VII SA/Wa 1587/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej D. C. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. K. pozwolenia na budowę budynku tuczarni wraz z infrastrukturą oraz silosu zbożowego na działce o nr. ewid. [...], położonej w miejscowości G., gmina R.. Pismem datowanym na [...] listopada 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2011 r., D.C. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania D. C., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W wyniku wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie przez D. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym w dniu 24 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 841/13, oddalił skargi kasacyjne S. K. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponownie rozpoznając sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., którą odmówiono stwierdzenia, na wniosek D. C., nieważności decyzji Starosty [...]nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. K. pozwolenia na budowę budynku tuczarni wraz z infrastrukturą oraz silosu zbożowego na działce o nr. ewid. [...], położonej w miejscowości G., gmina R.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekał w warunkach związania wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13. Organ podniósł, że S. K. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością inwestycyjną, która w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...], dalej: plan miejscowy). Wobec tego nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji, dalej: Prawo budowlane). Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonej dokumentacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne przewidziano na części działki nr ewid. [...], która położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem GMR. W myśl § 39 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 4 planu miejscowego, na powyższym obszarze ustala się przeznaczenie podstawowe – pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną; przeznaczenie dopuszczalne – pod zabudowę usługową i produkcyjną o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki; zakaz lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP. Zgodnie z treścią § 5 pkt 8 planu miejscowego przez funkcję produkcyjną należy rozumieć przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. W ocenie organu przedsięwzięcie inwestycyjne nie uchybia w stopniu rażącym powyższym wymogom, dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia § 39 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do nieprzekraczalnej przedniej linii zabudowy (wymagana – 5 m od linii rozgraniczającej drogi; projektowana ok. 50 m od linii rozgraniczającej drogę); co do tylnej linii zabudowy; co do wysokości budynku gospodarczego (wymagana – 1 kondygnacja; projektowana – 1 kondygnacja) oraz co do intensywności zabudowy (wymagana – do 0,5; projektowana – 0,07). Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego naruszenia § 21 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego, przewidującego zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo-gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym, organ stwierdził, że przepis ten wprowadza ogólne ustalenia w zakresie ochrony środowiska. Natomiast cytowany § 39 ust. 3 określa w sposób szczegółowy przeznaczenie nieruchomości (w tym również działki inwestycyjnej) położonych na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem GMR i dopuszcza możliwość zabudowy usługowej i produkcyjnej. Wyjaśnił nadto, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Natomiast stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno- wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy. Z dokumentacji projektowej, która dla organu jest wiążąca (na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na str. 13 uzasadnienia wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1995/12), wynika, że w planowanej tuczami przewiduje się hodowlę do 360 tuczników (12 boksów po 30 sztuk), co stanowi koncentrację zwierząt na poziomie 37,8 DJP. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że zgodnie z przyjętym rozwiązaniem, zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ budowlany nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego (zwłaszcza w postępowaniu nieważnościowym), a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Tak określony zakres kompetencji wynika ze zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. – do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z powyższym organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, stwierdził, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej, badają wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 705/13). Wobec powyższego organ uznał, że nie ma podstaw prawnych do kwestionowania wyliczenia DJP (dużych jednostek przeliczeniowe inwentarza), zawartego w części opisowej projektu budowlanego. Jednocześnie wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, iż inwestor w zaprojektowanym budynku tuczarni planuje prowadzenie hodowli w cyklu otwartym (w formie trzech cykli produkcyjnych w ciągu roku), przez co łączna liczba DJP, biorąc pod uwagę ilość warchlaków i tuczników w poszczególnych cyklach, wyniesie 37,8 DJP. Powyższe potwierdza pismo [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego z siedzibą w B. z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...]. Podsumowując powyższe, uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż sporna inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza projektu budowlanego wykazała, że badana decyzja nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 - według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji), ani też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 - według stanu na dzień wydania badanej decyzji). Zgodnie z brzmieniem § 6 ust. 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinny wynosić co najmniej 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich oraz 4,0 m od granicy działki sąsiedniej. Zaprojektowany bezodpływowy zbiornik na gnojowicę znajduje się w odległości ok. 6,5 m od granicy z niezabudowaną działką nr ewid. [...], w odległości ok. 25,00 m od granicy z działką nr ewid. [...], należącą do skarżącej oraz w odległości ok. 21 m od granicy z działką nr ewid. [...], a zatem nie narusza wymogów określonych w tym przepisie. Odległość silosów na zboże i pasze o pojemności do 100 ton powinna wynosić co najmniej 8 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 8 m od innych budynków, z wyłączeniem budynków inwentarskich i gospodarczych oraz 4 m od granicy działki sąsiedniej (§ 8 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ww. rozporządzenia). Zaplanowany silos znajduje się w odległości ok. 7 m od granicy z działką nr ewid. [...], w odległości ok. 22 m od granicy z granicy z działką nr ewid. [...], oraz w odległości ok. 25 m od budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...]. W myśl § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W analizowanym przypadku budynek tuczami, został zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi w odległości ok. 5,5 m od granicy z sąsiednimi działkami nr ewid. [...] oraz [...], oraz w odległości ok. 11 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., organ wyjaśnił, że okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania i nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym, zatem pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazał, że nie jest uprawniony do oceny spornego przedsięwzięcia inwestycyjnego pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów kodeksu cywilnego o ochronie własności, albowiem sprawy te należą do kognicji sądu powszechnego. Ponadto, w ocenie organu, kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła D.C., zarzucając jej: - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 9, art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2, i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, - naruszenie art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - naruszenie § 18 ust. 2 pkt 1 i 6, § 21 ust. 1 pkt 1, 4 i 5, § 23 pkt 5, § 39 ust. 2 pkt 3 lit. b, § 39 ust. 3 pkt 2, 3, 4 lit. e uchwały Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., - naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które miało wpływ na wynik postępowania, w szczególności w zakresie naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz zasad postępowania administracyjnego, w szczególności określonych przepisami art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. W ocenie skarżącej decyzja o pozwoleniu na budowę, obejmująca przedmiotową inwestycję, wydana została z rażącym naruszeniem zapisów planu miejscowego, co jednocześnie stanowi rażące naruszenie art. 32 ust 1 pkt 1 i 2, a w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej, w sprawie ewidentne jest i stwierdzone także wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przedmiotowa inwestycja o współczynniku DJP - 50,4 stanowi inwestycję mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja przekracza intensywnością 40 DJP i stanowi zabudowę produkcyjną w rozumieniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 39 ust. 3 pkt 3 miejscowego planu, przeznaczeniem dopuszczalnym jest zabudowa usługowa i produkcyjna, jednakże o uciążliwości niewykraczającej poza granice działki i, jak stanowi kolejny punkt planu, z całkowitym zakazem lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć tylko część jej argumentów jest zasadna. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Postępowanie to jest postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydano kontrolowaną decyzję, a jego głównym i jedynym celem jest ustalenie czy decyzja ta jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95). Wielokrotnie zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym, ale także i w niniejszym postępowaniu podkreślano, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje społeczne lub gospodarcze – czyli skutki, które w tej sferze wywołuje decyzja. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność decyzji ostatecznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95. W niniejszej sprawie orzekał uprzednio zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...] i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, cyt. "[...] w dokumentacji projektowej wskazuje się przewidywanie hodowli 360 tuczników i ustala dla tej ilości DJP wynoszące 37,8 < 40. Tymczasem wartość DJP dla 360 tuczników ustalona w oparciu o załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) wynosi 50,4. Współczynnik przeliczenia sztuk rzeczywistych na DJP dla tuczników określono tu na wartość 0,14. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103, rozporządzenia z dnia 09 listopada 2010 roku do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza chów i hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) jeżeli działalność prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla zwierząt będą prowadzone: mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezliczonej dla lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych [...]". Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne S. K. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzekając, cyt. "[...] Sąd pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę na to, że obszar oddziaływania obiektu należy wyznaczać także w oparciu o przepisy z zakresu ochrony środowiska, w szczególności dotyczące inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ w ogóle pominął, że teren w otoczeniu obiektów budowlanych wyznaczają także przepisy z zakresu ochrony środowiska, wprowadzając związane z tymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, a w szczególności całkowicie pominął, że inwestycja polegająca na budowie tuczami, w której zgodnie z projektem budowlanym (12 kojców grupowych po 30 sztuk) będzie można hodować 360 tuczników, może znacząco oddziaływać na środowisko, a więc na otoczenie obiektu, w tym nieruchomość skarżącej". W sytuacji przesądzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny wskaźnika DJP dla przedmiotowej inwestycji na poziomie 50,4 niezrozumiałe jest twierdzenie organu, że w niniejszej sprawie nie było potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ nie powinien sugerować się twierdzeniem inwestora, że zamierza prowadzić hodowlę w cyklu otwartym, co zmniejszy DJP do 37,8, albowiem znaczenie przy obliczaniu wskaźnika DJP ma tylko i wyłącznie projektowana pojemność budynku. Ta wynosi 12 kojców po 30 sztuk, czyli 360 sztuk. Współczynnik przeliczenia sztuk rzeczywistych na DJP dla tuczników w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397) określono na 0,14 (lp. 20). DJP obliczamy, mnożąc 360 przez 0,14, przez co uzyskujemy wynik 50,4. Następnie wskazać należy, że zgodnie z § 39 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r., Nr [...], poz. [...]) na obszarze, na którym znajduje się działka [...], ustala się przeznaczenie podstawowe – pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną; przeznaczenie dopuszczalne – pod zabudowę usługową i produkcyjną o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki; zakaz lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP. Rację zatem należy przyznać skarżącej, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.). Organ bowiem błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, przez co nie zastosował odpowiednio przepisów prawa: art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego przy uwzględnieniu treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zakaz lokalizacji zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP). Przepis ten obliguje organ do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrok z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 305/14). Jednocześnie stwierdzić należy, że niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1995/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13 stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w świetle całkowitego zakazu lokalizowania na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym zabudowy inwentarskiej powyżej 50 DJP pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem stanowią one o konieczności sporządzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – co jest konieczne tylko dla przedsięwzięć, które mogą być zrealizowane na danym obszarze zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt. I sentencji. W pkt. II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.