II SA/Gl 198/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (Kolegium) z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działki o nr 1 i 2. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku rozpatrzenia wniosku A. K. z 1 marca 2017 r., zmienionego następnie pismem z 16 sierpnia 2017 r., Burmistrz B. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzję poprzedziła analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przygotowanie projektu rozstrzygnięcia przez uprawnionego urbanistę. Na podstawie ustaleń dokonanych w ramach analizy stwierdzono, że zostały spełnione warunki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Od tej decyzji odwołanie złożył P. S., właściciel działki sąsiedniej, podnosząc szereg zarzutów dotyczących m.in.: - nieprecyzyjnego wyznaczenie obszaru analizowanego i uznanie, iż podstawą jego wyznaczenia jest szerokość działki od strony drogi wynosząca ok. 20 m, podczas gdy rzeczywista szerokość działki wynosi 19m, a podstawa wyznaczenia obszaru analizowanego winna być określona precyzyjnie, - uznanie, że na działce nr 3 istnieje budynek o szerokości frontowej l0 m, - brak uwzględnienia w analizie urbanistycznej działki skarżącego nr 4, -wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 106 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. poprzez brak doręczenia mu uzgodnień dokonanych w prowadzonym postępowaniu, - naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wyznaczenie 7-dniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy w czasie kiedy jeszcze biegł termin do wniesienia skargi, - naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związki z § 3 ust 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez próbę obejścia zasady dobrego sąsiedztwa z uwagi na nieprecyzyjne wyznaczenie obszaru analizowanego. Kolegium utrzymując w całości w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza uznało, iż zostały spełnione prawem wymagane przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Jako nieuzasadniony oceniono zarzut dotyczący wyznaczenia obszaru analizowanego, bowiem różnica w szerokości działek na mapie w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficznym, wynosi jedynie 1 mm i nie jest możliwa do wykrycia. Ponadto, na działce nr 3 nie istnieje budynek o szerokości elewacji frontowej 10 m. Z map znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że na działce nr 3 znajdują się trzy budynki gospodarcze i jeden budynek mieszkalny, a w analizie funkcji oraz cech zabudowy autor projektu decyzji określił parametry budynku mieszkalnego. Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia art. 106 k.p.a. w zw. z art. 39 k.p.a. poprzez brak doręczenia uzgodnień dokonanych w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 53 ust.5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W osobistej skardze z 2 lutego 2018 r. P. S., wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ja decyzji Burmistrza B., podnosi szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego. Odnośnie uchybień procesowych wskazuje na naruszenia: 1/ art. 7 w związku z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nie wyczerpujący i nierzetelny, a skutkujący wydaniem decyzji opartej na błędnych podstawach faktycznych, nie uwzględniającej uzasadnionych i słusznych interesów skarżącego jako osoby trzeciej, a także sprzeczności i nieścisłości budzące wątpliwości interpretacyjne i w konsekwencji: - nieprecyzyjne wyznaczenie obszaru, analizowanego albowiem pomimo rozszerzenia wniosku o działkę nr 2 nie została skorygowana w załączniku o nr 3 do decyzji organu I instancji granica obszaru analizowanego podczas gdy faktycznie obszar analizowany powinien się zwiększyć (po rozszerzeniu wniosku o działkę nr 2) w szczególności od strony południowej, - pominięcie, iż załączniki nr 1 i nr 3 (mapy) do decyzji organu I instancji są wadliwie sporządzone albowiem na mapach widnieje skala 1:1000 podczas gdy w rzeczywistości skala przyjęta na mapie stanowiącej załączniki nr 1 i 3 I jest większa i na jej podstawie nie jest możliwe dokładne zweryfikowanie ustaleń organu I instancji albowiem mapy zostały sporządzone w skali uniemożliwiającej dokonanie dokładnych obliczeń, - nieprecyzyjne wyznaczenie obszaru analizowanego i uznanie, iż podstawą określenia jego obszaru jest szerokość działki od strony drogi wynosząca ok. 20 m, przy przyjęciu, iż mapy stanowiące załącznik nr 1 i nr 3 są prawidłowo sporządzone, podczas gdy rzeczywista szerokość tej działki i wynosi ok. 19 m, a podstawa wyznaczenia obszaru analizowanego powinna być określona precyzyjnie, - nieprecyzyjne wyznaczenie obszaru analizowanego przy przyjęciu, iż mapy stanowiące załącznik nr 1 i 3 są prawidłowo sporządzone i uznanie, iż granice obszaru analizowanego obejmują obszar w odległości ok. 60 m wokół działki podczas gdy organ I objął granicami obszaru analizowanego teren wokół działki o zróżnicowanym promieniu, tj. ok. 52 m na północ, ok. 83 m na południe, ok. 69 m ma wschód i ok. 67m na zachód, co skutkuje nieuprawnionym rozszerzeniem obszaru | analizowanego, - uznanie iż na działce nr-3 znajduje się budynek mieszkalny (w załączniku nr 1 i nr 3 oznaczony numerem [...]) o szerokości elewacji frontowej 10 m, podczas gdy faktycznie budynek taki nie istnieje, - brak uwzględniania w analizie urbanistycznej działki skarżącego o nr 4, a także bezzasadne uznanie, iż na działce nr 3 znajduje się budynek mieszkalny o gabarytach wskazanych w załączniku nr 2 do projektu decyzji organu I instancji (podczas gdy faktycznie budynek taki nie istnieje ) co ma wpływ na wadliwe ustalenie średnich wskaźników zabudowy (powierzchnia zabudowy do powierzchni działki inwestycyjnej, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość głównej kalenicy, ułożenie kalenicy, powierzchnia biologicznie czynna). W tej sytuacji nie było podstaw do stwierdzenia, iż wskaźniki zostały przyjęte na podstawie dopuszczenia, tj. nie wg średniego parametru po stwierdzeniu zgodności z analizą, bowiem nie zostały określone prawidłowo z uwagi na brak uwzględniania zabudowań na działce 4 oraz uznanie, iż na działce nr 3 posadowiony jest budynek mieszkalny, który w rzeczywistości nie istnieje. Organy nieprawidłowo stwierdziły, iż dopuszczalne są przekroczenia szerokości elewacji frontowej i wysokości głównej kalenicy i nie będzie to miało wpływu na ład przestrzenny, - wadliwe ustalenie stanu faktycznego co wynika ze sprzeczności pomiędzy załącznikiem nr 3 do decyzji organu I instancji, który obejmuje obszarem analizowanym działkę nr 5., co jest sprzeczne z załącznikiem nr 2 do projektu decyzji organu I instancji, w którym działka nr 5. nie została uwzględniona w obszarze analizowanym, - nieprawidłowe ustalenie, że działka nr 1 posiada pośredni dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr 2, która ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd, podczas nie ma tam urządzonego wjazdu z drogi publicznej (wynika to z załącznika nr 1 i nr 3 do decyzji organu I instancji), - pominięcie, iż w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa dwukondygnacyjna podczas gdy inwestor zamierza wybudować budynek dwukondygnacyjny, 2/ art. 106 w zw. z art. 39 k.p.a. wskutek braku doręczenia do skarżącemu postanowienia nr [...] z dnia [...] o uzgodnieniu obszarów zmeliorowanych wydane przez Dyrektora Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach. Stanowi to naruszenie procedury administracyjnej, bowiem postanowienie powinno zostać doręczone także stronom postępowania, pomimo tego iż prawo do złożenia zażalenia przysługuje wyłącznie inwestorowi, 3/ art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie terminów obowiązujących w procedurze administracyjnej, bowiem decyzja [...] dnia [...] została doręczona skarżąc emu w dniu 14 sierpnia 2017 r., a pismo wyznaczające 7 - dniowy termin do zapoznania się z dokumentami niniejszej sprawy oraz złożeniem ewentualnych wniosków zostało sporządzone 23 sierpnia 2017 r., nadane 25 sierpnia 2017 r., a zatem w okresie kiedy biegł jeszcze termin do zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjknego. Naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, dotyczą: 1/ art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak dokonania uzgodnień planowanej inwestycji w zakresie melioracji oraz zmiany | przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ I instancji występował z odpowiednim wnioskiem do Dyrektora Śląskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Katowicach oraz do Starostwa Powiatowego Wydziału Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa w C. przed rozszerzeniem wniosku o działkę nr 2. Wobec tego organ I instancji nie rozpatrywał kwestii uzgodnienia inwestycji w stosunku do działki 2, która pojawiła się później 2/ art. 61 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w: sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez próbę obejścia zasady dobrego sąsiedztwa wskutek nieprecyzyjnego wyznaczenia obszaru analizowanego i uznanie, iż podstawą jego wyznaczenia jest szerokość działki wynosząca ok 20 m podczas W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż istotą zarzutów sformułowanych w skardze, tak procesowych jak i materialnoprawnych, jest kwestia wadliwie sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej, w szczególności zaś ze względu na nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego oraz nie uwzględnienie wszystkich obiektów budowlanych pozostających w jego granicach. To z kolei miało wpływ na ustalenie parametrów nowej zabudowy. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2017 r., poz. 1073, dalej; u.p.z.p.), jak i służącym do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 marca 2018 r.II SA/Łd 19/18, CBOSA) Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Chodzi zatem o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Tak określona kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powyższa regulacja ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Reasumując - powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. IV SA/Wa 946/04, LEX nr 214349, oraz komentarz Zygmunta Niewiadomskiego w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 493-503). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Analiza powinna być sporządzona z uwzględnieniem postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W dalszej części rozporządzenie wskazuje, że poszczególne parametry inwestycji (wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej elewacji itp.) wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego parametru, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa powyżej. Nie budzi wątpliwości, że dopiero prawidłowo wykonana analiza, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia, może stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, a w szczególności do określenia w niej funkcji oraz parametrów nowej zabudowy. Nie jest możliwe, co podkreślał Sąd w ww. wyroku z 18 lutego 2016 r., ustalenie dla planowanej zabudowy wskaźników i parametrów, które nie mają umocowania w analizie. Ocena wyników analizy prowadzi do wniosku, iż dokument zawiera szereg uchybień, które mają wpływ na ustalenie parametrów planowanej zabudowy. W ramach wyznaczonego obszaru analizowanego, poza trzema działkami objętymi analizą (nr: 6, 7 i 3), znajduje się zbudowana działka nr 4, należąca do skarżącego. Ponadto na działce nr 3 nie ma budynku mieszkalnego, a taki został ujęty w analizie. Na tejże działce 3 są usytuowane (według mapy załączonej do analizy) dwa budynki, natomiast żaden z nich nie jest w analizie uwzględniony. Z przepisów rozporządzenia, zwłaszcza z § 3 rozporządzenia (w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy), § 5 (wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego), § 6 (szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%) i § 8 (geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż zakresem analizy objąć należy cały obszar analizowany, w szczególności wszystkie budynki tam zlokalizowane, i dopiero po ustaleniu "średniej" poszczególnych parametrów, określić stosowne parametry dla planowanej inwestycji (z możliwymi odstępstwami na zasadach określonych w rozporządzeniu). Wobec tego ograniczenie analizy jedynie do trzech działek, aczkolwiek znajduje racjonalne uzasadnienie, bowiem są to działki zabudowane obiektami o funkcji mieszkalnej, podobnie jak planowana zabudowa, w sposób ewidentny narusza określone wyżej zasady sporządzania analizy. W efekcie takiego podejścia wyniki analizy, przeniesione do decyzji o warunkach zabudowy, są niewłaściwe. Nie wynikają one bowiem z prawidłowo wyliczonych średnich parametrów wszystkich obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym. O wadliwości analizy świadczy także i to, że została dokonana bez uwzględnienia zmian, jakie były spowodowane zmianą wniosku A. K. z dnia 16 sierpnia 2017 r., polegającą na powiększeniu terenu inwestycji o działkę nr 2 oraz przesunięcia linii zabudowy (w kierunku ul. [...]). W konsekwencji tego wcześniejsze uzgodnienia planowanej inwestycji, tak ze Starostą [...] z [...] r., jak i z Marszałkiem Województwa Śląskiego z [...]r. w zakresie melioracji wodnych, straciły swoją aktualność. Dotyczy to zwłaszcza tego drugiego, bowiem tyczyło ono inwestycji realizowanej na działce graniczącej z rowem melioracyjnym, podczas gdy w wyniku zmiany wniosku planowana inwestycja z rowem tym już nie graniczy (przesunięta linia zabudowy). Sąd, jak wynika z powyższych uwag, podziela większość zarzutów podnoszonych w skardze, zwłaszcza dotyczących naruszeń prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 53 ust. 4 u.p.z.p.) oraz prawa procesowego, związanych głównie z uchybieniami w przeprowadzeniu analizy. Natomiast nie podziela zarzutu dotyczącego nieprecyzyjnego wyznaczenia obszaru analizowanego. Został on wyznaczony zgodne z ww. przepisami i nawet zmiana wniosku nie miała na to wpływu. Nie zasługuje na aprobatę zarzut tyczący naruszenia art. 106 k.p.a., co skarżący wiąże z brakiem doręczenia postanowień uzgodnieniowych, skoro wyraźny przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. pośrednio (skoro zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi) wyklucza obowiązek takiego doręczenie innym osobom, aniżeli inwestor. Art. 6 k.p.a. rzeczywiście został naruszony działaniem organu odwoławczego, który de facto uniemożliwił stronie skorzystanie z uprawnień określonych w art. 10 k.p.a., przy czym nie miało to wpływu na wynik sprawy. Braki i uchybienia wydanych decyzji organów obu instancji skutkowały uchyleniem tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji obowiązany będzie uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku.