I SA/Bd 231/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik- Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie [...]zł. Organ ustalił, że strona nie dysponowała wystarczającymi środkami finansowymi, pochodzącymi z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania na pokrycie wydatków poniesionych w badanym roku podatkowym - z chronologicznego uszeregowania przychodów i wydatków wynika, że nie znalazł pokrycia wydatek gotówkowy poniesiony w dniu [...]. w kwocie [...]zł. W efekcie, w tym dniu wystąpiła w gotówce nadwyżka wydatków nad przychodami w łącznej kwocie [...]zł. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 20 ust. 1b, art. 25c i art. 25e ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r., nr 51, poz. 310 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.", poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sprawie oraz art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", poprzez ich pominięcie w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalił, iż w przypadku operacji na kontach bankowych przychody kontrolowanego roku powiększone o oszczędności zgromadzone na początek roku były wystarczające na pokrycie poniesionych przez stronę wydatków. Natomiast w przypadku operacji dokonywanych w gotówce ustalono, że przychody powiększone o oszczędności zgromadzone na początek roku były niewystarczające na pokrycie poniesionych wydatków. Nie znalazł bowiem pokrycia wydatek poniesiony przez skarżącą w dniu [...]. w kwocie [...]zł, co skutkowało wystąpieniem w tym dniu nadwyżki wydatków nad przychodami w gotówce w łącznej kwocie [...]zł. W tym zakresie organ podał, że w dniu [...]. strona zawarła z I. Sp. z o. o. w W. umowę pożyczki na mocy której udzieliła pożyczki pieniężnej w kwocie [...]zł. Organ pierwszej instancji dokonał weryfikacji wskazanych przez stronę wydatków poniesionych w analizowanym roku i źródeł ich pokrycia i w odniesieniu do wydatków poniesionych w gotówce uznał, iż na dzień [...]. skarżąca dysponowała na pokrycie tych wydatków łącznie kwotą [...]zł, z czego kwota [...]zł stanowiła oszczędności zgromadzone na dzień [...]. Dyrektor podał, że organ podatkowy pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania dokonał ustaleń w zakresie możliwości zgromadzenia przez podatnika oszczędności, których źródłem były dochody z prowadzenia sadu w latach 2009-2011. Dokonując ustaleń w przedmiocie oszczędności ze sprzedaży owoców w latach 2009-2011, podobnie jak w przypadku ustalania wielkości przychodów ze sprzedaży owoców w 2012r. przyjęto - z korzyścią dla strony - że skarżąca uzyskiwała m. in. maksymalne szacunkowe zbiory, uzyskiwała maksymalne detaliczne ceny sprzedaży za owoce, pomimo że deklarowała także sprzedaż odbiorcom hurtowym, a w przypadku sprzedaży czereśni przyjęto ceny wyższe niż deklarowane przez podatnika. Ponadto w ślad za wyjaśnieniami strony, odstąpiono od szacowania kosztów prowadzenia gospodarstwa sadowniczego przyjmując, że strona prowadziła gospodarstwo ekologiczne i w związku z tym nie ponosiła żadnych wydatków z tego tytułu. Przyjęto także, że wszelkie dochody ze sprzedaży owoców uzyskane w latach 2009-2011 skarżąca przeznaczyła - jako oszczędności zgromadzone w gotówce na dzień [...]. - na pokrycie wydatków tego roku. Pomimo jednak zastosowania niezwykle korzystnego dla skarżącej sposobu oszacowania możliwych do uzyskania dochodów, których poziom rzutował na wysokość oszczędności ustalono, że w latach 2009, 2010 i 2011 skarżąca mogła uzyskać dochód w kwocie [...]zł, co łącznie dało oszczędności na poziomie [...] zł. Kwotę tę powiększono o [...] zł, mając na uwadze zeznania skarżącej, w których oświadczyła, że na początek roku dysponowała tą kwotą na bieżące prowadzenie gospodarstwa domowego. Tym samym, zdaniem organu, skarżąca nie mogła zgromadzić na dzień [...]. oszczędności w gotówce w zadeklarowanej kwocie około [...] zł. Odnosząc się do powołanej w odwołaniu okoliczności gromadzenia oszczędności w latach wcześniejszych organ wskazał, że w prowadzonym postępowaniu nie negowano faktu prowadzenia przez stronę sadu i osiągania w związku z tym dochodów z tej działalności przed rokiem 2009. Niemniej organ podkreślił, że skarżąca sama wskazywała, iż to właśnie z okresu 2009-2011 pochodziły oszczędności zgromadzone na początek kontrolowanego roku. Okoliczność tę wskazała bowiem w przedłożonym "Oświadczenie o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów)" za okres 01.01.2012-31.12.2012 r.", a następnie konsekwentnie w toku całego postępowania pierwszoinstancyjnego potwierdzała w przedkładanych wyjaśnieniach oraz zeznając w charakterze strony. Dyrektor zaznaczył, że organy podatkowe nie mogą samodzielnie modyfikować wyjaśnień podatnika, ani tym bardziej uwzględniać na potrzeby prowadzonego postępowania okoliczności pozostających w sprzeczności z wyjaśnieniami i zeznaniami strony tego postępowania. Zdaniem organu, powoływanie się na pewne okoliczności dopiero na etapie postępowania odwoławczego, kiedy znane jest rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji, może być uznane za szukanie nowych źródeł finansowania wydatków poniesionych w kontrolowanym roku, a tym samym dopasowywanie się do kolejnego etapu postępowania. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowym było - wobec ustalenia nadwyżki wydatków poniesionych w gotówce nad przychodami w dniu [...]. w łącznej kwocie [...]zł zastosowanie stawki 75% zryczałtowanego podatku i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w kwocie [...]zł. W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez ich pominięcie w sprawie oraz art. 20 ust. 1b, art. 25c i art. 25e u.p.d.o.f. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniosła, że pod pojęciem zasobów wykazanych w "Oświadczeniu o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) w okresie od 01.01.2012 do 31.12.2012 r." w pozycji "Inne źródła" jako zasoby finansowe z lat 2009, 2010 i 2011 mieściły się dochody uzyskane ze sprzedaży owoców z sadu tylko w tych latach. Wyjaśniła, że w związku z postanowieniem w sprawie wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego poinformowała organ podatkowy pierwszej instancji, iż oczywistym jest uzyskiwanie dochodu z sadu także w latach wcześniejszych niż wymienione w "Oświadczeniu" i w związku z tym chciała powołać na tę okoliczność świadków. Zarzuciła, że organ podatkowy pierwszej instancji błędnie określił kwoty dochodów z lat wcześniejszych opierając się na treści ww. "Oświadczenia", podczas gdy skarżąca w swoich zeznaniach w żadnym momencie nie wskazała, że w latach wcześniejszych nie miała środków finansowych pochodzących z sadu. Stwierdziła, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wysunął nieprawdziwe wnioski odnośnie intencji strony oraz tłumaczenia jej zachowania. Nie zgodziła się z odmową przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, zarzucając organowi podatkowemu pierwszej instancji, że celowo wymyślił tezę o niekompletnym wniosku dowodowym. Stwierdziła, że organ dokonał wykładni stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącej, co odbiega od zasady demokratycznego państwa prawa. Podniosła, że wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego i prawnego sprawy nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony. W ocenie skarżącej, wobec niezbadania przez organy podatkowe obu instancji stanu faktycznego sprawy, nie ma możliwości stwierdzenia występowania u niej w 2012 roku przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy podatkowej obowiązujące od dnia 01 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015. 251) i w tym brzmieniu przepisy te będą powoływane w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1b u.p.d.o.f. za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 uważa się także przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych. W myśl art. 25 b ust. 1 tej ustawy za przychody, o których mowa w art. 20 ust. 1b, uważa się przychody: 1) nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach obejmujące przychody ze źródeł wskazanych przez podatnika, ujawnione w nieprawidłowej wysokości, 2) ze źródeł nieujawnionych obejmujące przychody ze źródeł niewskazanych przez podatnika i nieustalonych przez organ podatkowy (...) – w kwocie odpowiadającej nadwyżce wydatków nad przychodami (dochodami) opodatkowanymi lub przychodami (dochodami) nieopodatkowanymi, uzyskanymi przed poniesieniem tego wydatku. Za wydatek uznaje się wartość zgromadzonego w roku podatkowym mienia lub wysokość wydatkowanych w roku podatkowym środków, w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie roku podatkowego, w którym zgromadzono te środki (art. 25b ust. 2 ustawy podatkowej). Stosownie do treści art. 25b ust. 3 i 4 ustawy podatkowej za przychody (dochody) opodatkowane uznaje się wartości pozostające w dyspozycji podatnika przed poniesieniem wydatku, spełniające łącznie następujące warunki: 1) ich pochodzenie zostało ustalone co do tytułu, kwoty i okresu uzyskania, 2) jest możliwe określenie lub ustalenie zobowiązania podatkowego w odniesieniu do wartości, które mają wpływ na ustalenie takiego zobowiązania, albo zobowiązanie takie zostało określone lub ustalone, albo zostały zgłoszone do opodatkowania (ust. 3). Za przychody (dochody) nieopodatkowane uznaje się wartości pozostające w dyspozycji podatnika przed poniesieniem wydatku, których pochodzenie zostało ustalone co do ich tytułu, kwoty i okresu uzyskania, oraz które: 1) były wolne od podatku lub zwolnione od opodatkowania na podstawie przepisów ustawy innych niż przepisy niniejszego rozdziału lub przepisów odrębnych ustaw, albo 2) nie podlegały opodatkowaniu na podstawie przepisów ustawy innych niż przepisy niniejszego rozdziału lub przepisów odrębnych ustaw, albo 3) były objęte obowiązkiem podatkowym w zakresie właściwego podatku, jednak zobowiązanie podatkowe nie powstało lub wygasło wskutek: a) zaniechania poboru podatku, b) umorzenia zaległości podatkowej, c) zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku, d) przedawnienia (ust. 4). Obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowych przychodów powstaje na ostatni dzień roku podatkowego, w którym powstał przychód w kwocie odpowiadającej nadwyżce wydatków nad przychodami (dochodami) opodatkowanymi lub nieopodatkowanymi (art. 25c ustawy podatkowej), zaś podstawę ich opodatkowania stanowi w roku podatkowym przychód odpowiadający kwocie nadwyżki wydatków nad przychodami (dochodami) opodatkowanymi lub przychodami (dochodami) nieopodatkowanymi (art. 25d zd. 1 ustawy podatkowej). W myśl art. 25g ust. 1 u.p.d.o.f. w toku postępowania podatkowego ciężar dowodu w zakresie wykazania przychodów (dochodów) opodatkowanych lub nieopodatkowanych stanowiących pokrycie wydatków spoczywa na podatniku. Przepisu tego nie stosuje się w przypadkach opisanych w art. 25g ust. 2 u.p.d.o.f. tj. gdy przychody są znane lub możliwe do ustalenia m.in. na podstawie posiadanych przez organ podatkowy ewidencji, rejestrów lub innych danych. W określonych warunkach uzyskanie przychodów (dochodów) może zostać przez podatnika uprawdopodobnione (art. 25g ust. 3 i 4 u.p.d.o.f.). Z powyższego wynika, że obowiązujące przepisy prawa nakładają na podatnika powinność wykazania przychodów (dochodów) opodatkowanych lub nieopodatkowanych stanowiących pokrycie danego wydatku. Podatnik jest więc zobowiązany do przedstawienia dowodów na istnienie przychodów (dochodów), które wydatkował na określony cel (np. nabycie rzeczy), bądź też do uprawdopodobnienia ich uzyskania. Tym samym przyjęta została zasada, iż ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na podatniku. Brak udowodnienia przez podatnika określonego stanu posiadania (dysponowania) tj. wartości pozostających w dyspozycji podatnika przed poniesieniem wydatku, powoduje możliwość ustalenia przedmiotowego zobowiązania bez konieczności prowadzenia przez organy podatkowe ustaleń w tym zakresie. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe, w wyniku prowadzonego postępowania podatkowego ustaliły, że w przypadku operacji na kontach bankowych przychody kontrolowanego roku powiększone o oszczędności zgromadzone na początek roku były wystarczające na pokrycie poniesionych przez skarżącą wydatków. Natomiast w przypadku operacji dokonywanych w gotówce ustalono, że przychody powiększone o oszczędności zgromadzone na początek roku były niewystarczające na pokrycie poniesionych wydatków. Nie znalazł bowiem pokrycia wydatek poniesiony przez skarżącą w dniu [...] roku w kwocie [...]złotych, co skutkowało wystąpieniem w tym dniu nadwyżki wydatków nad przychodami w gotówce w łącznej kwocie [...]zł. Zdaniem Sądu ustalenia te odpowiadały prawu i znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe w sposób wnikliwy i wszechstronny rozpatrzyły kwestię posiadanych przez skarżącą zasobów na dzień 31 grudnia 2011 r. oraz prześledziły wszystkie zdarzenia po stronie przychodów i wydatków za rok 2012 w układzie chronologicznym, badając, czy w chwili poniesienia konkretnego wydatku podatniczka dysponowała środkami na jego poniesienie. Poczynione w tym zakresie ustalenia Sąd uznaje za prawidłowe i rzetelnie oddające stan faktyczny sprawy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe realizowało zasadę zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i wszechstronnego jego rozpatrzenia oraz swobodnej oceny, odpowiadało zatem wymogom określonym w art. 122, art. 187 czy art. 191 O.p. Należy zauważyć, że w podniesionych zarzutach skargi i ich argumentacji skarżąca w istocie rzeczy, poza generaliami dotyczącymi możliwości spornego opodatkowania, kwestionowała uwzględnienie przy wyliczeniu dochodów uzyskiwanych z sadów tylko lat 2009-2011 z pominięciem wcześniejszego okresu, a także odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, którzy mieli potwierdzić okoliczność uzyskiwania przez stronę dochodów z sadów przed 2009r. Odnosząc się do przedstawionych wyżej kwestii Sąd stwierdza, że zarzuty te nie są uzasadnione. Jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, odpowiadając na wezwania organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...]. i z dnia [...]. skarżąca przedłożyła w dniu [...]. "Oświadczenie o poniesionych wydatkach za okres 01.01.2012-31.12.2012r." "Oświadczenie o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów)" za okres 01.01.2012-31.12.2012 r.", w którym wskazała, że na w 2012 roku dysponowała m .in. zasobami majątkowymi z lat ubiegłych (2009, 2010, 2011) z gospodarstwa rolnego w kwocie około [...] złotych (k – 19 - 21 akt admin.). Pismem z dnia [...]. organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się do strony o uszczegółowienie wcześniejszych wyjaśnień (k – 74 akt admin.). Udzielając odpowiedzi w piśmie z dnia [...]. skarżąca wyjaśniła m.in., że wskazane przez nią zasoby majątkowe z lat ubiegłych przechowywane były w gotówce (k – 79 akt admin.). Ponadto zeznając w dniu [...]. w charakterze strony, uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, przewidzianej w art. 233 Kodeksu karnego, wypowiadając się na temat oszczędności zgromadzonych na początek 2012r. strona zeznała, że na początek 2012 roku posiadała oszczędności zgromadzone w gotówce w kwocie zgodnej ze złożonym oświadczeniem wskazując, że zasoby te były przechowywane w domu, w sejfie o rozmiarach 60x40, który został przywieziony bardzo dawno temu z [...] przez męża (k – 209 – 2011 akt admin.). Z kolei w piśmie z dnia [...]. skarżąca potwierdziła, że środki w gotówce, które posiadała na początek kontrolowanego roku pochodzące z prowadzenia sadów w latach 2009-2011 zostały przeznaczone na udzielenie pożyczki udzielonej w kwocie [...]złotych w dniu [...] roku (k 260 akt admin.). Mając powyższe na uwadze słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organy nie negowały faktu prowadzenia przez skarżącą sadu i osiągania w związku z tym dochodów z tej działalności przed 2009r. Nie mniej jak zasadnie podniósł organ to strona sama konsekwentnie w składanych pismach i zeznaniach wskazywała na okres (lata 2009-2011) z którego pochodziły oszczędności zgromadzone na początek 2012r. Twierdzenie o oszczędnościach z lat wcześniejszych pojawiła się dopiero w piśmie z dnia [...] stanowiącego uwagi strony do zebranego materiału dowodowego(k 263 – 264 akt admin.). Strona ma oczywiście prawo do przedkładania dowodów na każdym etapie postępowania ale poza gołosłownym twierdzeniem powołana przez stronę okoliczność nie została w żaden sposób wykazana. Organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 122 O.p. uzyskał wyjaśnienia z Ośrodka Doradztwa Rolniczego w M. oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny w T. i ustalił, że skarżąca prowadziła gospodarstwo sadownicze i dokonywała sprzedaży owoców. Dokonując ustaleń w przedmiocie oszczędności ze sprzedaży owoców w latach 2009-2011, podobnie jak w przypadku ustalanie wielkości przychodów ze sprzedaży owoców w 2012 roku przyjęto - z korzyścią dla strony -że uzyskiwała m. in. maksymalne szacunkowe zbiory, oraz maksymalne detaliczne ceny sprzedaży za owoce pomimo, że skarżąca deklarowała także sprzedaż odbiorcom hurtowym, a w przypadku sprzedaży czereśni przyjęto ceny wyższe niż deklarowane przez stronę. Ponadto przyjmując za wiarygodne wyjaśnienia skarżącej odstąpiono od szacowania kosztów prowadzenia gospodarstwa sadowniczego przyjmując, że strona prowadziła gospodarstwo ekologiczne i w związku z tym nie ponosiła żadnych wydatków z tego tytułu. Organy przyjęły także, że wszelkie dochody ze sprzedaży owoców uzyskane w latach 2009-2011 strona przeznaczyła - jako oszczędności zgromadzone w gotówce na dzień [...] roku - na pokrycie wydatków tego roku. Pomimo jednak zastosowania korzystnego sposobu oszacowania możliwych do uzyskania dochodów, których poziom rzutował na wysokość oszczędności ustalono, że w zadeklarowanych latach tj. 2009, 2010 i 2011 strona mogła uzyskać dochód w kwocie [...]złotych, co łącznie dało oszczędności na poziomie [...] złotych. Tym samym organ wykazał, że skarżąca nie mogła zgromadzić na dzień [...] roku oszczędności w gotówce w kwocie około [...] złotych. Ustalenia w tym zakresie Sąd uznaje za prawidłowe a strona w żaden sposób ich nie podważyła. Odnosząc się do kwestii odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków to wyjaśnić należy, że formalnie takie rozstrzygnięcie nie zostało wydane bowiem strona nie złożyła formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania. W piśmie z dnia [...]. (k-263-264 akt admin.) podano: "Poza tym Strona na potwierdzenie tego faktu wnioskuje o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Strona w krótkim czasie wskaże osoby, które winny być przesłuchane aby potwierdzić jej wersję." Decyzja organu odwoławczego wydana została w dniu [...]. Strona zatem miał trzy miesiące na przedstawienie danych osób , które mają być przesłuchane do czego zresztą sama się zobowiązała. W tym okresie do organu nie wpłynęło żadne pismo ani informacja od strony. W niniejszej sprawie organy podjęły wszelkie działania celem ustalenia stanu faktycznego sprawy ale w omawianej kwestii inicjatywa dowodowa należała do strony. W tych okolicznościach, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Stanowisko organu nie narusza również zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p., gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych oraz ich wykładni. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia art. 20 ust. 1b , art. 25c oraz art. 25c u.p.d.o.f., gdyż skarżąca nie wykazała, że oszczędności przez nią zgromadzone wystarczyły na pokrycie wszystkich wydatków 2012r. Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. E. Kruppik – Świetlicka J. Szulc U. Wiśniewska