II SA/Gd 793/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. J. i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. E. J. i J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt [..], stwierdzające niedopuszczalność zażalenia złożonego przez E. J. i J. J. od postanowienia Burmistrza z dnia 25 maja 2017 r., nr [..], wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji tego organu z dnia 15 maja 2015 r., nr [..], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie układu drogowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą dla terenu osiedla mieszkaniowego położonego między ulicami K. i K. oraz rowem "[..]" w P. Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 23 maja 2017 r. I. S., reprezentujący A., wstąpił o wyjaśnienie, w drodze postanowienia, wątpliwości co do treści decyzji z 15 maja 2015 r., nr [..], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie układu drogowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą dla terenu osiedla mieszkaniowego położonego pomiędzy ulicami K. i K. oraz rowem "[..]" w P. Wątpliwości wnioskodawcy dotyczyły nieuwzględnienia w rozstrzygnięciu ww. decyzji uwag, wniosków i zastrzeżeń E. J. i J. J. wskazanych w piśmie z dnia 20 lutego 2015 r., a dotyczących ogłoszenia Burmistrza z dnia 12 lutego 2015 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu wniosku Burmistrz postanowieniem z dnia 25 maja 2017 r., na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji z 15 maja 2015 r., nr [..], w ten sposób, że rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji będzie zawierało wyjaśnienie do uwag, wniosków i zastrzeżeń wskazanych w piśmie E. J. i J. J. z dnia 20 lutego 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. udzielił odpowiedzi na pismo Państwa E. i J. J., a odpowiedź ta została doręczona skarżącym w dniu 6 lutego 2017 r. Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym przez E. J. i J. J. zażaleniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 września 2017 r., na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu Kolegium przytaczając treść przepisu art. 113 § 2 k.p.a. wskazało, że możliwość wydania postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do decyzji administracyjnej należy odnieść wyłącznie do żądania zgłoszonego przez strony postępowania administracyjnego zakończonego taką decyzją lub przez organ egzekucyjny. Tymczasem w niniejszej sprawie, postanowieniem organu odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt [..], stwierdzono niedopuszczalność odwołania E. J. i J. J. od decyzji z dnia 15 maja 2015 r., zaś skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 429/16. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Państwa J. od powyższego wyroku sądu pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2649/17, oddaliło skargę kasacyjną. Oznacza to, że sądy administracyjne zaakceptowały pogląd Kolegium, że E. J. i J. J. w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań nie przysługiwał status strony. W konsekwencji zaś osobom tym nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na wydane przez Burmistrza postanowienie wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji środowiskowej z dnia 15 maja 2015 r., nr [..]. W skardze E. J. i J. J. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wskazując, że Kolegium wadliwie, bez szczegółowego ustalenia stanu faktycznego uznało, że nie przysługiwał im status strony w postępowaniu toczącym się w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. W szczególności, z naruszeniem art. 28 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) uznano, że skarżący nie są stroną postępowania, mimo iż należąca do nich nieruchomość znajduje się strefie oddziaływania inwestycji. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie organ był zobowiązany na nowo zbadać, czy E. J. i J. J. mają interes prawny w postępowaniu środowiskowym. Zauważyli, że decyzja organu odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt [..], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia 15 maja 2015 r., została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 429/16, właśnie dlatego, że postępowanie przed Kolegium było prowadzone niedokładnie, a w treści zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do żądań, zarzutów i wniosków strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez E. J. i J. J. na postanowienie Burmistrza wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji administracyjnej wydanej przez ten organ w dniu 15 maja 2015 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie układu drogowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą dla terenu osiedla mieszkaniowego położonego między ulicami K. i K. orasz rowem "[..]" w P. Kolegium wskazało bowiem, że skoro E. J. i J. J. nie byli stroną postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań tego przedsięwzięcia i w związku z tym nie mogli wnosić o wyjaśnienie wątpliwości co do wydanej w tym postępowaniu decyzji, to tym samym nie mogli wnieść zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśniające treść decyzji środowiskowej. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Przyczyny podmiotowe pozostają w bezpośrednim związku z przyznaniem jednostce statusu strony. Organ obowiązany jest dokonać oceny, czy jednostka żądająca udzielenia jej obrony przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie ma status strony. Jedynie, gdy jednostka jest adresatem uprawnienia lub obowiązku określonego w rozstrzygnięciu, przysługuje jej legitymacja procesowa (por. B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 601-602). Powyższe wymagało więc ustalenia, czy jednostka wnosząca środek zaskarżenia w sprawie o charakterze wpadkowym, dotyczącym wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji głównej, w tym wypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, ma w tej sprawie status strony i czy ma w związku z tym legitymację do wniesienia zażalenia. Legitymacja do wniesienia zażalenia na postanowienie wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji środowiskowej jest refleksem legitymacji w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań inwestycji. Z art. 113 § 2 k.p.a. wynika, że z żądaniem wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji może wystąpić organ egzekucyjny lub strona. Natomiast przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mają, oprócz podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1405), zwanej dalej u.i.o.ś., właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, na której przedsięwzięcie to ma być realizowane, a także właściciele działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, i to zarówno działek bezpośrednio z nią graniczących, jak i tych, które objęte są oddziaływaniem danego przedsięwzięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany jest jednolity pogląd co do tego, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań, przysługuje tym właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływanie przedsięwzięcia. Przy tym z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Dla rozpoznania niniejszej sprawy istotne jest, że kwestia stron postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w odniesieniu do E.J. i J. J., została przesądzona w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 429/16 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2649/17. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ustanowiona w tym przepisie moc wiążąca prawomocnego orzeczenia oznacza, że wymienione podmioty muszą bez wyjątku przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia wyraża się bowiem w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017, s. 727 oraz powołane tam orzecznictwo, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 2143/13, LEX nr 1666188). W konsekwencji, przy rozpoznawaniu przez Sąd zgłoszonego w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. poprzez nieuznanie E. J. i J. J. za strony postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, wiążąca jest ocena tego zagadnienia przedstawiona zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2017 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 429/16, jak i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2649/17. W konsekwencji, Sąd kontrolujący zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie w pierwszej kolejności skonfrontował podjęte przez organ odwoławczy czynności procesowe i dokonane na podstawie ich wyników ustalenia faktyczne z treścią wskazanych wyroków sądów administracyjnych obu instancji. W wyroku z dnia 8 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargi E. M. i M. M. oraz E. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [..], w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sprawy ze skargi E. J. i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [..] w przedmiocie niedopuszczalności ich odwołania w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 oddalił skargi E. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [..] oraz na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., nr SKO [..]. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd dokonał analizy przymiotu stron postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie układu drogowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą dla terenu osiedla mieszkaniowego położonego między ulicami K. i K. oraz rowem "[..]" w P. i stwierdził, że postępowanie to nie dotyczyło interesu prawnego ani obowiązku E. J. i J. J. Jak wyjaśnił Sąd, nieruchomość będąca własnością skarżących, tj. działka nr [..] położona w P. przy ul. G., nie znajduje się ani na terenie planowanej inwestycji, ani w strefie jej oddziaływania. Znajdujące się w aktach sprawy mapy wskazują bowiem, że działka skarżących oddalona jest o około 130 m od terenu inwestycji, w związku z tym na etapie realizacji przedsięwzięcia oddziaływanie będzie krótkookresowe o charakterze odwracalnym, zaś skarżący nie wskazali żadnej konkretnej normy prawa materialnego, która świadczyłaby o oddziaływaniu planowanej inwestycji na nieruchomość będącą ich własnością. Z tych względów sąd pierwszej instancji uznał, że skarżącym nie przysługuje status strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. W konsekwencji ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na postanowienie tego organu z dnia 9 czerwca 2016 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostały oddalone. Powyższe orzeczenie uzyskało następnie walor prawomocności na skutek wyroku z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2649/17, w którym Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zaakceptował stanowisko, że E. J. i J. J. nie są stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. W konsekwencji zaś organy administracji, a następnie sąd administracyjny rozpoznając sprawę, w której wyłoni się kwestia statusu E. J. i J. J. jako strony wskazanego postępowania, na mocy art. 170 p.p.s.a., są związane wskazanymi wyrokami sądów obu instancji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało bowiem wydane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. stanowiącego, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Treść tego przepisu wskazuje, że właściwy organ, do którego wpłynął wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji przez niego wydanej, winien wpierw zbadać, czy pochodzi on od uprawnionego podmiotu, tj. organu egzekucyjnego bądź strony postępowania zakończonego decyzją, której treść budzi wątpliwości. Kwestia ustalenia stron postępowania zakończonego decyzją o spornej treści ma także doniosłe znaczenie na etapie postępowania odwoławczego, bowiem rozpoznanie wniosku następuje w drodze postanowienia, które jest zaskarżalne w drodze zażalenia (art. 113 § 3 k.p.a.), zaś zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jak już natomiast wyjaśniono, wniesienie zażalenia każdorazowo nakłada na organ odwoławczy obowiązek zbadania jego dopuszczalności z przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności środka zaskarżenia zalicza się zaś przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, LEX nr 425381). Mając to na uwadze stwierdzić należy, że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze po wniesieniu zażalenia przez E. J. i J. J. w pierwszej kolejności dokonało analizy dopuszczalności tego środka zaskarżenia, zaś badając przyczyny o charakterze podmiotowym uwzględniło treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 429/16, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2018 r., II OSK 2649/17. Nie sposób zatem skutecznie zarzucić organowi, że nie podjął czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie przymiotu strony E. J. i J. J., bowiem z mocy art. 170 p.p.s.a., był w tej kwestii związany ustaleniami prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji i związanie to nie pozwalało na dokonanie przez Kolegium odmiennych ustaleń faktycznych w spornym zakresie. W konsekwencji więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając, że skarżący, jako podmioty nie będące stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, nie byli uprawnieni do złożenia wniosku w trybie art. 113 § 2 k.p.a., a w rezultacie nie byli również legitymowani do wniesienia środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia wyjaśniającego treść decyzji, prawidłowo zastosował dyspozycję art. 134 k.p.a. Przepis ten wyraźnie bowiem przewiduje konsekwencje negatywnego wyniku badania przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia, zaś w niniejszym przypadku niewątpliwie zachodzi niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych. Wobec tego w ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Prawidłowo bowiem organ odwoławczy dokonał wstępnej oceny dopuszczalności złożonego środka zaskarżenia i badając przesłankę podmiotową miał na uwadze, że kwestia interesu prawnego E. J. i J.J. w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia drogowego została ukształtowana w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. W związku z tym wstępne czynności organu drugiej instancji nie mogły polegać, jak domagali się tego skarżący, na ponownym ustalaniu stanu faktycznego i prawnego w tym zakresie, lecz ograniczyły się do uwzględnienia treści wydanych orzeczeń. To zaś doprowadziło do prawidłowych wniosków, że skarżący nie posiadali legitymacji do zaskarżenia postanowienia Burmistrza z dnia 25 maja 2017 r. wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji własnej z dnia 15 maja 2015 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia drogowego. Stwierdzić zatem należy, że postępowanie odwoławcze spełniało wymogi prawa określone w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś wydane rozstrzygnięcie nie narusza przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z przeprowadzonych wyżej wywodów wynika także, że organ prawidłowo ocenił kwestię legitymacji procesowej skarżących w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. w związku z wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie naruszając przy tym przepisów art. 28 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. i uwzględniając stanowisko sądów administracyjnych, które w wyżej powołanych wyrokach w sposób wiążący wyraziły się co do braku u skarżących interesu prawnego w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi jako bezzasadne. Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.