I SA/Lu 772/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] określającej zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych za 2010 r., utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. wszczęte zostało wobec M. S. postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2010 r. W wyniku ustaleń poczynionych w tym postępowaniu. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, decyzją z dnia [...] określił zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2010 r. w wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji stwierdził, iż księgi podatkowe za 2010 r. prowadzone w firmie P., w części dotyczącej przychodów wynikających z 23 szt. faktur VAT wystawionych dla Spółek: (ZUM) i (ZPUS) w T. są nierzetelne, gdyż nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z uwagi, iż wykazane w ww. fakturach usługi napraw bieżących i przeglądów maszyn nie były zrealizowane przez firmę P., kwoty przychodów w nich wykazane nie mogły podlegać opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W wyniku rozpoznania odwołania podatniczki od powyższego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że pomimo formalnej poprawności wystawianych przez firmę P. faktur VAT, ze wskazaniem nazwy usługi, cyt. " bieżące naprawy i przeglądy maszyn", nie dokumentowały one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury te zostały jednakże, wprowadzone do obrotu prawnego i ujęte przez stronę w prowadzonej ewidencji podatkowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że księgi podatkowe za 2010 r., prowadzone przez podatniczkę, są nierzetelne w części dotyczącej przychodów ze świadczenia usług bieżących napraw i przeglądów maszyn. Zatem według Dyrektora Izby Skarbowej słusznie organ podatkowy I instancji określił zobowiązanie podatkowe w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych pomniejszonych o kwoty wynikające z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Na podstawie obszernego materiału dowodowego, organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji, iż będący formalnie pracownikami firmy P.: K. D. i W. G., nie byli podporządkowani jako pracownicy podatniczce - formalnie pracodawcy, ani C. S. - jej pełnomocnikowi, lecz osobom trzecim zatrudnionym w spółce (ZPUS). Organ odwoławczy podkreślił, że brak podległości służbowej zatrudnionych na umowę o pracę osób stanowił tylko jeden z elementów stanu faktycznego sprawy. Ze zgromadzonego materiału wynika, że w 2010 r. firma P. formalnie zatrudniała na umowę o pracę K. D. oraz W. G. Organ stwierdził ponadto, iż firma podatniczki nie miała zawartych umów z usługobiorcami na świadczenie usług bieżących napraw i przeglądów maszyn, jak również nie posiadała dokumentacji związanej z wykonywanymi naprawami i przeglądami. Zdaniem organu ten fakt, w świetle istniejącej praktyki w obrocie gospodarczym wskazuje na fikcyjność działań strony. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wykluczenie faktycznego realizowania usług "bieżących napraw i przeglądów maszyn" wykazanych w fakturach wystawionych przez firmę P. Wystawione w 2010 r. przez firmę P. faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (świadczenia usług napraw i bieżących przeglądów maszyn i urządzeń dla określonych spółek) na co wskazują następujące fakty: - spółki rzekomo korzystające z usług P. zatrudniały własnych pracowników odpowiedzialnych za bieżące naprawy i przeglądy maszyn i urządzeń, - pracownicy zatrudnieni w tych spółkach zeznali podczas przesłuchania, iż nie spotykali na terenie zakładu innych osób dokonujących napraw i przeglądów maszyn, - przesłuchana w dniu 1 grudnia 2011 r. podatniczka nie posiadała wiedzy na temat świadczonych usług przez jej firmę na rzecz spółek. Nie potrafiła podać danych osobowych zatrudnionych przez nią pracowników, pomimo że zatrudniała w 2010 r. tylko dwie osoby. Stwierdziła, że nie wie, czy maszyny, które naprawiali jej pracownicy, cyt. "należały do Z. Sp. z o. o., czy też do kogoś innego". Nie dysponowała żadną dokumentacją dotyczącą usług naprawczych, nie pamiętała treści ani nie przedstawiła umów z usługobiorcami. Należności od spółek wpłacane były na firmowy rachunek bankowy, a upoważnienie do tego rachunku mógł mieć również wujek skarżącej C. S. W styczniu i lutym 2010 r. skarżąca zatrudniając dwóch pracowników, a od marca do grudnia jednego pracownika, wystawiła faktury za poszczególne miesiące dokumentujące usługi na jednakową kwotę 23.685,26 zł (brutto). Dyrektor Izby Skarbowej zauważył także, iż przeciwko podatniczce prowadzone było postępowanie karne w wyniku którego przedstawiono jej zarzuty o to, że poświadczając nieprawdę co do okoliczności wykonania usług bieżących napraw i przeglądów maszyn, w celu uzyskania korzyści majątkowej znacznej wartości, wystawiła w 2009 r. 24 szt. faktur VAT na sumę brutto 519.449,56 zł (suma netto - 425.778,32 zł) dla spółek: C., Z. P. U. S. oraz Z. U. M. Ponadto podatniczce przedstawiono zarzuty o to że: - wzięła udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, - przestępstwa polegały na wyrządzeniu szkody majątkowej w wielkich rozmiarach spółkom: Z.U.M., Z.P.U.S. i C., rzekomym usługobiorcom firmy P., poprzez wyprowadzenie środków finansowych z tych spółek, - jako osoba uprawniona do wystawiania faktur VAT, poświadczała w nich nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Prowadząc działalność gospodarczą pod firmą P., wystawiała faktury VAT za usługi bieżących napraw i przeglądów maszyn, których w rzeczywistości nie realizowała. Konkludując organ podkreślił, że w celu wyprowadzenia środków finansowych ze spółek Z.U.M., C. i Z.P.U.S., podatniczka pod pozorem umów o świadczenie usług bieżących napraw i przeglądów maszyn - wystawiała fikcyjne (puste) faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych usług. Było to również korzystne podatkowo dla obu stron (wystawcy i odbiorcy faktur) ze względu na różnice w zasadach opodatkowania ich podatkiem dochodowym. Wystawca opodatkowany był zryczałtowanym podatkiem dochodowym według skali 8,5%, natomiast odbiorcy faktur opodatkowani byli na zasadach ogólnych znacznie zaniżali podatek dochodowy poprzez zakupione koszty fikcyjnych usług. Organ odwoławczy zaznaczył, że okoliczności niniejszej sprawy wskazują na kontynuację procederu poświadczania nieprawdy co do okoliczności wykonania usług napraw i bieżących przeglądów maszyn w 2010 r., w którym podatniczka prowadząc działalność gospodarczą (P.) wystawiła 23 szt. faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych dla spółek Z.U.M. oraz Z. P. U. S. Sp. z o.o. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatniczka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem: - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, przejawiającą się w nieuprawnionym przyjęciu, iż usługi świadczone na rzecz Z. P. U. S. Sp. z o.o. oraz Z. U. M. Sp. z o.o. miały charakter nierzeczywisty, - art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie dokonania czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, a to przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę, w sytuacji gdy okoliczności, będące przedmiotem dowodu mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, bez wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn jakimi kierował się organ, - art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że decyzja organu pierwszej instancji, zaaprobowana przez Dyrektora Izby Skarbowej, w zakresie przyjęcia pozorności usług potwierdzonych fakturami VAT, opiera się w głównej części na materiałach postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową. Organ podatkowy posiłkował się zeznaniami świadków przesłuchanych w toku postępowania karnego, nie dokonując własnych ustaleń dowodowych w tym zakresie, w szczególności nie przesłuchał świadków ani też nie dopuścił dowodu z opinii biegłego. Dalej argumentowała skarżąca, że analiza decyzji organu pierwszej instancji prowadzi do wniosku, iż główną podstawą do przyjęcia fikcyjności świadczonych usług jest rzekomy brak stosunku pracy pomiędzy skarżącą, a jej pracownikami. Niesłuszne są zapatrywania organu podatkowego, iż podatniczka nie realizowała obowiązków pracodawcy, nie kierowała pracą zatrudnionych osób i nie wydawała im poleceń. Skarżąca nadmieniła, że zgodnie z zawartymi umowami o pracę, miejscem jej świadczenia był zakład położony w T. Wbrew twierdzeniom organu podatkowego nie można przyjąć, iż brak osobistego kierownictwa pracodawcy świadczy o nierzeczywistości stosunku pracy oraz świadczonych usług. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż pracownicy zatrudnieni przez skarżącą zostali oddelegowani do świadczenia pracy w konkretnym zakładzie pracy, co wynikało z umowy. Zdaniem skarżącej nieporozumieniem są twierdzenia, iż pracodawca ma obowiązek osobiście nadzorować pracę każdego pracownika. Prowadzi to jej zdaniem do absurdalnego wniosku, iż na przykład, w zakładzie zatrudniającym setki pracowników kadra zarządzająca miałaby osobiście wydawać polecenia każdemu pracownikowi z osobna. Podkreśliła, iż nie ma żadnych przeszkód prawnych ani natury faktycznej, by pracownik wykonywał pracę, którą kieruje inna osoba niż pracodawca. W odniesieniu do nierzetelności i fikcyjności usług, zdaniem skarżącej organ zupełnie pominął zeznania świadka K. D. - mistrza, z których wynika, iż w przypadku usterek otrzymywał pisemną informację od mistrza produkcji bądź dyrektora na druku D 39, a po otrzymaniu takiego dokumentu kierował odpowiednich pracowników do przeprowadzenia zgłoszonej naprawy, po usunięciu takiej usterki na druku D 40 zawierane są informacje o wykonaniu naprawy. Natomiast w przypadku większych usterek sporządzany jest protokół odbioru. Taka dokumentacja była przechowywana przez rok czasu. Skarżąca podkreśliła ponadto, że żaden z jej kontrahentów nigdy nie zakwestionował ani wysokości kwot wskazanych na fakturach, ani też samej zasadności świadczonych usług. Każda faktura była potwierdzona, a wynagrodzenie za wykonane usługi było wypłacane, co jednoznacznie świadczy o fakcie ich wykonania. Gdyby faktycznie rzeczywistym celem było wyprowadzanie majątku z podmiotów gospodarczych, tak jak to przyjął organ drugiej instancji, to w pierwszej kolejności kontrahent zgłaszałby roszczenia, skoro wyprowadzanie środków miałoby być dokonane na jego szkodę. Mając na uwadze przedstawioną argumentację strona skarżąca zauważyła, że dokonane przez organy ustalenia, iż zakwestionowane faktury VAT, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych są niesłuszne, ponieważ zostały przyjęte w oparciu o dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną w sposób wybiórczy oraz bez uwzględnienia ich wzajemnej korelacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uważa, że wbrew zarzutom skargi organy podatkowe prawidłowo ustaliły zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny. Nie można zatem przyjąć, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył przepisy art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu organy podatkowe zebrały materiał dowodowy zgodnie z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody mieszczą się w katalogu określonym w art. 181 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W myśl natomiast art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zauważyć należy, że wbrew stanowisku skarżącej organy podatkowe zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy oceniły zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nią organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organy podatkowe dokonują klasyfikacji określonych dowodów z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego nie będąc jednocześnie związanymi regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów. Organy podatkowe powinny zatem ocenić wszystkie zebrane dowody osobno jak również we wzajemnym ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Nie można zatem zgodzić się z argumentacją skarżącej dotyczącą naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, która w jej ocenie miała polegać na przekroczeniu przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny dowodów poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego przejawiającą się w nieuprawnionym przyjęciu, iż usługi świadczone na rzecz określonych podmiotów miały charakter nierzeczywisty. Uzasadnienie powyższego zarzutu jest w istocie krytyką wniosków wyciąganych przez organy z zebranych dowodów. Bez wątpienia to organ podatkowy jest tym podmiotem, na którym ciąży obowiązek dokładnego zebrania materiału dowodowego. Jednak należy pamiętać, że w zakresie zasad gromadzenia materiału dowodowego organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Organy podatkowe mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, że mają to być jedynie działania niezbędne (art. 122 Ordynacji podatkowej). Czyli takie, które są konieczne oraz istotne dla wyjaśnienia sprawy. Wystarczające jest jeśli działania podjęte przez organ podatkowy mają charakter niezbędnych, tj. służący ustaleniu stanu faktycznego. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie było zgodne z przepisami art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, a organy podatkowe z przeprowadzonych dowodów wyciągnęły prawidłowe wnioski. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, związanym z nieuwzględnieniem złożonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych. Organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. prawidłowo uznał, że ich przedmiotem są okoliczności, które nie mają znaczenia dla sprawy lub zostały już wystarczająco potwierdzone innymi dowodami, dlatego też odmówił ich przeprowadzenia. Tym samym uznał, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów w odniesieniu do przeprowadzonego postępowania jest bezcelowe, gdyż wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały ustalone przez organy podatkowe w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W tym miejscu zasadnym wydaje się przedstawienie stanowiska zgodnie, z którym "za ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, że uprawnienie strony wynikające z art. 188 Ordynacji podatkowej, mające przecież służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego (wyrok z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Po 882/09). Innymi słowy, samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Słusznie zatem stwierdził organ odwoławczy, że wnioskowane dowody dotyczące chociażby przesłuchania wskazanych osób w charakterze świadków pozostają bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Organ prawidłowo uznał, że okoliczności mające istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie zostały w sposób wystarczający potwierdzone innymi dowodami. Dokonując analizy przeprowadzonego postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, obejmującego przebieg zdarzeń gospodarczych związanych ze świadczeniem przez firmę skarżącej usług naprawy i przeglądów maszyn na rzecz wspomnianych na wstępie spółek, nie sposób polemizować z faktem, iż organy podatkowe dokonały oceny zebranego materiału - zgodnie z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania. W szczególności należy mieć na uwadze, iż w toku postępowania ustalono, że będący formalnie pracownikami firmy P. w badanym roku: K. D. i W. G., nie byli podporządkowani jako pracownicy stronie skarżącej – (pracodawcy), ani C. S. - jej pełnomocnikowi, lecz osobom trzecim zatrudnionym w spółce będącej usługobiorcą firmy P. Wbrew twierdzeniom skarżącej żadna z osób formalnie zatrudnionych w firmie P. przesłuchiwana w charakterze świadka zarówno w postępowaniu podatkowym jak i przez funkcjonariuszy CBŚ KGP nie potwierdziła, by polecenia wydawał im C. S. Dwie osoby: K. D. oraz G. Z. potwierdzili, że wiedzieli, iż C. S. był pełnomocnikiem M. S., ale żadna z tych osób nie potwierdziła, by otrzymywała od niego polecenia. Natomiast z zeznań przesłuchanego w dniu [...] grudnia 2013 r. G. Z. wynika, że o tym, iż C. S. był pełnomocnikiem skarżącej dowiedział się na dzień przed przesłuchaniem od K. D. Ponadto firma skarżącej nie miała zawartych umów z usługobiorcami na świadczenie usług bieżących napraw i przeglądów maszyn, jak również nie posiadała dokumentacji związanej z wykonywanymi naprawami i przeglądami. Skarżąca w 2010 r. zatrudniając tylko dwóch pracowników, w tym od marca tylko jednego pracownika wystawiła faktury za wykonane usługi na łączną kwotę netto 232.969,80 zł. Prowadząc działalność gospodarczą niezależnie od liczby zatrudnionych pracowników (w okresie styczeń-luty 2010 r. zatrudnionych było dwóch pracowników, od marca 2010 r. jeden pracownik) skarżąca wystawiała faktury za wykonane usługi w tej samej wysokości w każdym miesiącu 2010 r. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy wbrew stanowisku strony skarżącej, iż w 2010 r. prowadząc działalność gospodarczą (P.) skarżąca wystawiła faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tj. świadczenia usług napraw i bieżących przeglądów maszyn i urządzeń dla wymienionych powyżej spółek). Do takiego stwierdzenia można dojść mając na uwadze między innymi to, że: spółki, które miały korzystać z usług firmy P. zatrudniały własnych pracowników odpowiedzialnych za bieżące naprawy i przeglądy maszyn i urządzeń, ponadto pracownicy zatrudnieni w tych spółkach stwierdzili, że na terenie zakładu nie widywali innych osób dokonujących napraw i przeglądów maszyn, co więcej sama skarżąca przesłuchana w trakcie postępowania prowadzonego przez CBŚ nie posiadała wiedzy na temat usług świadczonych w ramach prowadzonej działalności na rzecz spółek (wymienionych powyżej). Skarżąca nie dysponowała żadną dokumentacją dotyczącą usług naprawczych, nie pamiętała treści ani nie przedstawiła umów z usługobiorcami. Odnosząc się do zarzutu, że w ocenie organów podatkowych główną podstawą do przyjęcia fikcyjności świadczonych usług jest rzekomy brak stosunku pracy pomiędzy skarżącą, a jej pracownikami stwierdzić należy, że - wbrew twierdzeniom skarżącej, jest to jeden z elementów ustalonego stanu faktycznego, który łącznie z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie pozwolił na uznanie, że zakwestionowane faktury nie dokumentują czynności faktycznie dokonanych. Jak zaznaczono na wstępie zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być między innymi materiały zgromadzone w postępowaniu karnym. Należy mieć na uwadze, że w stosunku do skarżącej prowadzono postępowanie karne dotyczące jej udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oraz potwierdzenia nieprawdy w dokumentach w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Skarżącej przestawiono zarzuty o to, że - poświadczając nieprawdę co do okoliczności wykonania usług bieżących napraw i przeglądów maszyn, w celu uzyskania korzyści majątkowej znacznej wartości, wystawiła w 2009 r. 24 szt. faktur VAT na sumę brutto 519.449,56 zł na rzecz spółek: C., Z. P. U. S. oraz Z. U. M. Ponadto zarzuty dotyczyły wzięcia udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej, przestępstwa polegały na wyrządzeniu szkody majątkowej w wielkich rozmiarach spółkom Z.U.M., Z.P.U.S. i C. rzekomym usługobiorcom firmy P., poprzez wyprowadzenie środków finansowych z tych spółek. Skarżącej zarzucono także, iż jako osoba uprawniona do wystawiania faktur VAT, poświadczała w nich nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Prowadząc działalność gospodarczą pod firmą P., wystawiała faktury VAT za usługi bieżących napraw i przeglądów maszyn, których w rzeczywistości nie realizowała. Wprawdzie materiały dowodowe zebrane w postępowaniu karnym dotyczącym działań skarżącej w 2009 r. zostały wykorzystane w sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją, to jednak należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że z uwagi na analogiczne okoliczności stanu faktycznego i schemat działania przyjąć należy, że ujawniony proceder był również kontynuowany przez skarżącą w 2010 r. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy uprawniony był do skorzystania z materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania karnego dotyczącego 2009 r., Wbrew zarzutom skarżącej zaskarżona decyzja nie opiera się jedynie na materiałach zgromadzonych w postępowaniu karnym. Jak wynika z akt sprawy jak też z uzasadnienia decyzji organów obu instancji organy podatkowe przeprowadzały postępowanie podatkowe we własnym zakresie, w tym wszystkie osoby formalnie zatrudnione w firmie P. zostały przesłuchane w trakcie postępowania kontrolnego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia przez organy podatkowe zeznań świadka K. D. W zaskarżonej decyzji nie zakwestionowano faktu, że świadek wykonywał prace o charakterze remontowym i naprawczym na terenie zakładu przy ul. S. w T., jednak w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że to nie skarżąca była jego pracodawcą. Konkludując należy podkreślić, że wystawiane przez firmę P. faktury VAT, dotyczące świadczenia usług "bieżących napraw i przeglądów maszyn", nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury te zostały wprowadzone do obrotu prawnego i ujęte przez skarżącą w prowadzonej ewidencji podatkowej. Będąc podatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego skarżąca naruszyła art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998 r. Nr 144, poz. 930, ze zm.), stanowiący iż opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym (...). Naruszenie tego przepisu spowodowało, że księgi podatkowe za 2010 r., prowadzone przez skarżącą zasadnie uznane zostały za nierzetelne w części dotyczącej przychodów ze świadczenia usług bieżących napraw i przeglądów maszyn. Zatem prawidłowo organy podatkowe określiły zobowiązanie podatkowe w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych pomniejszonych o kwoty wynikające z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.