II SA/Bd 387/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. D. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący M. D. wystąpił do Wójta Gminy D. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska, w skład którego wchodzą budynek mieszkalno-kontenerowy ze zbiornikiem na ścieki bytowe o pojemności 2000 litrów z infrastrukturą techniczną; budynek inwentarski - tuczarnia o obsadzie 36,66 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza) z infrastrukturą techniczną; budynek inwentarski - odchowalnia o obsadzie 22,97 DJP z infrastrukturą techniczną; 4 silosy paszowe każdy o pojemności do 48,3 m³ i wysokości 11,3 m; 2 zbiorniki na gnojowicę - każdy o pojemności 197 m³ z infrastrukturą techniczną, na działkach oznaczonych nr ewid.[...] w obrębie [...] w miejscowości K. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w związku z tym, iż skarżący pomimo wezwania organu pismem z dnia [...] września 2017 r. o dostarczenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w terminie 30 dni, nie uzupełnił w wyznaczonym terminie wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 chlewni umożliwiających chów, zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego, 6500 sztuk prosiąt, 740 sztuk warchlaków oraz 660 sztuk tuczników może nastąpić po uzyskaniu decyzji środowiskowej (art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405, dalej powoływanej jako "ustawa ooś"), gdyż tego rodzaju przedsięwzięcie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej powoływanego jako "rozporządzenie ooś") zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jako że obsada inwentarza w planowanym przedsięwzięciu będzie wynosić 274,2 DJP w 1 cyklu produkcyjnym. W związku z tym organ, pismem z dnia [...] września 2017 r. (doręczonym dnia [...] października 2017 r.) wezwał skarżącego do dostarczenia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu [...] października 2017 r. skarżący złożył pismo, w którym - jak wyjaśnił organ – podał maksymalną obsadę inwentarza oraz sposób wyliczenia wskaźnika DJP w ilości 59,19 DJP, a zatem ilości która nie kwalifikuje przedsięwzięcia jako wymagającego uzyskania decyzji środowiskowej. Odnosząc się do sposobu wyliczenia DJP przez skarżącego organ wskazał, że jest on nieprawidłowy, ponieważ nie ma odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach, gdyż przepisy rozporządzenia ooś nie przewidują możliwości stosowania przeliczeń odnoszących się do długości tuczu danej grupy, upadków, cykli w roku, lecz określają współczynniki odpowiadające danej grupie, które należy przemnożyć przez sztuki fizyczne zwierząt. Według tak przeprowadzonych wyliczeń wynika, iż obsada zwierząt dla wskazanej inwestycji wyniesie 274,2 DJP (prosiaki 6500 szt. x 0,02 = 130 DJP, warchlaki 740 szt. x 0,07 = 51,8 DJP, tuczniki 660 szt. x 0,14 = 92,4 DJP). Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania decyzji co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, skarżący zarzucił organowi I instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej powoływanej jako "kpa") w związku z naruszeniem zasady legalności i praworządności, poprzez nieprawidłowe i bezpodstawne postępowanie organu, polegające na wydaniu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, gdy w istocie nie zostały spełnione przesłanki do zaliczenia przedmiotowego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też postępowanie organu stanowi naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, b) art. 8 kpa poprzez wydanie decyzji pozbawiającej obywatela zaufania do organów państwa, z uwagi na naruszenie przez organ obowiązku zarówno dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy, jak i prawidłowego rozważenia stanu prawnego tej sprawy, w tym zupełne pominięcie przez organ I instancji faktu, iż prowadzony przez stronę w planowanych do wybudowania budynkach inwentarskich chów zwierząt będzie odbywał się w systemie zamkniętym, a nie przemysłowym, co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, c) art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości i bezzasadne pominięcie istotnej w niniejszej sprawie okoliczności faktycznej, tj. faktu, iż prowadzony przez stronę w planowanych do wybudowania budynkach inwentarskich chów zwierząt będzie odbywał się w systemie zamkniętym, a nie przemysłowym, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu liczby DJP, gdyż to wymaga przyjęcia do wyliczeń cykli chowu zwierząt w roku w wysokości 2,45, która to wielkość odpowiada liczbie możliwych do otrzymania pomiotów w roku; 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy dla przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko, z uwagi na fakt, iż maksymalna obsada zwierząt w przeliczeniu z fizycznych sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe wyniesie 59,19 DJP, b) § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia ooś, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ, iż przedsięwzięcie będzie zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż w ocenie organu maksymalna obsada trzody chlewnej w planowanych do wybudowania budynkach w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe wyniesie 274,2 DJP, w sytuacji gdy faktycznie wyniesie ona 59,19 DJP, dlatego też powyższe przepisy w ogóle nie powinny znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie; a także polegającą na przyjęciu przez organ, iż wyliczenie dużych jednostek przeliczeniowych powinno nastąpić z uwzględnieniem jednego cyklu chowu danych zwierząt, co należy odnieść wyłącznie do chowu w systemie przemysłowym, natomiast w niniejszej sprawie strona zamierza w planowanych do wybudowania budynkach prowadzić chów zamknięty, co tym samym skutkuje koniecznością przyjęcia do wyliczenia dużych jednostek przeliczeniowych cykli chowu zwierząt w roku w wysokości 2,45, która to wielkość odpowiada liczbie możliwych do otrzymania pomiotów w roku. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, iż podziela stanowisko organu I instancji odnośnie dokonanych wyliczeń DJP. Skarżący, jak wyjaśniło SKO, w piśmie z dnia [...] października 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia [...] września 2017 r. do przedłożenia decyzji środowiskowej wskazał, że maksymalna obsada zwierząt wyniesie: prosiaki 6500 sztuk; tuczniki 660 sztuk; warchlaki 740 sztuk. Z treści tego pisma wynika, iż jest to obsada w jednym cyklu, ponieważ skarżący mnoży te wartości przez liczbę cykli wynoszącą 2,45 w roku. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza w odniesieniu do 1 cyklu (wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 78/13 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W myśl załącznika do rozporządzenia ooś współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP odpowiednio wynosi: 0,02 dla prosiąt do 2 miesięcy (pkt 19); 0,14 dla tuczników (pkt 20); 0,02 (prawidłowo 0,07) dla warchlaków od 2 do 4 miesięcy (pkt 18). Z decyzji organu I instancji wynika, jak wskazało SKO, że organ I instancji na tej podstawie prawnej przyjął wartość DJP dla maksymalnej możliwej obsady inwentarza w jednym cyklu. Z wyliczeń wynika, iż obsada zwierząt dla wskazanej inwestycji wyniesie 274,2 DJP (prosiaki 6500 szt. x 0,02 = 130 DJP, warchlaki 740 szt. x 0,07 = 51,8 DJP, tuczniki 660 szt. x 0,14 = 92,4 DJP), zatem przedsięwzięcie zalicza się do inwestycji zawsze znacząco oddziaływującej na środowisko. Jednocześnie SKO podkreśliło, że metoda chowu pozostaje bez znaczenia dla wyliczeń maksymalnej obsady zwierząt. Tym samym więc, zdaniem SKO, organ I instancji słusznie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków materialnych wniosku w postaci decyzji środowiskowej, wyznaczając mu stosowny termin. Skoro skarżący w wyznaczonym terminie nie przedłożył wymaganej decyzji, zatem jak stwierdziło SKO, organ I instancji był zobligowany do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący powtórzył w całości zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo zarzucając naruszenie: a) art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej powoływanej jako "upzp") w zw. z art. 56 zdanie pierwsze i art. 64.ust. 1 upzp, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pomimo zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, organy nie wydały decyzji w zakresie warunków zabudowy zgodnej z wnioskiem skarżącego i w sposób nieuprawniony zakwalifikowały zamierzenie inwestycyjne skarżącego jako zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko, co tym samym wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy zamierzenie inwestycyjne spełnia wszelkie przesłanki przewidziane w upzp, a strona zamierza w planowanych do wybudowania budynkach inwentarskich prowadzić chów zamknięty, co tym samym skutkuje koniecznością przyjęcia do wyliczenia dużych jednostek przeliczeniowych cykli chowu zwierząt w roku w wysokości 2,45, która to wielkość odpowiada liczbie możliwych do otrzymania pomiotów w roku, a tym samym zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie zalicza się do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko, gdyż liczba DJP inwentarza nie przekracza 60, b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę dowodów i błędne określenie w wydanych decyzjach wartości DJP w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień Ministerstwa Środowiska, wynika m.in. iż metoda chowu ma znaczenie przy obliczeniu maksymalnej obsady zwierząt. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że dla wyliczenia DJP znaczenie ma także technologia chowu. Wynika to z wyjaśnień udzielonych przez Ministerstwo Środowiska, które znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy. Tymczasem okoliczność ta została zupełnie pominięta przez organy I i II instancji. Natomiast uwzględnienie przy wyliczeniu DJP technologii chowu, oznacza konieczność przyjęcia do tych obliczeń stanów średniorocznych poszczególnych grup zwierząt, biorąc pod uwagę okoliczność, iż chów zwierząt w planowanych do wybudowania budynkach inwentarskich będzie odbywał się w systemie zamkniętym, a nie przemysłowym, co oznacza możliwość przyjęcia do obliczeń maksymalnie 2,45 cykli rocznie chowu danych grup zwierząt. Wobec powyższego, w ocenie strony skarżącej, prawidłowym jest pomnożenie liczby zwierząt danego rodzaju przez czas ich przebywania w danej grupie i 2,45 cykli chowu w roku, a następnie podzielenie przez liczbę dni w roku i pomnożenie otrzymanej liczby zwierząt przez stosowny współczynnik przeliczeniowy sztuk rzeczywistych na DJP. Natomiast powyższe oznacza, iż zakres planowanej przez skarżącego inwestycji dotyczącej chowu w planowanych do wybudowania budynkach inwentarskich trzech grup wiekowych zwierząt, tj. prosiąt, warchlaków i tuczników, będzie stanowił chów zwierząt na poziomie poniżej 60 DJP, a nie jak błędnie przyjęły to organy I i II instancji na poziomie 274,2 DJP. Skoro zaś średnioroczny stan zwierząt w przeliczeniu fizycznych sztuk zwierząt na DJP wyniesie 60 DJP, to tym samym przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, i w konsekwencji jak podkreślił skarżący nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, co z kolei oznacza, iż w sprawie należało ustalić warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, gdyż jest ono zgodne z przepisami odrębnymi. Skarżący zarzucił, że orzekające w sprawie organy nie uwzględniły przy obliczaniu DJP technologii chowu, że nie wzięły pod uwagę, że skarżący zamierza zastosować w planowanych budynkach technologię biopłuczki, która pozwoli zredukować ewentualne zanieczyszczenia powietrza o 70%, że do wyliczenia DJP przyjęły maksymalną możliwą obsadę inwentarza w odniesieniu do jednego cyklu chowu zwierząt, co jest właściwe dla chowu w systemie przemysłowym, a w sprawie będzie miał miejsce chów zamknięty, zatem należało przyjąć do wyliczenia DJP 2,45 cykli chowu zwierząt w roku, która to liczba odpowiada liczbie możliwych do otrzymania pomiotów w roku, a także że nie odniosły się do udzielonych w sprawie wyjaśnień Ministerstwa Środowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć w istocie z innych przyczyn niż wskazał skarżący. Istota przedmiotowej sprawy dotyczy kwestii czy orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, iż dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej, i w konsekwencji czy zasadnie wezwały skarżącego do przedłożenia decyzji środowiskowej. Zgodne z art. 59 ust. 1 upup w przypadku braku planu miejscowego, a z taką sytuacją bezspornie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie zaś do art. 60 ust. 1 upzp decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Taką decyzją wymaganą przepisami odrębnymi, jest w świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Także z treści art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się jedynie gdy jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia stanowiąca instrument prawny ochrony środowiska w toku procesu inwestycyjno-budowlanego, choć sama nie jest decyzją na podstawie której inwestor może przystąpić do realizacji inwestycji, to niewątpliwie jest decyzją, od której uzależnione jest wydanie innych aktów administracyjnych w toku procesu inwestycyjnego. Katalog decyzji, których wydanie uzależnione jest od decyzji środowiskowej określony został w ww. art. 72 ustawy ooś. Z treści tej regulacji wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest już na samym początku procesu inwestycyjnego i m.in. poprzedza ona decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym stanowi wprost przepis 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ooś. Oznacza to, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy jest ona wymagana. Skoro wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i skoro decyzję tę można wydać po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to tym samym niewątpliwie na organie właściwym do ustalenia warunków zabudowy, ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej oraz rozważenia czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym więc Wójt Gminy D. był uprawiony do zweryfikowania przed ustalaniem warunków zabudowy czy przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach służy ustaleniu i określeniu środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięć kwalifikowanych, a więc takich, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 i 2 ustawy ooś). Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy ooś uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 ustawy ooś, określa rozporządzenie ooś. Z treści rozporządzenia ooś wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy ooś, jest wymagana w stosunku do przedsięwzięć polegających na chowie i hodowli zwierząt, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia ooś. Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Dla tych przedsięwzięć ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obowiązkowo. W § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia ooś określone zostało natomiast przedsięwzięcie polegające na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub nie mniejszej niż 40 DJP przy spełnieniu dodatkowych warunków, które to przedsięwzięcie należy do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem wymaga fakultatywnie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej spawie orzekające organy uznały, że zamierzona przez skarżącego inwestycja wymaga przed ustaleniem warunków zabudowy uzyskania decyzji środowiskowej, gdyż zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś, jako że maksymalna obsada inwentarza wyniesie 274,2 DJP. Skarżący zakwestionował to stanowisko, podważając sposób wyliczenia przez organy DJP w sprawie i wskazując, iż w przypadku inwestycji maksymalna obsada inwentarza wyniesie poniżej 60 DJP. Przesądzenie kwestii zgodności z prawem stanowiska organów co do wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, wymagało zweryfikowania prawidłowości ustalenia przez organy obsady inwentarza w planowanej inwestycji w przeliczeniu na DJP. Od tego bowiem, jak wynika z przytoczonego przepisu § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś, uzależniona została kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji wymóg uzyskania decyzji środowiskowej. Z decyzji orzekających w sprawie organów wynika, że ustalając DJP organy wzięły pod uwagę fizyczną ilość sztuk zwierząt wskazanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] października 2017 r. w odniesieniu do jednego cyklu, tj. 6500 sztuk prosiąt, 740 sztuk warchlaków oraz 660 sztuk tucznika, do których to zastosowały współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP określone w załączniku do rozporządzenia ooś, tj. odpowiednio 0,02, 0,07 i 0,14. Skarżący zakwestionował ten sposób wyliczenia DJP wskazując, że w przypadku inwestycji mamy do czynienia z chowem zamkniętym, a nie przemysłowym, a zatem do wyliczenia DJP należało wziąć pod uwagę ilość cykli chowu zwierząt w danym roku tj. 2,45, a nie jak uczyniły to organy jeden cykl chowu danej grupy zwierząt, co jest właściwe dla chowu przemysłowego, z którym w sprawie zdaniem skarżącego nie mamy do czynienia. Z przedstawionych przez skarżącego wyliczeń DJP wynika również, że poza ilością cykli chowu danej grupy zwierząt w roku, uwzględnił on również przy obliczaniu DJP długość tuczu danej grupy zwierząt oraz określony procent upadków. Odnosząc się do wskazanych sposobów obliczeń DJP Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że z przepisów rozporządzenia ooś nie wynika zastosowany przez skarżącego sposób wyliczania DJP, gdyż w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś mowa jest o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza, i nie wskazuje się w nim ani na czas chowu zwierząt, ani też chociażby na upadki zwierząt w trakcie chowu. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, również zastosowana przez organy metoda wyliczenia DJP budzi wątpliwości, gdyż orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły należycie, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa wszystkich istotnych kwestii, mających znacznie dla ustalenia liczby DJP. Otóż z akt sprawy wynika, że organ I instancji zwracał się pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. oraz pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. do Ministerstwa Środowiska, przekazanym następnie do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, z zapytaniem dotyczącym wymogu uzyskania dla przedmiotowej inwestycji decyzji środowiskowej oraz prawidłowego wyznaczenia dla niej liczby DJP. W odpowiedzi na zapytanie udzielonej w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wskazał na możliwość wymagania od inwestora wskazania maksymalnej możliwej obsady inwentarza w odniesieniu do planowanej wielkości obiektu inwentarskiego. Na projektowaną powierzchnię przeznaczoną do chowu i hodowli zwierząt wskazano też w przesłanym do organu I instancji piśmie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska Departamentu Oceny Oddziaływania na Środowisko z dnia [...] września 2017 r., w którym to wyjaśniając sposób obliczenia wskaźnika DJP, wprost stwierdzono, że podstawę do obliczeń DJP stanowi projektowana powierzchnia przeznaczona do chowu i hodowli zwierząt, która podzielona przez minimalną powierzchnię utrzymania określonego rodzaju zwierząt, da liczbę będącą "maksymalną możliwą obsadą inwentarza", którą następnie należy pomnożyć przez współczynnik DJP odpowiedni dla poszczególnych grup zwierząt przewidzianych w hodowli. Pomimo udzielenia przez wskazane organy wyjaśnień co do sposobu obliczenia DJP, orzekające organy w ogóle nie ustosunkowały się w uzasadnieniu podjętych decyzji do treści tych pism ani wskazanych w nich istotnych elementów przy obliczaniu DJP, a w szczególności projektowanej powierzchni przeznaczonej do chowu i hodowli zwierząt. Zauważyć należy, że również w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. o sygn. akt II OSK 95/17 (dostępny nas stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność obliczenia DJP w oparciu o wielkość budowanego obiektu. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, podkreślając że od dnia 1 sierpnia 2013 r. przepis § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś uległ zmianie (dodano zapis, że za DJP przyjmuje się maksymalną obsadę inwentarza), jednoznacznie wskazał, że po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ w oparciu o wielkość budowanego obiektu. Z powyższego wynika, że w sprawie orzekające organy nie odniosły się w ogóle do treści wskazanych pism/opinii, pomimo że stanowiły one odpowiedź na zapytanie organu I instancji dotyczące przede wszystkim kluczowej kwestii w sprawie jaki stanowiła liczba DJP, czym naruszyły w sposób istotny ww. przepisy z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a także że orzekające organy nie uwzględniły przy ustalaniu DJP wielkości budowanego obiektu, na który to element wskazywano w ww. pismach/opiniach. Oznacza to, zdaniem Sądu, że w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne aspekty sprawy. Skoro w aktach sprawy znajdowały się dokumenty, w którym przedstawiony został określony sposób wyliczenia DJP, orzekające organy powinny odnieść się w uzasadnieniu decyzji do ich treści, zważywszy że sposób wyliczenia DJP stanowił istotę przedmiotowej sprawy. Ponadto zdaniem Sadu w obecnym stanie prawnym, w którym przepis § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś wprost wskazuje, że liczbę DJP stanowi maksymalna obsada inwentarza, wielkość powierzchni przeznaczonej do chowu i hodowli zwierząt stanowi element, który należy uwzględnić przy ustalaniu maksymalnej możliwej obsady inwentarza. Wobec powyższego wskazując na powyższe istotne braki postępowania wyjaśniającego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału sprawy oraz nierozważenie kwestii konieczności uwzględnienia wielkości obiektu przeznaczonego do chowu i hodowli zwierząt przy obliczaniu liczby DJP, pomimo że wskazywały na to organy w ww. pismach/opiniach, Sąd uznał, że ustalenie organów, iż w sprawie przed ustaleniem warunków zabudowy należało dostarczyć decyzję środowiskową, gdyż inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięcia określonego w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia ooś, nie zostało w sposób zgodny z prawem wykazane przez orzekające w sprawie organy. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł w punkcie 1 wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).