VII SA/Wa 1846/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę VII SA/Wa 1846/17 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...].07.2017 r., nr [ , po rozpatrzeniu odwołania Z. W. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...].05.2017 r. znak: [...] , orzekającej o zatrzymaniu Z.W. dokumentu prawa jazdy kategorii B, nr dokumentu [...], nr druku [...], wydanego dnia [...].03.2005 r. przez Starostę [...] na okres 3 miesięcy licząc od dnia [...].05.2017 r. do dnia [...].08.2017 r. włącznie i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu [...].05.2017r. do Starostwa Powiatu [...] wpłynęła informacja z Komendy Powiatowej Policji w [...] KPP [...] z dnia [...].05.2017 r. o zatrzymaniu Z. W. prawa jazdy kategorii B numer [...], z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Pismem z dnia [...].05.2017 r. Starosta [...] zawiadomił Z. W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Pismem z dnia [...].05.2017 r. w/w wniósł o uwzględnienie zaleceń Trybunału Konstytucyjnego przy wydaniu decyzji i zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Wskazał na błąd pomiaru i na oczekiwanie na rozstrzygniecie sądowe w sprawie. W kolejnym piśmie z dnia [...].05.2017 r. wniósł o umorzenie postępowania i zwrot zatrzymanego dokumentu prawa jazdy. Podniósł, że nie przyjął mandatu karnego, a zatem sprawa zostanie skierowana do sądu powszechnego. Do pisma załączył oświadczenie złożone w Komisariacie Policji, w którym zakwestionował interpretację zaistniałego zdarzenia. W dniu [...].05.2017 r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...] znak: [...] orzekającą o zatrzymaniu Z. W. dokumentu prawa jazdy kategorii B, nr dokumentu [...], nr druku [...], wydanego dnia [...].03.2005 r. przez Starostę [...] na okres 3 miesięcy licząc od dnia [...].05.2017 r. do dnia [...].08.2017 r. włącznie i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od ww. decyzji Z. W. wniósł odwołanie. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do treści art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (dalej w skrócie: u.k.p.; tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 978), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wskazało, że stosownie do art. 102 ust. 1 c u.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.; tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z póżn. zm.). Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 z późn. zm.) - do dnia 03.06.2018 r., podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1 d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w 135 ust. 1 pkt 1 a p.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Naruszeniem, o którym mowa w 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) p.r.d jest kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynika, że decyzja wydawana przez właściwego starostę (w niniejszej sprawie Starostę [...]) na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, a organ administracyjny związany jest uzyskaną informacją o ujawnieniu popełnienia naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W ocenie Kolegium, w związku z uzyskaniem informacji z Komendy Powiatowej Policji w [...] KPP [...] z dnia [...].05.2017 r. o zatrzymaniu Z.W. prawa jazdy kategorii B numer [...] z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, Starosta [...] miał obowiązek, na mocy art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p., wszcząć postępowanie i wydać decyzję o zatrzymaniu Z. W. dokumentu prawa jazdy kategorii B, nr dokumentu [...], nr druku [...], wydanego dnia [...].03.2005 r. przez Starostę [...] na okres 3 miesięcy licząc od dnia [...].05.2017 r. do dnia [...].08.2017 r. włącznie. Nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nakazuje wprost przepis prawa - art. 102 ust. 1c u.k.p. Kolegium stwierdziło, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest prawidłowa i jak wynika z akt postępowania została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, w którym strona, wbrew zarzutom odwołania, miała zapewnione prawo czynnego udziału. Wskazało , że argumenty podniesione w odwołaniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy . Podkreśliło przy tym, że jak stwierdzono w orzecznictwie: "(...) ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. (...) jedyną i wyłącznej okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest ww. informacja. W związku z powyższym oczywistym jest, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też -weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw." (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.08.2016. sygn. akt: VIII SA/Wa 1052/15. LEX nr 2113971).Kolegium podkreśliło także, że w wyroku z dnia 23.03.2017 r. sygn. akt: III SA/Gd 886/16 (LEX nr: 2277053) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że: "Należy mieć w tym miejscu na uwadze, że ani kwestia prawidłowości pomiaru, ani też okoliczności popełnienia wykroczenia drogowego, o którym Policja powiadomiła starostę, nie podlegają analizie organów administracji publicznej w trakcie postępowania prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Okoliczności te mogą i mogły być podniesione przez skarżącego w postępowaniu w sprawie o wykroczenie. Postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie może zastępować postępowania w sprawie o wykroczenie. " Organ zauważył przy tym, że kwestia ewentualnego toczącego się postępowania przed sądem powszechnym w sprawie o wykroczenie jest dla sprawy zatrzymania prawa jazdy na 3 miesiące bez znaczenia, o czym świadczy chociażby treść art. 102 ust. 3 u.k.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. Id - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca dopuścił sytuację, w której kwestia naruszenia (w tym nałożenia mandatu) będzie stanowić przedmiot sporu pomiędzy kierowcą, a organem kontroli ruchu drogowego, jednakże w każdej sytuacji, niezależnie od toczącego się sporu, prawo jazdy podlega zatrzymaniu na okres 3 (lub 6 miesięcy), a dokument zwracany jest po upływie tego okresu. Z przepisów wynika zatem, że rozpatrzenie sprawy o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie zależy od rozstrzygnięcia przez właściwy sąd sprawy o to naruszenie, lecz od faktu uzyskania przez organ informacji o ujawnieniu popełnienia naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł Z. W.. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : - art. 7 Kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 8 Kpa poprzez postępowanie podważające zaufanie do władzy publicznej - art. 10 § 1 oraz art. 81 Kpa poprzez niedopuszczenie do udziału strony w postępowaniu i braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. - art. 75 § 1 Kpa, poprzez dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem. - art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa , poprzez brak zebrania całości materiału dowodowego w sprawie Z uwagi na ww. zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Podniósł, że nie godząc się z ustaleniem dotyczącym przekroczenia prędkości o 51 km/h nie przyjął mandatu i toczy się sprawa przed Sądem Rejonowym. Skoro zatem nie zakończyło się postępowanie w sprawie o wykroczenie, to nie można uznać za udowodnioną okoliczność przekroczenia przez Skarżącego prędkości o 51 km/h. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2017r. orzekającą o zatrzymaniu Z. W. prawa jazdy kategorii B na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ze znajdującego się w aktach pisma Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...] maja 2017r. wynika, że Skarżący kierował pojazdem z prędkością przekraczającą 50 km/h na obszarze zabudowanym, w związku z czym zatrzymane zostało jego prawo jazdy . Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50km/h zobowiązywało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Decyzji nadano jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślić należy, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do argumentacji skargi, Sąd uznał, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może ani powoływać z urzędu ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Ani kwestia prawidłowości pomiaru, ani też okoliczności popełnienia wykroczenia drogowego, o którym Policja powiadomiła starostę, nie podlegają analizie organów administracji publicznej w trakcie postępowania prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Okoliczności te mogą i mogły być podniesione przez Skarżącego w postępowaniu w sprawie o wykroczenie. Postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie może zastępować postępowania w sprawie o wykroczenie. Do obowiązku organów administracji w ramach niniejszego postępowania nie należało bowiem ustalenie, czy skarżący faktycznie popełnił wykroczenie, o którym organy zostały zawiadomione przez Policję W sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia policji drogowej co do popełnienia wykroczenia, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Z tego względu postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy, które toczyło się w związku z przekazaniem informacji nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art.10 oraz art. 77 , 75 par.1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do zakończenia sprawy, dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem a także wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W nawiązaniu do uzasadnienia skargi Sąd wskazuje, iż w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 , Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: "Art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym , w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. 2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. 1977.38.167) (...)." Należy także podnieść, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2015 r. sygn. akt K 24/15 został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji jedynie w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu, na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, by Skarżący powoływał się na takie okoliczności. Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, iż orzeczenia zapadłe w sprawie są prawidłowe, zgodne z przepisami. Z tych względów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.