II OSK 3185/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierza Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Fundacji A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 557/18 w sprawie ze skargi Fundacji A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 28 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 7 lipca 2015 r. Gmina Wałbrzych (dalej: inwestor) wystąpiła do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Poprawa bezpieczeństwa i przepustowości ruchu w ciągu "Trasy [...]" poprzez budowę obwodnicy [...] – [...] oraz obwodnicy [...] w Gminie [...]". Planowane przedsięwzięcie polegać miało na budowie nowego układu drogowego oraz modernizacji i przebudowie istniejącej infrastruktury drogowej na obszarze dwóch sąsiadujących ze sobą gmin: [...]. W zależności od wariantu planowana była przebudowa i modernizacja istniejących dróg, wykorzystanie nasypu nieczynnej linii kolejowej oraz wytyczenie szlaku przez obszar pól i łąk w okolicach miejscowości [...]. Decyzją z [...] lutego 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust 6, art. 82 oraz art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405; dalej: ustawa środowiskowa). Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniosła skarżąca. Decyzją z [...] listopada 2017 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję w części i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w sposób wskazany szczegółowo w osnowie decyzji. Rozstrzygnięcie to dotyczyło fragmentu pkt I 2.8 oraz pkt IV decyzji organu I instancji. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wałbrzychu zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Ponadto organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie. Analiza prowadzonego przez organ I instancji postępowania, obejmująca proces kwalifikacji przedsięwzięcia, udział społeczeństwa i stron postępowania, uzgadnianie i opiniowanie przez inne organy współdziałające środowiskowych uwarunkowań decyzji organu I instancji znalazła wyraz w reformatoryjnym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Zmiana treści decyzji organu I instancji była efektem przeprowadzonej analizy całokształtu materiału dowodowego, a zakres wprowadzonych zmian wykraczał poza kwestie poruszone w odwołaniu. Ponadto skarżąca nie wskazała, do jakich kwestii organ odwoławczy się nie odniósł oraz w jaki sposób mogłoby to wpłynąć na wynik postępowania. Sąd I instancji wskazał, że w ocenie skarżącej, uzasadnienie decyzji oparte jest wyłącznie na stanowisku inwestora, a w zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zbieżność niektórych wyjaśnień złożonych przez inwestora z treścią decyzji drugoinstancyjnej wynika z tego, że organ w ramach prowadzonej analizy posiadanego materiału dowodowego oraz stanu prawnego, doszedł do konkluzji zbliżonych merytorycznie do tych przedstawionych w złożonych wyjaśnieniach. Zdaniem Sądu I instancji, organ należycie wyjaśnił podstawę prawną decyzji i przytoczył właściwe przepisy prawa. Uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu I instancji, zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej był nieuzasadniony, ponieważ decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z [...] lutego 2017 r. określiła środowiskowe uwarunkowania realizacji objętego postępowaniem przedsięwzięcia, w tym rodzaj i miejsce realizacji, warunki wykorzystania terenu w poszczególnych fazach, wymagania dotyczące ochrony środowiska, zakres działań kompensacyjnych oraz zakres obowiązkowej analizy porealizacyjnej. Na podstawie akt sprawy, a także treści uzasadnienia decyzji, Sąd I instancji podzielił ocenę Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że organ I instancji uwzględnił w decyzji wszystkie elementy wymienione w art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej. Organ I instancji wziął pod uwagę zarówno opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu jak i ustalenia zawarte w przedłożonym przez inwestora raporcie. Raport był wielokrotnie uzupełniany i doprecyzowany w związku z wątpliwościami organu I instancji. Znajduje to odzwierciedlenie w wielokrotnych wezwaniach do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień przez inwestora, m.in. w pismach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z 30 września 2016 r., 13 października 2016 r., 24 listopada 2016 r., 21 grudnia 2016 r. oraz 3 lutego 2017 r. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że zaproponowane przez inwestora warianty wypełniają definicję wariantów wyrażonych w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu I instancji, jeżeli w raporcie został przedstawiony wariant najkorzystniejszy, a z wniosków raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach nieruchomości, to lakoniczność wariantu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest mankamentem, który dyskwalifikowałby go w tym względzie. Nieuzasadnione jest wymaganie od inwestora przedstawienia wariantów planowanego przedsięwzięcia w postaci opcji zamiennych o zbliżonych cechach. W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji przeprowadził szczegółową analizę przedłożonych przez inwestora materiałów, w tym raportu. W trakcie toczącego się postępowania, organ I instancji nie odmawiał wartości dowodowej informacjom przedkładanym przez strony, każdorazowo je rozpatrując, co potwierdza nałożony na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że inwestor w sposób wyczerpujący scharakteryzował potencjalne konflikty społeczne związane z realizacją przedsięwzięcia. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że w ocenie skarżącego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wałbrzychu wydając opinię z [...] sierpnia 2016 r. nie dysponował kompletnym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wezwania do uzupełnienia raportu miały na celu umożliwienie odniesienie się przez inwestora do uwag i wniosków złożonych przez strony postępowania. Mając na uwadze charakter wezwań i udzielanych przez inwestora odpowiedzi, które w zdecydowanej większości dotyczyły metodyki i źródeł danych zawartych w raporcie, Sąd I instancji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu nie wpłynął na jakość i prawidłowość informacji ujętych w raporcie, a jedynie je uszczegółowił. Odnosząc się do "Pisma procesowego – uzupełnienia skargi z 15 grudnia 2017 r." z 16 stycznia 2017 r., w którym skarżący przedstawił dodatkowe zarzuty dotyczące przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej oraz analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (m.in. analizy akustycznej), Sąd I instancji podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, uznając je za własne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.) oraz w związku z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Polegało to na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organy obu instancji wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącej, organy nie dokonały rzetelnej oceny raportu, a uzasadnienie decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie odpowiada wymogom określonym w przepisach prawa. Organ ten nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, ale ograniczył się do rozpatrzenia zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu. Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez wadliwą kontrolę ustaleń stanu faktycznego dokonanego przez organy w trakcie postępowania administracyjnego i zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku, a przede wszystkim nie odniesienie się do zarzutów zawartych w pismach procesowych [...] z 11 stycznia 2018 r. i z 22 maja 2018 r. oraz załączonych do nich opinii sporządzonych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z 19 grudnia 2017 r. i z 22 maja 2018 r. Po trzecie, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające między innymi na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności motywów uznania, że opinia specjalistycznej firmy zajmującej się opracowywaniem tego rodzaju dokumentów, wykazująca nieprawidłowości przygotowanego raportu, a w konsekwencji błędy organów wydających decyzję, jest bez znaczenia i nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone wadliwie, nie przedstawiono w nim stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych we wszystkich pismach procesowych skarżącej. Po czwarte, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Polegało to na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów postępowania o jego dwuinstancyjności i pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Po piąte, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a także w związku z art. 7 k.p.a. Polegało to na niewłaściwym przyjęciu, że uzupełnienie raportu po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu z [...] sierpnia 2016 r., który opiniując przedsięwzięcie nie dysponował pełnym raportem (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wzywał inwestora do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień), nie wpłynęło na jakość i prawidłowość informacji ujętych w raporcie, a także spowodowałoby znaczne wydłużenie postępowania. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego. Po pierwsze, art. 66 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy środowiskowej w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a także art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 63 ust. 4 tej ustawy. W ocenie skarżącej, błędna wykładnia tych przepisów doprowadziła do uznania, że warianty zaproponowane przez inwestora prawidłowo wypełniają dyspozycję tego przepisu. Po drugie, art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej przez błędne niezastosowanie na etapie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej. Polegało to na zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu przed uzupełnieniem raportu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2017 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z [...] lutego 2017 r. ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto, jeżeli w skardze kasacyjnej podniesiono jednocześnie zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego, to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te pierwsze, co następnie pozwoli ocenić prawidłowość zastosowania w danym stanie faktycznym powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. z powodu jego zastosowania w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy. Dotyczy to kontroli Sądu I instancji postępowania dowodowego w zakresie przyjętej kwalifikacji danego przedsięwzięcia, udziału społeczeństwa, trybu opiniowania przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ państwowej inspekcji sanitarnej, oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko jak i osnowy i uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji reformatoryjnej organu odwoławczego, które jest zgodne z dyspozycją art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Należy bowiem zaznaczyć, że organ odwoławczy decyzją z 16 listopada 2017 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w pkt I.2.8 oraz w pkt IV osnowy jego decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W szczególności Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że uzasadnienie faktyczne decyzji organu odwoławczego zawiera zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej wymagane przez te przepisy elementy. Dotyczy to zarówno ustaleń faktycznych, które organ uznał za udowodnione, a także materiału dowodowego, który wykorzystał, jak i przyczyn, z powodu których innym dowodom - w tym także dostarczonym przez skarżącą - odmówił wiarygodności. Jest to zgodne z zasadą swobodnej oceny dowodów na podstawie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w celu prawidłowego ustalenia czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona. Odnosi się to także do oceny rodzaju i miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz koniecznych wymagań z zakresu ochrony środowiska, które inwestor musi spełnić, jak i odpowiednich działań w zakresie kompensacji przyrodniczej oraz analizy akustycznej, a także zakresu przedmiotowego nałożonego obowiązku odnośnie analizy porealizacyjnej. Dlatego też wydając decyzję środowiskową, właściwe organy spełniły również wymagania zawarte w art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej. W szczególności uwzględniły opinię organu państwowej inspekcji sanitarnej, która w świetle art. 77 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy może być tylko formułowana w ramach jego właściwości rzeczowej, a także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Ponadto należy zaznaczyć, że powyższy raport był wielokrotnie uzupełniany i doprecyzowany w ramach wyjaśnień i uzupełnień jego ustaleń. Wynika to m.in. z będących w aktach sprawy pism Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z 30 września 2016 r., 13 października 2016 r., 24 listopada 2016 r., 21 grudnia 2016 r. oraz 3 lutego 2017 r. Po drugie, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wynika to z tego, że zgodnie – co podniesiono wyżej – z zasadą swobodnej oceny dowodów, która obowiązuje w k.p.a., wbrew temu zarzutowi kasacyjnemu Sąd dokonał prawidłowej kontroli całego zebranego przez właściwe organy materiału dowodowego, a więc także pism procesowych skarżącej [...] z 11 stycznia 2018 r. i z 22 maja 2018 r., jak i załączonych do nich opinii opracowanych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z 19 grudnia 2017 r. i z 22 maja 2018 r. Oznacza to, że w powyższym stanie faktycznym, prawidłowo ustalonym i poddanym właściwej kontroli przez Sąd I instancji, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kompleksowej i prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w świetle całego zebranego w sprawie przez właściwe organy materiału dowodowego, co nastąpiło zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz zgodnie z regułami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Dlatego też nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie w oparciu o prawidłowo poddany kontroli stan faktyczny ustalony przez właściwe organy. Natomiast, co wynika także z linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, celem postępowania dowodowego, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, tylko ocena, czy właściwe organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji odpowiednich norm prawa materialnego. Po trzecie, brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jak i w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. z powodu oddalenia skargi chociaż nastąpiło naruszenie przez organ odwoławczy art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Miało to polegać na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów postępowania o jego dwuinstancyjności oraz pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jednak decyzja organu odwoławczego, która była nawet w części o charakterze kasacyjnym, zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w żadnym przypadku nie naruszyła powyższych przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Świadczy o tym także treść osnowy decyzji organu odwoławczego, który uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a tylko w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po czwarte, nie jest także zasadny zarzut kasacyjny, który z kolei podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 77 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, jak i w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 7 k.p.a. Należy bowiem zaznaczyć, że kolejne uzupełnienie raportu po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu z [...] sierpnia 2016 r. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, biorąc pod uwagę ograniczoną właściwość rzeczową tego organu opiniującego. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że biorąc pod uwagę treść i rodzaj wezwań, a także udzielanych przez inwestora odpowiedzi, które przede wszystkim dotyczyły metodyki i źródeł danych zawartych w raporcie, materiał dowodowy zgromadzony po wydaniu opinii przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu nie miał istotnego wpływu na ocenę raportu w zakresie właściwości rzeczowej tego organu. Ponadto nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie w tym zakresie przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1 pkt 2 oraz art. 77 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej z powodu ich błędnego zastosowania. Po piąte, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy środowiskowej w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, a także art. 81 ust. 1 tejże ustawy w związku z art. 63 ust. 4 cyt. ustawy. Należy bowiem podkreślić, że raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko zawiera trzy wymagane warianty realizacji przedsięwzięcia, które reguluje art. 66 ust. 1 pkt 5. Są to: wariant I – czerwony (pkt 7.2., s. 137 raportu), wariant II – niebieski (pkt 7.2., s. 137 raportu) oraz wariant III – pomarańczowy (inwestycyjny) z pkt 7.3, s. 138 raportu, który został wybrany do realizacji wraz z uzasadnieniem jego wyboru oraz określeniem przewidywanego oddziaływania tych wariantów na środowisko, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy. Oznacza to, że zgodnie z dyspozycją art. 66 ust. 1 pkt 5 rozdział 7 raportu zawiera opis i uzasadnienie wyboru wariantu wybranego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska jak i ich analizę waloryzacyjną. Jest ona zrealizowana w oparciu o ustalenia zawarte w raporcie, a w szczególności w tabeli nr 43, która zawiera ocenę oddziaływania wariantów na poszczególne elementy środowiska. Pozwoliło to prawidłowo przyjąć, że wariant III jest racjonalnym wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Ponadto nawet z dyspozycji art. 63 ust. 4 w związku z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej nie wynika zasadność realizacji danego przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. Z kolei tzw. wariant "zerowy" czyli niepodejmowania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej nie stanowi w żadnym przypadku wariantu alternatywnego nawet w rozumieniu dyrektywy 2011/92/UE (wyrok NSA z 20 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2999/12 i wyrok NSA z 6 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1221/16). Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.