III SA/Łd 196/18

Dnia 22 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 roku sprawy ze skargi Gminy Miasta G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli sanitarnej w Szkole Podstawowej Nr 1 w G. oddala skargę. III SA/Łd 196/18 U Z A S A D N I E N I E Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z [...] (znak [...]), działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm.) [dalej: ustawa o Inspekcji Sanitarnej] oraz art. 104 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli sanitarnej w szkole Podstawowej Nr [...] w [...]. W stanie faktycznym sprawy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: PPIS w [...]) wydał [...] decyzję, w której obciążył Gminę Miasta [...] opłatą za wykonane czynności kontrolne przeprowadzone 8 września 2017 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...] w wysokości 66,00 zł, w związku ze stwierdzonymi w placówce nieprawidłowościami, polegającymi na braku realizacji w wyznaczonym terminie (31 sierpnia 2017 r.) obowiązku nałożonego decyzją PPIS w [...] z [...] dotyczącego doprowadzenia do właściwego stanu sanitarnohigienicznego ścian i sufitów oraz powierzchni podłogi w sali lekcyjnej nr 16. Burmistrz Miasta [...] wniósł do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] odwołanie od ww. decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem: 1. art. 29 k.p.a. poprzez niewłaściwą interpretację i uznanie, że Szkoła Podstawowa Nr [...] w [...] nie może być stroną postępowania administracyjnego; 2. art. 68 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 59, ze zm.) [dalej: Prawo oświatowe] poprzez niezastosowanie, podczas gdy z tego przepisu wynika obowiązek dla dyrektora szkoły do zapewnienia bezpieczeństwa nauczycielom i uczniom; 3. art. 68 ust. 1 pkt 7 Prawa oświatowego w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach z 31 grudnia 2002 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 6, poz. 69 ze zm.), z której to normy wprost wynika obowiązek dyrektora szkoły do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu w szkole lub placówce; 4. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, iż przepis ten nie daje dyrektorowi szkoły możliwości samodzielnego zapewnienia higienicznych warunków szkoły. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zaskarżoną decyzją stwierdził, że zgłoszone przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu podniesiony przez stronę zarzut, iż organ I instancji w nieprawidłowy sposób ustalił stronę postępowania, którym w jego ocenie powinna być Szkoła Podstawowa Nr [...] w [...], nie znajduje oparcia w przepisach prawa, jak i w orzecznictwie sądowym. Zauważył, że przepis art. 29 k.p.a. co prawda przewiduje, że stroną postępowania administracyjnego mogą być samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, to jednakże w określonej sytuacji, na podstawie przepisów prawa materialnego nie można uznać, że może być nią dyrektor lub też sama szkoła. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 pkt 1 Prawa oświatowego, placówka oświatowa może być zakładana i prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego. Ponieważ postanowienia art. 7 ust 1. pkt 8 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875, ze zm.) nakładają na gminę realizację zadań z zakresu edukacji publicznej, w art. 8 ust. 15 Prawa oświatowego określona została norma prawna stanowiąca, że zakładanie i prowadzenie szkół podstawowych, należy do zadań własnych gminy. W związku z powyższym organem prowadzącym Szkołę Podstawową Nr [...] w [...] jest Gmina Miasta [...], co skutkuje tym, że to na niej spoczywa obwiązek realizacji zadań określonych w art. 10 ust. 1 pkt. 1 i 3 Prawa oświatowego, które stanowią, że organ prowadzący jest odpowiedzialny za zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkole oraz wykonywanie remontów i zadań inwestycyjnych w tym zakresie, jak i w art. 57 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, który stanowi, że sprawuje on nadzór nad przestrzeganiem w placówce oświatowej przepisów prawa regulujących wymagania sanitarnohigieniczne. W związku z powyższym, zdaniem organu, mając na uwadze art. 28 k.p.a., organ I instancji w prawidłowy sposób ustalił stronę postępowania. Biorąc zatem pod uwagę, że ustawodawca odpowiedzialnością za zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki obciążył organ prowadzący szkołę, to tym samym należy uznać, że to organ prowadzący szkołę jest podmiotem, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czyli jednostką organizacyjną obowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych w szkole. Zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej pobiera się opłaty, a z opłat zwolnione są jedynie te podmioty, co do których nie stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, co jednakże w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W zakresie podniesionego zarzutu naruszenia art. 68 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 Prawa oświatowego organ odwoławczy podkreślił, że oczywistym jest, że dyrektor szkoły kieruje jej działalnością, reprezentuje na zewnątrz, jak i odpowiada za wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem bezpośredniego bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom (również sanitarnego), co jednakże nie zmienia faktu, że prawidłowa realizacja tych zadań jest w rzeczywistości uzależniona od wykonywania przez organ prowadzący placówkę ciążących na nim obowiązków wynikających z powołanych powyżej przepisów Prawa oświatowego. Trudno bowiem zarzucić, że winą dyrektora jest nieprawidłowy stan sanitarno-higieniczny placówki oświatowej, w sytuacji niewykonywania przez organ prowadzący szkołę niezbędnych w tym zakresie prac remontowo-inwestycyjnych, tym bardziej, że w związku z brakiem realizacji obowiązków decyzji PPIS w [...] z [...] nakazującej gminie Miasto [...] przeprowadzenia takich prac, ponownie w dniu 8 września 2017 r., podczas kontroli sanitarnej stwierdzono nieprawidłowości. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie podziela w związku z powyższym kolejnego argumentu strony, który miałby świadczyć o wadliwości decyzji organu I instancji, a mianowicie oddania w trwały zarząd nieruchomości, w której funkcjonuje Szkoła Podstawowa Nr [...] w [...], na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, co zezwala w ocenie strony na nałożenia obowiązków na dyrektora. Trwały zarząd jest bowiem formą władania nieruchomościami publicznymi przez jednostki organizacyjne Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, polegającą na umożliwieniu ww. właścicielom na wyposażenie jego jednostek organizacyjnych w nieruchomości konieczne do realizowania zadań, dla których dane jednostki zostały powołane. Oddanie tym samym w trwały zarząd nieruchomości, w której funkcjonuje szkoła, w żaden sposób nie oznacza przeniesienia na nią obowiązków organu prowadzącego wynikających z przepisów Prawa oświatowego, tym bardziej, że sama ustawa nie przewiduje takiej sytuacji, a tym samym zarzut strony nie może podlegać uwzględnieniu. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] organ I instancji nie popełnił błędu w decyzji w interpretacji regulacji art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że prawo do korzystania z nieruchomości w zakresie zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, remontu lub rozbiórki obiektu budowlanego na nieruchomości, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, wymaga zgody organu nadzorującego (tj. Gminy Miasto [...]). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Gmina Miasto [...] zarzuciła naruszenie: 1. art. 29 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmówienie Szkole Podstawowej Nr 1 w Głownie statusu strony; 2. art. 68 ust. 1 pkt 6 Prawa oświatowego poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z tego przepisu wynika obowiązek dla dyrektora szkoły do zapewnienia bezpieczeństwa nauczycielom i uczniom, 3. art. 68 ust. 1 pkt 7 Prawa oświatowego w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach z 31 grudnia 2002 r., z której to normy wprost wynika obowiązek dyrektora szkoły do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu w szkole lub placówce, 4. art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa oświatowego poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ prowadzący szkołę jest bezpośrednio odpowiedzialny za zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz wykonywanie remontów obiektów szkolnych i zadań inwestycyjnych w tym zakresie, 5. art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa oświatowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu, iż nadzór organu prowadzącego szkołę, ustanowiony w tym przepisie, ogranicza się do zakresu finansowego i administracyjnego, 6. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak ustalenia, czy Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...] wystąpił z wnioskiem do organu nadzorującego, o wyrażenie zgody na przeprowadzenie remontu szkoły w celu zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków, 7. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, iż przepis ten nie daje prawa do przeprowadzenia remontu nieruchomości oddanej w trwały zarząd. W związku z powyższym Gmina wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli sanitarnej w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...], Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszyły tak prawa materialnego jak i procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] oraz poprzedzającą ją decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli sanitarnej w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...]. W pierwszym rzędzie odnieść się należy do zarzutu skargi wskazującego na nieprawidłowe ustalenie strony postępowania administracyjnego, a co za tym idzie stwierdzenie, że decyzje organów administracji skierowane były do niewłaściwych organów. Wskazać w związku z tym należy, że pojęcie strony definiuje art. 28 k.p.a. stanowiąc, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Interes prawny jest zatem kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Co prawda art. 29 k.p.a. przewiduje, że stroną postępowania administracyjnego mogą być samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, to jednakże w określonej sytuacji, na podstawie przepisów prawa materialnego nie można uznać, że mógł być nią dyrektor lub też sama szkoła. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r.- Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r., poz. 59 ze zm.) [dalej: Prawo oświatowe] - placówka oświatowa może być zakładana i prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego. Gmina Miasto [...] jest zatem organem prowadzącym Szkołę Podstawową Nr [...] w [...]. W myśl natomiast art. 68 ust. 1 pkt 1 powoływanej ustawy, dyrektor szkoły posiada wyłącznie kompetencje do kierowania działalnością szkoły i reprezentowania szkoły na zewnątrz. Tym samym dyrektor szkoły może reprezentować szkołę na zewnątrz w zakresie stosunków o charakterze administracyjnym, których stroną jest szkoła, która jest jednostką organizacyjną powiatu. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa oświatowego organ prowadzący szkolę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkolę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie. Treść przytoczonego przepisu jest jasna i stanowi materialnoprawną podstawę do nałożenia wyłącznie na organ prowadzący szkołę, obowiązku doprowadzenia budynku szkoły do odpowiedniego stanu sanitarno-higienicznego poprzez przeprowadzenie remontu. Podczas kontroli przeprowadzonej w ww. szkole taki właśnie zakres robót koniecznych do wykonania stwierdzono. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 (dawniej art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty) ściśle wiąże się z art. 57 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego (dawniej art. 34a ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie oświaty), określającym zakres sprawowania nadzoru organu prowadzącego nad podległymi mu szkołami i placówkami (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie, II SA/Sz 1233/13). Stosownie do jego treści organ prowadzący szkołę lub placówkę sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów. W ust. 2 tego przepisu ustawodawca wymienił przykładowy zakres nadzorowanych spraw wymienionym w ust. 1 w szczególności: 1) prawidłowość dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem; 2) przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów; 3) przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki. Tym samym nadzór o jakim mowa w przytoczonym przepisie obejmuje sprawy finansowe i sprawy administracyjne podległych organowi prowadzącemu szkół i placówek. Uprawnienia dyrektora szkoły obejmują natomiast kierowanie działalnością szkoły lub placówki i reprezentowanie szkoły na zewnątrz. Zgodzić się należało zatem z organami administracji, że adresatem nałożonego, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, obowiązku był organ prowadzący szkołę, to jest Gmina Miasta [...], a nie dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w [...]. Jak zasadnie wskazał organ II instancji obiekt szkolny winien odpowiadać warunkom sanitarno-higienicznym zawartym m.in. w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69 ze zm.), określającym przepisy bezpieczeństwa i higieny obowiązujące w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (...). W świetle treści przytoczonych regulacji prawnych, biorąc pod uwagę, że ustawodawca odpowiedzialnością za zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki obciążył organ prowadzący szkołę, należy uznać, że to organ prowadzący szkołę jest podmiotem, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czyli jednostką organizacyjną obowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych w szkole. Zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej pobiera się opłaty, a z opłat zwolnione są jedynie te podmioty, co do których nie stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, co jednakże w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 68 ust. 1 pkt 6 i 7 Prawa oświatowego, zgodzić się należy co do zasady z twierdzeniem, że dyrektor szkoły kieruje jej działalnością, reprezentuje na zewnątrz, jak i odpowiada za wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem bezpośredniego bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom (również sanitarnego). Powyższe nie zmienia jednak fakt, że prawidłowa realizacja tych zadań jest w rzeczywistości uzależniona od wykonywania przez organ prowadzący placówkę ciążących na nim obowiązków wynikających z powołanych powyżej przepisów Prawa oświatowego. Nie sposób bowiem stwierdzić, że to dyrektor szkoły ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowy stan sanitarno-higieniczny placówki oświatowej, w sytuacji niewykonywania przez organ prowadzący niezbędnych w tym zakresie prac remontowo-inwestycyjnych. Obowiązki te jednoznacznie nałożone zostały na organ prowadzący placówkę. Bezzasadny jest też zarzut, że przed wydaniem decyzji nie zbadano czy dyrektor szkoły występował do organu prowadzącego z wnioskiem o przeprowadzenie prac remontowych. Zauważyć należy w związku z tym, że nadzór nad warunkami higieny procesów nauczania, jak i kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne w zakresie higieny pomieszczeń w placówkach oświatowych wynika bezpośrednio z art. 1 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i wskazuje, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w kontrolowanym obiekcie nakazuje się ich usunięcie w drodze decyzji (art. 27 ust. 1). Tym samym bez znaczenia dla kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest fakt, czy dyrektor występował do organu prowadzącego z wnioskiem o wykonanie prac remontowych, bowiem niezależnie od tego organy inspekcji sanitarnej przeprowadzają odrębne postępowanie mające doprowadzić, do usunięcia stwierdzonych uchybień. Podobnie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, iż przepis ten nie daje prawa do przeprowadzenia remontu nieruchomości oddanej w trwały zarząd. Zaznaczyć należy, że trwały zarząd jest formą władania nieruchomościami publicznymi przez jednostki organizacyjne Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jest instytucją prawną odrębną, umożliwiającą właścicielowi wyposażenie jego jednostek organizacyjnych w nieruchomości konieczne do realizowania zadań, dla których dane jednostki zostały powołane. W stosunkach z osobami trzecimi rola tej instytucji polega na wskazaniu tej jednostki, której powierzono daną nieruchomość, a w stosunkach wewnętrznych danej organizacji publicznej (Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego) - na przypisaniu danej jednostce organizacyjnej pewnych wewnętrznych "praw" i obowiązków względem danej nieruchomości. Trwały zarząd jest zatem formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną (art. 43 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), jednostka organizacyjna zaś ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6 tej ustawy, do korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do: zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu budowlanego na nieruchomości, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, jednak wyłącznie za zgodą organu nadzorującego, jak stanowi art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodzić się należy w tym zakresie z organami, że teza, iż po oddaniu nieruchomości, w której funkcjonuje szkoła w jej trwały zarząd, zwalnia to Gminę całkowicie z jakiejkolwiek odpowiedzialności za jej funkcjonowanie, jak również m. in. stan sanitarny, stoi w całkowitej sprzeczności z zadaniami, które zostały nałożone na Gminę Miasta [...] ustawą o samorządzie gminnym, jak również Prawem oświatowym. W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. R.T.