VI SA/Wa 2496/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Energii z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty zapasowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza na rzecz skarżącej P. 23,944 zł (dwadzieścia trzy tysiące dziewięćset czterdzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] października 2017 r. nr [...] Ministra Energii wydana na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 4 oraz art. 47 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz art. 21b ust. 1, ust. 5, ust. 12, ust. 13 oraz ust. 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1899, z późn. zm., dalej: "ustawa o zapasach"), po rozpatrzeniu odwołania spółki P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych (dalej: Prezes "ARM") z [...] kwietnia 2017 r. nr [...]w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Energi wyjaśnił, że 17 lutego 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja, z której wynika, że Spółka w styczniu 2016 r. dokonała przywozu gazu płynnego (LPG) w ilości 9 435,420 t oraz wywozu w ilości 2 686,350 t. Spółka poinformowała także, że za miesiąc styczeń 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej, wskazując kwotę 668 158,00 zł. Następnie, 26 września 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła korekta informacji za styczeń 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w styczniu 2016 r. w ilości 9 153,470 t oraz wywozu w ilości 375,430 t. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc styczeń 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej, wskazując kwotę 869 026,00 zł. 18 marca 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za luty 2016 r., z której wynika, że w lutym 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 7 602,090 t oraz wywozu w ilości 2 171,883 t. Spółka poinformowała także, że za luty 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej, wskazując kwotę 537 590,00 zł. 26 września 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła korekta Informacji za luty 2016 r., z której wynika, że w lutym 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 6 924,690 t oraz wywozu w ilości 436,983 t. Spółka poinformowała, że za miesiąc luty 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 642 283,00 zł. 15 kwietnia 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za marzec 2016 r., z której wynika, że w marcu 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego (LPG) w ilości 8 122,980 t oraz wywozu w ilości 3 003,120 t. Spółka poinformowała także, że za marzec 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 506 866,00 zł. 26 września 2016 r. do Prezesa Agencji wpłynęła korekta Informacji za marzec 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w marcu 2016 r. w ilości 7 780,670 t oraz wywozu w ilości 523,980 ton. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc marzec 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej, wskazując kwotę 718 412,00 zł. 19 maja 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za kwiecień 2016 r., z której wynika, że w kwietniu 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 8 354,530 t oraz wywozu w ilości 2 271,620 t. Spółka poinformowała, że za miesiąc kwiecień 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 602 208,00 zł. 26 września 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła korekta informacji za kwiecień 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w kwietniu 2016 r. ilości 8 312,980 t oraz wywozu w ilości 541,800 t. Spółka poinformowała, że za miesiąc kwiecień 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 769 347,00 zł. 20 czerwca 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za maj 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w maju 2016 r. w ilości 8 536,360 t oraz wywozu w ilości 3 619,800 t. Spółka poinformowała, że za miesiąc maj 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 486 739,00 zł. 26 września 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła korekta informacji za maj 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w maju 2016 r. ilości 8 256,170 t oraz wywozu w ilości 565,900 t. Spółka poinformowała, że za miesiąc maj 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 761 337,00 zł. 8 lipca 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za czerwiec 2016 r., z której wynika, że w czerwcu 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 6 290,510 t oraz wywozu w ilości 695,280 t. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc czerwiec 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej, wskazując kwotę 553 928,00 zł. 16 sierpnia 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za lipiec 2016 r., z której wynika, że w lipcu 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 7 086,470 t oraz wywozu w ilości 365,780 t. Spółka poinformowała, że za miesiąc lipiec 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 665 348,00 zł. 19 września 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za sierpień 2016 r., z której wynika, że w sierpniu 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 7 704,250 t oraz wywozu w ilości 305,440 t. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc sierpień 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 732 482,00 zł. 24 listopada 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła korekta informacji za sierpień 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w sierpniu 2016 r. ilości 7 722,940 t oraz wywozu w ilości 305,440 t. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc sierpień 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 734 333,00 zł. 17 października 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła informacja za wrzesień 2016 r., z której wynika, że we wrześniu 2016 r. Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG w ilości 6 546,359 t oraz wywozu w ilości 207,060 t. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc wrzesień 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 627 591,00 zł. 24 listopada 2016 r. do Prezesa ARM wpłynęła korekta informacji za wrzesień 2016 r., z której wynika, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG we wrześniu 2016 r. w ilości 6 544,479 t oraz wywozu w ilości 207,060 t. Spółka poinformowała nadto, że za miesiąc wrzesień 2016 r. wyliczyła wysokość opłaty zapasowej wskazując kwotę 627 404,00 zł. Organ wskazał, że do dnia wydania decyzji I instancji Spółka dokonała sześciu płatności, ale tylko za wrzesień 2016 r., nie dokonała płatności za miesiące od stycznia do sierpnia 2016 r. W związku z brakiem płatności opłaty zapasowej za powyższe miesiące Prezes ARM przeprowadził kontrolę w Spółce, w wyniku której ustalił, że Spółka dokonała przywozu gazu płynnego LPG o kodach CN: 27111294, 27111297 i 27111397 w następujących ilościach: 1) w styczniu 2016 r. - 9 153,470 t, 2) w lutym 2016 r. - 6 924,690 t, 3) w marcu 2016 r. - 7 780,670 t, 4) w kwietniu 2016 r. - 8 312,980 t, 5) w maju 2016 r. - 8 256,170 t, 6) w czerwcu 2016 r. - 6 290,510 t, 7) w lipcu 2016 r. - 7 086,470 t, 8) w sierpniu 2016 r. - 7 722,940 t, 9) we wrześniu 2016 r. - 6 544,479 t. Ustalono, że Spółka dokonała wywozu powyższego gazu płynnego LPG w następujących ilościach: 1) w styczniu 2016 r. - 375,430 t, 2) w lutym 2016 r. - 436,983 t, 3) w marcu 2016 r. - 523,980 t, 4) w kwietniu 2016 r. - 541,800 t, 5) w maju 2016 r. - 565,900 t, 6) w czerwcu 2016 r. - 695,280 t, 7) w lipcu 2016 r. - 365,780 t, 8) w sierpniu:2016 r. - 305,440 t, 9) we wrześniu 2016 r. - 207,060 t. W decyzji z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej, wydanej na podstawie z art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 4, art. 47 § 3 O.p. w związku z art. 21 b ust. 1, ust. 5, ust. 12, ust. 13, ust. 14 ustawy o zapasach oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie określenia stawek opłaty zapasowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1812), Prezes ARM określił wysokości opłaty zapasowej dla Spółki za miesiące: 1) styczeń 2016 r. - w wysokości 869 026,00 zł, 2) luty 2016 r. - w wysokości 642 283,00 zł, 3) marzec 2016 r. - w wysokości 718 412,00 zł, 4) kwiecień 2016 r. - w wysokości 769 347,00 zł, 5) maj 2016 r. - w wysokości 761 337,00 zł, 6) czerwiec 2016 r. - w wysokości 553 928,00 zł, 7) lipiec 2016 r. - w wysokości 665 348,00 zł, 8) sierpień 2016 r. - w wysokości 734 333,00 zł, 9) wrzesień 2016 r. - w wysokości 627 404,00 zł. Spółka pismem z 2 maja 2017 r. wniosła odwołanie od decyzji I instancji, wyjaśniając, że na podstawie umów z podmiotami krajowymi jest zobowiązana do sprzedaży na rzecz swoich klientów określonej ilości gazu LPG miesięcznie, który wcześniej Spółka importuje lub nabywa wewnątrzwspólnotowo. W zależności od potrzeb handlowych kontrahentów Spółki, dostawy realizowane są albo na terenie kraju albo do wskazanych przez kontrahentów składów podatkowych poza terytorium kraju. Zdaniem Spółki, w drugim wypadku podmiotem dokonującym wywozu (dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu przepisów o akcyzie) z terenu RP jest Spółka. Dlatego też Spółka dokonuje pomniejszenia podstawy naliczenia opłaty zapasowej od ilości gazu płynnego, który w ten sposób wywiozła z terenu Polski. W ocenie Spółki dla prawidłowego określenia Jej sytuacji prawnej w zakresie opłaty zapasowej konieczne jest odniesienie się do pojęcia dostawy wewnątrzwspólnotowej określonej w ustawie o podatku akcyzowym, gdyż do tej ustawy jednoznacznie odwołuje się ustawa o zapasach. Strona wyjaśniła, że nie działała jako usługowy skład podatkowy wykonujący przyjęcia, przeładunki i wysyłki wyrobów na zlecenie innych podmiotów. Tak jak przy przywozie Spółka kupiła gaz, który został zaimportowany lub nabyty wewnątrzwspólnotowo do jej składu podatkowego, na swoją rzecz, tak samo przy wywozie Spółka dokonała własnej transakcji handlowej, tj. sprzedaży gazu we własnym imieniu i "na własną rzecz", a dostarczenie tego gazu za granicę jest bezpośrednio i nierozerwalnie związane ze sprzedażą Spółki. Prezes ARM oceniając, że dostawy wewnątrzwspólnotowe, jakie niewątpliwie nastąpiły w stanie faktycznym sprawy, nie były dostawami Spółki, ale dostawami wewnątrzwspólnotowymi innego podmiotu, nie zrozumiał natury transakcji dokonywanych przez Spółkę. Prezes ARM nie zrozumiał, że z jednym przemieszczeniem wyrobów za granicę na teren innego państwa członkowskiego WE były związane dwie transakcje na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221), dwie dostawy towarów, a jednocześnie pierwszy podmiot (Spółka) wydała towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy (podmiotowi zagranicznemu). Konsekwencją rozstrzygnięcia organu I instancji jest przyjęcie, że to kontrahent Spółki, a nie ona, ma możliwość skorzystania z prawa do obniżenia podstawy obliczenia opłaty zapasowej na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach. Tymczasem w sytuacji, gdy kontrahent Spółki nie realizuje przywozów gazu nie dokona on pomniejszenia. Dojdzie więc do sytuacji, gdy od gazu, który został do Polski przywieziony oraz wywieziony zostanie w Polsce ostatecznie zapłacona opłata zapasowa. Minister Energii, odnosząc się do argumentacji Spółki zawartej w odwołaniu z 2 maja 2017 r. od decyzji I instancji, nie zgodził się ze Spółką stwierdzając, że przepis art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach, dopuszcza pomniejszenie podstawy obliczenia opłaty zapasowej o ilości ropy naftowej lub paliw wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale pomniejszenia tego może dokonać jedynie producent lub handlowiec, który paliwa lub ropę naftową wywiózł z terytorium RP, bowiem tylko producent lub handlowiec jest zgodnie z art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach, zobowiązany do obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej. W przypadku art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach, podstawową przesłanką jest dokonanie wywozu w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o zapasach, przez producenta lub handlowca. Potwierdzenie wywozu dokumentami ma charakter wtórny. Zdaniem Ministra Energii, za dokonującego dostawy wewnątrzwspólnotowej uznać należy podmiot będący właścicielem wyrobu lub podmiot zlecający przemieszczenie. Własność wyrobów w momencie przemieszczenie nie ma decydującego charakteru, jest jednak bezspornie jednym z elementów, który należy wziąć pod uwagę przy określeniu kto dokonuje przemieszczenia. Z powyższego wynika również, iż w przypadku podmiotu zlecającego przemieszczenie chodzi raczej o uprawnienie do dysponowania rzeczą niż o fizyczne władztwo nad rzeczą. Przemieszczenie nie jest bowiem bezpośrednio związane z fizycznym władztwem nad rzeczą. Gdyby było związane z fizycznym władztwem nad rzeczą, za przemieszczającego uznać należałoby firmę transportową. Za przemieszczającego nie można zatem uznać podmiotu, który dokonuje przemieszczenia nie na swoją rzecz, lecz jako czynność zleconą. Minister Energii dodał, że dla powstania obowiązku zapłaty opłaty zapasowej najistotniejsze jest to, który przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą w zakresie sprowadzenia na terytorium RP ropy naftowej lub paliw w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego, czyli sprowadza paliwo na terytorium RP w ramach ich przemieszczenia w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym (lub w ramach importu). Czynnością podlegającą opłacie zapasowej jest produkcja paliw przez producenta lub ich przywóz przez handlowca rozumiany jako sprowadzenie paliw na terytorium RP w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu, nie zaś ich przywóz rozumiany jako nabycie wewnątrzwspólnotowe lub import. Zakres definicji handlowca na gruncie ustawy o zapasach nie jest tożsamy ze zbiorem podmiotów dokonujących nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym. Zdaniem organu, dla wskazania podmiotu, który dokonał wywozu w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu ustawy o zapasach, nie ma znaczenia, który podmiot otwiera/zamyka procedurę zawieszenia poboru akcyzy. Podmiotem dokonującym dostawy jest zawsze podmiot dokonujący przemieszczenia bez względu na to, czy zastosowano procedurę zawieszenia poboru akcyzy lub czy wyrób został wysłany ze składu podatkowego albo przez zarejestrowanego odbiorcę. Nie ma także znaczenia, który podmiot jest podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, bowiem obowiązki określone w ustawie o zapasach powstają w odniesieniu do podmiotów w niej określonych oraz w sposób w niej określony nie zaś w sposób określony w ustawie o podatku akcyzowym czy w odniesieniu do podatników podatku akcyzowego. Minister Energii wskazał następnie, że powstanie zobowiązania w opłacie zapasowej związane jest z zaistnieniem zdarzenia, którym jest dokonanie przywozu lub produkcja paliw w rozumieniu ustawy o zapasach. Podmioty spełniające kryteria dla uznania ich za producentów i handlowców w rozumieniu ustawy o zapasach, obowiązane są do wniesienia opłaty zapasowej w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw (art. 21b ust. 12 ustawy o zapasach). Spółka w okresie od stycznia 2016 r. do września 2016 r. dokonała przywozu gazu płynnego (LPG), a zatem z punktu widzenia przepisów ustawy o zapasach jest handlowcem obowiązanym do uiszczania opłaty zapasowej. Z uwagi na brak wpłat opłaty zapasowej Prezes ARM wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej. Zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia Prezesa ARM w zakresie wielkości przywozu gazu płynnego oparte zostały na ustaleniach pochodzących z kontroli dokumentacyjnej przeprowadzonej w Spółce przez Agencję Rezerw Materiałowych. Ustalenia w zakresie wskazanych wielkości nie były kwestionowane przez Spółkę. Spór zatem dotyczy nie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, lecz wykładni prawa materialnego. Uwzględniając zatem powyższe ustalenia oraz przywołane przez organ przepisy i wyjaśnienia w zakresie sposobu ich wykładni, Minister Energii uznał, iż wysokość opłaty zapasowej należnej od Spółki została przez Prezesa ARM obliczona prawidłowo. W skardze z 3 listopada 2017 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Energii z [...] października 2017 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 2 pkt 10 i pkt 15 ustawy o zapasach w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43, z późn. zm.; dalej: "ustawa o akcyzie"), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wywozu paliwa w myśl ustawy o zapasach dokonuje właściciel gazu płynnego, a nie podmiot dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych w rozumieniu przepisów o akcyzie, 2) art. 21b ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, poprzez niepomniejszenie wielkości przywozu gazu, stanowiącej podstawę wyliczenia opłaty zapasowej Spółki, o ilości gazu wywiezionego z Polski do miejsca wskazanego przez kontrahenta w innym państwie członkowskim UE. W uzasadnieniu skargi, Skarżący wyjaśnił, że na podstawie umów z podmiotami krajowymi jest zobowiązana do sprzedaży na ich rzecz określonej ilości gazu miesięcznie. Spółka importuje produkt, a następnie według wyboru kontrahenta wysyła go we wskazane miejsca na terenie kraju lub do innego kraju członkowskiego UE. W zależności od potrzeb handlowych ww. podmiotów dostawy są realizowane przez Spółkę albo na teren kraju (w procedurze zawieszenia akcyzy lub z zapłaconą akcyzą), albo do wskazanych przez kontrahentów składów podatkowych poza terytorium kraju (wówczas przemieszczenie następuje w procedurze zawieszenia poboru akcyzy ze składu podatkowego Spółki do składu podatkowego na terenie kraju członkowskiego UE). Niezależnie od okoliczności, w obu przypadkach faktura jest wystawiana przez Spółkę na rzecz podmiotu krajowego, w drugim przypadku podmiotem dokonującym wywozu (dostawy wewnątrzwspólnotowej) z terenu RP jest Spółka. Potwierdzeniem wywozu przy dostawie wewnątrzwspólnotowej jest zamknięcie dokumentu e-AD przez podmiot zagraniczny dokonujący odbioru towaru (skład podatkowy na terenie państwa członkowskiego UE). Dlatego też, jak wyjaśnił Skarżący, Spółka dokonuje pomniejszenia podstawy naliczenia opłaty zapasowej o ilość gazu płynnego, który w ten sposób wywiozła z terenu Polski. Skarżący dodał, że kwotą sporną w przedmiotowej sprawie jest różnica między kwotami opłaty zapasowej określonymi przez Prezesa ARM i Ministra Energii w wydanych przez nich decyzjach, a kwotami opłaty zapasowej wynikającymi z zastosowania przez Spółkę pomniejszenia wysokości opłaty zapasowej z tytułu wywozu gazu poza Polskę. Skarżący nie zgodził się z tezą Ministra Energii o ograniczonym zakresie odesłania do przepisów akcyzowych przy definiowaniu pojęcia wywozu na gruncie ustawy o zapasach. W ocenie Skarżącego pomimo istnienia pewnej niewielkiej różnicy w brzmieniu definicji "dostawy wewnątrzwspólnotowej" i "eksportu" zawartych w ustawie o zapasach, definicje te kierują bez żadnych wątpliwości do przepisów akcyzowych i wyjaśnienia obu tych pojęć należy szukać w przepisach akcyzowych. Skarżący zarzucił więc Ministrowi Energii nieuprawnione twierdzenie, że Spółka nie dokonuje w stanie faktycznym niniejszej sprawy dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu akcyzy. Skarżący wyjaśnił, że natura i specyfika systemu regulacji akcyzowych przesądza, że przy przemieszczeniu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy między składami podatkowymi dostawy wewnątrzwspólnotowej (po jednej stronie) i nabycia wewnątrzwspólnotowego (po stronie drugiej) dokonują składy podatkowe. Powyższe oznacza, że kwestia formalnoprawnej własności wyrobów akcyzowych przemieszczanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy między składami podatkowymi nie ma wpływu na zakres obowiązków wynikających z ustawy o akcyzie. To właśnie na składach podatkowych, tj. podmiotach "widocznych" w systemie akcyzy (np. w bazie SEED i tzw. systemie EMCS) ciążą obowiązki związane z przemieszczaniem wyrobów akcyzowych w ramach odpowiednio dostawy wewnątrzwspólnotowej i nabycia wewnątrzwspólnotowego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. A więc to Spółka jako skład podatkowy wysyłki gazu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu przepisów akcyzowych. Chybione jest natomiast, zdaniem Skarżącego, stanowisko Ministra Energii, iż dokonującym "akcyzowej" dostawy wewnątrzwspólnotowej jest "właściciel wyrobu" lub "podmiot zlecający przemieszczenie". Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie to Spółka dokonała przywozu gazu na terytorium Polski, a zatem to Spółka, a nie jej kontrahent, jest traktowana jako handlowiec. Kontrahent Spółki, który nabył od niej gaz i sprzedał go poza obszar Polski nie jest handlowcem w rozumieniu ustawy o zapasach. Podmiot ten dokonał jedynie zakupu gazu od Spółki na terytorium Polski, a jego przywozu na terytorium kraju jak i wywozu z terytorium kraju dokonała Spółka. Z całą pewnością podmiot ten nie dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Jednocześnie Spółka, dokonując wywozu tego paliwa z terytorium Polski dokonała tego działając jako handlowiec, a więc podmiot, który dokonał jego przywozu. To Spółka realizuje dyspozycję przepisów ustawy o zapasach określających kto jest rozumiany jako handlowiec w rozumieniu tej ustawy. Dla powstania obowiązku zapłaty opłaty zapasowej najistotniejsze jest to, który przedsiębiorca dokonuje sprowadzenia na terytorium Polski ropy naftowej lub paliw w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego rozumianego zgodnie z ustawą o akcyzie. Skarżący podkreślił, że w żadnym miejscu ustawa o zapasach nie wiąże przywozu lub wywozu z kwestią własności paliwa, które jest przedmiotem przywozu oraz wywozu. Tak jak w przypadku podatku akcyzowego, tak i w przypadku opłaty zapasowej kwestia własności nie ma żadnego znaczenia dla obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej. Ustawodawca celowo posłużył się definicją wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz nabycia z ustawy o akcyzie, a nie z ustawy o podatku od towarów i usług, właśnie ze względu na kwestię oderwania samego przemieszczenia od kwestii właścicielskich. Istotny natomiast, dla celów podatku akcyzowego oraz opłaty zapasowej jest sam fakt przemieszczenia przez określony podmiot. Podmiotem dokonującym takiego przemieszczenia na gruncie przedmiotowej sprawy jest bezsprzecznie Spółka. Opłata zapasowa, jak wskazał Skarżący, jest opłatą wnoszoną przez podmioty wprowadzające na polski rynek paliwa w celu utworzenia rezerw paliwowych przez Agencję Rezerw Materiałowych odpowiadającą ilości paliwa, jakie jest na polski rynek wprowadzane. Jednocześnie nie jest celem ustawy tworzenie rezerw od paliwa, które jest z tego rynku wywożone poza terytorium Polski, a zatem na tym rynku nie funkcjonuje. Skarżący dodał, że interpretacja przepisów zaprezentowana przez Prezesa ARM i podtrzymana następnie przez Ministra Energii prowadzi do sytuacji, w której wartość opłaty zapasowej poniesionej przez przedsiębiorców będzie wyższa od tej, jaka powinna zostać uiszczona od przywozu netto wyrobów, gdyż część przedsiębiorców nie mogłaby przy ustalaniu poziomu opłaty odliczyć paliwa wywiezionego, natomiast część w związku z brakiem przywozów nie miałaby od czego tego paliwa wywiezionego odliczyć. Przyjmując bowiem interpretację Ministra Energii w przypadku, gdy kontrahent Spółki dokonuje nabycia wyrobów akcyzowych wyłącznie na terytorium Polski (w związku z czym nie jest zobowiązany do uiszczania opłaty zapasowej) i zgodnie z tą interpretacją to jemu przysługuje prawo do skorzystania z art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, to de facto nie ma on od czego odliczyć wartości wyrobów wywiezionych. Konsekwencją takiej interpretacji przepisów jest zaplata przez Spółkę opłaty zapasowej od wyrobów, które zostaną wywiezione z terytorium Polski i od których nie tworzy się zapasów oraz brak możliwości obniżenia na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, przez jakikolwiek podmiot kwoty opłaty zapasowej zapłaconej od tych wyrobów. Skarżący zauważył, że kwota opłaty zapasowej ma być równa kosztom ponoszonym przez ARM na utworzenie rezerw, a nie od nich wyższa. W przypadku, gdy interpretacja przyjęta przez organy obu instancji zostałaby uznana za prawidłową, ARM otrzymywałby swego rodzaju bezpodstawne przysporzenie, gdyż otrzymywałby od podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłaty zapasowej kwoty wyższe niż niezbędne dla utworzenia rezerw. Opłata ta byłaby bowiem płacona również od tego paliwa, które zostało wywiezione. W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Istota problemu prawnego w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy Skarżący będąc handlowcem w rozumieniu ustawy o zapasach w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym gazu płynnego, jest uprawniony do pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej o ilość gazu płynnego wywiezionego w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej z terytorium kraju przez Skarżącego, który jednak wcześniej, przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej tego gazu, sprzedał go innemu podmiotowi na terytorium kraju. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zapasach, w celu zapewnienia zaopatrzenia Rzeczypospolitej Polskiej w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych, tworzy się zapasy ropy naftowej i produktów naftowych, zwane dalej "zapasami interwencyjnymi". Zapasy interwencyjne obejmują zapasy: 1) obowiązkowe ropy naftowej lub paliw, zwane dalej "zapasami obowiązkowymi ropy naftowej lub paliw", tworzone i utrzymywane przez producentów i handlowców; 2) agencyjne ropy naftowej i paliw, zwane dalej "zapasami agencyjnymi", tworzone i utrzymywane przez Agencję Rezerw Materiałowych, zwaną dalej "Agencją". Obowiązek ponoszenia opłaty zapasowej wynika z art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach, zgodnie z którym koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową. Handlowcem, w świetle art. 2 pkt 19 lit. a ustawy o zapasach, w brzmieniu obowiązującym do 2 września 2016 r., jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw. W wyniku nowelizacji ustawy o zapasach dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1165), handlowcem jest: a) przedsiębiorca wykonujący samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw, b) osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która, nie prowadząc działalności gospodarczej w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw, samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu wykonuje działalność polegającą na przywozie ropy naftowej lub paliw i zużywa je na potrzeby własne z wyłączeniem przywozu paliw w standardowych zbiornikach, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1114 i 1039), lub rozporządza nimi poprzez jakąkolwiek czynność prawną lub faktyczną; Przywozem jest, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o zapasach, sprowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu. Wywozem jest natomiast, zgodnie z art. art. 2 pkt 15 ustawy o zapasach, wywóz ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu. Nabyciem wewnątrzwspólnotowym, w świetle art. 2 pkt 9 ustawy o zapasach, jest przemieszczenie ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym. Dostawą wewnątrzwspólnotową, w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy o zapasach, jest przemieszczenie ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym. Wskazania również wymaga, że gaz płynny (LPG) w świetle art. 2 pkt 2 lit. f ustawy o zapasach, stanowi produkt naftowy w rozumieniu tego przepisu, natomiast produkty naftowe określone w pkt 2 lit. f-n, w tym również zawierające dodatki bez względu na ich ilość są paliwami, w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o zapasach. Gaz płynny (LPG), jest zatem produktem naftowym oraz paliwem w rozumieniu ustawy o zapasach. W świetle powyższych przepisów, nie budzi wątpliwości, że Skarżący dokonując przywozu a więc sprowadzenia na terytorium RP, w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu płynnego (LPG), będącego produktem naftowym oraz paliwem w rozumieniu ustawy o zapasach, jest handlowcem w rozumieniu tej ustawy obowiązanym do uiszczenia opłaty zapasowej w ramach ponoszenia kosztów tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych. Obliczenia opłaty zapasowej dla gazu płynnego (LPG) dokonuje się według wzoru określonego w art. 21b ust. 5 ustawy o zapasach. Istotna jest jednak w niniejszej sprawie norma wynikająca z art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach, zgodnie z którym wielkość produkcji paliw lub przywozu ropy naftowej lub paliw stanowiące podstawę obliczenia wymaganej na dany rok kalendarzowy ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz obliczenia opłaty zapasowej pomniejsza się odpowiednio o ilości ropy naftowej lub paliw wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem potwierdzenia tych ilości dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6a. Z przepisu powyższego wynika zatem uprawnienie m.in., do pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej o ilość paliw wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z omawianego przepisu nie wynika, kto może dokonać pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej o ilość paliw wywiezionych z terytorium RP. Nie budzi jednak niczyjej wątpliwości, że skoro obowiązani do uiszczania opłaty zapasowej są producenci i handlowcy, to te podmioty są uprawnione do dokonania przedmiotowego pomniejszenia. Minister Energii słusznie wskazał, że podstawową przesłanką dokonania przedmiotowego pomniejszenia, wynikającą z art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach, jest wywóz, w niniejszej sprawie, gazu płynnego (LPG) z terytorium RP, dokonany przez producenta lub handlowca, czyli w niniejszej sprawie przez handlowca. Z wywodu jednak Ministra Energii zawartego w zaskarżonej decyzji wynika, że organ uznał, iż warunkiem skorzystania z omawianego uprawnienia do pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej, jest również posiadanie prawa własności do wywożonych paliw (gazu płynnego LPG). Minister Energii nie wyprowadził z art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy o zapasach przesłanki własności wywożonych paliw, jako warunkującej możliwość skorzystania z omawianego uprawnienia przez handlowca. Stwierdził natomiast, że za dokonującego dostawy wewnątrzwspólnotowej uznać należy podmiot będący właścicielem wyrobu lub podmiot zlecający przemieszczenie. Zdaniem organu, własność wyrobów w momencie przemieszczenie nie ma decydującego charakteru, jest jednak bezspornie jednym z elementów, który należy wziąć pod uwagę przy określeniu kto dokonuje przemieszczenia. Z powyższego wynika, że zdaniem organu tylko właściciel paliwa (gazu płynnego LPG), może dokonać jego wywozu w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej osobiście lub zlecając to innemu podmiotowi. Dlatego zdaniem organu to nie Skarżący dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej gazu płynnego (LPG), w niniejszej sprawie i na tej podstawie organ odmówił Skarżącemu prawa do skorzystania z omawianego uprawnienia do pomniejszenia wielkości paliwa stanowiącego podstawę obliczenia opłaty zapasowej wskazując, że Skarżący nie był właścicielem wywożonego z terytorium RP gazu płynnego. W ocenie Sądu powyższe wnioski organu nie znajdują podstawy prawnej w ustawie o zapasach. Sąd stwierdza, że z przepisów ustawy o zapasach nie wynika aby wywozu w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej paliwa (gazu płynnego LPG), mógł dokonać wyłącznie właściciel tego paliwa. Definicja dostawy wewnątrzwspólnotowej z art. 2 pkt 10 ustawy o zapasach, odnosi się tylko do przemieszczenia m.in. gazu płynnego (LPG) z terytorium RP na terytorium innego państwa członkowskiego i nawiązuje do definicji z ustawy o podatku akcyzowym, która również dostawę wewnątrzwspólnotową określa jako przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Obie definicje w ogóle nie odnoszą się do kwestii własności przedmiotu dostawy wewnątrzwspólnotowej, w związku z czym nie mogą stanowić podstawy prawnej dla wniosków organu. W istocie rzeczy, również w art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, ustawodawca nie powiązał uprawnienia do pomniejszenia wielkości paliwa stanowiącego podstawę obliczenia opłaty zapasowej z prawem własności danego handlowca do wywiezionego paliwa (gazu płynnego LPG) z terytorium RP. Warunkiem natomiast skorzystania z tego uprawnienia przez handlowca, jest potwierdzenia ilości wywiezionego paliwa (gazu płynnego LPG) z terytorium RP dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6a ustawy o zapasach. Na podstawie delegacji z art. 5 ust. 6a ustawy o zapasach Minister Gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie rodzajów dokumentów uprawniających do pomniejszania wielkości produkcji paliw lub przywozu ropy naftowej lub paliw, stanowiących podstawę obliczenia wymaganej na dany rok kalendarzowy ilości zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw oraz obliczenia opłaty zapasowej (Dz. U. poz. 1807). W § 2 ust. 1 pkt 7 powyższego rozporządzenia, Minister Gospodarki wymienił jako jeden z dokumentów uprawniających m.in. do pomniejszenia wielkości paliwa stanowiącego podstawę obliczenia opłaty zapasowej o ilości paliw (gazu płynnego LPG) wywiezionych z terytorium RP, wydruk dokumentu e-AD (elektroniczny administracyjny dokument). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku akcyzowym e-AD jest elektronicznym administracyjnym dokumentem, na podstawie którego przemieszcza się wyroby akcyzowe z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Jak wynika z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, jeżeli procedura zawieszenia poboru akcyzy jest związana z przemieszczaniem wyrobów akcyzowych, warunkiem jej zastosowania jest zastosowanie e-AD albo dokumentu zastępującego e-AD. Zgodnie z art. 41a ust. 3 pkt 1 tej ustawy, przemieszczanie wyrobów akcyzowych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy może być rozpoczęte po przesłaniu przez podmiot wysyłający do Systemu projektu e-AD i uzyskaniu z Systemu e-AD, z nadanym numerem referencyjnym, sprawdzonego pod względem kompletności i prawidłowości danych zawartych w tym dokumencie. Jak wynika natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot wysyłający to podmiot prowadzący skład podatkowy lub zarejestrowany wysyłający, którzy wysyłają wyroby akcyzowe z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Wskazania wymaga w tym miejscu, że Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że przepisy ustawy o zapasach są autonomiczną regulacją w stosunku do ustawy o podatku akcyzowym. Przepisy ustawy o podatku akcyzowym mają zastosowanie w niniejszej sprawie tylko w takim zakresie w jakim odwołują się do niej przepisy ustawy o zapasach, bądź przepisy wykonawcze. Prawodawca w przywołanych powyżej przepisach wykonawczych, posłużył się m.in. dokumentem e-AD, którym handlowiec może potwierdzić ilości wywiezionego paliwa (gazu płynnego LPG) z terytorium RP. Jest to jednak dokument stanowiący instytucję prawną ściśle związaną z podatkiem akcyzowym, który może być wytwarzany przez określone podmioty w ściśle określonych na gruncie podatku akcyzowego okolicznościach. Dlatego ustalając znaczenie oraz zastosowanie dokumentu e-AD, należy odwołać się do przepisów ustawy o podatku akcyzowy. Z przepisów tych wynika, że dokument ten wytwarza podmiot, który wysyła wyroby akcyzowe z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Z dokumentu tego zatem jednoznacznie też wynika kto dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej, jeżeli w ramach tej dostawy wyroby akcyzowe, do których zalicza się również gaz płynny (LPG), zostały wysłane z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Jak wynika z wyjaśnień Skarżącego, Spółka w zależności od potrzeb handlowych podmiotów, którym sprzedała przywieziony na terytorium RP gaz płynny (LPG), realizowała dostawy m.in. do wskazanych przez kontrahentów składów podatkowych poza terytorium kraju w procedurze zawieszenia poboru akcyzy ze składu podatkowego Spółki do składu podatkowego na terenie kraju członkowskiego UE, a potwierdzeniem wywozu przy dostawie wewnątrzwspólnotowej jest, jak wskazał Skarżący, zamknięcie dokumentu e-AD przez podmiot zagraniczny dokonujący odbioru towaru (skład podatkowy na terenie państwa członkowskiego UE). W świetle powyższych wyjaśnień oraz przytoczonych przepisów ustawy o podatku akcyzowym, nie ulega wątpliwości, że Skarżący wysyłając gaz płynny (LPG) do składu podatkowego na terenie kraju członkowskiego z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy, wysyłając przy tym do Systemu, jako podmiot wysyłający projekt e-AD, dokonywał dostawy wewnątrzwspólnotowej tego gazu, zarówno w rozumieniu ustawy o zapasach jak i ustawy o podatku akcyzowym. Kwestia jednak własności gazu w chwili jego dostawy wewnątrzwspólnotowej, zarówno z punktu widzenia przepisów o podatku akcyzowym, jak i uprawnienia wynikającego z art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, nie ma znaczenia. Jeżeli zatem Skarżący, będąc handlowcem w rozumieniu ustawy o zapasach, jest w stanie potwierdzić ilość wywiezionego w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej gazu płynnego (LPG) z terytorium RP, dokumentami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 6a ustawy o zapasach, spełnia wszystkie przesłanki do skorzystania z uprawnienia do pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej o ilość paliw wywiezionych z terytorium RP. W świetle powyższego, Sąd uznał, że zasadne są podniesione przez Skarżącego zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przez Ministra Energii art. 2 pkt 10 i pkt 15 oraz art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach poprzez ich błędną wykładnię. Organ błędnie przyjął, że z art. 2 pkt 10 i pkt 15 ustawy o zapasach wynika, że wywozu w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej m.in. paliw może dokonać jedynie właściciel tych paliw. Sąd stwierdza zatem, że w świetle definicji wywozu oraz dostawy wewnątrzwspólnotowej zawartych w ustawie o zapasach, możliwa jest sytuacja, iż dostawy wewnątrzwspólnotowej gazu płynnego (LPG) dokona handlowiec będący właścicielem tego gazu, ale nie jest wykluczona też sytuacji, iż odstawy takiej dokona handlowiec nie będący właścicielem tego gazu. Organ błędnie też uznał, że z art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach wynika, że uprawnionym do pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej jest tylko handlowiec, który wywiózł paliwo z terytorium RP, będąc właścicielem tego paliwa. Przepis ten bowiem w ogóle nie wiąże wynikającego z niego uprawnienia z prawem własności do wywiezionego paliwa z terytorium RP. Powyższe naruszenie wskazanych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ argumentacja organy, iż Skarżący nie będąc właścicielem wywiezionego z terytorium RP w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej gazu płynnego (LPG) nie mógł dokonać takiej dostawy wewnątrzwspólnotowej, była podstawą odmowy przez organ Spółce prawa do skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Energii uwzględni wykładnię art. 2 pkt 10 i pkt 15 oraz art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, przedstawioną powyżej przez Sąd, zgodnie z którą art. 2 pkt 10 i pkt 15 ustawy o zapasach, nie można interpretować w ten sposób, że wywozu w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu tych przepisów m.in. paliw może dokonać jedynie właściciel tych paliw. Organ uwzględni również, że z art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach nie wynika, że uprawnionym do pomniejszenia wielkości paliw stanowiących podstawę obliczenia opłaty zapasowej, jest tylko handlowiec, który wywiózł paliwo z terytorium RP, będąc właścicielem tego paliwa.