VI SA/Wa 198/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy [...] oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Urząd Patentowy orzekł o zawieszeniu postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy [...] zgłoszony dnia [...] stycznia 2016 r. za numerem [...] przez S., W., Polska był art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 kpa, w związku z art. 252 pwp. Powodem zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było stwierdzenie przez Urząd Patentowy, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. Jako zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie, wskazał Urząd ustalenie komu przysługuje prawo do oznaczenia P., będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W uzasadnieniu postanowienia, Urząd Patentowy stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, iż istnieje wyraźna rozbieżność co do praw osobistych i majątkowych związanych z oznaczeniem, w tym prawno autorskiej ochrony oznaczenia. Organ wskazał, że w prawie polskim brak jest normy prawnej pozwalającej Urzędowi Patentowemu rozstrzygać o uprawnieniu do zgłoszenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego w sytuacji, jeśli między stronami trwa o to prawo spór. Na zgłoszenie takie składa się bowiem kompleks zagadnień, jak choćby prawa autorskie do oznaczenia, ocena ważności umów cywilnoprawnych zawieranych między stronami oraz skuteczność odstąpienia od nich. W tej sytuacji rozstrzygnięcie zaistniałego sporu między podmiotami stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a to wywołuje konieczność zawieszenia z urzędu postępowania w tej sprawie wezwania zgłaszającego do wystąpienia na drogę postępowania sądowego. Dopiero po przedstawieniu prawomocnego wyroku wydanego przez sąd powszechny Urząd będzie mógł rozstrzygnąć w przedmiocie zgłoszenia. Urząd Patentowy, zawieszając postępowanie, wezwał jednocześnie Zgłaszającego do wystąpienia sądu o rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia i zobowiązał Zgłaszającego do nadesłania do Urzędu Patentowego RP kopii pozwu z prezentatą poświadczonej za zgodność z oryginałem. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgłaszający zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 100 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy Urząd jest władny do samodzielnego rozstrzygnięcia. Zgłaszający zarzucił zaskarżonemu postanowieniu również naruszenie przepisów § 2.2. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Urzędu Patentowego RP poprzez próbę przerzucenia na Zgłaszającego przyjęcia trybu postępowania zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego gdy tymczasem w tej konkretnej sprawie Urząd powinien zastosować tryb postępowania administracyjnego. W ocenie Zgłaszającego, wyrażonej w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w przedmiotowej sprawie zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest nieuzasadnione. Zgłaszający stoi na stanowisku, że Urząd Patentowy posiadając w aktach sprawy wystarczające istotne materiały, które jednoznacznie przesądzają o racji Zgłaszającego, powinien podjąć decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na rzecz Zgłaszającego oraz odmówić udzielenia praw na znaki bezpodstawnie zgłoszonego przez Z. Zdaniem Zgłaszającego ocena sprawy należy wyłącznie do kompetencji Urzędu Patentowego. Pełnomocnik Zgłaszającego przytoczył również argumenty powołane wcześniej w odpowiedzi na uwagi do co okoliczności uniemożliwiających udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, wskazując, że P. - ciało doradcze przy S. jest kontynuacją Krajowej Rady Winiarstwa powstałej w 1991 r. Na Walnym Zgromadzeniu C. we wrześniu 2012 r. przyjęto oficjalnie nową nazwę rady: P. oraz przyjęto jej nowe logotypy sporządzone przez firmę K. z siedzibą w B. Zgłaszający powołał się na umowę z 2012 r. zawartą z ww. firmą o przeniesienie praw autorskich do logotypu P., odpowiadającego zgłoszeniu znaku towarowego [...]. Zgłaszający powołał się również na materiały z 201.2 r. na okoliczność wykazania, iż już w 2012 r. posługiwał się oznaczeniem P. i to jemu te prawa należą. Zgłaszający podkreślił również, że prezes zarządu Związku P. (Wnoszącego uwagi do zgłoszenia) - adwokat J. K. świadcząc usługi prawne na rzecz Zgłaszającego uczestniczył już w 2012 r. i jeszcze pod koniec 2015 r. w pracach nad kwestiami używania i zgłoszenia przez Zgłaszającego w charakterze znaku towarowego logotypu P. Zgłaszający podkreślił, że pan J. K. działając jako prezes zarządu Wnoszącego uwagi, podpisał bez wiedzy Zgłaszającego umowę z firmą K. o przeniesienie praw autorskich do logotypu P. Umowa ta została podpisana w tym samym dniu (17 grudnia 2015 r.), w którym została przez Zgłaszającego podpisana umowa z kancelarią P. w sprawie dokonania w Urzędzie Patentowym RP zgłoszenia znaku towarowego [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 i art. 245 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r. poz.1410 oraz z 2015 r. poz. 1266 - dalej pwp), oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 - dalej kpa) w związku z art. 252 pwp, , po rozpoznaniu wniosku z dnia 25 kwietnia 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej postanowienia Urzędu z dnia [...] marca 2017 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy P. zgłoszony dnia [...] stycznia 2016 r. za numerem [...] przez S. i T., W., Polska orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że materiał ten nie pozwala w sposób jednoznaczny przypisać prawa do zgłoszonego znaku towarowego wyłącznie Zgłaszającemu, gdyż prawa te mogą przysługiwać osobom trzecim, a mianowicie Z. z siedzibą w W. W związku z powyższym, Urząd uznał, że w niniejszej sprawie ustalenia przez sąd powszechny w drodze postępowania cywilnego wymaga kwestia prawa do zgłoszonego oznaczenia. Pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. S., reprezentowane przez pełnomocników wniósł skargę do WSA w Warszawie na powyższe postanowienie, zarzucając: 1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt. 4 kpa oraz art. 100 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne zawieszenie postępowania o udzielenie prawa ochronnego na ww, znak towarowy w sytuacji, gdy Urząd jest władny do samodzielnego rozstrzygnięcia na tym etapie praw do zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego oraz oceny na podstawie art. 131 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej i art. 131 ust. 2 pkt. 1 pwp, czy zgłoszenie tego znaku przez skarżącego nastąpiło z naruszeniem praw osobistych lub majątkowych osób trzecich oraz czy zostało zgłoszone w złej wierze w celu uzyskania ochrony, 2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez błędne ustalenia, że wskazane przez stronę trzecią – Z. {dalej, jako "Związek Pracodawców" oraz "Strona trzecia") okoliczności w złożonych uwagach są wiarygodne, wynikają z przedstawionych przez Związek Pracodawców dowodów a nie są tylko oświadczeniem strony trzeciej nie popartym żadnym materiałem dowodowym, 3. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Urząd Patentowy RP w swoim postanowieniu z dnia [...] grudnia 2017r., że J. K. - Prezes Zarządu Z. podpisał w dniu 17 grudnia 2015r. umowę z firmą K. o przeniesienie praw autorskich do logotypu P., które od ok. 3 lat było już własnością skarżącego. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy słowno-graficzny i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że Urząd niesłusznie oparł swoje postanowienie na twierdzeniu, iż w zastanym stanie faktycznym w związku z wniesionymi uwagami przez Związek Pracodawców wobec zgłoszenia znaku towarowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie oraz odpowiedzią skarżącego odpierającą zarzuty strony trzeciej, nie mógł na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić tego, komu przysługuje prawo do znaku towarowego, bezzasadności uwag strony trzeciej oraz racji, jakie przysługują skarżącemu w zgłoszeniu swojego znaku towarowego. Zdaniem skarżącej istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest wykonywanie szeregu czynności z zakresu zlecenia prac nad logotypem będącym przedmiotem niniejszego zgłoszenia, przyjęcia wersji ostatecznej logotypu, jak również kwestii prawnych związanych z jego zastrzeżeniem, jako znaku towarowego oraz sporządzeniem Porozumienia o stosowaniu znaku P. {umowa licencyjna) przez pracowników oraz współpracowników Skarżącego, w tym J. K. - późniejszego prezesa zarządu Związku Pracodawców, strony trzeciej, która wniosła uwagi do znaku. Urząd Patentowy posiadając w aktach sprawy tak istotne materiały w tej sprawie, które jednoznacznie przesądzają o racji skarżącego, powinien podjąć decyzję o rejestracji przedmiotowego znaku towarowego. Tym samym postępowanie Urzędu Patentowego w zakresie w jakim Urząd uznał o konieczności zawieszenia postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne, jakim jest ustalenie kwestii praw do znaku towarowego, należy uznać za błędne. W sytuacji ewentualnego przyznania racji skarżącemu i ustalenie, że brak jest przeszkód w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 pwp strona trzecia miała i ma środki prawne pozwalające jej na kwestionowanie decyzji Urzędu, tj. sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o rejestracji znaku towarowego skarżącego oraz wniosek o unieważnienie znaku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1369; dalej jako: "PPSA"). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy i obowiązujące przepisy w ocenie Sądu Urząd Patentowy RP zasadnie zawiesił postępowanie, przyjmując że w sprawie występuje zagadnie wstępne. W toku przedmiotowego postępowania administracyjnego powstała bowiem uzasadniona wątpliwość co do podmiotu uprawnionego do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy [...]. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy, który w toku postępowania powziął informację o podmiotach innych niż zgłaszający, które mogą być uprawnione do oznaczenia [...], nie mógł samodzielnie rozstrzygnąć powstałego zagadnienia wstępnego. Wbrew twierdzeniom strony organ nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie dokonując oceny czy zgłoszenie spornego oznaczenia nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 pwp, albowiem w oparciu o przedstawione w sprawie dokumenty nie można na chwilę obecną stwierdzić której ze stron przysługuje prawo do znaku. Jak słusznie zauważył organ ustalenie prawa do znaku towarowego (w tym praw autorskich, osobistych i majątkowych) należy do kompetencji sądów powszechnych (sądów okręgowych zgodnie z art. 17 Kodeksu postępowania cywilnego). Urząd Patentowy nie jest zatem władny jak oczekuje tego strona skarżąca do ustalenia istnienia prawa do zgłoszenia znaku (ubiegania się o rejestrację znaku) w aspekcie podmiotowym, Urząd Patentowy rozstrzyga jedynie prawo do zgłoszenia znaku w aspekcie przedmiotowym tzn. bada przesłanki konieczne do rejestracji danego znaku określone w ustawie prawo własności przemysłowej. Sądy ustalają istnienie określonego prawa - uprawnienia do zgłoszenia po stronie określonego podmiotu, a co za tym idzie brak tego prawa po stronie innego określonego podmiotu. Jeżeli zatem spór odnosi się do sfery podmiotowej, sprowadzając się do oznaczenia jako przedmiotu nazwy firmy i/lub tego znaku towarowego, to rozstrzygnięcie tego zagadnienia, jako zagadnienia wstępnego, mającego charakter roszczenia cywilnoprawnego, należy do właściwości sądu powszechnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2004 r., II SA 4666/03, LEX nr 177385; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r., VI SA/Wa 820/12, LEX nr 1347450; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2011 r., VI SA/Wa 2071/10, LEX nr 996222; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r., VI SA/Wa 1053/08, LEX nr 520242). Powyższe potwierdza art. 284 ustawy Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są w szczególności sprawy m.in. o ustalenie prawa do prawa ochronnego. A zatem wprost z przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej, na podstawie której orzeka Urząd Patentowy, wynika właściwość sądów powszechnych do rozstrzygania w przedmiocie prawa do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. W niniejszej sprawie wnoszący uwagi zakwestionował istnienie i ważność umowy z 2012 r. przenoszącej prawa autorskie do oznaczenia graficznego P. zawartej pomiędzy skarżącym a M. C. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą K., podnosząc, że tylko jemu przysługują prawa do tego oznaczenia na mocy umowy z dnia 17 grudnia 2015 r. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego, że nie ma on kompetencji, by oceniać legalność umowy o przeniesieniu praw autorskich, nie ma również kompetencji, by stwierdzić czy doszło do jej zawarcia czy też nie. Zatem kwestia ważności tych umów w kontekście oceny komu przysługuje prawo do zgłoszonego oznaczenia ma bezpośredni wpływ na toczące się postępowanie administracyjne i stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.