II OSK 2939/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Op 104/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Op 104/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nałożył na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (wcześniej [...] sp. z o.o.; zwanej dalej: "Spółką") obowiązek doprowadzenia obiektu – budynku biurowego położonego w [...] przy ul. [...], nr ewidencyjny gruntów [...] do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie istniejących otworów okiennych luksferami zapewniającymi klasę odporności ogniowej EI 30. W uzasadnieniu organ ten podniósł, że przebudowa ww. budynku nastąpiła na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i przebudowę. Następnie Spółka uzyskała pozwolenie na użytkowanie - decyzja nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Podczas przeprowadzonych 27 stycznia 2017r. oględzin organ ustalił, że na parterze budynku w ścianie zewnętrznej od strony nieruchomości o nr ewid. [...] znajdują się dwa otwory okienne o wymiarach 150 x 180 cm, które zgodnie z oświadczeniem inwestora zostały wykonane w kwietniu 2014 r. w celu oświetlenia pomieszczeń biurowych. Ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2017 r. nakazującą doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu poprzedniego i działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazał skarżącej doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót przy wymianie luksferów na okna poprzez ich zamurowanie materiałami spełniającymi warunki ochrony przeciwpożarowej: luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej wypełnień nie niższej niż EI 30 w terminie do 31 lipca 2017 r. Pismem z dnia 9 sierpnia 2017 r. Spółka poinformowała organ, że powyższy nakaz wykonała. Jednakże kolejna kontrola wykazała, że w dwóch otworach okiennych zamontowano przeszklenia o klasie odporności EI 30, znajdujące się w otwieranych ramach. W ocenie organu, skoro w przedmiotowych otworach okiennych zamontowano inne przeszklenia o klasie odporności ogniowej EI 30, a zastosowany wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w Prawie budowlanym i w rozporządzeniu, to należało nakazać doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie istniejących otworów okiennych luksferami zapewniającymi klasę odporności ogniowej EI 30. Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzji z dnia [...] października 2017 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wstawienie przez Spółkę dwóch okien o wymiarach 150 x 180 cm należało zakwalifikować jako roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, które wymagały pozwolenia na budowę. Skarżąca dokonała przebudowy budynku, albowiem zmianie uległy charakterystyczne cechy obiektu, czyli cechy dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, które zaprojektowane luksfery miały zapewnić. W związku z uzyskanym pozwoleniem na budowę, w pomieszczeniach biurowych projektant przewidział otwory wypełnione luksferami, które miały na celu zapewnienie dopływu światła oraz zachowanie należytej ochrony przeciwpożarowej. Wstawienie w miejsce luksferów zwykłych okien takiej ochrony nie zapewniło, stąd organ zastosował § 232 ust. 6 rozporządzenia. W ocenie organu, nie można uznać, że wypełnienie otworu oznacza jakiekolwiek wstawienie materiałów zapewniających ochronę przeciwpożarową, także poprzez zastosowanie okna otwieranego. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia otworu i otworu okiennego, jednakże na gruncie przepisów § 12 i § 232 rozporządzenia wyraźnie te dwa pojęcia rozróżnił. Uznanie, że wypełnienie otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego oknem otwieralnym stanowi realizację § 232 ust. 6 rozporządzenia jest nieuzasadnionym nadużyciem przyznanych tam uprawnień. Dlatego organ ten utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, że ostatnim, legalnie istniejącym stanem faktycznym był stan stwierdzony w toku kontroli obowiązkowej organu pierwszej instancji z 1 października 2013 r., kiedy uznano, że roboty budowlane wykonano zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, który przewidywał wypełnienie otworów luksferami. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca Spółka, zarzucając jej naruszenie: art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, art. 51 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, § 232 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 12 ww. rozporządzenia; art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.; W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Uczestnik postępowania M.M. i Z.M. wnieśli o oddalenie skargi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę oddalenia skargi stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestią sporną pomiędzy skarżącą, a organami pozostaje ocena, czy istniejące otwory w ścianie budynku należy traktować jako otwory okienne i czy wobec powyższego spełniają wymagania przepisów rozporządzenia. Ponadto w sprawie sporne jest czy wypełnienie otworu okiennego innym przeszkleniem o wymaganej odporności ogniowej, które pozwala na jego otwieranie i zamykanie stanowi prawidłowe wykonanie obowiązku nałożonego przez organ w decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. Dalej Sąd wskazał, że poza sporem jest, iż w 2014 r. w budynku doszło do wykonania robót budowlanych w postaci wstawienia w dwóch otworach odpowiadających zaprojektowanym luksferom, okien o wymiarach 150x180. Sporny budynek jest posadowiony w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką, która nie jest działką drogową oraz, że w obrocie prawnym pozostaje ww. decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. Wobec faktu, iż położenie budynku, ani odległości od sąsiedniej działki nie uległy zmianie od 20 ponad lat, a sporna ściana zarówno w czasie budowy, jak i przebudowy budynku zaprojektowana była jako ściana pełna, to należy mówić jedynie o prawidłowym zabezpieczeniu przeciwpożarowym w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, a nie o projektowaniu budynku zgodnie z odległościami, o których stanowi § 12 ust. 1 rozporządzenia. Za wadliwe Sąd uznał stanowisko Spółki, iż wypełnienie otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego jakimkolwiek przeszkleniem o odpowiedniej klasie odporności ogniowej spełnia przesłanki z § 232 ust. 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 232 ww. rozporządzenia mowa jest o "otworze" a nie o "otworze okiennym", o którym mowa w § 12 rozporządzenia. Zaś w § 12 ust. 1 rozporządzenia ustawodawca posługuje się pojęciem "otwory okienne", natomiast w treści przepisów dotyczących oświetlenia pomieszczeń, używa określenia "okna". Wskazane pojęcia należy od siebie odróżnić, gdyż okna służą doświetleniu pomieszczeń, natomiast otwory okienne to elementy konstrukcyjne w których mogą, ale nie muszą być umieszczone okna. Po myśli § 232 ust. 6 rozporządzenia sformułowanie "wypełnienie" należy interpretować w ten sposób, że ma ono wiązać się ze zlikwidowaniem otworów okiennych w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, zaś nie może polegać na pozostawieniu otworów i wstawienia przeszklenia, które spełnia jedynie odpowiednią klasę odporności ogniowej, zatem organy w takim znaczeniu w decyzji użyły słowa "zamurować". Z racji tego, że wypełniony otwór okienny ma tworzyć z pozostałą ścianą zwartą całość, to wyrób budowlany, którym wypełnia się otwór w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego powinien być podobny do materiału budowlanego z którego została wybudowana pozostała ściana, przy czym wyrób ten musi posiadać dodatkową funkcję jaką stanowi przepuszczanie światła. Zgodnie z wolą ustawodawcy, w pierwszej kolejności do wypełnienia otworów trzeba wykorzystać luksfery lub cegłę szklaną, albowiem nie tylko przepuszczają światło, ale posiadają cechy podstawowego budulca, z którego buduje się ścianę. Następnie ustawodawca wskazał na inne przeszklenie, które należy rozumieć jako materiał budowlany, który ma cechy tożsame z luksferami lub cegłą szklaną. W ocenie Sądu zastosowane przez Spółkę przeszklenie pełni funkcje okna, a nie ściany. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż organ trafnie przyjął, że skarżąca nie wykonała nakazu. Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że wypełnienie otworu oznacza wbudowanie jakichkolwiek materiałów, które mają odpowiednią cechę odporności przeciwpożarowej. Użyte materiały podobnie jak luksfery nie powinny posiadać cech przezroczystości i możliwości obserwacji, zatem nie jest właściwy pogląd, że wypełnienie otworu oddzielenia przeciwpożarowego może nastąpić także oknem, które się otwiera. W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się do argumentacji Spółki, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżącą Spółka, zaskarżając go w całości i wnosząc o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy poza rozprawą oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1/ przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie zakresu przedmiotowego sprawy sądowoadministracyjnej wyłączając z jej kontroli decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...], oraz - art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy prowadzące postępowanie w sposób pełny tj. z naruszeniem art. 7, 77 i 78 k.p.a. m.in. nieodniesienie się do wniosków o ponowną kontrolę stanu faktycznego (oględziny) co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast uchylenia decyzji organu drugiej instancji, oraz - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do kwestii takich jaki: wyjaśnienie przesłanek leżących u podstaw przyjęcia w rozstrzygnięciu kontrolowanej przez Sąd decyzji, że jedynym materiałem którym można wypełnić otwór w ścianie są luksfery, niezastosowanie przez organ odwoławczy przepisów art. 7a i art. 81a k.p.a. w sytuacji zaistnienia wątpliwości natury prawnej i faktycznej; 2/ przepisów prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202) polegające na uznaniu, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił i ocenił, że Spółka nie wykonała obowiązku nałożonego na nią decyzją z dnia [...] października 2017 r.; - błędną wykładnię § 232 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - błędną wykładnię § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie, że z treści tego przepisu wynika zakaz określonego zachowania się, ale nie nakaz; W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego należy zaznaczyć, iż nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, iż zaskarżony wyrok, wbrew stanowisku Spółki wyrażonym w skardze kasacyjnej, odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była ostateczna decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nakazująca skarżącej Spółce doprowadzenie budynku biurowego położonego na działce nr [...] do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie istniejących otworów okiennych luksferami zapewniającymi klasę odporności ogniowej EI 30. Decyzja ta była konsekwencją niewykonania ostatecznej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., którą w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakazano, w terminie do 31 lipca 2017 r., doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót przy wymianie luksferów na okna w budynku biurowym położonym w [...] przy ul. [...]poprzez ich zamurowanie materiałami spełniającymi warunki ochrony przeciwpożarowej. Nie jest sporne w tej sprawie, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku gospodarczego na budynek biurowy przewidywał w ścianie zewnętrznej od strony nieruchomości nr [...] pełną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, w której przewidziano luksfery. Po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Spółka samowolnie w miejsce luksferów wstawiła okna. Z kolei zobowiązana przez organy nadzoru budowlanego do zamurowania okien materiałami spełniającymi warunki ochrony przeciwpożarowej, Spółka wypełniła przedmiotowe otwory otwieralnym oknem spełniającym wymogi odporności przeciwpożarowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż zastosowane przez Spółkę "przeszklenie" pełni funkcję okna, a nie ściany. Zatem Spółka nie wykonała zobowiązania wynikającego z ostatecznej i nie zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., mimo że taka możliwość skontrolowania ww. decyzji istniała. Stąd też pozostająca w obrocie prawnym ww. decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. wiązała organy orzekające w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zaskarżonym w tej sprawie aktem jest wyłącznie ostateczna decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nakazująca doprowadzenie obiektu spornego budynku biurowego do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie istniejących otworów okiennych luksferami zapewniający klasę odporności ogniowej EI 30. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami danej sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z 3.02.1997 r. OPS 12/96, opubl. ONSA 1997/3/104). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył ww. przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływu takiego skarga kasacyjna nie wykazała, stąd zarzut ten nie mógł zostać podzielony. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja stanowi konsekwencję niewykonania przez Spółkę obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., która jak już wyżej wskazano na ogólnych zasadach podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego, lecz skarżąca Spółka nie skorzystała z tej możliwości. Inne decyzje wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy w przedmiocie postępowania naprawczego, w tym więc i decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. mogą być, w zależności od okoliczności sprawy, przedmiotem weryfikacji sądu w trybie art. 135 p.p.s.a., ale tylko wówczas, gdy zaskarżone w granicach danej sprawy decyzje naruszają prawo i dla końcowego jej załatwienia niezbędne jest uchylenie również innych rozstrzygnięć w granicach sprawy, a tak w tej sprawie nie jest. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż środki prawne, o których mowa w art. 135 p.p.s.a., powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach. Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem pierwszej i drugiej instancji), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Warunkiem zastosowania trybu określonego w tym przepisie jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione". Jednakże, wobec prawidłowej oceny Sądu co do tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, to brak było podstaw do sięgania "w głąb" postępowania i oceny wydanych w poprzednich postępowaniach decyzji (art. 134 w zw. z art. 135 p.p.s.a.). Stanowisko Sądu pierwszej instancji co do legalności zaskarżonej decyzji jest zatem w całej rozciągłości podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe rozważania na uwadze, tym samym podkreślić należy, iż na uwzględnienie nie zasługiwał także i zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez oparcie się przez Sąd na niewyjaśnionym przez organie stanie faktycznym sprawy, w tym poprzez nieodniesienie się do wniosku o ponowne przeprowadzenie kontroli. Z treści skargi wynika, że wniosek o przeprowadzenie ponownej kontroli to pismo stanowiące "zawiadomienie". W związku z tym, że skarga kasacyjna nie wskazuje na bliższe dane pozwalające precyzyjnie, w sposób niebudzący wątpliwości, zidentyfikować o jakie pismo chodzi, wskazać trzeba, że w aktach sprawy znajduje się pismo Spółki z dnia 9 sierpnia 2017 r. zatytułowane "zawiadomienie o doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych". W jego treści pełnomocnik Spółki zawiadomił organ, że Spółka wykonała decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. W dniu 6 września 2017 r., a zatem już po złożeniu ww. pisma do akt sprawy, organ pierwszej instancji dokonał kontroli wykonania nałożonego obowiązku, wyniki której zawarł w protokole. Czynności zostały przeprowadzone m.in. z udziałem prezesa spółki, którego podpis widnieje pod treścią protokołu. Sporządzono dokumentację zdjęciową, która również została załączona do akt sprawy. W związku z powyższym niezasadny jest argument skargi kasacyjnej, iż w wyniku zawiadomienia o wykonaniu obowiązku wynikającego ze ww. decyzji, organ wydał zaskarżoną decyzję, bez weryfikacji, czy obowiązek został wykonany. Prawidłowo także ustalono, że Spółka nie wykonała nałożonego na nią obowiązku zamurowania dwóch konkretnie wskazanych otworów materiałami spełniającymi warunki ochrony przeciwpożarowej: luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż EI 30. Stanowiący podstawę prawną decyzji nakładającej obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wiąże się z pozostałą częścią przepisów zawartych w art. 51, a także art. 50 ustawy Prawo budowlane, w szczególności z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z tą ostatnią normą organ, w drodze decyzji, nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Ponieważ celem tego przepisu jest doprowadzenie robót wykonywanych lub już wykonanych (por. art. 51 ust. 7 ustawy) do stanu zgodnego z prawem zakres nałożonych obowiązków jest uzależniony od rodzaju nieprawidłowości zaistniałej przy budowie obiektu. Dlatego w rozpoznawanej sprawie, wobec stwierdzenia, że ściana budynku zawierająca otwory okienne jest nadmiernie zbliżona do granicy nieruchomości z sąsiednią działką, nałożony został obowiązek zamurowania otworów okiennych luksferami, cegłą szklaną lub innych przeszkleniem o właściwej klasie odporności ogniowej. Skutkiem niewykonania nałożonego obowiązku było nakazanie Spółce doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie istniejących otworów okiennych luksferami. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku niewykonania obowiązku organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W sprawie nie było sporne, że przed dokonaną przebudową przedmiotowa ściana była ścianą pełną. Również i w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] września 2012 r. ściana ta, usytuowana w odległości 3 m od granicy z działką nr [...], została zaprojektowana jako pełna, z tym że część ściany miała zostać wypełniona luksferami (dwa otwory o wymiarach 150x180 – patrz: projekt budowlany rysunek nr 1A). W trakcie kontroli stwierdzono jednak, że otwory te zostały wypełnione oknami spełniającymi wymagania ochrony przeciwpożarowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że wypełnienie przedmiotowych otworów przeszkleniami spełniającymi funkcje okna, nawet spełniającymi normy ochrony przeciwpożarowej, nie stanowi o zachowaniu przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Norma § 232 ust. 6 rozporządzenia nie może być interpretowana w oderwaniu od pozostałych przepisów, w tym wypadku w oderwaniu od § 12 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (ust. 1 pkt 1); 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (ust. 1 pkt 2). Argumentacja Sądu pierwszej instancji w tym zakresie została poparta stosownym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wyprowadzone wnioski w pełni zasługują na akceptację. Rację ma bowiem ten Sąd, że przedmiotowe otwory winny być wypełnione materiałem, który, podobnie jak luksfery, nie powinien posiadać cech przezroczystości i umożliwiać obserwacji czy otwierania. Chodzi bowiem o to, żeby użyć takich materiałów, które będą tworzyć ścianę pełną. Tymczasem wykonane przez Spółkę "przeszklenie" takiej ściany nie tworzy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także i zarzutu naruszenia § 232 ust. 6 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a także zarzutu naruszenia art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.a. wskazać trzeba, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył ww. przepisu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast normy art. 7a i art. 81a k.p.a., dodane do k.p.a. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), których naruszenia poprzez niezastosowanie dopatruje się Spółka, nie mogły zostać przez organ naruszone z uwagi na to, że nie miały one zastosowania w sprawie z uwagi na brzmienie art. 16 ww. ustawy zmieniającej. W związku z tym nie można uczynić Sądowi pierwszej instancji zarzutu nieodniesienia się do "niezastosowania przez OWINB przepisów art. 7a i 81a K.p.a.". Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, gdyż zostały spełnione warunki z art. 182 § 2 p.p.s.a. – skarżąca kasacyjnie Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie wniosły o jej przeprowadzenie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.