I SA/Rz 1013/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015r. sprawy ze skargi spółki "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Sygn. akt #SYGNAT U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: organ odwoławczy lub organ II instancji )utrzymało w mocy decyzję Burmistrza ( dalej: organ I instancji ) z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] określającą "A" Polska S.A. z siedzibą w W. (poprzednio "A’" S.A.) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze. zm.) - dalej: Ordynacja podatkowa oraz art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w deklaracji na 2010 r., złożonej przez Skarżącą w dniu 22 stycznia 2010 r., skorygowanej następnie w deklaracji z dnia 17 maja 2010 r. wykazano łączną kwotę podatku od nieruchomości w wysokości 4.961,00 zł, w tym od budowli za okres od stycznia do grudnia 2010 r., w wysokości 1.158,52 zł – naliczony od budowli o wartości 57.926,00 zł. Organ I instancji ustalił, że wykazana przez Skarżącą w deklaracjach na podatek od nieruchomości wartość budowli za 2010 r., była znacznie niższa niż wykazana w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2007 r., w której to deklaracji Skarżąca wykazała początkowo wartość budowli na kwotę 10.630.573,00 zł natomiast w korekcie złożonej 10 września 2007 r., wartość tę pomniejszyła do kwoty 7.744.798,00 zł, powołując się na błędne ujęcie w podstawie opodatkowania wartości linii kablowych, ułożonych w kanalizacjach kablowych. Ze względu na znaczną różnicę wartości zadeklarowanych budowli w 2010 r. w stosunku do 2007 r., organ podatkowy I instancji wezwał Skarżąca do złożenia korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r., wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. W związku z rozbieżnościami organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r. Wezwał Skarżącą do przedstawienia dokumentacji oraz ewidencji majątku trwałego ksiąg rachunkowych dotyczących wartości środków trwałych w tym kabli w kanalizacji. W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca przesłała płytę CD, zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych, na dzień 31 grudnia 2009 r., położonych na terenie całego województwa podkarpackiego. W odpowiedzi na kolejne wezwanie Skarżąca podała wartość kabli telekomunikacyjnych wg stanu na dzień 1 stycznia 2001 r. w łącznej kwocie 1.097.009,70 zł. Organ podatkowy dokonując określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r., uwzględnił wartość kabli telekomunikacyjnych, nieujętych przez Skarżącą do opodatkowania i odpowiednio za okres od stycznia do lipca 2010 r., objął opodatkowaniem wartość kabli telekomunikacyjnych, bez wartości samej kanalizacji, z uwagi na sprzedaż jej innemu podmiotowi. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez nie przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków w celu ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały budki telefoniczne deklarowane przez Skarżącą. Wskazała, że linie kablowe nie mogą być uznane za przedmiot opodatkowania bowiem nie spełniają podstawowych warunków uznania ich za budowlę z uwagi na brak ich wskazania, jako budowli w przepisach Prawa budowalnego. Ponadto powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazała, że linie telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej innego podmiotu nie mogą być opodatkowane jako budowle, ponieważ właściciel linii kablowych nie jest właścicielem budowli, jaką są łącznie kanalizacja oraz linie tworzące budowlę jako całość techniczno – użytkową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko i wykładnię przepisów zaprezentowaną przez organ I instancji. W oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: Prawo budowlane ) organ wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem budowli, obiektu budowlanego oraz urządzenia budowlanego. Powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ wyjaśnił, że budowlę stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Sporne składniki stanowić będą zatem budowle jedynie w sytuacji, gdy będą obiektem budowlanym lub urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest natomiast budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. W ocenie organu na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za budowlę, opodatkowaną podatkiem od nieruchomości, należy w szczególności uznać sieci techniczne oraz sieci uzbrojenia terenu. W związku z tym linie kablowe służące do przesyłu sygnału położone w kanalizacji teletechnicznej są budowlami ponieważ stanowią "sieć uzbrojenia terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ podkreślił, że sprzedaż kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W związku z powyższym stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Uzasadniając przyjęte stanowisko organ odwołał się do uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, w których wielokrotnie podkreślano, że przewód telekomunikacyjny stanowi samodzielną, tj. niezależną od kanalizacji budowlę. Odnosząc się do oceny postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad prawdy obiektywnej oraz czynnego udziału strony, a organ I instancji w sposób prawidłowy przyjął, jako podstawę opodatkowania budowli wartość podaną przez podatnika w deklaracjach na 2009 r. i korektach tej deklaracji. Odnośnie zarzutu, że w sprawie nie przeprowadzono dowodów z ewidencji środków trwałych organ wyjaśnił, że zarzut ten należy uznać za niezasadny, gdyż spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu i organ I instancji dowód ten dopuścił, dodatkowo poszerzając zakres ustaleń, ponieważ wezwał spółkę do przedstawienia: dokumentacji oraz wydruków z ewidencji majątku trwałego, ksiąg rachunkowych dotyczących zastawienia ilościowo-wartościowego ewidencji środków trwałych, w tym kabli w kanalizacji na terenie Gminy, opinii biegłego rewidenta z badania ksiąg rachunkowych spółki, wartości bilansowej budowli. W konsekwencji SKO uznało, że organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucając naruszenie: -art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo to że w 2010r., własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – i nie stanowią w związku z tym budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Zdaniem spółki przedstawiona przez organ argumentacja, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Spółka zarzuciła, że argumentacja organu nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. Wskazała, że w przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". W ocenie spółki całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co jej zdaniem oznacza, że dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W dniu 14 grudnia 2015 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącej z wnioskiem o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na otrzymanie zawiadomienia o posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2015 r., a więc na pięć, a nie jak stanowi art. 91 §2 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) na siedem dni przed posiedzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Spór w sprawie sprowadza się w zasadzie do stwierdzenia czy linie kablowe stanowią samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa znajduje się w rękach innego właściciela. O ile Skarżąca stała na stanowisku, że nie mogą być przedmiotem odrębnego opodatkowania o tyle organ reprezentował stanowisko odmienne. W sporze tym rację należy przyznać organowi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawa o podatkach i opłatach lokalnych). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2010r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie dopiero z dniem 17 lipca 2010r., na skutek nowelizacji Prawa budowlanego przez zmianę art.3 pkt 3 (wskazanie, że budowlą są m.in. obiekty liniowe) i dodanie przepisu art.3 pkt 3a, który definiuje pojęcie obiektu liniowego i stanowi, że jednym z takich obiektów liniowych jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja tj. od stycznia do lipca 2010r., sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zarówno wówczas, gdy położona jest w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz "B" Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych cbois.nsa.gov.pl.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Odnosząc się do wniosku o odroczenie rozprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 109 P.p.s.a rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi. Zgodnie z art. 107 P.p.s.a nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie Skarżąca została zawiadomiona o terminie rozprawy. Wprawdzie pełnomocnik otrzymał zawiadomienie, zgodnie z drugim awizem na pięć, a nie na siedem dni przed planowanym terminem rozprawy, ale w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia jego prawa do udziału w postępowaniu. W piśmie o odroczenie terminu rozprawy z tego powodu nie podał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że jego obecność na rozprawie będzie konieczna, a Sąd miał jednocześnie informację o tym, że zawiadomienie zostało doręczone. Z podniesionych względów Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem wydanych decyzji, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.