II OZ 789/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 216/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania myjni samochodowej jako myjni do obsługi pojazdów istniejącej wytwórni mas bitumicznych postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 216/18 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2017 r. nr [...], nakazującą R. M. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania myjni samochodowej zlokalizowanej w N. przy ul. [...], na działce nr [...], tj. jako myjni do obsługi pojazdów istniejącej wytwórni mas bitumicznych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący R. M., poza złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawił żadnej argumentacji uzasadniającej ten wniosek, co uniemożliwia Sądowi jakąkolwiek merytoryczną ocenę wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie R. M. zarzucił Sądowi naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może skutkować wyrządzeniem mu szkody finansowej z uwagi na wydanie przez organy obu instancji decyzji rażąco naruszających prawo poprzez nieuwzględnienie stanu prawnego sprawy. Skarżący podniósł, że w skardze oraz uzupełnieniu skargi wskazał, że podstawowa przesłanka orzeczenia nakazu przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, tj. niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została wyeliminowana wskutek zmiany zapisów planu dla terenu, gdzie zlokalizowana jest ta myjnia. Z chwilą uchwalenia tej zmiany skarżący dokonał zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania myjni a zgłoszenie zostało skutecznie przyjęte. W ocenie strony nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, a zatem powstrzymania się od użytkowania legalnie istniejącej i zgodnej z przepisami myjni, będzie przyczyną wymiernych strat finansowych dla skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia jeszcze do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi fakt, że wykonanie orzeczonego nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania myjni samochodowej, tj. jako myjni do obsługi pojazdów istniejącej wytwórni mas bitumicznych i rezygnacja z obecnego, komercyjnego sposobu użytkowania obiektu (jako myjni do użytku publicznego), może wiązać się z pewnym uszczupleniem w majątku skarżącego, na co strona wskazuje w zażaleniu. Nie oznacza to jednak automatycznie, że rodzi to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Bez przekazania przez stronę informacji dotyczących jej sytuacji finansowej i osobistej, popartych stosownymi dokumentami, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z wyrządzeniem szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy kwestie te nie były na tyle oczywiste, by nie wymagały od strony żadnej aktywności przy uzasadnianiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Jak już wyżej wyjaśniono to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, czyli precyzyjnego wskazania, co jego zdaniem stanowić będzie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Takich informacji skarżący nie przedstawił. Ograniczył się on wyłącznie do sformułowania w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie uzasadniając go w żaden sposób. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia przedmiotowego wniosku uniemożliwia Sądowi dokonanie jego merytorycznej oceny, co trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do argumentacji zażalenia wyjaśnić należy skarżącemu, że sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie do niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe odniesienie się do podnoszonej w skardze oraz zażaleniu argumentacji skarżącego, odwołującej się do legalności aktualnego sposobu użytkowania myjni samochodowej. Kwestia ta była przedmiotem merytorycznej oceny orzekających w sprawie organów administracji, a w dalszej kolejności będzie przedmiotem również oceny zasadności skargi w ramach stosownego zarzutu. Z tego względu w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie może oceniać prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, do czego dąży skarżący w zażaleniu. W konkluzji stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, toteż zaskarżone postanowienie wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją należy uznać za prawidłowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.