II OSK 95/17

Dnia 4 lipca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. C.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1402/16 w sprawie ze skargi D. C.-K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz D. C.-K. kwotę 897 (słownie: osiemset dziewięćdziesiąt siedem) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1402/16 oddalił skargę D. C. - K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB) z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Łódzki Wschodni decyzją z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. K. pozwolenia na budowę budynku tuczarni wraz z infrastrukturą oraz silosu zbożowego na działce o nr ewid. 326/1, położonej w miejscowości Grodzisko, gmina R.. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego. Następnie GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. uchylił decyzję Wojewody oraz umorzył postępowanie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. VII SA/Wa 1995/12, uchylił wskazaną wyżej decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2012r. Następnie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. II OSK 841/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne S. K. oraz GINB od wyroku WSA w Warszawie. Zaskarżoną decyzją GINB, po ponownym rozpatrzeniu odwołania D. C. - K. od decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 20 kwietnia 2012r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku rozpoznania skargi D. C. – K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. VII SA/Wa 1587/14, uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że GINB nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. VII SA/Wa 1995/12 oraz NSA z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. II OSK 841/13, co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 13 maja 2016r., sygn. akt II OSK 2016/15 Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że wyroki: WSA w Warszawie w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 1995/12 oraz NSA z 20 grudnia 2013 r., II OSK 841/13 nie mogły być przy rozstrzygnięciu tej sprawy uznane za wiążące w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., gdyż zapadły na tle oceny przymiotu strony wnioskującej o stwierdzenie nieważności decyzji. Tak więc przedmiotem postępowania sądowego, w którym zapadły było ustalenie, czy dana osoba ma legitymację do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a nie to czy ta decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W takiej sytuacji nieuprawnione było odwoływanie się przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku do art. 153 p.p.s.a., nawet jeżeli w uzasadnieniu orzeczenia Sąd dokonał szerszego omówienia, tak jak to miało miejsce w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 1995/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę D. C. - K., wyrokiem opisanym na wstępie, wskazał, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , ani też – art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Sąd podzielił stanowisko prezentowane w orzecznictwie i przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o braku możliwości ingerencji organu administracji w zawartość merytoryczną projektu. W okolicznościach sprawy organ badał możliwość zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę tuczarni, w którym wskazano, że wprowadzone będą grupy technologiczne i praca w cyklach co kilka, kilkanaście tygodni. I tak, wprowadzane będą warchlaki, które zostaną odchowane przez 16 tygodni do tuczników. W projekcie określono, obsadę stada na 360 sztuk podając, że przy jego charakterystyce stanowi to 37,8 DJP. W toku postępowania ustalono także poziom pozostałych zwierząt inwentarskich, w gospodarstwie 1,14 DJP, co dało łącznie wskaźnik 38,94 DJP. Wbrew stanowisku skarżącej, powyższe dane są w pełni prawidłowe i podlegają prostej matematycznej weryfikacji w oparciu o załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Jak wynika bowiem z projektu budowlanego, inwestor w zaprojektowanym budynku tuczarni planuje prowadzenie hodowli w cyklu otwartym, w formie trzech cykli produkcyjnych w ciągu roku. Dla obliczenia obsady według wskaźnika DJP należy brać zatem pod uwagę obsadę zarówno warchlaków – wskaźnik 0,07, jak i tuczników wskaźnik 0,14, a nie jak postrzega to skarżąca tylko tuczników. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. C. – K., zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez brak kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego, - naruszenia przepisów postępowania - art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niedokonanie właściwej kontroli działalności administracji publicznej i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa. Stawiając oba powyższe zarzuty skarżąca wskazała, iż Sąd zaskarżonym wyrokiem pozostawił w obrocie prawnym decyzję pomimo naruszenia przez organ administracji nie tylko prawa materialnego ale i przepisów postępowania, w tym art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. i niewyjaśnienia w toku postępowania stanu faktycznego, jak również rozpoznanie sprawy w całkowitym oderwaniu od interesu społeczności lokalnej narażonej na uciążliwości przekraczające granice działki inwestora, a także w oderwaniu od słusznego interesu skarżącej i innych mieszkańców, którym plan zagospodarowania przestrzennego gwarantował, iż w ich sąsiedztwie nie powstanie przedsięwzięcie o charakterze odorowym, jak również przedsięwzięcie, które emitować będzie zagrażające ich zdrowiu uciążliwości. Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono: - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia wyroku, w szczególności poprzez brak wskazania przyczyn rozstrzygnięcia, - naruszenie art 145 § 1 pkt 1 lit. a, i c i pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i innych naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też niestwierdzenie nieważności decyzji pomimo, iż w sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zakres postępowania nadzorczego został przeprowadzony w niniejszej sprawne prawidłowo, oraz błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, w tym prawa miejscowego, to jest miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego gminy R., - zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Rzgów z dnia 22 lipca 2003 roku Nr XI/95/2003 (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2003 roku, Nr 255. poz. 2270), a konkretnie w zakresie zapisów § 21 ust. 1 pkt 1,4,5 i § 39 ust. 3 pkt 1, 2, 3 tego planu, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie tuczarni o obsadzie do 360 tuczników, nie narusza zapisów planu, które za niedopuszczalne na terenie spornej inwestycji, uznają przeznaczenie pod zabudowę usługową i produkcyjną o uciążliwości wykraczającej poza granicę działki inwestora, całkowicie zakazują lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP, formułują zakaz realizowania na terenie nieruchomości inwestora przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo - gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym, jak również zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo - gospodarczej mogącej powodować przekroczenia norm dopuszczalnych stężeń dla emitowanych zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego poza granice działek budowlanych w rozumieniu aktualnie obowiązujących przepisów, - naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku Starosty Łódzkiego Wschodniego zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku tuczarni wraz z infrastrukturą oraz silosu zbożowego, pomimo iż wydana ona została bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, - naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, pomimo jej wydania w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez na błędne przyjęcie, że organ architektoniczno - budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska, - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a dotyczących zasad wyliczania współczynnika DJP przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie pomimo jasnych sformułowań zawartych w dokumentacji projektowej, z których wynika, że inwestor planuje w niej hodowlę do 360 tuczników, tuczarnia stanowi przedsięwzięcie nawet poniżej 40 DJP, a nie jak winno być 50,4 DJP, bądź łącznie z pozostałymi zwierzętami inwentarskimi - 51,54 DJP. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do kwestii czy decyzja Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] lipca 2011 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku tuczarni wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności z rażącym naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z przywołanych przepisów wynika, że do podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed podjęciem decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę należy zbadanie zgodności planowanej zabudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności ustalenie czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, jest wymagana w stosunku do przedsięwzięć polegających na chowie i hodowli zwierząt, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. 2016.71), dalej jako Rozporządzenie, tj. obejmuje chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obowiązkowo, a także do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 Rozporządzenia, które fakultatywnie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tj. chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP lub nie mniejszej niż 40 DJP w zależności od odległości od terenów zabudowanych. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na charakter inwestycji – budynek tuczarni, konieczne było prawidłowe ustalenie przez organy obsady inwentarza w planowanej inwestycji w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe -DJP. Miało to znaczenie po pierwsze z uwagi na zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Rzgów z dnia 22 lipca 2003 roku Nr XI/95/2003 (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2003 roku, Nr 255. poz. 2270), a konkretnie § 39 ust. 3 pkt 3 tego planu zakazujący lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP, a po drugie z uwagi na potrzebę przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku chowu lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej nie mniejszej niż 40 DJP. Co do określenia wskaźnika DJP organ stwierdził, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę był związany wskaźnikiem 37,8 DJP określonym w projekcie. Także Sąd I instancji stwierdził, iż organ nie ma podstaw prawnych do kwestionowania wyliczenia DJP zawartego w projekcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to nie zasługuje na aprobatę, gdyż organ nie jest związany stanowiskiem inwestora i powinien samodzielnie w oparciu o stosowne przepisy obliczyć obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji. Zauważyć należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powoływanego Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 sierpnia 2013 r., do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Wprawdzie sformułowanie o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza nie zostało powtórzone w § 3 ust. 1 pkt 103 Rozporządzenia, lecz nie ulega wątpliwości, że odnosi się to także do tego przepisu. Przemawia za tym odesłanie do § 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia oraz wzgląd na spójność rozwiązań przyjętych w omawianym Rozporządzeniu. Powyższe oznacza, że po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego Rozporządzenia, przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Rozważenia w związku z powyższym wymaga czy ta interpretacja liczby DPJ określona przez prawodawcę od dnia 1 sierpnia 2013 r. powinna być stosowana także do wniosków złożonych przed tą datą, tak jak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Zaniechanie przez organy dokonania własnych ustaleń co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DPJ z uwzględnieniem cytowanych wyżej przepisów Rozporządzenia miało w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie, gdyż bez tych ustaleń nie można z całą stanowczością stwierdzić, że nie doszło do naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też, że nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Poprzestając wyłącznie na wyliczeniu wskaźnika DJP zawartym we wniosku inwestora i nie prowadząc żadnego postępowania w celu ustalenia tego wskaźnika organy administracji publicznej naruszyły art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza o rozstrzygnięciu, jakie winno zapaść w rozpoznawanej sprawie, ale wskazuje, że powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, co przemawiało za wyeliminowaniem zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji powinny poprawnie wyliczyć obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji, dokonując przy tym właściwej wykładni przepisów cytowanego Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Dopiero po dokonaniu tego zabiegu, organy administracji publicznej powinny ponownie rozważyć, czy decyzja Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] lipca 2011 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku tuczarni wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z powyższych względów na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, na które złożyły się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed Sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sumę tych kosztów stanowiły: uiszczone wpisy od skargi oraz skargi kasacyjnej (odpowiednio 200 zł i 100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie pełnomocnika, który reprezentował skarżącą przed Sądem I instancji (240 zł) oraz sporządził i wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (240 zł), ustalone w oparciu o przepisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U.2013. 490 ze zm.) i § 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.Dz.U. 2015.1804 ze zm.).