V SA/Wa 980/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.) z dnia ... lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym: oddala skargę. Dyrektor I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. (dalej "ZUS", "organ I instancji" lub "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku T.S. (dalej: "Skarżący", "Strona" lub "Zobowiązany") na podstawie wystawionych przez siebie tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2015 r. o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...] obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 852.096.20 zł plus należne odsetki. W celu wyegzekwowania tych należności ZUS, zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą Zobowiązanego, tj. T. Sp. z o.o. Przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych zostało przesłane do Zobowiązanego i odebrane w dniu [...] sierpnia 2015 r. przez osobę upoważnioną, tj. H.S. W tej samej dacie, tj. [...] sierpnia 2015 r., zawiadomienie otrzymał pracodawca Zobowiązanego. Wobec tego ostatnim dniem na zgłoszenie w sprawie zarzutów z zachowaniem ustawowego 7-dniowego terminu był [...] sierpnia 2015 r. Pismem z dnia [...] września 2015 r. nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich złożenia oraz skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez ZUS i polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Skarżący podniósł, że powyższa korespondencja została odebrana przez osobę upoważnioną w dniu [...] sierpnia 2015 r. Zaznaczył, że od [...] do [...] sierpnia 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z zaleceniem leżenia, a potem został skierowany na rehabilitację, odbywającą się stacjonarnie poza miejscem jego zamieszkania. Leczenie rehabilitacyjne zakończyło się z dniem [...] września 2015 r. Następnie Zobowiązany kontynuował leczenie w Klinice [...] w. Skarżący podniósł też, iż w okresie leczenia nie mógł się samodzielnie poruszać. Korespondencja ZUS zawierająca zawiadomienie o zajęcie wynagrodzenia za pracę została mu przekazana w dniu [...] września 2015 r., tj. po powrocie z urlopu H.S., która odebrała przesyłkę. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji Zobowiązany wyjaśnił, że H.S. odebrała korespondencję [...] sierpnia 2015 r. i tego samego dnia wyjechała na urlop, z którego wróciła [...] września 2015 r. Wtedy przekazała mu przedmiotową przesyłkę. Skarżący przesłał również nieczytelną kopię zwolnienia lekarskiego (druk ZUS ZLA seria [...] nr [...]), skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne z dnia [...] sierpnia 2015 r., zaświadczenie z dnia [...] października 2015 r. o odbytej rehabilitacji (daty korygowane i nieparafowane) oraz wydruk ze strony internetowej http://emonitorning.poczta-polska.pl dotyczący spornej przesyłki. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] ZUS odmówił przywrócenia Skarżącemu terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego uznając, że Zobowiązany nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS" lub "organ II instancji"), postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając powyższe postanowienie Dyrektor IS wyjaśnił powody, dla których nie dał wiary twierdzeniom Skarżącego, iż korespondencja zawierająca zawiadomienie o zajęciu została odebrana przez H.S. w dniu [...] sierpnia 2015 r. Zaznaczył, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki data [...] sierpnia 2015 r. została umieszczona zarówno przy podpisie odbiorcy, jak i doręczającego. Ponadto na drugiej stronie tego dokumentu widnieje stempel placówki oddawczej operatora wyznaczonego w rozumieniu prawa pocztowego, również z datą [...] sierpnia 2015 r. Zdaniem organu niemożliwe jest więc, aby korespondencja została odebrana z urzędu pocztowego w dniu [...] sierpnia 2015 r., ponieważ nastąpiłoby to już po odesłaniu potwierdzenia odbioru przez pocztową placówkę oddawczą do nadawcy. Dalej organ II instancji zaznaczył, że przekazanie Skarżącemu ww. przesyłki przez H.S. po jej powrocie z urlopu, tj. [...] września 2015 r., nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy Strony w uchybieniu terminu. H.S. posiadała bowiem specjalne umocowanie do odbioru korespondencji w imieniu Zobowiązanego, tj. pocztowe pełnomocnictwo nr [...]. Przed swoim wyjazdem na urlop powinna była dopełnić obowiązku wynikającego z posiadanego pełnomocnictwa tj. niezwłocznie przekazać korespondencję Skarżącemu. W ocenie Dyrektora IS jeżeli strona powierza odbiór swojej korespondencji pełnomocnikowi, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić zachowanie szczególnej staranności w postępowaniu przez tego pełnomocnika, bowiem to mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się osoby przez niego upoważnionej. Osoba, która zgodziła się odbierać za Zobowiązanego korespondencję, ma obowiązek działania na jego rzecz z równą starannością i zaangażowaniem w sprawę, jak gdyby działała na własną rzecz. Niewywiązanie się przez taką osobę z przyjętego obowiązku oddania przesyłki adresatowi, nie zwalnia tego ostatniego z winy w przypadku, gdy uchybił on terminowi procesowemu na skutek tego zaniedbania. Wina w uchybieniu terminu przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji wywołuje negatywne skutki dla mocodawcy. Odnosząc się do przedłożonych przez Skarżącego dokumentów Dyrektor IS stwierdził, że nie miały one znaczenia przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Wskazywana przez Stronę choroba i towarzyszące jej dolegliwości pozostawały bowiem bez jakiegokolwiek wpływu na niezgłoszenie zarzutów w ustawowym terminie. Organ II instancji zaznaczył jednakże, iż poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika Strony zwolnienie lekarskie druk ZUS ZLA seria [...] nr [...], jest całkowicie nieczytelne i nie daje możliwości odczytania nawet podstawowych informacji takich jak np. dane osoby na którą jest wystawione. Jednocześnie z załączonych do akt sprawy przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych imiennych raportów miesięcznych o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach za sierpień i wrzesień 2015r. tj. ZUS RCA wynika, iż płatnik składek T. Sp. z o. o. (pracodawca Zobowiązanego) nie przekazał do ZUS raportu wykazującego przerwę w opłacaniu składek za Skarżącego w związku z otrzymaniem świadczenia za czas choroby, czy też usprawiedliwionej bądź nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, zarówno w okresie zwolnienia lekarskiego, w którym lekarz zalecił Zobowiązanemu leżenie, jak i w trakcie rehabilitacji, która zgodnie z twierdzeniem Strony odbywała się w trybie stacjonarnym poza miejsce zamieszkania. Dodatkowo z imiennych raportów miesięcznych o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach ZUS RCA, przekazanych przez płatnika składek za miesiące sierpień i wrzesień 2015r. za Skarżącego wynika, iż otrzymał on pełne miesięczne wynagrodzenie za pracę. Zobowiązany zaskarżył powyższe postanowienie Dyrektora IS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: 1. art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a." w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo naruszenia przepisów dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zawarcie w uzasadnieniu organu II instancji wytycznych, co do nakazania organowi I instancji prawidłowego doręczenia pism pełnomocnikowi, co najmniej od momentu ustanowienia pełnomocnika tj. od dnia [...] lutego 2009 r. wobec tego że pełnomocnik przy pierwszej czynności proceduralnej przedłożył do akt sprawy odpis pełnomocnictwa, który jak wynika z akt został urzędowo poświadczony za zgodność z oryginałem w dniu [...] maja 2009 r. co w konsekwencji skutkowało pominięciem Strony w niniejszym postępowaniu, 2. art. 40 § 2, art. 10 § 1, art. 8, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i doręczanie pism w sprawie bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi od dnia [...] lutego 2009 r. (pełnomocnictwo w aktach sprawy), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiło Stronę czynnego udziału w znacznej części postępowania, gdyż Strona mogła wskazać na takie okoliczności i dowody, które pozwoliłyby ustalić pełny stan faktyczny; 3. art. 58 § 1, art. 59 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy brak było podstaw do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego, gdyż żadne terminy od momentu ustanowienia pełnomocnika nie zaczęły dla strony biec, wobec nieprawidłowego doręczania pism poprzez bezpośrednio doręczanie Stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika H.S.; skoro udzielono pełnomocnictwa i przedłożono je organowi to tenże musiałby zostać powiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, a pełnomocnik jest w dalszym ciągu umocowany (art. 33 § 1-3 k.p.a.); 4. art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do lojalnego, rzetelnego postępowania, w ten sposób, że doszło do pominięcia strony w postępowaniu poprzez doręczanie pism bezpośrednio stronie, zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. Zobowiązany wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przed sądem administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest skuteczność doręczenia Zobowiązanemu zawiadomienia z dnia [...] sierpnia 2015 r. o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę oraz tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2015 r. o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...], w sytuacji gdy w innym postępowaniu toczącym się wobec niego w ZUS ustanowił pełnomocnika. Skarżący uważa, że organ egzekucyjny pominął jego pełnomocnika, zatem doręczenie ww. dokumentów było nieskuteczne, a termin na zgłoszenie przez niego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie zaczął biec. Należy przy tym zauważyć, że w toku postępowania Strona nie zgłaszała takiego zastrzeżenia podnosząc tę kwestię dopiero w skardze do sądu administracyjnego. Z tego względu organ egzekucyjny mógł się do niej ustosunkować jedynie w odpowiedzi na skargę. Powyższe stanowisko Skarżącego nie jest jednak trafne. Sąd podziela zdanie Dyrektora IS, że postępowanie egzekucyjne zostaje otwarte z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, a w konsekwencji dopiero z tą chwilą strona może ustanowić pełnomocnika, który w tym postępowaniu będzie ją reprezentował. Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuję z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przywołana ustawa nie reguluje kwestii działania strony w postępowaniu egzekucyjnym przez pełnomocnika odsyłając w tym zakresie do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. (art. 18 u.p.e.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2818/12 doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca etap egzekucji administracyjnej, musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika. Obowiązek doręczenia odpisów tytułów wykonawczych do rąk zobowiązanego wynika nie tylko z brzmienia art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., ale przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest sięgnięcie do majątku zobowiązanego i wykonanie aktu administracyjnego kreującego zobowiązanie pieniężne. O podjęciu czynności ściśle związanych z wykonaniem tego aktu zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście i tym samym uzasadnione jest przyjęcie poglądu, że dopiero skuteczne wszczęcie egzekucji umożliwia ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a., natomiast na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji nie jest to w ogóle możliwe. Dołączenie pełnomocnictwa do akt sprawy, o czym mowa w art. 33 § 3 k.p.a. może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy sprawa istnieje, to zaś wymaga wszczęcia postępowania (w niniejszym przypadku postępowania egzekucyjnego, stanowiącego odrębną sprawę administracyjną). W rozpoznawanej sprawie wszczęcie egzekucji, czyli doręczenie Zobowiązanemu tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2015 r. o ww. numerach, nastąpiło [...] sierpnia 2015 r. Dopiero od tej daty Skarżący miał zatem możliwość ustanowienia w sprawie pełnomocnika. Podkreślić w tym miejscu należy, że aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu, zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, gdyż stosownie do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06, 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 990/06, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 700/06, 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2556/10). Fakt zatem wcześniejszego złożenia przez Skarżącego pełnomocnictwa ogólnego dla H.S. w ramach innego prowadzonego wobec niego przez ZUS postępowania, nie ma znaczenia dla skuteczności doręczenia mu tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz zawiadomienia o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę. W tym miejscu należy też zauważyć, że doręczenie powyższych dokumentów zostało dokonane prawidłowo. Zwrotne potwierdzenia odbioru zawierających je przesyłek mają właściwą formę i zostały sporządzone przez uprawniony podmiot. Odbiór przesyłek nie został potwierdzony własnoręcznym podpisem Skarżącego, lecz przez osobę do tego upoważnioną, tj. H.S. legitymującą się pełnomocnictwem pocztowym nr [...]. Doręczenie nastąpiło w miejscu zamieszkania Zobowiązanego w trybie doręczenia zastępczego, określonym w art. 43 k.p.a. Na zwrotnych potwierdzeniach odbioru poza podpisem H.S. widnieje także oznaczenie sposobu doręczenia tożsame z treścią art. 43 k.p.a. Zobowiązanie organu do doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio zobowiązanemu, nie wyklucza zastosowania konstrukcji doręczenia zastępczego. Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Białymstoku z 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 405/16), przepis art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymaga doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu. Ustawodawca jednak w żaden sposób nie określił sposobu doręczenia, co oznacza, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., do doręczeń tych stosuje się przepisy art. 39-49 k.p.a. Każdy z określonych tam sposobów doręczenia może być zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym także do doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Doręczenie takie winno być bezpośrednio do rąk adresata a nie pełnomocnika, ale zarazem owa bezpośredniość nie wyklucza dokonania doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 43 k.p.a. Co więcej na zwrotnych potwierdzeniach odbioru data doręczenia, tj. [...] sierpnia 2015 r., została umieszczona zarówno przy podpisie odbiorcy, jak i doręczającego. Na drugiej stronie tych dokumentów widnieje stempel placówki oddawczej operatora wyznaczonego w rozumieniu prawa pocztowego, również z datą [...] sierpnia 2015 r. Nie istnieją zatem żadne przesłanki by twierdzić, że doręczenie tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia nastąpiło w dniu innym, iż [...] sierpnia 2015 r. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot – a tak jest w okolicznościach niniejszej sprawy – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzystając z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Zatem od [...] sierpnia 2015 r. zaczął więc biec dla Skarżącego 7 dniowy termin do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, który upłynął w dniu [...] sierpnia 2015 r. W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje również samodzielnie kwestii przywrócenia uchybionego terminu. Z tego względu, mocą art. 18 u.p.e.a., zastosowanie znajdują art. 58-59 k.p.a. W myśl art. 58 § 1 w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi do zgłoszenia zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Brak oddania korespondencji Skarżącemu przez osobę upoważnioną, czyli H.S., w terminie otwartym do zgłoszenia zarzutów nie stanowi przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu. Zgodnie ze stanowiskiem sądownictwa administracyjnego, dla skutecznego doręczenia pisma w trybie art. 43 k.p.a., wystarczy aby na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Jeżeli istnieją przeszkody w przekazaniu pisma przez osobę ją przyjmującą, osoba ta powinna odmówić jego przyjęcia i oddania adresatowi, jeżeli natomiast podejmie się jego oddania następuje skutek w postaci doręczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1036/15). Jak słusznie zauważył Dyrektor IS H.S. posiadała specjalne umocowanie do odbioru korespondencji w imieniu Zobowiązanego, tj. pocztowe pełnomocnictwo nr [...] i przed swoim wyjazdem na urlop powinna była dopełnić obowiązku wynikającego z posiadanego pełnomocnictwa tj. niezwłocznie przekazać korespondencję Skarżącemu. Negatywne konsekwencje jej zaniedbania spadły niestety na Skarżącego, bowiem strona postępowania ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.