IV SA/Wa 13/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego R.K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w miejscowości [...] gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 2,0304 ha stanowiącej własność R. K., poprzez udzielenie spółce [...] S.A. zezwolenia na zajęcie części działki o pow. 925 m2 w celu usytuowania urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej, tj. na budowę linii napowietrznej SN I nN oraz budowę linii kablowej SN i nN, której przebieg został wskazany na załączniku graficznym stanowiącym integralną cześć tej decyzji, utrzymał ją w mocy. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 – dalej k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016r., poz.2147 ze zm. – dalej u.g.n.) Wskazana wyże zaskarżona decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych oraz stanie prawnym: Starosta [...] na wniosek [...] S.A (dalej też spółka) z dnia [...] czerwca 2017r., decyzja z dnia [...] sierpnia 2017r. (nr wskazany na wstępie) ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, położanej w miejscowości [...] gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 2,0304 ha (księga wieczysta [...]) stanowiącej własność R. K., poprzez udzielenie spółce [...] S.A. zezwolenia na usytuowanie urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej, tj. na budowę linii napowietrznej SN i nN oraz budowę linii kablowej SN nN na części przedmiotowej działki o powierzchni zajęcia wynoszącej 925 m2. Organ orzekł również, że zakres planowanej inwestycji, tj. przebieg linii oraz obszar nieruchomości, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości został wskazany na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na jednostce otrzymującej zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu prac związanych z zadaniem inwestycyjnym. Jeżeli natomiast przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego stanie się niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości przysługiwać będzie odszkodowanie przewidziane w art. 128 ust.4 u.g.n. R. K. wniósł odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucił: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwie zastosowanie art. 124 u.g.n. poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, poprzez uznanie, iż w badanej sprawie można wyrazić zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z wnioskiem spółki; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 107 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i brak ustalenia szczegółowych uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2017r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, na brzmienie art. 124 ust.1 u.g.n. oraz podkreślił, że wydanie zezwolenia w oparciu o wskazany przepis musi być poprzedzone przeprowadzeniem szczegółowego postępowania mającego na celu ustalenie czy zostały spełnione materialnoprawne przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, którymi są: - realizacja celu publicznego na nieruchomości; - niezbędność nieruchomości na ten cel; - nie możliwość ograniczenia prawa w drodze cywilnoprawnej; - obowiązek przeprowadzenia rokowań. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu dokumentów zawartych w aktach sprawy uznał, że Starosta [...] prawidłowo ustalił, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 124 u.g.n. Objęta wnioskiem inwestycja jest bowiem inwestycją celu publicznego, mieści się bowiem w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. Planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2006r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.- dalej plan lub m.p.z.p.) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2007 r. w sprawie sprostowania błędu pisarskiego (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] listopada 2007 r.). Zgodnie z tym planem działka nr [...] położona na terenie miejscowości [...] leży częściowo w strefie określonej symbolem - [...] - teren dróg publicznych klasy drogi dojazdowej, częściowo w strefie określonej symbolem - [...] - teren rolniczy intensywnego rolnictwa i częściowo w strefie określonej symbolem - KD-3 - teren dróg publicznych klasy drogi lokalnej. Organ wskazał również, że z zapisów § 31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że: "Sieci infrastruktury technicznej powinny być w miarą możliwości prowadzone przez tereny przeznaczone na cele publiczne, w szczególności przez tereny dróg publicznych oraz przez tereny dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych". Jednocześnie zgodnie z przyjętym założeniem zawartym w § 34 planu: "1. Rozwój systemu zaopatrzenia w energię elektryczną polegać będzie na odbudowie, przebudowie i modernizacji istniejących linii elektroenergetycznych oraz budowie nowych linii elektroenergetycznych, a także na odbudowie, przebudowie, modernizacji i wymianie istniejących stacji rozdzielczych, transformatorowych i transformatorówo-rozdzielczych oraz budowie nowych stacji. 2. Jako rozwiązania preferowane ustala się prowadzenie linii elektroenergetycznych o różnych napięciach po oddzielnych trasach; dopuszcza się jednak w technicznie lub ekonomicznie uzasadnionych przypadkach prowadzenie elektroenergetycznych napowietrznych linii SN i nN na wspólnych słupach. 3 . Preferuje się stosowanie linii elektroenergetycznych w wykonaniu napowietrznym oraz stacji transformatorowych SN/nN w wykonaniu słupowym; dopuszcza się jednak ze względów technicznie uzasadnionych stosowanie linii elektroenergetycznych w wykonaniu kablowym oraz stacji w wykonaniu wnętrzowym. 4. Przyłączenie obiektów do sieci elektroenergetycznej oraz przebudowa urządzeń elektroenergetycznych, powstała w wyniku wystąpienia kolizji planu zagospodarowania działki (w tym również wynikającego ze zmiany przeznaczenia terenu) z istniejącymi urządzeniami elektroenergetycznymi będzie się odbywać w uzgodnieniu i na warunkach określonych przez właściwego operatora systemu elektroenergetycznego według zasad określonych w przepisach prawa energetycznego ". Powyższe zdaniem organu odwoławczego wskazuje, że wyżej wskazana uchwała dopuszcza zrealizowanie przedmiotowej inwestycji, tj. budowę linii napowietrznej SN i nN oraz budowę linii kablowej SN i nN, na części przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał także, że z akt sprawy wynika, iż podjęto rokowania z właścicielem działki nr [...], o dobrowolne udostępnienie działki na opisany wyżej cel, jednak do podpisania stosownej umowy cywilnoprawnej nie doszło z uwagi na rozbieżności w zakresie rekompensaty z tytułu ograniczenia prawa własności tej nieruchomości. Z przebiegu tych rokowań jasno wynika, że strony przedstawiły swoje warunki udostępnienia przedmiotowej nieruchomości dla celów inwestycji modernizacyjnej co potwierdzają znajdujące się w aktach liczne pisma pełnomocnika właściciela działki nr [...], jak i pisma spółki [...] S.A. Oddział w [...] Rejon Energetyczny w [...] oraz korespondencja przesyłana drogą elektroniczną. Powyższe zdaniem organu wskazuje, że inwestor miał podstawy do wystąpienia z wnioskiem do Starosty [...] o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n., co uczynił pismem z dnia 22 czerwca 2017r. (data wpływu), które było podstawą do wszczęcia postępowania o ograniczenie prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Organ zauważył przy tym, że w dotychczasowym stanie zagospodarowania nieruchomości linia energetyczna średniego napięcia o rozstawie przewodów 1,8 m, przebiegała przez środek i na skos działki nr [...], co skutkowało znacznym ograniczeniem w jej wykorzystaniu. Planowana inwestycja, zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę spowoduje przesunięcie nowej linii energetycznej przy granicy działki (odległość krawędzi słupa od granicy z działką sąsiednią ok. 0,3 m) z rozstawem przewodów 1 m. Zgodnie z informacją zawartą we wniosku "całość linii została zaprojektowana w 2 stopniu obostrzenia, co umożliwia zabudowę działki (praktycznie niemożliwą w dotychczasowym sposobie zagospodarowania działki). Przyjęte założenia są zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego terenu ujętymi w § 34 - odnosi się on bowiem do zmiany przebiegu istniejących sieci, nie zaś budowy na nieruchomości sieci do tej pory tam nie istniejącej. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych i prawnych organ uznał zarzuty odwołania za pozbawione podstaw, bowiem organy orzekające o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Organ nie jest uprawniony do badania żadnych innych okoliczności, w tym nie ustala przebiegu linii elektroenergetycznej czy zmian w jej przebiegu, jak również nie kontroluje prawidłowości jej wyznaczenia. W tym zakresie jest on związany planem miejscowym, a w przypadku braku planu decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rola organu w tym zakresie sprowadza się jedynie do zbadania czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania. Jednocześnie kwestia wysokości wynagrodzenia z tytułu ustanowienia prawa służebności przesytu nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, ponieważ nie znajduje oparcia w art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. Wskazał także, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji, przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Dopiero w sytuacji, kiedy niemożliwe jest osiągnięcie przez inwestora porozumienia z właścicielami nieruchomości, zastosowanie znajduje przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Powyższe skutkuje wydaniem decyzji administracyjnej organu administracji publicznej, która w rzeczywistości zastępuje "zgodę" właściciela na wykonanie prac. Zgodnie z art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po wykonaniu inwestycji na wnioskodawcy ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeżeli przywrócenie stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 124 przysługuje odszkodowanie, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Zgodnie zaś z art. 129 ust. 1 i 5 tej ustawy odszkodowanie ustala starosta, wydając w takim przypadku odrębną decyzję w tym zakresie. Roszczenie może być dochodzone dopiero po zakończeniu inwestycji. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w związku z przedstawionym stanem faktycznym i prawnym, decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] wydana w przedmiotowej sprawie, nie narusza art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. jak również przepisów k.p.a. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Wojewody [...] R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając decyzję w całości i zarzucając podobnie jak w odwołaniu: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwie zastosowanie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy planowana inwestycja nie została "wpisana" w m.p.z.p. na terenie działki nr [...], - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 107 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i brak ustalenia szczegółowych uwarunkowań m.p.z.p. dla działki nr [...] i nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, w szczególności braku wpisania planowanej inwestycji w m.p.z.p. na terenie działki nr [...]. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący zauważył, że plan nie zawiera § 34 i 31 o treści przedstawionej w decyzji, gdyż powołane w decyzji zapisy są ujęte w § 32 i 35 uchwały nr [...]. Skarżący podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika zgodność zamierzeń inwestycyjnych z m.p.z.p. Wskazał przy tym odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że z uwagi na szczególny charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust.1 u.g.n. przesłanki ograniczonego korzystania z nieruchomości należy interpretować ścisłe. Zdaniem skarżącego wskazaną normę należy odczytywać w powiazaniu z treścią art. 112 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym, wywłaszczenie (a także ograniczenie korzystania z nieruchomości) możliwe jest na obszarze przeznaczonym w m.p.z.p. na cele publiczne. Z takiego sformułowania przepisu wynika jasno, że nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu, koniecznym jest aby konkretny przepis m.p.z.p. wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stworzyć podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust.1 u.g.n. musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ ustalił, tylko ogólną zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu miejscowego a nie ustalił szczegółowych uwarunkowań m.p.z.p. dla działki skarżącego i błędnie przyjął, że ogólne uwarunkowania są wystarczające do ograniczenia prawa własności. Skarżący podkreślił, że inwestycja nie została wpisana na terenach działki [...] oraz że odnosi się ona do budowy na nieruchomości sieci do tej pory nie istniejącej, gdyż w dacie sporządzenia skargi na działce znajduje się stara lokalizacja linii elektrycznej oraz nowa linia elektryczna zgodna z zaskarżoną decyzją, a ponadto aby zmienić przebieg linii trzeba jedną linię zlikwidować a następnie uruchomić drugą. Skarżący podkreślił, że inwestycja nie została wpisana na działce nr [...] gdyż jedyne oznaczenia w m.p.z.p. dotyczące tej działki odnoszą się do przeznaczenia nieruchomości, tj. teren pod drogi, teren rolny. A zatem w planie dla przedmiotowej działki nie ma jednego przeznaczenia a zdecydowana większość terenu przez który przebiega planowana inwestycja to teren o przeznaczeniu rolnym. Tym samym planowana inwestycja nie jest zgodna ze wskazywanymi w decyzji przepisami m.p.z.p. (§ 31 m.p.z.p.), gdyż sieci infrastruktury winny być prowadzone przez tereny przeznaczone na cele publiczne a teren rolny nie jest przeznaczony na cele publiczne. Skarżący podniósł również, że wnioskodawca wnosił o prawo służebności przesytu ograniczone do pasa gruntu o dł. 10 m i szerokości 1 m wzdłuż linii kablowej nN-0,4kV oraz pasa gruntu o dł. 435 m i szer. 2 m wzdłuż przebiegu linii napowietrznej nN-04 kV i SN-15 kV, co oznacza ze wnioskodawca chciał razem 880 m (10+435+435 ), natomiast organ ograniczył skarżącego w prawie własności do powierzchni 925 m z czego 45 m nie jest przeznaczone na cele publiczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowana w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania skażonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie jest bezsporne, że inwestycja objęta wnioskiem [...] S.A. z dnia [...] czerwca 2017r. jest inwestycją, o której mowa w art. 124 u.g.n., a także inwestycją celu publicznego (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Bezspornym jest także fakt, że działka [...] (obr. [...] [...]) położona w miejscowości [...] gmina [...] stanowiąca własność R. K., w stosunku do której został złożony wniosek o ograniczenie sposobu korzystania znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] ( plan uchwalony Uchwałą Rady w [...] nr [...] z dnia [...] października 2006r. – publ. Dz.Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dni [...] grudnia 2006r. sprostowany uchwałą rady miasta w [...] nr [...] z dnia [...] października 2007r. w sprawie sprostowania błędu pisarskiego – publ. w Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] listopada 2007r. nr [...], poz. [...]). Nie budzi też wątpliwości, w świetle przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów a także w świetle zapisów protokołu z rozprawy przeprowadzonej przez Starostę Siedleckiego w dniu [...] lipca 2017r., że mimo prowadzonych rokowań strony nie doszły do porozumienia co do warunków zajęcia nieruchomości na cele inwestycji. Bezsporne jest także, że zgodnie ze wskazanym wyżej planem miejscowym działka nr [...] (obręb [...]) zlokalizowana jest na terenach oznaczonych symbolami: [...] – teren dróg publicznych klasy drogi dojazdowej, [...] – teren rolniczy intensywnego rolnictwa oraz [...] – teren dróg publicznych klasy drogi lokalnej (wypis z m.p.z.p. z dnia [...] czerwca 2017r.). A zatem już z takiego przeznaczenia działki [...] wynika, że plan miejscowy z 2006r. nie przewiduje przebiegu napowietrznej linii SN i nN oraz budowy linii kablowej SN i nN przez wymienioną działkę. Zapisy planu dotyczące obszarów oznaczonych wskazanymi wyżej symbolami również nie przewidują przebiegu takiej inwestycji. Organ w zaskarżonej decyzji uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., gdyż z przepisu § 31 m.p.z.p. wynika, że: "Sieci infrastruktury technicznej powinny być w miarą możliwości prowadzona przez tereny przeznaczone na cele publiczne, w szczególności przez tereny dróg publicznych oraz przez tereny dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych ". Jednocześnie zgodnie z założeniami zawartymi w § 34: " 1. Rozwój systemu zaopatrzenia w energię elektryczną polegać będzie na odbudowie, przebudowie i modernizacji istniejących linii elektroenergetycznych oraz budowie nowych linii elektroenergetycznych, a także na odbudowie, przebudowie, modernizacji i wymianie istniejących stacji rozdzielczych, transformatorowych i transformatorówo-rozdzielczych oraz budowie nowych stacji. 2. Jako rozwiązania preferowane ustala się prowadzenie linii elektroenergetycznych o różnych napięciach po oddzielnych trasach; dopuszcza się jednak w technicznie lub ekonomicznie uzasadnionych przypadkach prowadzenie elektroenergetycznych napowietrznych linii SN i nN na wspólnych słupach. 3 . Preferuje się stosowanie linii elektroenergetycznych w wykonaniu napowietrznym oraz stacji transformatorowych SN/nN w wykonaniu słupowym; dopuszcza się jednak ze względów technicznie uzasadnionych stosowanie linii elektroenergetycznych w wykonaniu kablowym oraz stacji w wykonaniu wnętrzowym. 4. Przyłączenie obiektów do sieci elektroenergetycznej oraz przebudowa urządzeń elektroenergetycznych, powstała w wyniku wystąpienia kolizji planu zagospodarowania działki (w tym również wynikającego ze zmiany przeznaczenia terenu) z istniejącymi urządzeniami elektroenergetycznymi będzie się odbywać w uzgodnieniu i na warunkach określonych przez właściwego operatora systemu elektroenergetycznego według zasad określonych w przepisach prawa energetycznego ". Zdaniem organu powyższe zapisy uchwały wskazują, że uchwała dopuszcza zrealizowanie przedmiotowej inwestycji, na części przedmiotowej nieruchomości. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. Po pierwsze dla tego, że organ w sposób jednoznaczny nie wskazał, który to jego zdaniem zapis wskazanych paragrafów dopuszcza realizacje wskazanej inwestycji – zaznaczyć przy tym wypada, że organ cytując konkretne zapisy planu błędnie wskazał, że są to § 31 i § 34 gdy prawidłowo cytowane zapisy stanowią jednostkę redakcyjną § 32 i § 35 m.p.z.p. Nadto analiza cytowanych przez organ zapisów planu w żaden sposób nie wskazuje, że dopuszczalne jest zrealizowanie planowanej inwestycji na działce nr 782 należącej do skarżącego. Wskazane zapisy planu zawierają jedynie ogólne założenia odnoszące się do sieci infrastruktury technicznej, przy czym co istotne założenia zawarte w § 32 (organ wskazał jednostkę redakcyjną § 31) m.p.z.p. wskazują, że sieci infrastruktury technicznej powinny być w miarą możliwości prowadzona przez tereny przeznaczone na cele publiczne, w szczególności przez tereny dróg publicznych oraz przez tereny dróg wewnętrznych i ciągów pieszo-jezdnych. Na załączniku graficznym do wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie oznaczono obszaru [...]– tak wiec nie bardzo wiadomo jak ten obszar przebiega przez działkę skarżącego. Nie mniej jednak zaznaczony jest obszar o symbolu [...] oraz obszar [...]. Obszar [...] zajmuje niewielki procent powierzchni działki skarżącego wydłuż drogi. Natomiast prawie cała działka to obszar oznaczony symbolem [...]. Przebieg planowanej inwestycji planowany jest od obszaru [...] do drogi nr [...] a zatem przynajmniej w 90% przez tereny rolnicze a nie przez tereny przeznaczone na cele publiczne w szczególności przez tereny dróg publicznych, wewnętrznych czy ciągi pieszo-jezdne. Jednocześnie należy zauważyć, że ani inwestor ani organ nie wykazali, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji zgodnie z zaleceniami planu tj. w ciągu dróg. Również z cytowanych przez organ zapisów § 35 ust. 1-4 (błędnie wskazana w decyzji jednostka § 34 ) m.p.z.p. nie wynika, że planowana inwestycja ma przebiegać przez działkę skarżącego. Należy zatem przyznać racje skarżącemu, że w świetle wskazanych wyżej zapisów m.p.z.p. nie można uznać by planowana inwestycja była zgodna z m.p.z.p. Sąd podziela przy tym pogląd organu odwoławczego oraz skarżącego zawarty w skardze i wyrażony także w Komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami – J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki i M. Wolanin – Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2009, str. 778 i n., a także w orzecznictwie, że decyzja z art. 124 § 1 u.g.n. stanowi rodzaj decyzji o wywłaszczeniu polegającym na czasowym ograniczeniu wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, na której istnieje potrzeba wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym. Skoro więc decyzja wydawana na podstawie przywołanego przepisu jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, to mają do niej zastosowanie pozostałe przepisy Rozdziału 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, w tym przede wszystkim art. 112 ust. 1 tej ustawy – jak słusznie za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 21 marca 2017r. sygn.. I OSK 1493/15, CBOSA) podniósł skarżący. W art. 124 ust. 1 zdanie drugie powtórzono zatem dyspozycję wynikająca z art. 112 ust. 1 o dopuszczalności wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości tylko wówczas, jeżeli nieruchomość (lub jej część) objęta jest miejscowym planem lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których to dokumentach planistycznych określona została dopuszczalność urządzeń infrastruktury technicznej, wymienionych w art. 124 ust. 1 zdanie pierwsze omawianej ustawy. Oznacza to, że wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy jest możliwe tylko w stosunku do urządzeń infrastruktury technicznej, które mają charakter celu publicznego, niezależnie od tego, kto jest ich inwestorem (ta przesłanka została w sprawie spełniona). Z uwagi na szczególny charakter decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości należy interpretować ściśle z treścią tego przepisu, o czym była już mowa, a ograniczenie "ma nastąpić" zgodnie z planem miejscowym. Plan miejscowy – aby stwarzać podstawę do zastosowania wymienionego art. 124 ust. 1 ustawy musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości przez którą ma ona przebiegać. Inaczej mówiąc, koniecznym jest by konkretny przepis planu miejscowego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być realizowany konkretny cel publiczny. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego (zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 3/12). Określenie w planie przebiegu projektowanej inwestycji liniowej determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a więc inwestor (wnioskodawca) może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela, tylko tych nieruchomości, które pod taką inwestycję zostały przeznaczone (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 621/13). Skoro zatem obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał na działce nr [...] lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem, to zaskarżona decyzja Wojewody oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] są niezgodne z prawem, a zarzuty podniesione w skardze, w tym naruszenie art. 124 u.g.n. i ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] są uzasadnione, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi i uchylenia wydanych w sprawie orzeczeń. Rację ma również skarżący wskazując na naruszenie przez organ art. 107 § 3 k.p.a. w tym w szczególności poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, w szczególności w zakresie braku wpisania planowanej inwestycji w m.p.z.p. na terenie działki nr [...]. Na marginesie jedynie, bowiem w istocie nie ma to wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie i Sąd powyżej wskazywał już na ten błąd, Sąd zauważa, że rację ma również skarżący wskazując, iż organ nieprawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje na § 31 i § 34 m.p.z.p., gdyż treści zapisów m.p.z.p. do których brzmienia odnosi się organ i które cytowane są w zaskarżonej decyzji zawarte są w § 32 i § 35. Błąd ten wynika najprawdopodobniej z błędu popełnionego w numeracji przez Burmistrza [...], który w sposób błędny określił paragrafy w Wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] czerwca 2017r. a organ powyższego nie zweryfikował poprzez odniesienie do treści publikowanego planu w Dzienniku Urzędowym [...]. Podobnie zresztą błędnie wskazane zostały numery paragrafów zawartych w Rozdziale 19 m.p.z.p. przy czym w tym zakresie zapisy wskazane w Wypisie z m.p.z.p. z dnia [...] czerwca 2017r. różnią się od tych które zostały opublikowane w stosownym publikatorze, co wymagałoby już wyjaśnienia przed wydaniem decyzji (np. zapisy § 105 w znajdującym się w aktach Wypisie z m.p.z.p. w stosunku do zapisów § 111 opublikowanego w Dzienniku Urzędowym [...]) Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.