VII SA/Wa 1402/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokami: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013r., w sprawie o sygn. akt II OSK 841/13, odwołania D. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., Nr [...], znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek D. C., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S.K. pozwolenia na budowę budynku tuczarni wraz z infrastrukturą oraz silosu zbożowego na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości G., gmina R. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. I tak, opisaną powyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...]. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. znak: [...] uchylił w całości ww. decyzję Wojewody oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1995/12, uchylił wskazaną powyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że cyt: " (...) wbrew twierdzeniom organu odwoławczego skarżąca wykazała istnienie interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie (...)". W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że cyt: "(...) w dokumentacji projektowej wskazuje się przewidywanie hodowli 360 tuczników i ustala dla tej ilości DJP wynoszące 37,8 < 40. Tymczasem wartość DJP dla 360 tuczników ustalona w oparciu o załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) wynosi 50,4. Współczynnik przeliczenia sztuk rzeczywistych na DJP dla tuczników określono tu na wartość 0,14. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103, rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza chów i hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) jeżeli działalność prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla zwierząt będą prowadzone: mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezliczonej dla lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (....). W tych okolicznościach z uwagi na sposób ustalenia w dokumentacji projektowej wielkości planowanej hodowli tuczników oraz ustalone przez organy położenie nieruchomości skarżącej w stosunku do projektowanej tuczarni brak jest podstaw do stwierdzenia, że D. C. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] (...) Nieruchomość będąca jej własnością pozostaje bowiem w obszarze oddziaływania projektowanej tuczarni (...)". Ponadto, Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że cyt: "(...) w niniejszej sprawie, wobec zakwestionowania przez organ odwoławczy posiadania przez skarżącą przymiotu strony, jedynie ta okoliczność mogła być przedmiotem rozważań i oceny Sądu (...)". Następnie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne S. K. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że cyt: (...) Sąd pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę, na to, że obszar oddziaływania obiektu należy wyznaczać także w oparciu o przepisy z zakresu ochrony środowiska, w szczególności dotyczące inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ w ogóle pominął, że teren w otoczeniu obiektów budowlanych wyznaczają także przepisy z zakresu ochrony środowiska, wprowadzając związane z tymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, a w szczególności całkowicie pominął, że inwestycja polegająca na budowie tuczarni, w której zgodnie z projektem budowlanym (12 kojców grupowych po 30 sztuk) będzie można hodować 360 tuczników, może znacząco oddziaływać na środowisko, a więc na otoczenie obiektu, w tym nieruchomość skarżącej (...) z tej przyczyny nie można założyć, że właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę takiego obiektu, gdyż jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (...)". W tych warunkach zapadła zaskarżona decyzja opisana na wstępie. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest bezwzględnie zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny ze stanowiskiem wyrażonym przez sąd. Następnie organ wskazał, że do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego ustalenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji) - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu, przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane inwestor powinien dołączyć powyższe dokumenty do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ stwierdził, że inwestor – S. K. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działka nr ewid. [...]) na cele budowlane. Działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzonego uchwalą Rady Gminy R. z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...]). Tym samym realizacja spornego przedsięwzięcia nie wymagała uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku budowy decyzja taka jest bowiem wymagana wyłącznie w razie braku planu miejscowego (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm. - według stanu na dzień [...] lipca 2011 r.). W oparciu o powyższe ustalenia organ stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Następnie organ przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocenił - przedmiotowe przedsięwzięcie przewidziano na części działki nr ewid. [...], która położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem GMR. W myśl § 39 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 4 w/w planu miejscowego, na powyższym obszarze ustala się przeznaczenie podstawowe - pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną; przeznaczenie dopuszczalne - pod zabudowę usługową i produkcyjną o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki; zakaz lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP. Zgodnie z treścią § 5 pkt 8 w/w planu miejscowego, przez funkcję produkcyjną należy rozumieć przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane, zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. Na podstawie ww. ustaleń organ stwierdził, że przedsięwzięcie objęte badaną decyzją o pozwoleniu na budowę nie uchybia w stopniu rażącym ww. wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Zdaniem organu także analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia § 39 ust. 3 pkt 4 w/w planu miejscowego w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu. Z całą pewnością nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej przedniej linii zabudowy (wymagana - 5 m od linii rozgraniczającej drogi; projektowana ok. 50 m od linii rozgraniczającej drogę); co do tylnej linii zabudowy; co do wysokości budynku gospodarczego (wymagana - 1 kondygnacja; projektowana - 1 kondygnacja) oraz co do intensywności zabudowy (wymagana - do 0,5; projektowana - 0,07). Odnosząc się, do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przepisu § 21 ust. 1 pkt 4, przewidującego zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo-gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym organ stwierdził, że przytoczony powyżej przepis wprowadza ogólne ustalenia w zakresie ochrony środowiska. Natomiast cytowany powyżej przepis § 39 ust. 3 określa w sposób szczegółowy przeznaczenie nieruchomości (w tym również działki inwestycyjnej) położonych na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem GMR i dopuszcza, o czym była mowa powyżej możliwość zabudowy usługowej i produkcyjnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wskazał, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Natomiast stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno- wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z dokumentacji projektowej, która jest wiążąca (na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Warszawie na str. 13 uzasadnienia ww. wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1995/12), w planowanej tuczarni przewiduje się hodowlę do 360 tuczników (12 boksów po 30 sztuk), co stanowi koncentrację zwierząt na poziomie 37,8 DJP. Organ podkreślił, że zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ budowlany nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego (zwłaszcza w postępowaniu nieważnościowym), a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 940/07, w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno- budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno- budowlanymi luk innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w ustawie Prawo budowlane szeroką odpowiedzialnością projektanta. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W nawiązaniu do przedstawionych powyżej wskazań organ stwierdził, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej, badają wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 705/13). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w świetle zaprezentowanej powyżej argumentacji nie ma podstaw prawnych do kwestionowania wyliczenia DJP (dużych jednostek przeliczeniowe inwentarza), zawartego w części opisowej projektu budowlanego. Jak wynika z projektu budowlanego (patrz projekt technologiczny chlewni tuczu na podłodze rusztowej) inwestor w zaprojektowanym budynku tuczarni planuje prowadzenie hodowli w cyklu otwartym (w formie trzech cykli produkcyjnych w ciągu roku), przez co łączna liczba DJP, biorąc pod uwagę ilość warchlaków i tuczników w poszczególnych cyklach (zob. załącznik do w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza DJP), wyniesie 37,8 DJP. Powyższe potwierdza pismo [...] Ośrodka [...] z siedzibą w B. z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...]. Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w analizowanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ przywołał też przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stwierdził, że analizowany projekt budowlany, a tym samym zatwierdzająca go badana decyzja o pozwoleniu na budowę nie naruszają rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 - według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji), ani też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury ż- dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 - według stanu na dzień wydania badanej decyzji). Zgodnie z brzmieniem § 6 ust. 3 pkt 1 i 3 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych! powinny wynosić co najmniej 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich oraz 4,0 m od granicy działki sąsiedniej. Zaprojektowany bezodpływowy zbiornik na gnojowicę znajduje się w odległości ok. 6,5 m od granicy z niezabudowaną działką nr ewid. [...], w odległości ok. - 25,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], należącą do skarżącej oraz w odległości ok. 21 w m od granicy ż działką nr ewid. [...], a zatem nie narusza wymogów określonych w przytoczonym przepisie. Z kolei odległość silosów na zboże i pasze o pojemności do 100 ton powinna wynosić co najmniej 8 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 8 m od innych budynków, z wyłączeniem budynków inwentarskich i gospodarczych oraz 4 m od granicy działki sąsiedniej (§ 8 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 w/w rozporządzenia). Zaplanowany silos znajduje się w odległości ok. 7 m od granicy z działką nr ewid. [...], w odległości ok. 22 m od granicy z granicy z działką nr ewid. [...], oraz w odległości ok. 25 m od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...]. W myśl § 12 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r;, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W analizowanym przypadku budynek tuczarni, został zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi w odległości ok. 5,5 m od granicy z sąsiednimi działkami nr ewid. [...] oraz [...], oraz w odległości ok. 11 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu zakończonym w/w decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., Nr [...], znak: [...] wyjaśnił, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ). Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, za niedopuszczalne uznaje się badanie przesłanki wznowieniowej w postępowaniu nieważnościowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10). W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może być uznane zarazem za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 343/01; z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 662/05). Tym samym, zarzut skarżącej dotyczący pominięcia jej jako strony w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją organu stopnia podstawowego, pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Podobnie należy ocenić też zarzut wskazujący na spadek wartości nieruchomości należącej do skarżącej, w związku z realizacją spornej inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił również, że nie jest uprawniony do oceny spornego przedsięwzięcia inwestycyjnego pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów kodeksu cywilnego o ochronie własności. Organ ocenił także - kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., [...] nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. , tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.  Reasumując uzasadnienie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w świetle powyższej argumentacji należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...], znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła D. C. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:- naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2, i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, - naruszenie przepisów art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji ó środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - naruszenie § 18 ust. 2 pkt 1 i 6, § 21 ust. 1 pkt 1, 4 i 5, § 23 pkt 5, § 39 ust. 2 pkt 3 lit. b, § 39 ust. 3 pkt 2, 3, 4 lit. e uchwały Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., - naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które miało wpływ na wynik postępowania, w szczególności w zakresie naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz zasad postępowania administracyjnego, w szczególności określonych przepisami art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedsięwzięcie uchybia w stopniu rażącym wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. A to z kolei stanowi rażące naruszenie przepisów art. 32 ust 1 pkt 1 i 2, a w szczególności art 35 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie przeprowadził czynności sprawdzających w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, do czego obligują go przepisy ustawy Prawo budowlane. I tak zgodnie bowiem z § 5 pkt 13 ww. planu poprzez zabudowę produkcyjną należy rozumieć przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. Jak wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 roku do przedsięwzięć takich zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP inwentarza, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 metrów od między innymi terenów mieszkaniowych oraz innych zabudowanych. W sprawie natomiast ewidentne jest i potwierdzone zostało zapadłymi wyrokami sądów, że przedmiotowa inwestycja o współczynniku DJP — 50,4 stanowi inwestycję mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym planowana inwestycja, przekraczając intensywnością 40 DJP, stanowi ewidentnie zabudowę produkcyjną w rozumieniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z § 39 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami GMR (na tym terenie planowana jest podmiotowa inwestycja) ustala się jako przeznaczenie podstawowe, pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną podczas gdy zgodnie z § 39 ust. 3 pkt 3 www. planu przeznaczeniem dopuszczalnym jest zabudowa usługowa i produkcyjna, jednakże o uciążliwości niewykraczającej poza granice działki i jak stanowi kolejny punkt planu, z całkowitym zakazem lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP. Zdaniem skarżącej, odnosząc powyższe normy planu zagospodarowania przestrzennego do przedmiotowej inwestycji, w kontekście ustaleń dotyczących wskaźnika DJP na poziomie 50,4 ewidentne jest, że przedmiotowa inwestycja w sposób rażący narusza postanowienia planu stanowiąc zabudowę produkcyjną o uciążliwości wykraczającej poza granice działki, jak również zabudowę, której lokalizacja została całkowicie zakazana opisaną wyżej normą planu. Zatem brak jest zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak ten przyjmuje wymiar rażący, dyskwalifikując tym samym decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca podkreśliła, że inwestycja generować będzie między innymi odór ale i inne uciążliwości uniemożliwiające korzystanie przez skarżącą z działki zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. funkcją mieszkaniową. Sprzeczność przedmiotowej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego jest o tyle istotna, że emisje gazów do powietrza, a także emisja odorów stanowią poważny problem, szczególnie w stosunku do zabudowy mieszkalnej lokowanej wokół źródła emisji. Inwestycje intensywnego chowu lub hodowli zwierząt, a zatem jak w przedmiotowej sprawie, są źródłami emisji związków odznaczających się nieprzyjemnym zapachem. Przedmiotowa inwestycja emitować będzie między innymi siarkowodór, który jest wyczuwalny dla człowieka już w stężeniu 0,5 g/l 000 000 m3 powietrza, natomiast wysoce szkodliwym dla zdrowia staje się w przypadku stężenia znamiennego dla intensywnego chowu trzody chlewnej na poziomie około 35 - 40 DJP, nie wspominając już o przedmiotowej inwestycji na poziomie 50,4 DJP. Skarżąca podniosła, że racjonalny prawodawca lokalny nie dopuścił w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lokowania na terenie przedmiotowej działki nr [...] tuczarni, która co oczywiste, stanowi obiekt wraz z urządzeniami, powodujące emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym. Jak bowiem stanowi obowiązujący plan miejscowy dla ochrony czystości powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych ustala się między innymi zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo - gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym, jak również mogącej powodować przekroczenia norm dopuszczalnych stężeń dla emitowanych zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego poza granice dziatek budowlanych w rozumieniu aktualnie obowiązujących przepisów. Z § 39 ust. 3 pkt 3 ww. planu wynika zakaz zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP, podczas gdy planowana inwestycja jest inwestycją o skali 50,4 DJP, a więc przekraczającą dopuszczalną normę. Skarżąca powołała się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisany powyżej, w którym w jej ocenie Sąd uznał, że inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt. 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ustalenie, że wielkości planowanej hodowli tuczników tj. 360 sztuk, która w sposób nie budzący wątpliwości określa liczbę DJP na poziomie 50,4 i usytuowanie nieruchomości w obszarze bezpośredniego oddziaływania projektowanej tuczarni pozwoliło zarówno sądom obu instancji na stwierdzenie, że skarżąca ma status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] udzielającej pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej w tym kontekście nielogiczne i pozbawione podstawy prawej pozostaje wskazanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego po raz kolejny błędnie ustalonego DJP, na poziomie 37,8, jako podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, a także przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pisma Ośrodka [...] w B., które wykonane zostało na wniosek inwestora. W sprawie podstawą normatywną dokonywanych przeliczeń trzody chlewnej na duże jednostki przeliczeniowe jest załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym wskazane są zasady przeliczeń poszczególnych rodzajów trzody na DJP. Dla tucznika wskaźnik ten wynosi 0,14, co stanowi, że dla 360 sztuk tuczników, a taką liczbę, jako przewidywana wskazuje dokumentacja projektowa, łączny wskaźnik wynosi 50,4 DJP. Skarżąca stwierdziła, że w świetle zaprezentowanej argumentacji w kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane ponieważ przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako taka wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto, organ wydający decyzję naruszył art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Przy czym naruszenia te dają podstawę do przyjęcia rażącego naruszenia prawa i na tej podstawie stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. W wyniku rozpoznania mniejszej skargi zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1587/14 , którym uchylono zaskarżoną i poprzedzająca ją decyzje organu stopnia wojewódzkiego. W jego uzasadnieniu Sąd podniósł w szczególności, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 841/13, co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w świetle całkowitego zakazu lokalizowania na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem stanowią one o konieczności sporządzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – co jest konieczne tylko dla przedsięwzięć, które mogą być zrealizowane na danym obszarze zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem z dnia 13 maja 2016r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2016/15 Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił opisane powyżej orzeczenie tutejszego Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej naruszenie zaskarżonym wyrokiem art. 153 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2013 r., - II OSK 841/13 nie mogły być przy rozstrzygnięciu tej sprawy uznane za wiążące w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Wyroki zapadły na tle oceny przymiotu strony wnioskującej o stwierdzenie nieważności decyzji. Tak więc przedmiotem postępowania sądowego, w którym zapadły ww. wyroki było ustalenie, czy dana osoba ma legitymację do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a nie to czy ta decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W takiej sytuacji nieuprawnione było odwoływanie się przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku do art. 153 p.p.s.a. i kształtowanie wydanego rozstrzygnięcia w oparciu o ten przepis. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a., są wiążące tylko w zakresie sprawy, w której zapadło to orzeczenie, nawet jeżeli w uzasadnieniu orzeczenia sąd dokonał szerszego omówienia, tak jak to miało miejsce w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 1995/12. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił natomiast, że całkowicie chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - fakt zakończenia budowy i przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i nie jest to okoliczność mogąca stanowić przesłankę umorzenia postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd oddalając niniejszym wyrokiem skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., dał wyraz ocenie, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu stopnia wojewódzkiego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Rozpoznając sprawę po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był do uwzględnienia dyspozycji art. 190 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd uwzględnił zatem w szczególności stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym powtórzmy – "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a., są wiążące tylko w zakresie sprawy, w której zapadło to orzeczenie, nawet jeżeli w uzasadnieniu orzeczenia sąd dokonał szerszego omówienia, tak jak to miało miejsce w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 1995/12.". Sąd w pełni podziela argumentacje organu przedstawioną prawidłowo i wyczerpująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przyjmuje ją za własną. Kontrolowana na wniosek skarżącej w trybie postępowania nieważnościowego decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej S. K. pozwolenia na budowę budynku tuczarni wraz z infrastrukturą oraz silosu zbożowego na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości G., gmina R. - nie jest obarczona żadną z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. a uzasadniających jej wyeliminowanie przez stwierdzenie nieważności. W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie są uprawnione. Sąd w pełni podziela stanowisko, prezentowane w orzecznictwie i przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na tle wykładni art. 35 ustawy Prawo budowlane - organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa – art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opisanego powyżej. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ administracji architektonicznej miał obowiązek po myśli art. 35 ust 1 pkt 1 (w wersji obowiązującej na datę tej decyzji) ustawy Prawo budowlane sprawdzenia w szczególności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. W okolicznościach mniejszej sprawy organ badał możliwość zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę tuczarni, w którym wskazano, że wprowadzone będą grupy technologiczne i praca w cyklach co kilka, kilkanaście tygodni. I tak, wprowadzane będą warchlaki, które zostaną odchowane przez 16 tygodni do tuczników. W projekcie określono, obsadę stada na 360 sztuk podając, że przy jego charakterystyce stanowi to 37,8 DJP. W toku postepowania ustalono także poziom pozostałych zwierząt inwentarskich, w gospodarstwie 1,14 DJP, co dało łącznie wskaźnik 38, 94 DJP. Wbrew stanowisku skarżącej, powyższe dane są w pełni prawidłowe i podlegają prostej matematycznej weryfikacji w oparciu o załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Jak wynika bowiem z projektu budowlanego, inwestor w zaprojektowanym budynku tuczarni planuje prowadzenie hodowli w cyklu otwartym, w formie trzech cykli produkcyjnych w ciągu roku. Dla obliczenia obsady według wskaźnika DJP należy brać zatem pod uwagę obsadę zarówno warchlaków – wskaźnik ww. rozporządzenia - 0,07 oraz i tuczników wskaźnik 0,14 a nie jak postrzega to skarżąca tylko tuczników. Dodatkowo prawidłowość stanowiska projektanta potwierdza złożone do akt sprawy opracowanie zawarte w piśmie [...] Ośrodka [...] z siedzibą w B. z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], podpisane przez zastępcę dyrektora tego Ośrodka mgr inż. J. S.. W kontekście ww. wskazań należy zauważyć, że tylko inwestycja związana ze wskaźnikiem w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP wiązałaby się z koniecznością uzyskania decyzji środowiskowej. po myśli § 3 ust 1 pkt 103 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym decyzja pozwolenia na budowę wydana została przy prawidłowej ocenie braku naruszenia przepisów ochrony środowiska. Powtórzmy zatem - kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona rażącym naruszeniem prawa - art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Literalny zapis, w szczególności z przepisów § 39 ust. 2 pkt 3 lit. b, ust. 3 pkt 2, 3 i 4, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...]) wskazuje, że inwestycja została także prawidłowo oceniona jako odpowiadająca przeznaczeniu terenu, na którym miała powstać. W myśl § 39 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 4 w/w planu miejscowego, na powyższym obszarze ustala się przeznaczenie podstawowe - pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną; przeznaczenie dopuszczalne - pod zabudowę usługową i produkcyjną o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki; zakaz lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP. Sąd wskazuje - organa wydając decyzje o pozwoleniu na budowę był związany wskaźnikiem 37,8 DJP, podkreślmy prawidłowo określonym w projekcie, a to pozwalało mu na ocenę zgodności inwestycji w związku z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Są podziela także stanowisko organu co do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przepisu § 21 ust. 1 pkt 4 ww. planu, przewidującego zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo-gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym. Słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - przepis ten wprowadza ogólne ustalenia w zakresie ochrony środowiska. Natomiast cytowany powyżej przepis § 39 ust. 3 określa w sposób szczegółowy przeznaczenie nieruchomości, w tym również działki inwestycyjnej, położonych na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem GMR i dopuszcza, o czym była mowa powyżej możliwość zabudowy jak w przedmiotowej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - argumentacja skarżącej dotycząca emisji z terenu spornej inwestycji gazów do powietrza, emisji nieprzyjemnych zapachów oraz zanieczyszczeń o charakterze odorowym pozostaje bez wpływu na ocenę decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Na marginesie można tylko dodać, że skarżąca mieszkając na terenie, na którym tego typu inwestycje są dopuszczalne w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi liczyć się z uciążliwościami - zgodnymi z przepisami acz dla niej niedogodnymi. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).