II SA/Bk 144/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania i odmowy wprowadzenia z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. na rzecz skarżącej A. M. kwotę 814 (osiemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. (dalej: PWINGiK) decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], podjętą w postępowaniu wznowionym postanowieniem tego organu z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], uchylił decyzję własną z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], oraz decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], oraz odmówił wprowadzenia z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu C., gm. C., w zakresie dotyczącym działek oznaczonych numerami [...]. Decyzja PWINGiK została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] czerwca 2016 r. Starosta Powiatu B. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o dokonaniu z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu C., polegającej na wykazaniu przebiegu linii granicznych wspólnych dla działek nr [...] i działek [...] w oparciu o dane ujawnione na szkicu sporządzonym w 1969 r. przez geodetę F. D., zgodnie z postanowieniem Sądu Powiatowego w B. z dnia 30 sierpnia 1969 r. w sprawie [...] o stwierdzeniu zasiedzenia. Orzekł również o zmianie pól powierzchni działek nr [...] z dotychczasowego 0,0825 ha na obecne 0,0806 ha oraz nr [...] z dotychczasowego 0,1020 ha na obecne 0,0997 ha. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli D. i T. A., w którym wnieśli o uchylenie decyzji w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PWINGiK w B. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji tłumacząc, że w wyniku wadliwie dokonanego zapisu w operacie ewidencji gruntów i budynków organ był uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania w tym zakresie i zastąpienia danych niezgodnych ze stanem prawnym oraz ujawnienia nowych danych ewidencyjnych. W dniu [...] listopada 2016 r. do P. Urzędu Wojewódzkiego w B. wpłynął wniosek D. i T. A., uzupełniony w dniu [...] grudnia 2016 r., o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PWINGiK z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]. Powyższy wniosek, pismem Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2016 r., został na podstawie art. 150 § 1 k.p.a., przekazany do PWINGiK. PWINGiK w B. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ ten uznał, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody, istniejące po wydaniu ww. decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. W ramach prowadzonego wznowionego postępowania organ zwrócił się do Starosty Powiatu B. o udzielenie wyjaśnień i dosłanie dokumentacji odnoszącej się do przedmiotowej sprawy. Następnie w dniu [...] października 2017 r. przeprowadzone zostały oględziny na gruncie, w trakcie których został sporządzony stosowny protokół. Po przeprowadzonym postępowaniu PWINGiK decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], uchylił decyzję własną z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] oraz decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz odmówił wprowadzenia z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu C., gm. C. w zakresie dotyczącym działek oznaczonych nr [...] W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przywołał przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). W ocenie organu aktualizacja ewidencji gruntów i budynków obejmuje również usuwanie (prostowanie) błędnych danych ewidencyjnych. Postępowanie takie ma charakter rejestrowy, a więc wtórny względem zdarzeń prawnych stanowiących podstawę zmian w ewidencji. Jeżeli zaistnieje zatem spór co do własności nieruchomości, jego rozstrzygnięcie powinno nastąpić w drodze procesu cywilnego, a dopiero następnie powinno dojść do ujawnienia wyroku w operacie ewidencyjnym. Szczególną uwagę organ zwrócił na fakt, iż D. i T. A. zapoznali się z przebiegiem granicy części działki nr [...] dopiero [...] października 2016 r., kiedy to dokonano wznowienia znaków granicznych tej działki i wówczas dowiedzieli się o istotnych dla sprawy okolicznościach. Organ stwierdził więc, że strony są zgodne co do konieczności ujawnienia w ewidencji przebiegu granicy zgodnie z dokumentacją z 1969 r. Po dokonanych ustaleniach organ odwoławczy potwierdził fakt, iż wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody, istniejące po wydaniu decyzji, nieznane organowi, który ją wydał. Zdaniem więc organu odwoławczego, w związku z powyższym, po ponownym złożeniu przez strony wniosku o dokonanie z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków, organ I instancji przeprowadzając postępowanie administracyjne powinien szczególną uwagę poświęcić operatowi geodezyjnemu sporządzonemu na podstawie umowy z dnia [...] marca 2016 r. z P. s.c., której przedmiotem było wykonanie prac geodezyjnych związanych z opracowaniem dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Szczególną uwagę należy zwrócić na poprawność wykonania szkicu, jego zgodności z obliczeniami i wątpliwej ich analogii do historycznych danych źródłowych, których zastosowania, w danym przypadku, należało wymagać wyjątkowo restrykcyjnie. Zmian przedmiotowych w ewidencji gruntów i budynków należy dokonywać na podstawie danych wynikających z obliczeń opartych na sprawdzonych w terenie znakach i śladach granicznych. W szczególności ustaleniu ewentualnych rozbieżności w położeniu głównych punktów granicznych granicy rozparcelowanego uroczyska państwowego P. z granicą Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych, oraz granicą gruntów kolejowych. Ponadto organ zalecił pomiar kontrolny odszukanych znaków granicznych, bądź osnowy leśnej i szlaku kolejowego, na które te granice zostały zamierzone. Następnie, w jego ocenie, należy rozważyć pomiar kontrolny budynku mieszkalnego na działce będącej własnością Państwa M. Dopiero po ujednoliceniu stopnia zaufania do zebranych danych, wykluczeniu sprzeczności lub zaistnienia niewystarczającej jakości danych geodezyjnych, można dokonać ostatecznej analizy pod kątem możliwości wykonania opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do dokonania w trybie administracyjnym aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Po wykonaniu powyższych czynności dopuszcza się możliwość przeprowadzenia aktualizacji z urzędu, uwzględniając okazanie wyniku prac na gruncie. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła A. M., w której zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: a) stanowiących podstawę wznowienia postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie za podstawę wznowienia postępowania ujawnienia "nowych istotnych dla sprawy dowodów, istniejących po wydaniu decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał", co pozostaje sprzeczne z brzmieniem przepisu, który odnosi się do ujawnienia "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał", b) przepisu art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – poprzez nieuzasadnioną odmowę wprowadzenia z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy całokształt okoliczności zgromadzonych w sprawie oraz przepisy obowiązującego prawa obligowały organ do dokonania tejże czynności, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) przepisów art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie przez organ w sposób dowolny, nieprawidłowy i sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, że wznowienie granic, jakie miało miejsce po wydaniu decyzji ostatecznej w dniu [...] lipca 2016 r. stanowiło "nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji" i zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i bezstronny materiału dowodowego, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, wskutek czego organ błędnie stwierdził, że występują podstawy do wznowienia postępowania oraz wydania negatywnej decyzji kończącej postępowanie, b) przepisów art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej, a także zaniechania wyjaśnienia przez organ zasadności przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzygnięciu sprawy, c) przepisu art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim nakłada na organ obowiązek należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, podczas gdy organ, pomimo rozbudowanego uzasadnienia: - nie wskazał podstaw faktycznych rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że "uwagę organu zwróciło uzasadnienie wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawców, którzy zapoznali się z przebiegiem granicy części działki w wyniku wykonania wznowienia znaków granicznych", - zaniechał wskazania podstaw faktycznych i prawnych merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia uprzednich decyzji administracyjnych i odmowy wprowadzenia aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem, - nie wskazał nowych okoliczności faktycznych i dowodów uzasadniających wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie i ograniczył się w tym zakresie do stwierdzenia, że "w wyniku przeprowadzenia analiz, ustaleń i zebranych wyjaśnień organ potwierdza, że wyszły na jaw istotne dla sprawy dowody, istniejące po wydaniu decyzji, nieznane organowi, który ją wydał", co zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 19 listopada 1999 r., I SA 18276/98, stanowi naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik postępowania, - oparł uzasadnienie na cytatach poglądów orzecznictwa i przepisów prawa bez wskazania, w jaki sposób odnoszą się one do rozpoznawanej sprawy, d) niewskazanie przez organ podstaw faktycznych ani prawnych wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji z urzędu operatu ewidencji gruntów i budynków, co uniemożliwia skarżącej oraz Sądowi dokonanie kontroli prawidłowości tego rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że prawomocne postanowienie Sądu Powiatowego w B. o stwierdzeniu zasiedzenia z dnia [...] sierpnia 1969 r. wiąże organ właściwy do prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, który nie może ustalić innego przebiegu granicy, niż uczynił to sąd powszechny. Natomiast samo wznowienie znaków granicznych nie wiąże się z żadnym rozstrzygnięciem organu administracji, w związku z czym powinno być traktowane jako czynność faktyczna, która nie wywołuje doniosłych skutków dla stanu prawnego granic nieruchomości. Dalej skarżąca odniosła się również do przesłanek zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazując za orzecznictwem, że może on mieć zastosowanie, gdy ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie nowy dowód powstał natomiast już po wydaniu decyzji, dlatego w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o wznowieniu postępowania. Ponadto wznowienie znaków granicznych nie kreowało nowego stanu faktycznego sprawy, a sama odmienna ich ocena nie może stanowić "nowej okoliczności" stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją od początku było obciążone wadą w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co samo w sobie uzasadnia jej wzruszenie. Ponadto zdaniem skarżącej, PWINGiK w swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. nie wskazał podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji z urzędu operatu ewidencji gruntów i budynków, czym uniemożliwił nie tylko skarżącej, ale i Sądowi kontrolę prawidłowości tego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę PWINGiK wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził, że sformułowanie "po wydaniu decyzji" stanowiło oczywistą omyłkę pisarską i prawidłowo powinno brzmieć "w dniu wydania decyzji". Należy zatem stwierdzić, że to poprzednie decyzje Starosty i PWINGiK zostały wydane w sposób dowolny i nieprawidłowy na podstawie już istniejącej dokumentacji. Organ wskazał też, że nie podważa postanowienia Sądu Powiatowego w B. z dnia [...] sierpnia 1969 r., natomiast w postępowaniu z ponownego wniosku trzeba będzie zwrócić uwagę na wątpliwą poprawność sporządzonego w 2016 r. operatu geodezyjnego. Zdaniem organu, przy przeprowadzeniu wznowienia postępowania nie doszło do błędnej oceny dowodów, słusznie poinformowano strony i organ I instancji o konieczności ponownego złożenia wniosku i określono jakimi zasadami powinien kierować się Starosta wydając nową decyzję. Orzekając w sprawie niniejszej organ kierował się zaś interesem prawnym wszystkich stron postępowania, a skoro dokumentacja sporządzona w 2016 r. nie była tożsama z ustaleniami Sądu zawartymi w postanowieniu z [...] sierpnia 1969 r., to obie decyzje podlegały uchyleniu jako bezsprzecznie podważalne w dowolnym postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu zauważenia wymaga, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. lub art. 145b § 1 k.p.a. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ratio legis istnienia tej instytucji wynika z faktu, iż po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło, albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy. Zauważenia jednak wymaga, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie jak w postępowaniu zwykłym, wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1576/16). Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia, a winno się zawierać w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 236/17). W niniejszej sprawie PWINGiK, jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], przyjął art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli okoliczność, że wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody, istniejące po wydaniu decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Za dowody te organ uznał dokonane w dniu [...] października 2016 r. wznowienie znaków granicznych działki nr [...]. Ponadto, co nie zostało precyzyjnie określone, za dowody te organ uznał także "wnikliwie przeanalizowaną dostępną dokumentację geodezyjną (techniczną), w tym również dokonanie porównania z wyjaśnieniami złożonymi przez organ I instancji". Chodzi o wyjaśnienia z dnia [...] maja 2017 r. udzielone w odpowiedzi na pismo PWINGiK z dnia [...] maja 2017 r. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. akt III SA 77/97, przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią zaś przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jak z powyższego zatem widać, dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ przyjął zaś, że dowód taki w dacie wydania decyzji nie istniał, a pojawił się dopiero po wydaniu decyzji. W ocenie Sądu oznacza to, że nie mógł on stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Jako nietrafne należy uznać także stanowisko organu, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności mogące stanowić podstawę wznowieniową. Za okoliczność taką nie może być w szczególności uznana "wnikliwa analiza dostępnej dokumentacji geodezyjnej (technicznej), w tym również dokonanie porównania z wyjaśnieniami złożonymi przez organ I instancji". Organy wydając decyzje znały bowiem tą dokumentację i nie ma tu znaczenia, czy oceniły ją prawidłowo czy nie. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sadów administracyjnych, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania dokonana przez organ administracji odmienna od poprzedniej ocena materiału dowodowego sprawy, nawet jeżeli jest to ocena stanu faktycznego błędna pod względem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 674/96). Wznowienie więc postępowania na podstawie okoliczności faktycznych znanych organowi w dniu wydania decyzji jest rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 737/97. Także w doktrynie jednoznacznie już przesądzono, że okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy nie ma waloru "nowej okoliczności faktycznej" w sprawie (por.: B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1454/99, OSP 2001, nr 2, poz. 21). Jako zasadne należy w ocenie Sądu uznać także zarzuty skargi odnoszące się do punktu 2 zaskarżonej decyzji. Odmawiając z urzędu wprowadzenia aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie odnoszącym się do przedmiotowych działek, organ w ogóle nie uzasadnił podstawy faktycznej i prawnej tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji brak jest bowiem nawet nawiązania do zasadności i prawidłowości orzeczenia w tym zakresie. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje także okoliczność, że organ dostrzegł potrzebę ponownego złożenia przez strony wniosku do organu I instancji o dokonanie z urzędu aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków i poczynił przy tym uwagi odnośnie tego, czym winien się kierować Starosta Powiatu B. przy rozpoznaniu takiego przyszłego wniosku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, która po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku znajdzie się na etapie po wydanym postanowieniu o wznowieniu postępowania, organ weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 300 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw w kwocie 34 zł.