IV SA/Wa 362/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], dalej "skarżący" od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego jednostronnego w postaci podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 4x8 m i wysokości 9,5m na działce o nr ew. [...] z obr. [...] przy Al. [...] w [...], dalej "planowana inwestycja", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), dalej "p.z.p." utrzymał ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A., Zarząd Dzielnicy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego jednostronnego w postaci podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 4x8 m i wysokości 9,5m na działce o nr ew. [...] z obr. [...] przy Al. [...] w [...]. [...] S.A. z siedzibą w [...] złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając wydanie jej z naruszeniem: § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem" poprzez określenie granic obszaru analizowanego w odległości mniejszej od odległości wymaganej w § 3 ust. 2 rozporządzenia co jednoznacznie miało wpływ na wielkość obszaru analizy i ustalenia co do istniejącej zabudowy oraz ustaleń co do nowej zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją utrzymało ww orzeczenie w mocy. Wskazało, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się - w myśl ust. 2 tego paragrafu - na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wynika z części graficznej analizy urbanistycznej, której przeprowadzenie poprzedziło wydanie zaskarżonej decyzji, granice obszaru poddanego analizie wyznaczone zostały w odległości 50 od fragmentu działki o nr ew. [...], na którym posadowiona jest przedmiotowa inwestycja, a nie w odległości co najmniej 50 m od jej granic, zgodnie z przytoczonymi wyżej regulacjami. Już ta konstatacja sprawia, że nie jest możliwe uznanie rzeczonej analizy za prawidłową. Nie może ona stanowić podstawy do orzekania w niniejszej sprawie, i to niezależnie od okoliczności podniesionych w rozpatrywanym odwołaniu. Nie oznacza to jednak, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, bowiem w sytuacji odmowy uzgodnienia projektu decyzji przez jeden z organów wymienionych w art. 53 ust. 4 p.z.p. ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwe. W takiej sytuacji analizy urbanistycznej nie przeprowadza się w ogóle. Uchylenie zaskarżonej decyzji tylko po to, by organ pierwszej instancji przeprowadził analizę zgodnie z obowiązującymi przepisami, ewentualnie - sanowanie tej wady na etapie postępowania odwoławczego, w sytuacji, gdy bez względu na wyniki owej analizy ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwe, jest oczywiście bezcelowe. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (...) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4. Organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 list. 4 pkt 9 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jak wynika z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów dla terenu planowanej inwestycji, działki objęta wnioskiem skarżącej przylega do pasa drogowego, Al. [...] w [...]. Tym samym uzyskanie dla przedmiotowej inwestycji uzgodnienia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, jest konieczne. Odmowa uzgodnienia projektu decyzji skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej w owej decyzji. Co prawda faktycznie, stosownie do art. 53 ust. 5 ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., jednak tryb ten nie będzie miał zastosowania do sytuacji, w których przed podjęciem decyzji organ administracji publicznej zwraca się o wyrażenie stanowiska do jednostki organizacyjnej jemu podległej, nie będącej innym organem administracji publicznej. W sytuacji, gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi, który ma tę decyzję uzgodnić, to jeden i ten sam organ, brak jest potrzeby dokonania uzgodnienia. Kwestie, które winien ocenić zarządca drogi ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania tej decyzji .Art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy nie zawiera obowiązku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy, gdy w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych prezydent miasta na prawach powiatu wykonuje jednocześnie funkcję zarządcy dróg publicznych w granicach tego miasta. Wymaga też podkreślenia, że obowiązek ten nie istnieje nawet wtedy, gdy w mieście na prawach powiatu sprawy z zakresu zarządu drogami prowadzi wyodrębniona organizacyjnie jednostka budżetowa. W niniejszej sprawie do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy właściwy jest zarządca drogi - Al. [...]. Zarządcą tym jest Prezydent [...]. Organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest również Prezydent [...]. Oznacza to, że do wskazanego uzgodnienia nie znajduje zastosowania art. 106 k.p.a. Uzgodnienie może nastąpić zwykłym pismem, czyli tak, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie (vide pismo Zarządu Dróg Miejskich w [...], jednostki podległej Prezydentowi [...], z dnia [...] grudnia 2016r., w aktach sprawy), mogłoby też, co do zasady, sprowadzić się do oceny dokonanej w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Wobec odmowy uzgodnienia projektu decyzji przez zarządcę drogi publicznej nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Przepisy stanowiące o konieczności uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem będącym zarządcą drogi nie zawierają wskazań odnośnie merytorycznego zakresu tych uzgodnień. Zakres ten niewątpliwie wynika z zadań, jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 tej ustawy wynika, iż do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Kolegium podzieliło stanowisko przedstawione w przywołanym piśmie zarządcy drogi z dnia [...] grudnia 2016 r., przytoczone następnie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, co do tego, że przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie nośnika reklamowego tuż przy granicy pasa drogowego, stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Reklama jest niczym innym jak szeroko pojmowanym rozpowszechnianiem informacji o oznaczonych wyrobach i usługach, zaś jej funkcja polega na również szeroko pojmowanym działaniu mającym na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu oznaczonych dóbr lub usług. Może przybierać różne formy, m.in. plakatu oraz często używanego przy ulicach miast i drogach tzw. bilbordu, czyli plakatu o znacznych rozmiarach. Nie ma podstaw do wniosku, że taka właśnie reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarza zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych, słowem - że nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym; zarządy dróg publicznych były i są odpowiedzialne za ochronę wskazanego dobra i od nich zależy ocena, czy występują w konkretnym przypadku oznaczone zagrożenia. Ocena, czy zagrożenie takie istniało, leży w gestii właściwego i wyspecjalizowanego organu administracji publicznej (zarządu dróg publicznych). Z tych względów zasadna jest odmowa wydania pozytywnej decyzji Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca Spółka. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez stwierdzenie, że chociaż analiza urbanistyczna została sporządzona w oparciu w oparciu o jedynie część terenu, a więc niezgodnie z §3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to decyzja odpowiada prawu, ponieważ jeden z organów wymienionych w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odmówił uzgodnienia decyzji, chociaż Zarząd Dróg Miejskich nie jest jednocześnie uznawany za organ uzgadniający decyzję w sprawie warunków zabudowy, 2) § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez określenie granic obszaru analizowanego w odległości mniejszej od odległości wymaganej w § 3 ust. 2 rozporządzenia co jednoznacznie miało wpływ na wielkość obszaru analizy i ustalenia co do istniejącej zabudowy oraz ustaleń co do nowej zabudowy, 3) art. 53 ust. 5 p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na dokonaniu uzgodnień z Zarządem Dróg Miejskich z pominięciem treści art. 106 kpa. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ powinien wyznaczyć granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki. Skoro front działki miał 24,67 m, to wówczas granice obszaru należało wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 74 m. Po drugie, uchybienie w zakresie ustalenia minimalnej odległości granic obszaru analizowanego wskazuje jednoznacznie na to, że zarówno organ I instancji naruszył nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W tym bowiem celu organ I instancji winien wyznaczyć granice obszaru analizowanego jako trzykrotną szerokość frontu działki. Ograniczenie obszaru analizy ma znaczący wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła nadto organowi niekonsekwencję w rozumowaniu polegającą na tym, że z jednej strony stwierdził, że zarządcą dróg jest w [...] Prezydent [...], a z drugiej strony uznało, że pismo Zarząd Dróg Miejskich nie należy uznawać za postanowienie w sprawie uzgodnienia decyzji dot. warunków zabudowy. SKO nie zauważyło, że w zwykłym piśmie ZDM może podać okoliczności, które nie mogą być następnie zweryfikowane w postępowaniu kontrolnym, nawet na drodze odwołania od decyzji wniesionego do SKO. Wynika to choćby z faktu, że Organ I instancji nie zebrał dowodów w oparciu o które sporządzone zostało pismo ZDM z [...].12.2016 r. Dodatkowo analiza sporządzona w oparciu tylko o część terenu przekazywała informacje w sposób wybiórczy i nierzetelny. Zdaniem Skarżącej jeżeli by uznać, że Prezydent [...] jest zarówno organem który wydaje decyzję w sprawie warunków zabudowy, jak i jest zarządcą dróg na terenie [...], to konsekwentnie należałoby uznać, że Zarząd Dzielnicy [...] winien w ramach postępowania dowodowego przeprowadzić wszelkie ustalenia faktyczne w oparciu o konkretne dowody, tak aby postępowanie dowodowe mogło być przedmiotem następnie kontroli przez SKO oraz kontroli sądowo-administracyjnej. Ograniczenie postępowania dowodowego przez Zarząd Dzielnicy [...] stanowi więc istotne uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Organem wydającym decyzję w I instancji nie był Prezydent [...], ale Zarząd Dzielnicy [...], który uzyskał do tego kompetencje w oparciu o § 17 uchwały Nr [...] Rady [...]. W opinii Skarżącej, wynikającej z treści art. 53 ust. 5 pzp w zw. z 106 § 5 kpa takie uzgodnienie winno być dokonane w formie postanowienia. Ponadto pisma te nie zostały doręczone Skarżącej, w związku z czym należy uznać, że do takiego uzgodnienia w ogóle nie doszło. Poza tym, Zarząd Dzielnicy [...] (jednostka pomocnicza) oraz Zarząd Dróg Miejskich, a w zasadzie Prezydent [...] (Z-ca Dyrektora ZDM działa bowiem z upoważnienia Prezydenta [...]) to dwa odrębne organy administracji publicznej. Skoro nie ulega wątpliwości, że ZDM nie zajął stanowiska w sprawie - poprzez wydanie postanowienia, to stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie uznaje się za dokonanie uzgodnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jej uchylenia (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –D.U. 2016, poz.718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Wydając decyzję organ działa w granicach uznania administracyjnego i tylko w sytuacji w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa ma obowiązek wydania decyzji negatywnej. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją w której organ ocenia pod względem zasad ładu przestrzennego czy zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania nieruchomości jest zgodny z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania. Inwestycja, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kreuje zasadę dobrego sąsiedztwa rozumianą jako zgodność nowej zabudowy z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania (zasada kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy i intensywności). Także do legalizacji istniejącej zabudowy konieczne jest spełnienie ww warunków. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa bowiem zasady kształtowania polityki przestrzennej na danym terenie i kładzie nacisk na ład przestrzenny i zrównoważony rozwój jako podstawę tych działań – co wynika z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 p.z.p. Pod pojęciem ładu przestrzennego ustawodawca rozumie "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" – art. 2 tej ustawy. Przepisy tej ustawy nakładają jednocześnie na organ obowiązek dokonania stosownych uzgodnień z organami wyspecjalizowanymi, co następuje na podstawie art. 106 K.p.a. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p. w przypadku gdy obszar inwestycyjny przylega do pasa drogowego, wydanie decyzji poprzedza m.in. konieczność uzyskania uzgodnienia z zarządcą drogi. W tym wypadku działka na której istnieje nośnik reklamowy przylega do Al. [...] (okoliczność niesporna). Tym samym konieczne było wypowiedzenie się przez zarządcę drogi w przedmiocie wniosku skarżącego. Skarżąca złożyła [...] września 2016 r. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanego wyżej przedsięwzięcia polegającego na legalizacji nośnika reklamowego. Skarżąca nie kwestionuje, że zarządcą tej drogi jest Zarząd Dróg Miejskich [...]. Jednocześnie wywodzi, że tego rodzaju uzgodnienie powinno być wydane w formie postanowienia na podstawie art. 106 K.p.a. Sąd tej koncepcji nie podziela. Stosownie do art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta. Tym samym w niniejszej sprawie właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy i właściwym do uzgodnienia tej inwestycji jest prezydent tego miasta. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi o którym mowa w art. 19 ust. 5 może wykonywać swe obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej która jest zarządcą drogi. W niniejszej sprawie Zarząd Dróg Miejskich działa na podstawie: uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. w sprawie utworzenia Zarządu Dróg Miejskich, uchwały Nr [...] Zarządu Związku Dzielnic-[...] z dnia [...] czerwca 1993 r. w sprawie powołania Zarządu Dróg Miejskich, 3. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), 5. ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.), 6. ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. Nr 2678, poz. 2251 z późn. zm.), 7. ustawy z dnia [...] marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.). Zgodnie ze Statutem (Załącznik do uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r - § 2 .), jest jednostką organizacyjną [...], nieposiadającą osobowości prawnej, działającą w formie jednostki budżetowej. Jest zarządem drogi w rozumieniu ustawy, przy pomocy którego Prezydent [...] wykonuje swoje obowiązki jako zarządca dróg publicznych krajowych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wojewódzkich i powiatowych. Zarząd Dróg Miejskich [...] nie jest więc organem administracji publicznej ale jednostką organizacyjną która jest powołana do obsługi organu tj. Prezydenta [...] w zakresie powierzonych mu kompetencji. Nie może mieć zatem do niego zastosowania art. 106 K.p.a., ponieważ przepis ten odnosi się do wydania postanowienia sytuacji w której konieczne jest zajęcie stanowiska lub uzgodnienie przez organ. W tym wypadku tym organem jest Prezydent [...]. W sytuacji w której organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi który ma taką decyzję uzgodnić to te same organy, brak jest potrzeby uzgadniania tego rodzaju decyzji odrębnym postanowieniem. Kwestię którą miałby oceniać zarządca drogi ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania tej decyzji. (por. wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., sygn.. akt II OSK 609/12, Lex 1369032). Odnosząc się do wskazywanej w skardze kwestii związanej z wydaniem decyzji przez Zarząd Dzielnicy [...] a nie Prezydenta [...] to zgodnie z § 15 ust. 1 uchwały nr [...] Rady [...] powierzono dzielnicom wykonywanie obowiązków zarządcy dróg gminnych, położonych na obszarze dzielnicy. Tym samym Zarząd Dzielnicy [...] działał w granicach powierzonych mu kompetencji. W związku z tym organ II instancji prawidłowo uznał brak podstaw do wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie uzgodnienia uznając za wystarczające pismo z [...] grudnia 2016 r. w którym zarząd dróg miejskich negatywnie zaopiniował projekt decyzji. Pismo to zostało ocenione przez organ II instancji a z uzasadnienia decyzji wynika, że organ ten podzielił obawy i wskazywane przeszkody stanowiące podstawę do odmownej oceny możliwości zalegalizowania nośnika. Jasno z decyzji wynika, że istniejący nośnik reklamowy usytuowany jest bezpośrednio w sąsiedztwie pasa drogowego Al. [...], która pełni ważną rolę w układzie drogowym miasta. Nagromadzenie przy drodze tego rodzaju nośników reklamowych dekoncentruje kierowców i powoduje odwrócenie uwagi od drogi. Biorąc pod uwagę warunki ruchu na tej bardzo ruchliwej drodze usytuowanie tego rodzaju nośników stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Sąd w pełni argumentację tę podziela. Biorąc pod uwagę rozmiary nośnika 4x8 i wys. 9,5 m oraz fakt, że nośnik ten jest podświetlany w sytuacji w której ruch na tej drodze w szczególności rano i po południu wynosi ponad 2000 pojazdów na godzinę zasadnie stwierdzono, że tego rodzaju reklama świetlna dekoncentruje kierowców, co obniża drastycznie poziom bezpieczeństw na drodze tym bardziej w sytuacji gdy nie jest to jedyna tego rodzaju reklama na tej ulicy (por. zdjęcia z Google k 23 akt adm.). Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia prze organ art. 106 w zw. z art. 53 p.z.p. Należy zgodzić się ze skarżącą spółką, że organ I instancji naruszył § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego. Organ II instancji podzielił zresztą ten argument odwołania. Zgodnie z tym przepisem granice obszaru analizowanego wynoszą 3 krotność szerokości frontu działki inwestycyjnej. Skoro front działki ma, jak wskazuje skarżąca, 24,67 m to wówczas istotnie granica nie powinna być mniejsza niż 74 m. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (D.U. 2012, poz. 270), uchybienie prawu materialnemu skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji gdy ma wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc chodzi o taką sytuację w której gdyby nie to naruszenie to zapadłaby decyzja innej treści. W tej sprawie określenie szerszych granic obszaru analizowanego nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia skoro brak jest pozytywnego uzgodnienia tej inwestycji przez zarządcę drogi. W konsekwencji ostatecznie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych względów i na podstawie art. 151 .P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.