II OSK 2353/18

Dnia 20 maja 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 264/18 w sprawie ze skargi U.Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedstawienia dokumentów oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 264/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu oddalił skargę na zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w przedmiocie obowiązku przedstawienia dokumentów. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w R., na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), nałożył na inwestora (skarżącą) obowiązek przedłożenia w terminie do 30 maja 2018 r.: 1) odpowiednich szkiców lub rysunków wybudowanego ganku o wymiarach 5,52 m x 2,43 m na działce nr [...], położonej w miejscowości J.; 2) projektu zagospodarowania działki, zaświadczenia Burmistrza I. o zgodności budowy przedmiotowego ganku, z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu; 3) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie dokonanych w sprawie ustaleń, organ I instancji wskazał, że przedmiotowy ganek powstał bez wymaganego prawem zgłoszenia (wymóg z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) w okresie od lipca 2013 r. do sierpnia 2017 r. Dlatego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nakazanego niniejszym postanowieniem obowiązku, organ nakaże rozbiórkę ganku. Natomiast w przypadku przedłożenia wymaganych dokumentów, PINB ustali wysokość opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca. Zaskarżonym postanowieniem [...] WINB utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany oceny organu I instancji, ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających legalność realizacji przedmiotowego ganku, zaś przedstawiony przez skarżącą materiał zdjęciowy jedynie potwierdza powyższą ocenę organu ww. zakresie z tą różnicą, że na tej podstawie można więc przyjąć, że ganek w nowym kształcie został wybudowany między czerwcem 2015 r., a sierpniem 2017 r. W tych warunkach zasadnym było wszczęcie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b Prawa budowlanego (w brzmieniu na datę wszczęcia postępowania) i nałożenie na skarżącą określonych obowiązków, co w przypadku ich wykonania może skutkować ustaleniem opłaty legalizacyjnej w wysokości 5000 zł na kolejnym etapie postępowania (art. 49b ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego). W odniesieniu do pozostałych zarzutów zażalenia (dot. braku wskazania dnia przeprowadzenia czynności kontrolnych na dzień 26 czerwca 2017 r.; stwierdzenia, że ganek pokryty jest blachodachówką; braku ustalenia w sposób precyzyjny daty budowy ganku) organ odwoławczy podał, iż pozostają one bez znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do żądania skarżącej wydania przez organ odwoławczy decyzji w celu zakończenia omawianego postępowania, WINB wyjaśnił, że nie jest to możliwe. Ustawodawca w przypadkach samowolnie wybudowanych obiektów przewidział kolejne etapy procedury legalizacyjnej, z czego zaskarżone postanowienie jest pierwszym etapem. Nieprzedłożenie wymaganych dokumentów bądź ich przedłożenie będzie skutkowało podjęciem kolejnych odpowiednich rozstrzygnięć przez PINB. Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, kwestionując ustalenia organu co do daty budowy przedmiotowego ganku; twierdziła, że dokonała jedynie remontu ganku, który istnieje nieprzerwanie od 1942 r. do chwili obecnej w tym samym kształcie prostokąta. Ponadto organy nie wyjaśniły, na podstawie jakich danych obliczona została opłata legalizacyjna przez WINB. Opłatę tą powinien wyliczyć najpierw PINB. Zdaniem skarżącej, poprzez utrzymanie w mocy zażalonego postanowienia WINB chce przykryć celowe i świadome łamanie prawa przez organ I instancji i zatrudnionych w nim pracowników. Ponadto, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, WINB straszy ją samowolą budowlaną, chcąc zatrzeć ślady przestępstwa, polegającego na dorobieniu pieczątki na dokumencie, który jest załącznikiem do emaila z 7 czerwca 2017 r. w wersji wydrukowanej przez pracownika PINB. W dalszej części skargi skarżąca szczegółowo opisała nieprawidłowości pracowników organu I instancji dotyczące prowadzenia akt sprawy, wykonywania obowiązków służbowych oraz szczegółowego informowania jej o wszelkich podejmowanych przez PINB czynnościach w sprawie. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu wyrokiem z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 264/18, oddalając skargę, wyjaśnił, że inwestycja polegająca na budowie ganku przydomowego o powierzchni do 35 m², zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w treści obowiązującej w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. w dniu 28 czerwca 2017 r.), wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Takie samo zgłoszenie obejmujące ganek przydomowy o powyższych parametrach obowiązywało od 28 czerwca 2015 r., zgodnie z nowelizacją Prawa budowlanego, dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Przed datą nowelizacji budowa ganku przydomowego wymagała uzyskania przez inwestora stosownego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji na wykazanie, że ganek w aktualnym kształcie powstał legalnie, jak i w organach administracji architektoniczno-budowlanej brak jest dokumentacji w tym zakresie. Ponadto skarżąca i jej pełnomocnik podczas oględzin w dniu 9 października 2017 r. nie pamiętali daty wybudowania nowego ganku. Stąd należało przyjąć, że mamy do czynienia z samowolą budowlaną dotyczącą kontrolowanego obiektu budowlanego – ganku przydomowego. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie, w lipcu 2013 r., a nawet w czerwcu 2015 r. ówczesny ganek z pewnością odbiegał w swojej konstrukcji i wyglądzie od aktualnego, a te zmiany świadczą, że zakres robót budowlanych był szerszy niż remont (jak wskazuje w skardze skarżąca). Przede wszystkim: budynek był drewniany, z dachem dwuspadowym, pokrytym papą, a aktualnie jest jednospadowy, pokryty blachą trapezową (por. protokół oględzin z dnia 9 października 2017 r.). Ściany budynku mają grubość 43 cm, zewnątrz zostały docieplone styropianem. Przed wejściem wykonano nowe schody betonowe (3 stopnie), zmniejszono ilość otworów okiennych, wymieniono drzwi. W związku z powyższym, Sąd podzielił ustalenia organów nadzoru budowlanego, że stwierdzone zmiany świadczą o wybudowaniu nowego ganku, co odpowiada definicji "budowy" z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a nie – "remontu" z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Dlatego zastosowano prawidłowy tryb postępowania legalizacyjnego z art. 49b Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, z prawidłowych ustaleń organów poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca samowolnie dokonała budowy przydomowego ganku do budynku mieszkalnego. Odnosząc się do daty wykonanych robót budowlanych, Sąd za właściwe uznał ustalenia organu odwoławczego poczynione na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego (tj. zdjęć wydrukowanych ze strony google.pl/maps z lipca 2013 r. oraz wykonanych podczas oględzin przeprowadzonych w dniach: 2 sierpnia i 9 października 2017 r.; dokumentów w sprawie przebudowy i remontu drogi powiatowej; fotografii starego ganku przedstawionej przez skarżącą), że budowa spornego ganku przydomowego zrealizowana została w okresie od czerwca 2015 r. do sierpnia 2017 r. W tych warunkach wobec stwierdzenia zaistnienia samowoli budowlanej organy obowiązane były do wdrożenia postepowania legalizacyjnego, którego zakres wyznaczają przepisy Prawa budowlanego. Działania organów nadzoru budowlanego w tym zakresie nie mogą więc być dowolne, w tym powinny odpowiadać treści art. 49b ust. 2 pkt 1-3 Prawa budowlanego, co do rodzaju nakładanych na inwestora obowiązków. Jednak istotne jest, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma prawnej możliwości legalizacji robót budowlanych w sytuacji, kiedy inwestor nie wykonuje obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej. Inwestor, nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów, uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dostrzegł w kontrolowanym postępowaniu naruszenia bezwzględnie obowiązujących reguł dowodowych lub innych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu wpływającym na legalność zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny jest dostateczny i wystarczający dla wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd stwierdził, że wskazywane w skardze okoliczności dotyczące ewentualnych nieprawidłowości pracowników organu I instancji w wykonywaniu swoich obowiązków służbowych mogą być przedmiotem innego postępowania zainicjowanego przez skarżącą (karnego czy dyscyplinarnego). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez uznanie, że ocieplenie i inne prace przy budynku stanowią o wykonaniu robót budowlanych polegających na budowie ganku w wyniku czego Sąd I instancji błędnie uznał, że w stanie faktycznym sprawy organ administracyjny miał prawo zastosować art. 49b tej ustawy. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 123 § 2 K.p.a. poprzez brak uchylenia skarżonego postanowienia WINB, które zostało wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem: i. art. 8 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. oraz art. 124 § 2 K.p.a. poprzez procedowanie w sposób naruszający zasadę budowania zaufania obywatela do organów państwa i niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, dlaczego organ I i II instancji za wyznacznik daty wykonania samowoli budowlanej uznał zdjęcia z google maps, a nie zdjęcia geoportalu i map geodezyjnych, które posiada Starostwo Powiatowe w R. w sytuacji gdy zgodnie z polityką google zdjęcia te mogły zostać wykonane w innej dacie i google nie podnosi odpowiedzialności za zamieszczone na ww. portalu treści, nieustalenie czy samowola budowlana miała miejsce przed nowelizacją ustawy – Prawo budowlane, tj. przed 1 stycznia 1995 r. ii. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez oparcie skarżonego postanowienia na nieustalonym stanie faktycznym, albowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie był niepełny, nadto organ administracji pierwszej i drugiej instancji nie wskazał dlaczego uznał wybudowaną część budynku za wybudowaną w latach 2013-2015, lata te zostały wskazane zupełnie dowolnie i pochopnie praktycznie bez przeprowadzania żadnej analizy dowodów w tym przedmiocie, oceny wiarygodności zdjęć z map google z zawiadomienia-skargi w sprawie nieumocnienia skarpy w remontowanej drodze z dnia 31 maja 2018 r., pominięciem informacji z portalu internetowego geoportal, map geodezyjnych – co ma istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy administracyjne w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji w całości; - art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że w stanie faktycznym sprawy organ administracyjny był zwolniony z dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, którego celem byłoby ustalenie okoliczności daty wykonania robót budowlanych związanych z powstaniem ganku, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji w całości; - art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nietrafne i nieuzasadnione przyjęcie, że stan faktyczny w sprawie został ustalony w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49b w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W związku z zarządzeniem z dnia 9 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazaniem obrazu i dźwięku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Zasadniczo zarzuty skargi kasacyjnej, jak i jej argumentacja wpisują się wyłącznie w gołosłowną polemikę strony skarżącej z dokonaną przez Sąd I instancji oceną legalności działalności organów nadzoru budowlanego obu instancji. Argumentacja skargi kasacyjnej nie podważa skutecznie oceny ani w zakresie tego, że skarżąca wybudowała samowolnie ganek w okresie od czerwca 2015 r. do sierpnia 2017 r., ani co do tego, że nie dokonała jego remontu. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego "remont" polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W tej zaś sprawie wykonane przez skarżącą roboty budowlane nie odpowiadają takiej definicji. Aktualnie mamy do czynienia z gankiem o innych parametrach. W sprawie ustalono, że ówczesny ganek z pewnością odbiegał w swojej konstrukcji i wyglądzie od aktualnego, a te zmiany świadczą, że zakres robót budowlanych był szerszy niż remont. A mianowicie, budynek był drewniany, z dachem dwuspadowym, pokrytym papą, a aktualnie jest jednospadowy, pokryty blachą trapezową, ściany budynku mają grubość 43 cm, zewnątrz zostały docieplone styropianem, a przed wejściem wykonano nowe schody betonowe (3 stopnie), zmniejszono ilość otworów okiennych, wymieniono drzwi. Za remont nie mogą być uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu obiektu nowego, nawet w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami pierwotnemu (por. wyrok NSA z 16 października 2019 r., II OSK 2515/18), a nawet z wykorzystaniem tych samych materiałów (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., II OSK 1024/16). Nie stanowią też remontu ani przebudowa i ani rozbudowa, co wynika z art. 3 pkt 6 i 7a Prawa budowlanego. Taka zaś ocena powoduje, że w sprawie prawidłowo oceniono, że ww. ustalenia stanu faktycznego uprawniały organy nadzoru budowlanego do zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym budowa ganku wymagała dokonania zgłoszenia; zaś brak zgłoszenia wymagał wdrożenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b tej ustawy. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 49b Prawa budowlanego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ponadto w kontekście przedstawionej powyżej oceny w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Nie wykazano bowiem aby zdjęcia z google maps, którymi posłużyły się organy administracyjne, pochodziły z innego okresu niż w nich wskazano, tym bardziej, że nie był to jedyny materiał dowodowy, który posłużył ustaleniu na okoliczność budowy ganku bez zgłoszenia w okresie od czerwca 2015 r. do sierpnia 2017 r. W sprawie uwzględniono zdjęcia przedstawione przez skarżącą oraz okoliczności związane z remontem/przebudową drogi powiatowej. Taka też ocena wynikała zatem z uwzględnienia przez organ II instancji dowodów i argumentacji skarżącej. W tych warunkach wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, wydając zaskarżone postanowienie WINB nie uznał aby przedmiotowy ganek powstał w latach 2013-2015, lecz w okresie od czerwca 2015 r. do sierpnia 2017 r. Kierując się zaś zasadą prawdy obiektywnej brak było podstaw do kontestowania poprawności dokonanych w sprawie ustaleń skoro ustalenia na podstawie zdjęć z gogle maps były zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym, z którego wynikało, że przedmiotowy ganek powstał w wyniku budowy, ponieważ w porównaniu do poprzedniego ganku, ten który jest aktualnie przedmiotem postępowania posiada zupełnie inne parametry. Strona skarżąca nie przedstawiła zaś innych dowodów, które potwierdziłyby jej twierdzenia co do wykonania jedynie remontu ganku, a nie jego realizacji od nowa, np. zdjęć z geoportalu. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że organy administracyjne przeprowadziły postępowanie w sposób naruszający zasadę budowania zaufania obywateli do organów państwa, jak i to, że nie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powodów takiej oceny materiału dowodowego. W konsekwencji powyższego nie wykazano w skardze kasacyjnej aby materiał dowodowy był na tyle niepełny, że w sprawie zaistniały wady postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zaś zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania zaistnienia takiej wady najpóźniej w skardze kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W innym wypadku taki zarzut należy uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a., art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 123 § 2 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, skarżąca nie wykazała aby stan faktyczny sprawy został ustalony z naruszeniem art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a., co miałoby prowadzić do zastosowania przez Sąd I instancji błędnego środka w postaci oddalenia skargi. O czym już wyżej była mowa, skarżąca nie przedstawiła innych dowodów w sprawie, które miałyby świadczyć o konieczności przeprowadzenia przez organy administracyjne dalszego postępowania dowodowego, w tym w zakresie ustalenia daty budowy ganku. Ustalenie zaś, że ganek ten powstał w okresie od czerwca 2015 r. do sierpnia 2017 r. było wystarczające dla prawnej możliwości wdrożenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b Prawa budowlanego. Takiej ocenie nie przeczy zaś argumentacja, że przedmiotowy budynek z gankiem istnieje nieprzerwanie od w 1942 r., skoro jak ustalono nowy ganek powstał w okresie od czerwca 2015 r. do sierpnia 2017 r., co nie potwierdza twierdzeń skarżącej wskazujących, że ganek istnieje nieprzerwanie od 1942 r. do chwili obecnej w tym samym kształcie prostokąta. Jest to bowiem wnioskowanie sprzeczne z uzyskanym w sprawie materiałem dowodowym, który obrazuje ganek o innych parametrach niż ten z przed wskazywanej przez organy samowoli budowlanej. Ponadto skarżąca nie wykazała aby ganek w aktualnym kształcie powstał przed 1 stycznia 1995 r., co i tak nie ma zasadniczo znaczenia dla wyniku sprawy, ponieważ wskazywany w skardze kasacyjnej art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego nie dotyczy przepisu art. 49b, lecz 48, a więc innego rodzaju samowoli budowlanej (budowy bez pozwolenia) niż ustalonej w niniejszej sprawie (budowy bez zgłoszenia). Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a.; art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a.; a także art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 49b w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.