II OSK 3143/18

Dnia 4 lipca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 366/18 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 366/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Starosta W. decyzją z dnia [...] 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi A.D. pozwolenia na budowę budynku usługowego, czterech dwulokalowych budynków jednorodzinnych, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z budową wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, przebudową istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego oraz budowę przyłącza wodociągowego, wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz z przyłączem, wewnętrznej linii zasilania i wewnętrznej linii gazowej, rozbiórkę części istniejącego przyłącza energetycznego wraz z budową nowego odcinka tego przyłącza -etap I na działach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] w W. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 148/17, uchylił decyzję organu odwoławczego w związku z nieuwzględnieniem przez Wojewodę Małopolskiego zmiany stanu prawnego części terenu inwestycyjnego (w trakcie postępowania odwoławczego inwestor zbył 50% udziałów w ww. nieruchomościach na rzecz P.C.). Sąd potwierdził również zasadność działań i wniosków organu II instancji w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, wezwał inwestora o przedłożenie aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które w terminie określonym w wezwaniu inwestor dostarczył. Decyzją z dnia [...] 2018r. Wojewoda Małopolski ponownie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie wskazał, że projekt budowlany zawiera opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z listopada 2013 r., w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja oraz wiążące zalecenia, co do prawidłowego postępowania w trakcie budowy projektowanych budynków. Ponadto analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP, w tym dotyczącymi: powierzchni zabudowy, zachowania terenów biologicznie czynnych oraz wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania. Z kolei podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnień jakie planowana inwestycja wniesie dla terenu sąsiedniego, uznał za bezprzedmiotowe. Z przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. K. [...] nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji. Niezasadny jest zdaniem organu również zarzut odwołującej, dotyczący pominięcia jej jako strony w postępowaniu w sprawie Ill etapu inwestycji. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nieruchomość przewidziana do rozbiórki i budowa nowego budynku mieszkalnego, zlokalizowana jest w odległości powyżej 20 m od budynku, którego współwłaścicielką jest M.K. Zatem działka nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania ww. zamierzania budowlanego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie a jego zawartość jest kompletna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając wniesioną przez M.K. skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd zwrócił uwagę, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Sądu i w tym zakresie jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi we wcześniejszym wyroku. Stąd jako przesądzoną uznał kwestię prawidłowej oceny organu w zakresie dowodu z opinii górniczo - geologicznej z marca 1989 r., jak również przyjęcia, że teren inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy, co zostało również poparte przedłożoną przez inwestora opinią geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z dnia [...] 2013 r oraz opinią Kopalni [...] "W." z dnia [...] 2016 r. Dalej Sąd wskazał, że prawidłowe są ustalenia i oceny organu II instancji stwierdzające, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu braku wymaganej przepisami decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w K. w zakresie dotyczącym działki nr [...]. Sąd zwrócił uwagę, że wskazana decyzja była przedmiotem badania Sądu, który nie dopatrzył się w niej nieprawidłowości. Niezależnie od tego wskazał, że działka nr [...] (ul. L.) jest działką drogową i nie są projektowane jakiekolwiek zmiany w przebiegu i układzie istniejących ulic. Ponadto decyzja obejmuje także swoim zakresem ul. L. czyli działkę nr [...], co wprost wynika z sentencji decyzji, gdzie jest mowa o tym, że pozwala się na prowadzenie robót budowlanych na wskazanym obszarze i we wskazanych strefach w zakresie przedstawionym na przedłożonej dokumentacji branży architektonicznej Domy pod papugami, projekt budowlany I etap - odnośnie projektu obejmującego m.in. przebudowę istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. Sąd zwrócił również uwagę, że inwestycja może być etapowana, a obiekty projektowane w ramach I etapu, objęte skarżonymi decyzjami mogą samodzielnie funkcjonować. W skardze kasacyjnej M.K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając: 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 28 u.st. 1 w zw. z art. 33 ust 2 pkt 1 oraz art 35 ust 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak jest wymaganej przepisami decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w K. w zakresie dotyczącym działki nr [...], albowiem w przedłożonej do akt sprawy decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. o nr [...] z dnia [...] 2015 r. nie ujęto przedmiotowej działki nr [...] pomimo, że zgodnie z § 11 pkt 2 ppkt 1 lit b) uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek zachowania istniejącej historycznej substancji (obiektów i zespołów), układu ulic i placów, a samo powołanie nazwy ulicy jest zbyt ogólnym stwierdzeniem, w sytuacji gdy przepisy prawa wymagają wskazania konkretnych działek objętych inwestycją; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji sprzecznej z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a to z: a) § 14 uchwały uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] 2010r zmienionej uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] 2012r poprzez nie zobowiązanie inwestora do przedstawienia precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałaby, że: projektowana inwestycja nie naruszy równowagi gruntu i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska - w sytuacji gdy takowe stwierdzenia wymagane są obowiązującym prawem miejscowym; 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt. 1 lii c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo, iż organ II instancji błędnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii geologicznej z marca 1989r. która zawierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań geologicznych inwestowanego terenu jako nieprzydatnej ze względu na okres, w którym powstała, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na opinii, która nie uwzględnia specyficznego górniczego charakteru terenu, na którym znajduje się planowana inwestycja. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczając jednocześnie, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art.153 p.p.s.a. był związany ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 20 kwietnia 2017r. sygn. akt II SA/Kr 148/17. Istota związania oceną prawną polega m.in. na tym, że w toku ponownego rozpoznawania tej samej sprawy, wskutek wyroku zawierającego tę ocenę i przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, bezskuteczne a więc bezzasadne jest co do zasady podnoszenie zarzutów co do zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, zarówno przed organem administracji i sądem administracyjnym, jak też w skardze kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, uwzględniającego związanie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w powołanym wyżej prawomocnym wyroku rozstrzygnął już kwestię, że prawidłowa była ocena organu dotycząca opinii górniczo-geologicznej z marca 1989r. wskazująca na jej nieaktualność oraz sporządzenie dla innych celów. Sąd potwierdził przy tym, że teren inwestycji nie jest zakwalifikowany jako teren osuwiskowy, co wynika zarówno z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i przedłożonej przez inwestora opinii geotechnicznej. Co czyni tym samym niezasadny zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania polegający na błędnej ocenie opinii z marca 1989r. ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać z kolei należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut kasacyjny wskazujący na nieobjęcie decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. działki o nr [...] ( art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud.). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wskazana decyzja dotyczy całej inwestycji, w tym zjazdu z działki drogowej nr [...], co wprost wynika zarówno z treści jej sentencji jaki i treści jej uzasadnienia. Konserwator zabytków udzielił pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, obejmującego również ul. Legionów, oznaczoną jako działkę nr [...]. Decyzja odnosi się do konkretnego obszaru i stref wskazanych w dokumentacji projektowej, która obejmuje również przebudowę istniejącego zjazdu z działki drogowej nr [...], co było przedmiotem oceny wyspecjalizowanego w tym zakresie organu konserwatorskiego jakim jest Wojewódzki Konserwator Zabytków, który wyraził swoje stanowisko w wydając w sprawie decyzję. Podobnie nieskuteczny jest zarzut kasacyjny wskazujący na niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie wprowadzającym obowiązek przedłożenia przez inwestora opinii geotechnicznej. Nie jest przy tym w sprawie kwestionowane, że opinia sporządzona przez uprawnionego geologa został dołączona do projektu budowlanego i była przedmiotem oceny organu. Fakt, że skarżąca kwestionuje jej wartość dowodową wskazując na sprzeczność zawartych w niej wniosków z treścią wskazanej przez nią opinii z marca 1989r., nie może stanowić podstawy do skutecznego podnoszenia zarzutu naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem inwestor wywiązał się z wynikającego z przepisów prawa obowiązku. Z kolei kwestia prawidłowości dokonanej przez organ oceny przedłożonych do akt sprawy opinii, została już prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2017r. sygn. akt II SA/Kr 148/17, co czyni tym samym zarzuty w tym zakresie bezzasadnym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.