczniu 2012 r. została zabrana przez F. Ponadto jak ustalono w trakcie oględzin dzierżawione przez firmę M. środki trwałe w postaci ww. maszyn i urządzeń znajdowały się na hali produkcyjnej i na placu wynajmowanym od T. sp. z o.o. zs. w B.". Również Sąd I instancji w przedmiocie tym stwierdził, że "w sprawie nie budzi wątpliwości, że co najmniej część maszyn działała i była elementem ciągów produkcyjnych, a sam ten fakt nie ma fundamentalnego znaczenia dla oceny zasadności obrotu tymi maszynami". Powyższe wskazuje, że w żaden zatem sposób nie wykazano, aby analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozostawała w sprzeczności z tymże materiałem dowodowym, gdyż powyższe okoliczności wskazują, że część maszyn faktycznie była w chwili oględzin niesprawna. 3) Brak analizy wyceny przedmiotowych towarów. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, organ odwoławczy dokonał analizy wyceny przedmiotowych towarów stwierdzając, że "na dzień 08.10.2012 r. wartość nw. towarów wynosiła - netto: - wiertarki biese technologie 24.800 zł, natomiast odwołująca nabyła ją od P. za 80.000 zł, - bigownico-obcinarki 10.404 zł i 11.016 zł - cena nabycia od P. to 15.000 zł, - wykrawaki szczelin 18.742,50 zł - cena nabycia od P. to 30.000 zł, - szlifierki 11.009,08 zł - cena nabycia od P. to 24.000 zł, - frezarki 10.703,88 zł - cena nabycia od P. to 20.000 zł, - pistolet lakierniczy 9.786,33 zł - cena nabycia od P. to 160.000 zł, - pompa membranowa 4.439,23 zł - cena nabycia od P. to 160.000 zł". Także i prawidłowość powyższej wyceny w żaden sposób nie została podważona w skardze kasacyjnej. 4) Przeniesienie ustaleń odnoszących się do automatu do lakierowania i nakładania bejcy, czy też wiertarki Biesse, na grunt analizy dot. pozostałych maszyn. Za całkiem nieuzasadnione uznać należy powyższe twierdzenie skargi kasacyjnej, że "organy ustalenia odnoszące się do automatu do lakierowania i nakładania bejcy czy też wiertarki Biesse przeniosły automatycznie na grunt analizy dot. pozostałych maszyn", gdyż przedmiotem oceny organu odwoławczego były, jak wynika z treści wydanego przez niego orzeczenia, poszczególne maszyny, na co wskazuje chociażby powyższa wycena, jak również, np. poniższy fragment tej decyzji: "Następnie Spółka P. wydzierżawiła firmie T.: (1) automat do lakierowania i nanoszenia bejcy - 31.10.2008 r., (2) wiertarkę bise typ technologie, wykrawarkę szczelin, bigownico-obcinarki, szlifierkę, frezarkę - z dniem 01.03.2008 r., (3) pistolet lakierniczy - z dniem 03.01.2011 r. Odwołująca wydzierżawiła przedmiotowe towary Spółce M. z dniem 23.08.2011 r., tj. w dniu ich nabycia od Spółki P". 3.4. Pozostałe zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania - oprócz zawartych w nich sformułowań podnoszących wady przeprowadzonego postępowania - nie zostały w jakikolwiek sposób uzasadnione. 3.5. Bezpodstawne jest przy tym twierdzenie, że w sposób nieuprawniony przyjęto, że pomiędzy wszystkimi dostawcami istnieją powiązania rodzinne i kapitałowe. W decyzji organu odwoławczego wskazano, że "pomiędzy podmiotami biorącymi udział w transakcjach istniały powiązania osobowe i kapitałowe, tj: 1. P. O. od 2010 r. - prezes zarządu F. Sp. z o.o., od 2007 do 2013 prezes P. Sp. z o.o., od 2008 do 2010 r. prezes M. Sp. z o.o., w latach 2008-2009 prezes R. Sp. z o.o., 2. D. O. - właściciel firmy F., 3. P.O. jest bratem D. O., 4. S. K. (mąż E. K. właścicielki firmy B.) - wspólnik M. Sp. z o.o. do 2010 r., 5. J. R. - prezes T. od 2005 r., od 2012 r. również prezes M. Sp. z o.o.". Wskazano także na ustalony schemat obrotu fakturowego przedmiotowymi maszynami i urządzeniami: - automat do lakierowania i nanoszenia bejcy: P. - A. R. - D. O. - B. - R. - P. - F.; - wiertarka biesse technologie: E. - R. - P. - F.; - pistolet lakierniczy, pompa próżniowa: M. - R. - P. - F.; - wykrawarka szczelin, bigownico-obcinarka: H. B. - R. - P. - F.; -szlifierka Mod. LBO 60/G: R. J. - R. – P. - F.; - frezarka FWP B+KF1 nr 313: F. – R. - P. - F. Wykazano również, że P. Sp. z o.o., której prezesem był P. O., przedmiotowe maszyny i urządzenia wydzierżawiała Spółce T. Sp. z o.o., a następnie sprzedała je Skarżącej (jej prezesem był również P. O.), która dalej wydzierżawiała je T. Sp. z o.o. P. O., jako prezes R. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o., współpracował wcześniej z kolejnymi właścicielami maszyn i znał okoliczności zawarcia kolejnych transakcji kupna-sprzedaży tych ruchomości. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na powiązania pomiędzy ww. podmiotami. 3.6. Chybione jest też w konsekwencji powyższego twierdzenie skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie błędnie ustalono, że nie doszło do dostaw przedmiotowych towarów. Uwzględniając bowiem: 1) powyższe powiązania pomiędzy ww. firmami, a głównie pomiędzy spółkami P. a F., 2) fakt, że analiza wyciągu bankowego z rachunku Skarżącej za okres od 1 do 31 sierpnia 2011 r. wskazuje, że transakcje pomiędzy ww. firmami, w tym w zakresie rozliczenia za przedmiotowe towary: P. - F. + 446.000,00 zł zapłata faktur VAT, F. - P. - 450.000,00 zł FV 528/11/VAT i 529/11/VAT (część), P. - F. + 450.000,00 zł zapłata faktur VAT, F. - P. - 446.670,00 zł FV 529/11/VAT (końc.), 530/11, 531/11,532/11, 533/11, 534/1 1 535/11, 536/11, - regulowane były tymi samymi środkami pieniężnymi i miały na celu ich uwiarygodnienie, stwarzając jednocześnie pozory zapłaty, na co wskazuje okoliczność, że przelewy dokonywane przez P. na rzecz F. Sp. z o.o. nigdy nie zawierały w opisie jakich transakcji dotyczą, 3) nieuzasadnioną wartość przedmiotowych urządzeń na poszczególnych szczeblach obrotu, w porównaniu z ich rzeczywistą wartością, 4) fakt, że mimo ich fakturowania przez poszczególne powiązane ze sobą podmioty, pozostawały one w dyspozycji T. (M. Sp. z o.o.), przy czym zeznania świadków (pracowników) T., (M. Sp. z o.o.) nie potwierdzały używania tych urządzeń w produkcji mebli (W. A. - protokół z 5 stycznia 2015 r.), K. S. (protokół z 5 stycznia 2015 r.) - za trafne uznać należy stanowisko organów podatkowych, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały faktycznych dostaw towarów pomiędzy spółkami P. a F. 3.7. W sytuacji niepodważenia sformułowanymi zarzutami skargi kasacyjnej prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia - poprzez błędną wykładnię - art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 w zw. z art. art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u. oraz art. 168, art. 220 Dyrektywy 2006/112/WE. Stwierdzenie bowiem, że zakwestionowane przez organy podatkowe faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, powoduje, że wykazany na nich podatek nie daje podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego, po myśli art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. 3.8. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.