II SA/Kr 371/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 27 października 2017 r., na podstawie art. 35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017 r., poz.1332 ze zm.) odmówił M. P. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę istniejących budynków handlowych o część magazynową, na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T., w granicy z działką nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 15 lutego 2017 r. złożony został wniosek o wydanie pozwolenia na rozbudowę wraz z wymaganymi dokumentami, w tym, oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykonując zalecenia Wojewody zawarte w decyzji kasatoryjnej z dnia 10 sierpnia 2017 r., Prezydent Miasta T. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakreślonym 30 dni przez przedłożenie wyczerpującego uzasadnienia usytuowania projektowanej rozbudowy o część magazynową w granicy z działką sąsiednią nr [...] obręb [...] oraz wyjaśnienie rozbieżności dotyczących numeru działki inwestycji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor wskazał, że projektowany magazyn ma pełnić funkcję rozładunkową sklepu, a jego projektowana długość (5,14 m) umożliwi wjazd samochodu dostawczego celem rozładunku i rozdysponowania towaru (pkt 1). Podał, że z uwagi na lokalizację korytarza (wejście i komunikacja) w budynku handlowym (od strony ulicy [...]) od strony północnej, czyli od strony granicy z działką nr [...], jedynym możliwym wariantem rozbudowy jest budowa magazynu w granicy z działką nr [...] (pkt 2). Nadto wyjaśnił, że projektowany magazyn stanowi spójną i estetyczną kontynuację zabudowy istniejącego już budynku magazynu zlokalizowanego w granicy z działką nr [...], spełniając przy tym wymóg decyzji o warunkach zabudowy - długości przynajmniej 5 m (pkt 3). Dotychczasowy brak połączenia budynków na działce nr [...] generuje pewną stałą uciążliwość dla mieszkańców budynku zlokalizowanego na działce nr [...], a to ruch kołowy na placu manewrowym oraz rozładunek towaru, odbywający się pomiędzy budynkami oraz przemieszczanie się pracowników pomiędzy budynkami (pkt 4). Przeprowadzone analizy możliwości formy rozbudowy na etapie koncepcji architektonicznej, obejmujące analizę nasłonecznienia oraz analizę przesłaniania dla budynku zlokalizowanego na działce nr [...], wykazały zgodność z przepisami budowlanymi dopuszczając tym samym rozbudowę w granicy z działką nr [...] (pkt 5). Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że trzy pierwsze argumenty dotyczące rozpiętości projektowanego budynku, jego powiązań funkcjonalnych z budynkami istniejącymi oraz walorów estetycznych kontynuacji zabudowy, nie zawierają żadnych konkretów przemawiających za zbliżeniem do granicy z działką sąsiednią. Przesunięcie projektowanego budynku na przepisową odległość 3,0 m od granicy również spełni wszystkie w/w oczekiwania inwestora. Oczywiście może się to wiązać z większą ingerencją w istniejący budynek handlowy np. likwidacją bądź przebudową jednego z biegów schodów zewnętrznych. W tej sytuacji trudno zgodzić się z twierdzeniem, że jedyny możliwy wariant rozbudowy to budowa w granicy. Argument z punktu 4 nie ma żadnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie, natomiast argument z punktu 5 zawiera warunki, które muszą być spełnione bez względu na lokalizację budynku i w żaden sposób nie przesądzają o konieczności lokalizacji w granicy. Zasady sytuowania budynków określone są w § 12 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), a odstąpienie od tej zasady jest wyjątkiem od reguły i możliwe jest w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. P., zarzucając Prezydentowi Miasta T. naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, a mianowicie: art. 7, art. 77§1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., poprzez nie zbadanie wszystkich okoliczności sprawy; zdaniem odwołującego organ niedostatecznie uargumentował swoje stanowisko, nie wskazując w jaki sposób planowana inwestycja mogłaby naruszać prawo własności właścicieli nieruchomości sąsiedniej, art. 80 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie usytuowanie budynku w granicy z działką sąsiednią nie jest uzasadnione; skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja może być także zrealizowana w odległości 3m od istniejącej granicy; przedłożone analizy jednoznacznie wskazują, że działka nr [...] nie będzie nadmiernie zacieniana, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie rozstrzygnięć zawartych w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieuwzględnienie wyjątku zawartego w ustępie 2 tego przepisu, tj. możliwość wyjątkowego sytuowania budynku w granicy. Odwołujący wniósł o zmianę decyzji poprzez orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 15 stycznia 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257), Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że inwestor nie uzasadnił odstąpienia od zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co więcej, zdaniem organu wojewódzkiego projektowana inwestycja narusza przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do argumentu inwestora dotyczącego zgodności inwestycji z warunkami zawartymi w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda podkreślił, że warunki te muszą być spełnione bez względu na lokalizację budynku i w żaden sposób nie przesądzają o konieczności lokalizacji w granicy. Wyjaśnił również, że decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca odstępstwo od przepisów dotyczących sytuowania budynków, zawartych w powyższym rozporządzeniu, to rozstrzygnięcie określające dopuszczalny sposób zagospodarowania działki budowlanej z punktu widzenia przepisów regulujących zasady kształtowania gospodarki przestrzennej i ładu urbanistycznego. Wydanie takiej decyzji nie zwalnia organów administracji architektoniczno - budowlanej od obowiązku oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego (w tym również w zakresie usytuowania obiektu na działce) z przepisami prawa, w tym w szczególności przepisami techniczno - budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Z kolei, do przepisów techniczno-budowalnych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Uzyskanie zatem decyzji o warunkach zabudowy dopuszczającej lokalizację obiektu w granicy z działką sąsiednią nie przesądza o konieczności takiej lokalizacji, daje jedynie inwestorowi możliwość usytuowania w ten sposób budynku, przy spełnieniu warunków wynikających z innych przepisów prawa. Dla poparcia przedstawionego stanowiska organ II instancji odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt: II OPS 3/16. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w decyzji o warunkach zabudowy jedynie dopuszczono lokalizację rozbudowy w granicy z działką numer [...] obręb [...], a nie przesądzono, że rozbudowa musi być lokalizowana w tej linii. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił możliwości wyjątkowego sytuowania budynku w granicy, Wojewoda wyjaśnił, że przepisy, które dopuszczają większe niż standardowe zbliżenie obiektów budowlanych do działek sąsiednich, jako wyjątek od reguły należy traktować z ostrożnością. Zgoda na budowę obiektu lub jego rozbudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania musi być poprzedzona analizą, czy nie wpłynie ona negatywnie na działki sąsiednie, co zostało wyartykułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. II OSK 1955/06. Zdaniem Wojewody argumenty przytoczone w odwołaniu oraz w piśmie pełnomocnika inwestora z dnia 21 września 2017 r. nie uzasadniają konieczności lokalizacji przedmiotowej inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Głównym argumentem inwestora jest to, że planowana rozbudowa poprzez połączenie istniejącego magazynu ze sklepem usprawni funkcjonowanie sklepu. Zrealizowanie projektowanej inwestycji spowoduje, że granica działki nr [...] obręb [...] niemal na całej swojej długości będzie zabudowana. Wysokość istniejącego budynku magazynowego wynosi 7,31 m. Wysokość projektowanego łącznika wynosi 6 m, a zatem w granicy z działką nr [...] obręb [...] powstanie "mur" o wysokości od 6 m do 7,31 m. Co prawda, istniejący sklep o wysokości 7.84 m, jest cofnięty w głąb działki inwestora (nie jest usytuowany bezpośrednio w granicy), jednakże jak wynika z rysunku nr [...] zatytułowanym "Elewacja południowa", istniejąca zabudowa (sklep i magazyn) wraz z projektowaną rozbudową (magazyn stanowiący łącznik) całkowicie zasłoni działkę nr [...] obręb [...] od strony południowej. Wojewoda nie miał wątpliwości, że takie usytuowanie projektowanego magazynu naruszy uzasadniony interes osób trzecich (właścicieli działki [...] obręb [...]), o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Nie można przedkładać interesu inwestora, tj. usprawnienie funkcjonowania pracy sklepu, nad interes właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Nie bez znaczenia dla sprawy jest również fakt, że projektowana inwestycja znajduje się w obszarze przeznaczonym do zabudowy mieszkalnej. Organ odwoławczy zaznaczył, że mając na uwadze wielkość i zagospodarowanie działki inwestycyjnej, rozbudowa magazynu jest możliwa w innej lokalizacji, niż w granicy z działką sąsiednią. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: - naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia istotnych okoliczności sprawy i ograniczenie rozpoznania sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę dc ogólnikowego stwierdzenia, że wybudowanie zaprojektowanego przez inwestora budynku doprowadzi do powstania "muru" w południowej granicy działki nr [...], co zdaniem organu ma niewątpliwie stanowić o naruszeniu praw właścicieli tejże działki, przy równoczesnym braku jakiegokolwiek wyjaśnienia jakie to interesy ów "mur" naruszy i zupełnym pominięciu okoliczności podnoszonych przez inwestora związanych z uzasadnieniem tak planowanego położenia rozbudowy istniejących budynków; - naruszenie przepisu art. 80 K.p.a., a to poprzez błędne ustalenie, że: posadowienie budynku w granicy działek nr [...] oraz [...] narusza prawa właścicieli działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy organ nie ustalił jakie to prawa będą podlegały naruszeniu, a sam fakt, że w granicy działek powstanie, jak to określił organ, "mur" nie przesądza jeszcze o jakimkolwiek naruszeniu praw właścicieli nieruchomości sąsiedniej oraz przyjęcie, że inwestor nie wykazał, że nie jest możliwe odsunięcie planowanej rozbudowy o 3 m od granicy działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy jak to zostało wskazane w uzasadnieniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T., takie usytuowanie rozbudowy nie jest możliwe z uwagi na wymogi co do rodzaju dachu określone w warunkach zabudowy; b) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, a to poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w sytuacji gdy powoływana przez organ kwestia, że projektowana zabudowa doprowadzi do powstania przy granicy nieruchomości sąsiedniej "muru", nie stanowi o jakimkolwiek naruszeniu interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich, a jedynie taki uzasadniony interes mógłby być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę; - naruszenie przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to poprzez błędne przyjęcie przez organ, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do odstąpienia od wymogów określonych w § 12 ust. 1, w sytuacji gdy, wobec zapisów ostatecznej decyzji o udzieleniu warunków zabudowy, inwestor jest uprawniony do usytuowania rozbudowy budynku w granicy działki, zgodnie z § 12 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia, i taki sposób usytuowania budynku nie jest uzależniony od uznania organu, a odmowa udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić jedynie w sytuacji gdyby projekt nie spełniał innych wymogów techniczno-budowlanych bądź naruszał inne przepisy prawa budowlanego; - naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a to poprzez pominięcie okoliczności, przy rozstrzygnięciu sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę, że organ architektoniczno-budowlany jest związany wydaną w sprawie decyzją o warunkach zabudowy, która dopuszcza sytuowanie budynku w granicy z działką sąsiednią, a co za tym idzie decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie może pominąć okoliczność, że planowana rozbudowa jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym na danym obszarze; - naruszenie przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a to poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy zaprojektowany budynek spełnia wszystkie wymogi określone w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, a w związku z tym organ nie miał prawa odmówić wnioskowi inwestora. W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 64 Konstytucji każdy ma prawo do własności, która podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Wszelkie ograniczenia prawa własności, w tym wiążące się z budową przy granicy z nieruchomością stanowiącą własność osoby trzeciej, mogą wynikać jedynie z ustawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., P 11/00, OTK 2001, nr 2, poz. 33). Oznacza to, że beneficjent prawa zabudowy może je realizować według własnej woli jedynie do granic wyznaczonych przez prawo (por. Jakimowicz Wojciech, Wolność zabudowy w prawie administracyjnym, LEX 2012). W związku z tym, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, każdy właściciel nieruchomości ma prawo do budowy obiektu budowlanego w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Stosownie do przepisu art.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 t.j.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art.5 ustawy obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z przepisem art.35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017 r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego należy interpretować systemowo, przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno-budowlanych, ale też pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1. Oznacza to, że organ budowlany musi zbadać projekt zagospodarowania działki również w zakresie odległości pomiędzy obiektem przewidzianym przez inwestora do realizacji, a zabudową na działce sąsiedniej (wyrok NSA z 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15). W przypadku ustalenia sprzeczności projektowanych rozwiązań z przepisami organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do przepisu art. 35 ust.3 ustawy, będącego podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art.35 ust.4). Zasadą wynikającą z art.5 ust.1 pkt 9 jest obowiązek projektowania i budowania obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, przy zapewnieniu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem, są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (art. 140 k.c.). Jednocześnie szeroka ochrona interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Z kolei, zgodnie z § 12 ust.1 pkt 2) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j.), zasadą wynikającą z przepisów techniczno-budowlanych jest, by budynek zwrócony ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną sytuować w odległości od tej granicy nie mniejszej niż 3 m. Wyjątek od tej ogólnej reguły przewidziany został w § 12 ust.2 cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że sytuowanie takiego budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że o ile zasadą jest, że na działkach, sytuowanych w granicach z inną działką budowlaną możliwe jest lokalizowanie obiektów w odległościach określonych w § 12 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia, to jednakże gmina może zezwolić na lokalizację budynku w odległości mniejszej, w drodze planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie norma kompetencyjna nie przyznaje organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, lecz jedynie nakłada na organy administracji architektoniczno - budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, względnie w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 916/12, LEX 1287031). Taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy znajduje uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja. Również w doktrynie akcentuje się, że dopuszczenie możliwość posadowienia budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią, wiąże organ architektoniczno - budowlany jedynie w zakresie, w jakim realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma być ona zrealizowana (P. Daniel, Charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy, Przegląd Prawa Publicznego 2012, Nr 10, s. 17). W konsekwencji brak jest podstaw do uznania jakoby decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w odległości innej, niż wymieniona w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i uch usytuowanie, wiązała w sposób bezwzględny organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jeżeli zatem w decyzji o warunkach zabudowy wskazano by, że budynek ma być usytuowany bezpośrednio przy granicy, a usytuowanie to byłoby sprzeczne z warunkami technicznymi, bo ani nie przemawia za tym wielkość działki, ani podobna istniejąca lub planowana zabudowa na działce sąsiedniej, to organ administracji architektoniczno - budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy i będąc pozbawiony możliwości wyboru innych sposobów usytuowania budynku wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, będzie musiał odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym uznać należy, że nieuprawnione jest twierdzenie, że organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w każdym przypadku, w którym decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Zaprezentowana powyżej wykładnia § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje również, że nie można mówić o sprzeczności powyższego przepisu z ustawą o planowaniu przestrzennym oraz ustawą Prawo budowlane. Decyzja o warunkach zabudowy dopuszczająca możliwość realizacji inwestycji w granicy z działką sąsiadującą stanowi decyzję określającą dopuszczalny sposób zagospodarowania działki budowlanej z punktu widzenia przepisów regulujących zasady kształtowania gospodarki przestrzennej i ładu urbanistycznego. Wydanie takiej decyzji nie zwalnia jednak organów administracji architektoniczno - budowlanej od obowiązku oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego (w tym również w zakresie usytuowania obiektu na działce) z przepisami prawa, w tym w szczególności przepisami techniczno - budowlanych. To właśnie na tym etapie postępowania inwestycyjnego dochodzi do konkretyzacji przepisów dotyczących zarówno warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ochrona osób trzecich. Należy również przypomnieć, że zgodnie z § 13 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m - przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust.2). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji powinien w związku z tym zawierać dane pozwalające organowi stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13 cytowanego rozporządzenia. Zwrócić należy jeszcze uwagę, w kontekście zasady ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, że w myśl § 60 rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00-17.00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju. Dopuszczenie sytuowania budynku w granicy wynikające z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o jakiej mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) samo przez się nie przesądza takiego usytuowania. Organ udzielający pozwolenia na takie usytuowanie budynku powinien je bowiem ocenić m.in. z wymogami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Budowa przy granicy nieruchomości lub też w zbliżeniu do granicy, może być uznana za legalną wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją szczególnie uzasadnione przyczyny, gdy inwestor wykaże, że budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Wszelkie odstępstwa od zasady sytuowania budynku określonej w § 12 ust.1 rozporządzenia powinny być szczególnie uzasadnione i są dopuszczalne jedynie przy uwzględnieniu zasady równości wobec prawa oraz z uwzględnieniem słusznego interesu wszystkich stron postępowania, wynikającego również z przepisów art.140 i 144 kodeksu cywilnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 stycznia 2018 r., LEX nr 2434016). Pierwszy z nich stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Drugi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Podkreślenia jeszcze wymaga, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 227/14 (LEX nr 1640565) decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość posadowienia budynku bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią przesądza jedynie o tym, że w świetle występującej na danym terenie zabudowy realizacja budynku będzie stanowić kontynuację zarówno owej zabudowy, jak i funkcji. Co prawda, obligatoryjnym elementem decyzji o warunkach zabudowy jest, na podstawie art. 63 ust. 2 u.p.z.p., wskazanie, że decyzja powyższa nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, jednak w doktrynie wskazuje się, że sama decyzja nie stanowi rozstrzygnięcia, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Jednocześnie na podstawie art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy należy określić również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, natomiast głównym wyznacznikiem tej ochrony jest uwzględnienie ich w ustawach szczegółowych, o których mowa w prawie budowlanym czy rozporządzeniu w sprawie przepisów techniczno-budowlanych. Ustawa odsyła w ten sposób do przepisów bezpośrednio regulujących proces inwestycyjny, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, statuującego zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Przywołany powyżej przepis dotyczy zasad projektowania, budowy i utrzymania obiektów budowlanych, a nie procedury planistycznej. W konsekwencji przepis ten znajdzie zastosowanie dopiero na etapie ewentualnego uzyskiwania pozwolenia na budowę, które to pozwolenie musi uwzględniać wymóg odpowiedniego usytuowania budynku na działce oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, to jest właścicieli nieruchomości sąsiednich. Stąd dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę można skutecznie podnosić zarzuty dotyczące ewentualnego naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie rozporządzeń i dochodzić odpowiedniego w świetle tych przepisów usytuowania nowego obiektu budowlanego. Wynika to z faktu, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, to jest dotyczącym pozwolenia na budowę. Przyjęcie innego stanowiska powodowałoby pogorszenie sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości sąsiednich. Orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby ich w istocie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) są wymagane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje konkretyzację w prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość posadowienia budynku bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią, wiąże organ architektoniczno-budowlany jedynie w zakresie, w jakim realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma ona zostać zrealizowana. Nie jest bowiem tak, że norma powyższej decyzji będzie każdorazowo prowadziła do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 398/12 oraz z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. II OSK 227/14). Sąd w składzie rozpoznającym kontrolowaną sprawę stanowisko to w pełni podziela. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu, który obligowałby Sąd do ich uchylenia. Pewne niedostatki uzasadnień wydanych decyzji nie miały bowiem wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. organ nałożył na inwestora obowiązek "usunięcia nieprawidłowości polegających na braku kompletności projektu budowlanego złożonego przy wniosku z dnia 15.02.2017 r. (...) przez opracowanie projektu budowlanego (...) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...), mianowicie: 1) przedłożenie wyczerpującego uzasadnienia usytuowania projektowanej rozbudowy o część magazynową w granicy z działką sąsiednią nr [...] obręb [...] (sytuowanie określone w § 12 ust.2 w/w rozporządzenia, czyli w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej lub bezpośrednio przy granicy jest wyjątkiem od reguły określonej w ust.1w/w przepisu (...); 2) wyjaśnienie rozbieżności dotyczących numeru działki inwestycji (...)." W uzasadnieniu tego postanowienia organ dodatkowo wskazał, że "inwestor, w oparciu o przepis art. 9 k.p.a., winien wyczerpująco uzasadnić usytuowanie obiektu przy granicy nieruchomości. Dopiero powołane przez stronę argumenty, zarówno inwestora, jak i skarżących, dla organu I instancji stanowić będą podstawę orzekania w sprawie, mając na uwadze, że pozytywnie można rozstrzygnąć tylko wniosek tej strony, która wykaże w postępowaniu, że budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości." W odpowiedzi na to wezwanie inwestor ograniczył się do złożenia pisma wyjaśniającego, w którym ogólnikowo powołał się na brak sprzeczności analiz nasłonecznienia i przesłaniania znajdujących się w projekcie budowlanym z przepisami prawa budowlanego oraz stwierdził, że jedynym możliwym wariantem rozbudowy jest budowa w granicy z działką nr [...]. Zauważyć w związku z tym należy, że w projekcie budowlanych znajduje się dokument o nazwie "Analiza zacieniania..." sporządzony przez arch. M. K. oraz dwa rysunki nr [...] obrazujące analizę przesłaniania wykonane przez arch. J. O.. Nie wiadomo dlaczego na drugim z nich odległość między projektowanym budynkiem a budynkiem mieszkalnym na działce nr [...] określono nieprecyzyjnie, w sposób: [...]. Nadto zauważyć należy, że D. S., M. S. i M. S. w kontrolowanym postępowaniu podawali, że ich dom usytuowany jest 4 m od granicy, a w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że odległość ta wynosi ok. 4 m. Projekt budowlany nie zawiera również udokumentowanych informacji, że parapety okien, które były punktem odniesienia do obliczenia wysokości przesłaniania są, jak podano na omawianym rysunku nr [...], oknami pomieszczenia gospodarczego. Prawnie relewantne jest, czy pomieszczenia z tym oknami są, stosownie do § 13 ust.1 rozporządzenia, pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Nie wiadomo również, czy budynek mieszkalny na działce nr [...] może być traktowany jak mieszkanie wielopokojowe, czy na przykład jako dom jednorodzinny dwulokalowy, co ma znaczenie dla ustalenia czy wymagania rozporządzenia muszą być spełnione dla jednego, czy też więcej pokoi. Jak bowiem stanowi § 60 rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju. Pojęcie mieszkania wielopokojowego nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jednakże, skoro przez mieszkanie należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego (§ 3 pkt 9), to w drodze analogii można przyjąć, że budynek mieszkalny jednorodzinny (składający się z jednego lokalu) to też mieszkanie, w związku z czym budynek taki można potraktować jak mieszkanie wielopokojowe. Możliwość ta nie dotyczy sytuacji, gdy w domu mieszkalnym jednorodzinnym znajdują się dwa lokale mieszkalne, gdyż nie mogą one wówczas być traktowane jako jedno mieszkanie wielopokojowe. Z ustawowej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art.3 pkt 2 a) prawa budowlanego) wynika, że budynkiem takim jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Dlatego też z analizy przesłaniania powinny te okoliczności wynikać. W związku z tym opisanych wyżej dokumentów nie można uznać za wyczerpujące uzasadnienie usytuowania magazynu w granicy. Projekt budowlany nie został w tym zakresie uzupełniony. Nie zmieniono również projektu zagospodarowania terenu, co oznacza, że innym usytuowaniem projektowanego magazynu inwestor nie był zainteresowany. Rzeczą organów było zatem wyważenie interesów stron w kontekście przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zasada równości wobec prawa), art. 140 i 144 kodeksu cywilnego oraz art.5 ust.1 pkt 9 prawa budowlanego. Wynik tej analizy Sąd podziela. Dodatkowo wskazać należy, że działka inwestora ma powierzchnię 962 m 2, jest to działka komercyjna zabudowana budynkiem handlowym i magazynowym, granicząca od południa z myjnią samochodową, od wschodu i zachodu z drogami publicznymi, a od północy z działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Powierzchnia zabudowy istniejących budynków inwestora wynosi 226,29 m 2. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku - 53,68 m 2, a łączny wskaźnik zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ma wynieść 29 %. Oznacza to, że znacząca część działki inwestora od strony południowej , graniczącej z terenem myjni samochodowej, nie zostanie zabudowana. Z kolei działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, zagospodarowana jest urządzoną zielenią i, jak podawali uczestnicy postępowania, stanowi ich centrum życiowe. Zwrócić należy jeszcze uwagę, że inwestor wnioskował o pozwolenie na budowę polegającą na rozbudowie istniejących budynków handlowych o część magazynową. Tymczasem na działce nr [...] znajduje się 1 budynek handlowy, który może być rozbudowany o część magazynową od strony południowej. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że interes właścicieli działki nr [...] przeważa nad interesem skarżącego. Konstatacja ta nie pozbawia inwestora możliwości rozbudowy przez inne usytuowanie budynku magazynu. Zdaniem Sądu społeczno-gospodarcze przeznaczenie działki nr [...], a więc komfort zamieszkiwania i codziennej rekreacji musi być ważniejsze aniżeli poprawienie warunków prowadzenia działalności komercyjnej, tym bardziej, że wielkość działki inwestora umożliwia inne usytuowanie magazynu, bez naruszenia istotnych interesów właścicieli działki nr [...]. Jak wynika z projektu budowlanego (rys.7) realizacja zamierzenia spowoduje, że w granicy działki nr [...] powstanie swoistego rodzaju mur o długości około 25 m, czyli na prawie całej długości granicy oraz wysokości od 6 do 7,30 m, co niewątpliwie znacznie zmniejszy komfort zamieszkania na sąsiedniej nieruchomości. Jeżeli zatem w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono budowę obiektu bezpośrednio przy granicy, a usytuowanie to byłoby sprzeczne z przepisami (warunkami technicznymi, bo ani nie przemawia za tym wielkość działki, ani podobna istniejąca lub planowana zabudowa na działce sąsiedniej), art.140 i 144 k.c. w związku z art.5 ust.1 pkt 9 prawa budowlanego, to organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy i będąc pozbawiony możliwości wyboru innych sposobów usytuowania budynku wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, musi odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Na marginesie tylko podnieść należy, że w części opisowej projektu zagospodarowania podano, że "projektowany budynek został wkomponowany pomiędzy istniejące budynki", co zdaje się wskazywać, że będzie to odrębny budynek. Tak więc w istocie wnioskowana "rozbudowa" istniejących budynków ma polegać na tym, że nastąpi ich przebudowa, by stworzyć połączenie z nowym budynkiem magazynu. Opis projektu stanowiąc, że "nie przewiduje się zmian w obrębie budynków istniejących" jest sprzeczny z rys. nr 7 projektu, na którym zaznaczono części ścian istniejących budynków jako przeznaczone do wyburzenia. Nadto, w części graficznej projektu zagospodarowania terenu obszar projektowanych płyt ażurowych betonowych nie został oznaczony nr 2, jak opisano w legendzie. Z zestawienia bilansu terenu zawartego w opisie projektu zagospodarowania terenu nie wynika, w jaki sposób została policzona biologicznie czynna. Nadto, możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej jest uzależniona od rodzaju i warstw jej podbudowy, czego w projekcie nie określono. Zgodność podanego w projekcie współczynnika z parametrem określonym w decyzji o warunkach zabudowy jest zatem wątpliwa. Zarzuty skargi naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. są niezasadne. Zgodnie z art.7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Czynności takie organ podejmował, a zebrany materiał dowodowy umożliwiał podjęcie rozstrzygnięcia. Jak stanowi z kolei przepis art.77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Akta administracyjne potwierdzają, że organy zadośćuczyniły temu obowiązkowi Organy nie naruszyły również art.80 k.p.a., stanowiącego, że ocena, czy dana okoliczność została udowodniona jest możliwa dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Przepis ten odnosi się poprawności rozumowania przy ustalaniu stanu faktycznego i oceny wiarygodności poszczególnych dowodów. Spór między stronami nie dotyczył wszak kwestii dowodowych tylko wykładni i zastosowania przepisów prawa. Z powodów opisanych w wyżej przedstawionych rozważaniach Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenia przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W oparciu o powyższe skargę, jako niezasadną, Sąd oddalił na podstawie art.151 p.p.s.a..