VII SA/Wa 1691/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółki [...] z siedzibą w [...] kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2017 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił [...] zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Swoje rozstrzygnięcie odmowne organ uzasadnił niewykonaniem przez inwestora wszystkich obowiązków dotyczących uzupełnienia projektu budowlanego, jakie zostały na niego nałożone postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. W wyniku rozpoznania odwołania [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że po dokonaniu analizy treści zaskarżonej decyzji, jak również wniesionego odwołania zasadniczą kwestią, do której zobowiązany był odnieść się organ odwoławczy było wyjaśnienie, czy przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] o wysokości 51,00 m n.p.t. wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], jest zgodna z przepisami oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym terenie. Organ wyjaśnił, że działka, na której zaplanowana została inwestycja zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] - wsi [...] i części wsi: [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem "[...]" - tereny zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej bez ustalania proporcji pomiędzy tymi funkcjami. Z § 13 pkt 2 ww. planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na terenach zabudowy mieszkaniowej i usług publicznych wprowadza się zakaz lokalizacji inwestycji mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla podstawowej funkcji terenu. Ewentualna uciążliwość nie może wykraczać poza granice lokalizacji obiektu. Natomiast z § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...] wynika, że na terenie oznaczonym symbolem "[...]" dopuszcza się terenowe, punktowe i kubaturowe elementy infrastruktury technicznej, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że autor projektu budowlanego uzasadnił lokalizację przedmiotowej inwestycji warunkami jej optymalnego położenia w sieci telekomunikacyjnej inwestora (s. 15), inwestor nie przedstawił jednak uzasadnienia realizacji przedmiotowej inwestycji jako elementu infrastruktury niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem. Organ zaznaczył, że oceniając w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do inwestycji związanych z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej należy mieć na uwadze również przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106 poz. 675). Odnosząc się do powyższego zagadnienia, Wojewoda [...] wskazał, że z art. 46 ww. ustawy wynika, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: 1. braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, 2. braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Według obowiązującego planu miejscowego na terenie działki objętej projektowaną inwestycją nie ma wyraźnych zakazów ani ograniczeń odnoszących się do lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, w tym dla budowy antenowej konstrukcji wsporczej na istniejących budynkach. Tego typu inwestycja nie jest też wyraźnie przewidziana w planie miejscowym na tym terenie. Rozważając uwarunkowania lokalizacji przedmiotowej inwestycji z punktu widzenia zgodności z przeznaczeniem wskazanego terenu wynikającym z planu miejscowego uwzględnić jednakże należało w ocenie organu odwoławczego, że dla terenu tego ustalono jako obowiązującą funkcję zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej o charakterze nieuciążliwym, bez ustalania proporcji pomiędzy tymi funkcjami. Z ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika bezspornie, że inwestycja z zakresu łączności publicznej nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy usługowej, natomiast - w odniesieniu do terenów o przeznaczeniu na cele zabudowy jednorodzinnej - dopuszczalna jest wyłącznie lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, której to cechy nie spełnia - w świetle cytowanego wyżej art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - analizowana w niniejszym stanie faktycznym inwestycja (przede wszystkim z uwagi na wysokość antenowej konstrukcji wsporczej). Niewątpliwie przepis art. 46 ust. 2 cyt. ustawy nie reguluje wprost sytuacji, gdy na danym terenie przewidziane są funkcje mieszane, np. tak jak w tej sprawie - zarówno funkcja zabudowy zagrodowej, mieszkaniowa jednorodzinna jak i usługowa w nieustalonych proporcjach. Dlatego też – zdaniem Wojewody [...] - prawidłowa wykładnia tego przepisu musi uwzględniać racjonalny cel realizowany przez rozważaną regulację prawną. Cel ten należy odczytywać ze stopnia ochrony przypisanego danemu rodzajowi przeznaczenia terenu, określonego w tej normie prawnej. W ocenie organu odwoławczego jest oczywiste, że ustalone w planie miejscowym dopuszczalne funkcje terenu objętego projektowaną inwestycją, tj. zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, charakteryzują się różnym stopniem ochrony. Ten zróżnicowany stopień ochrony potwierdza ustawodawca w treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, skoro na terenie zabudowy usługowej dopuszcza lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej bez ograniczeń, natomiast na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną przewiduje istotne ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, zezwalając wyłącznie na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jak wynika z treści planu miejscowego obowiązującego dla terenu inwestycji, nie ustalono proporcji pomiędzy funkcjami zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej. Oznacza to, że na przedmiotowym terenie jednakowo dopuszczalne są ww. funkcje i mogą one być realizowane w każdym czasie, jednak z istoty swej - funkcja mieszkaniowa jednorodzinna związana jest z większymi ograniczeniami dla możliwości zabudowy zgodnej z przepisami prawa. W konsekwencji, aby nie zniweczyć ochrony zapewnionej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, każdy potencjalny inwestor obowiązany jest dostosować swoje zamierzenie inwestycyjne do funkcji terenu wprowadzającej dalej idące ograniczenia (a więc do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W przeciwnym bowiem razie, przy wprowadzeniu mieszanego przeznaczenia terenu przez uchwałodawcę miejscowego, jak to ma miejsce w niniejszym stanie faktycznym, ochrona funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej stałaby się iluzoryczna. W konsekwencji, jak uznał Wojewoda [...], prawidłowa wykładnia cytowanego wyżej art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych powinna prowadzić do wniosku, że niezależnie od występowania innych funkcji na danym terenie, dopuszczonych w planie miejscowym, jeżeli na danym terenie przewidziana jest funkcja zabudowy jednorodzinnej, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej innej niż o nieznacznym oddziaływaniu nie jest dopuszczalna. W sprawie, jak dodał organ odwoławczy, jest bezsporne, że projektowana inwestycja nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym również pod budownictwo jednorodzinne, była niedopuszczalna. Powyższa okoliczność, w świetle brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, który jako pozytywną przesłankę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustanawia zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w odniesieniu do inwestycji telekomunikacyjnych - z uwzględnieniem jej oceny z warunkami wynikającymi z art. 46 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przesądzała, że stanowisko Starosty [...] zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji było słuszne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. złożyła [...], zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo Budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, 2. błędną interpretację zapisów uchwały nr [...] Rady Gminy w [...], a szczególności błędną interpretację przepisów zawartych w § 6 ust. 3 pkt 3 planu, 3. błędną interpretację art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych powodującą, że organ w sposób sprzeczny z postanowieniami powołanych powyżej przepisów rangi ustawowej nie dokonał prawidłowej interpretacji przepisów planu i uniemożliwił posadowienie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która jest zgodna z ustaleniami planu, 4. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy, nie mając na względzie słusznego interesu strony, 5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, w szczególności przez formułowanie nieuzasadnionych zarzutów co do braków projektu, które to braki nie zaistniały, jak również przez błędną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 6. naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji oraz podanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, która nie ma odzwierciedlenia w przedmiotowym stanie faktycznym oraz nieuprawnione uznanie, że zamierzenie jest niezgodne z planem. W uzasadnieniu skargi spółka wyjaśniła, że celem regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w tym w szczególności przepisu art. 46 ustawy, jest zapobieganie tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Ustawodawca tworząc wskazany akt prawny, zapewnił normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie blokowały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Przywołane wyżej przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawierają reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Ustalenia obowiązującego planu miejscowego musza być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Niejasne, nieprecyzyjne lub ogólne postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego powinny być interpretowane w sposób korzystny dla inwestorów i umożliwiający przeprowadzenie zamierzonego procesu inwestycyjnego. Spółka wskazała, że dla przedmiotowego terenu, oznaczonego na rysunku miejscowego planu zagospodarowania symbolem "[...]," obiektami przewidywanymi planem są nie tylko budynki i obiekty w zabudowie zagrodowej, ale i terenowe, punktowe i kubaturowe elementy infrastruktury technicznej, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania obiektów, do których zalicza się planowana stacja bazowa telefonii komórkowej. W nawiązaniu do art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489) strona skarżąca wskazała, że wieża telekomunikacyjna należy do sieci lokalnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Skoro na terenie oznaczonym symbolem "[...]" nie zabrania się realizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, nie zachodzi tym samym sprzeczność między planowaną budową wieży telekomunikacyjnej a ustaleniami planu miejscowego. [...]. przywołała również tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. II OSK 2057/13, zgodnie z którą, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze, to potencjalny inwestor musi dostosować plany inwestycyjne do którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że w sytuacji, gdy dany teren przeznaczony na cele zabudowy jednorodzinnej dopuszcza również inne przeznaczenie, to jedynie ten pierwszy cel determinuje rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być realizowana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw. Również uczestnik postępowania G. G. w złożonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, przyjmując, że zasadniczą, a zarazem trafną podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę była niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na rozprawie Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. postanowił dopuścić do udziału w postępowaniu sądowym Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania [...] z siedzibą w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, co jest spowodowane naruszeniem przez Wojewodę [...] przepisów procesowych regulujących przebieg postępowania administracyjnego, jak również wadliwym zastosowaniem w zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w wyniku przyjęcia, iż projekt budowlany w zakresie planowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 6 ust. 2 uchwały nr [...], teren, na którym znajduje się projektowana inwestycja, przeznaczony został pod zabudowę zagrodową. Jednocześnie w § 6 ust. 3 ww. uchwały przyjęto, że na terenie oznaczonym symbolem "[...]" dopuszcza się również zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako uzupełnienie enklaw lub na działkach wydzielonych z zabudowy zagrodowej, o bezpośredniej dostępności do drogi publicznej (pkt 1), zabudowę usługową pod warunkiem, że nie spowoduje ona kolizji z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem (pkt 2), a także terenowe, punktowe i kubaturowe elementy infrastruktury technicznej, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem (pkt 3). Należy przypomnieć, że stanowisko stanowiące o zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym inwestor w niniejszej sprawie oparł na uznaniu, iż planowana stacja bazowa telefonii komórkowej jako obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej jest rodzajem infrastruktury technicznej, która z racji pełnionych funkcji jest dopuszczona planem zgodnie z brzmieniem z § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...]. Powyższe zapatrywanie spółka powtórzyła w złożonym odwołaniu, co nakazywało organowi odwoławczemu w sposób pogłębiony odnieść się do powyższej kwestii, jeżeli przyjęte przez tenże organ ustalenia wskazywały, że przy kontroli legalności decyzji organu I instancji aspekt oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane) powinien mieć znaczenie decydujące, a przy tym finalnie uniemożliwiał wydanie decyzji zgodnej ze sformułowanym przez spółkę żądaniem. Sąd zauważa jednocześnie, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by przeprowadzona przez organ analiza zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została dokonana z uwzględnieniem brzmienia § 6 ust. 3 pkt 3 planu, gdyż kontekst przeprowadzonej analizy wskazywał, że poczynione rozważania zostały ukierunkowane na zagadnienie wiążące się zasadniczo wyłącznie z ograniczeniami wynikającymi z przyjęcia na terenie inwestowanym funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Ta z kolei kwestia wynikała z konkludentnie przyjętego założenia – jak należy rozumieć całokształt przedstawionego przez organ odwoławczy stanowiska - że sporna inwestycja nie została w planie dopuszczana, przez co możliwość jej realizacji musiała zostać określona poprzez posłużenie się zawartymi w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych regułami oceny niesprzeczności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z poszczególnymi funkcjami terenu, w szczególności przeznaczeniem jednorodzinnym. Już z tego względu zaskarżona decyzja Wojewody [...] w sposób istotny uchybia przepisom prawa procesowego, ponieważ ocena prawna podejmowanego rozstrzygnięcia zamieszczona w uzasadnieniu decyzji powinna stronie dostatecznie wyjaśnić przyczyny, z powodu których inwestor nie mógł w rozpatrywanej sprawie odwołać się do treści § 6 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego. Zgodnie z art. 11 k.p.a., organ administracji publicznej prowadzący postępowanie zobowiązany jest wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Środkiem realizacji tej zasady jest prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Powinno ono czynić zadość zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., co sprowadza się do wyjaśnienia adresatowi decyzji, że podjęte rozstrzygnięcie wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparte o przepisy obowiązującego prawa i klarowną argumentację, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Wykazanie owej "niemożliwości", co istotne, nie może ograniczać się do szczegółowego przedstawienia toku rozumowania, na jakim oparł się organ, przyjmując określony sposób rozumienia przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Powinno ono bowiem obejmować równie pogłębione ustosunkowanie się do kierunku interpretacji przepisów prawa, na którym opiera się strona, jeżeli interpretacje te cechują się określoną odrębnością. Tylko w ten sposób osiągnięta być może wymagana spójność oceny prawnej wyrażanej w odniesieniu do określonego zagadnienia prawnego. Jeżeli zatem odnieść powyższy warunek do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, to niewątpliwie zawierało ono bardzo szczegółowe rozważania odnośnie do wykładni art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz konsekwencji wynikających z przyjęcia w planie różnych funkcji terenu i związanego z tym zróżnicowania jego ochrony prawnej. Nie zamieszczona w nim została jednakże równie pogłębiona ocena wskazująca, dlaczego przesłanka, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, nie mogła zostać przez inwestora spełniona poprzez odwołanie się przez niego do charakteru projektowanej inwestycji jako elementu infrastruktury technicznej przewidzianej bezpośrednio w planie (§ 6 ust. 3 pkt 3 planu). Jednozdaniowa konstatacja, że inwestor nie przedstawił uzasadnienia realizacji inwestycji jako elementu infrastruktury niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem, nie tylko jest niewystarczające, albowiem nie wyjaśnia dostatecznie motywów, którymi kierował się organ, ale przede wszystkim – zdaniem Sądu - w sposób niedopuszczalny przenosi na stronę obowiązek wykazania zgodności projektowanej zabudowy z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego w sytuacji, gdy jej szczególny charakter w wystarczający sposób tę okoliczność potwierdzał i nie było potrzeby, by okoliczność ta była wykazywana przez inwestora w inny sposób. To na organie rozpatrującym wniosek [...] ciążył obowiązek udowodnienia, że w sprawie nie mogła zapaść decyzja zgodna z żądaniem, albowiem inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, w szczególności nie dostosował projektowanego zamierzenia do postanowień planu miejscowego obowiązującego na terenie wsi [...] na mocy uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym jest podstawowym warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W kontekście wagi tego zagadnienia nie można z tego względu mówić o przyjęciu w decyzji jednoznacznej oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, gdy wynika ona z odwołania się przez inwestora oraz organ orzekający do różnych postanowień planu, które w ich założeniu odpowiednio dopuszczają i uniemożliwiają lokalizację określonego obiektu na terenie objętym planem. Powyższa wadliwość decyzji, wynikająca z nieustosunkowania się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, powodowała, że Wojewoda [...] uchybił swoim obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie została załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. W ramach dokonywanej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest swoje zastrzeżenia skierować nie tylko względem sposobu odniesienia się przez organ odwoławczy do twierdzeń strony sformułowanych w odwołaniu, ale również w stosunku do prawidłowości przyjętych przez organ ustaleń, których wyrazem było stwierdzenie, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 1-4 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 cyt. ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Z przywołanych przepisów wynika, że organ prowadzący postępowanie, przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, powinien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy ocenie powyższej kwestii organ rozpoznający wniosek dotyczący lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej powinien mieć na uwadze brzmienie odpowiednich przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która w art. 46 ust. 1 stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl natomiast art. 46 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Kontekst dalszych rozważań wymaga zauważenia przez Sąd, że oceniany plan przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] - wsi [...] i części wsi: [...] nie zawierał bezpośredniego zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Powoduje to, że zasady lokalizacji tego rodzaju inwestycji na terenie objętym ww. planem powinny być zasadniczo oceniane w świetle dyspozycji art. 46 ust. 2 cyt. ustawy, przy czym przyjęte przez ustawodawcę w ww. przepisie reguły dopuszczalności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej miały charakter uzupełniający, albowiem powinny znaleźć zastosowanie o tyle, o ile analiza postanowień planu nakazywałaby uznać, że projektowana inwestycja telekomunikacyjna nie została w nim bezpośrednio przewidziana. Sąd zauważa, że w sposób wyraźny wynika to ze sformułowania "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym [...]", co wskazuje, iż ingerencja w przynależne gminie władztwo planistyczne dotyczące między innymi przeznaczenia terenów jest warunkowa, a więc zależna od stwierdzenia, że w obowiązującym planie miejscowym bądź w ogóle nie określono lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, bądź wprowadzone w niej zakazy i ograniczenia w istocie uniemożliwiają ich lokalizowanie. Niesporne pozostaje, że przedmiotem inwestycji jest stalowa wieża kratowa (posadowiona na płycie fundamentowej), na której umieszczone zostać mają anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo-odbiorcze. Tego rodzaju obiekt, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mieści się w definicji infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, zgodnie z którą są nią urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Definicja "urządzeń telekomunikacyjnych" zawarta w art. 2 pkt 46 wymienionej ustawy, jednocześnie wskazuje, że są to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. Dodać trzeba, że wieża antenowa jako obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej mieści się w pojęciu "infrastruktury technicznej" zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym infrastruktura techniczna - to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy (z wyłączeniem szczegółowo wskazanych obiektów). Ten sposób kwalifikowania wieży wspiera art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę urządzeń telekomunikacyjnych. Treść wymienionych przepisów jednoznacznie wskazuje zatem na to, że wolnostojąca wieża telefonii komórkowej jest specyficznym obiektem realizowanym w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowiąc szczególny rodzaj infrastruktury technicznej. Jej funkcja techniczna odnoszona do parametru wysokości służy do zapewniania powszechnie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Powyższy kierunek wykładni wskazujący, że wolno stojący maszt antenowy lub wieżę antenową należy postrzegać jako wchodzące w zakres pojęcia obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budził dotąd zresztą zasadniczych zastrzeżeń (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. II OSK 1604/14; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. II OSK 1775/13; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. II OSK 1748/13). Na powyższy sposób definiowania wolnostojącej wieży telefonii komórkowej jako rodzaju infrastruktury technicznej organ odwoławczy nie zwrócił dostatecznej uwagi, pomimo że ocena wniosku [...] wymagała uwzględnienia kwalifikacji nadawanej tego typu obiektom telekomunikacyjnym przez obowiązujące regulacje prawne. Kwalifikacja ta mogła z oczywistych powodów nie mieć decydującego znaczenia przy ocenie wniosku strony skarżącej dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości [...], niemniej mogło to wynikać wyłącznie z faktu, że obowiązujący plan miejscowy zawierałby własną definicję infrastruktury technicznej, wyłączając z jej zakresu maszty lub wieże antenowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na uwadze brzmienie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] - wsi [...] i części wsi: [...], takiego wniosku jednakże nie mógł przyjąć, gdyż powyższy akt prawa miejscowego nie zdefiniował autonomicznie pojęcia "infrastruktury technicznej", co nakazywało nadać znaczenie temu pojęciu poprzez posłużenie się w tym przypadku odesłaniem definicyjnym do innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Treść § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...] wskazuje, że przeznaczenie dopuszczalne dla terenu oznaczonego symbolem "[...]" obejmuje "terenowe, punktowe i kubaturowe elementy infrastruktury technicznej", przy czym przepis ten kreuje dodatkowo warunek, by wymienione elementy infrastruktury były niezbędne do prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem. Z łącznego brzmienia § 5 ust. 3 planu i jego Rozdziału 4 (§ 16-18) wynika, że lokalny prawodawca, odnosząc się do infrastruktury technicznej, miał na uwadze również obsługę obszarów objętych planem z punktu widzenia potrzeb telekomunikacyjnych. Zwrócił na to uwagę zresztą organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, trafnie zauważając, że analizowany plan miejscowy w zakresie lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej zawiera określone wymagania. Powoduje to, że zdaniem Sądu, niewskazanie expressis verbis w treści planu przeznaczenia określonych terenów pod telekomunikację, w tym budowę masztów lub wież antenowych telefonii komórkowej, ale ujmowanie tychże obiektów jako elementów infrastruktury technicznej szczególnego rodzaju dopuszczonych na części terenów objętych planem, nie oznaczało, że Rada Gminy [...], podejmując uchwałę z dnia [...] kwietnia 2002 r., zamierzała kwestię lokalizacji tego typu inwestycji pozostawić nieuregulowaną. Sąd zauważa, że co prawda może budzić wątpliwość możliwość ścisłego wyznaczenia różnic znaczeniowych pomiędzy obiektami "terenowymi", "punktowymi" i "kubaturowymi", niemniej niespornym w ocenie Sądu powinno pozostawać, że projektowana wolnostojąca wieża telefonii komórkowej wymaganą cechę kwalifikacyjną spełnia. Na sposób rozumienia przywołanej wyżej warunku dotyczącego niezbędności wieży do prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem przesądzający wpływ z kolei ma - w ocenie Sądu - charakter inwestycji z zakresu łączności publicznej jako inwestycji celu publicznego. Ocena wymogu "niezbędności" lokalizacji infrastruktury technicznej dla prawidłowego funkcjonowania obiektów i urządzeń przewidzianych planem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wykorzystanie terenu zgodnie z jego podstawowym przeznaczeniem (zabudowa zagrodowa) oraz przeznaczeniem dopuszczalnym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa) wiąże się z generowaniem istotnych wymagań, których spełnienie zapewnia budowa obiektu zapewniającego powszechnie dostępne usługi telekomunikacyjne. Na tak sformułowane pytanie, zdaniem Sądu, należy udzielić odpowiedzi zdecydowanie pozytywnej, gdyż charakter świadczonych przez spółkę usług wymusza uznanie, że w świetle aktualnego stanu rozwoju technicznego i społecznego kwestia dostępu do telekomunikacji, szczególnie dostępu bezprzewodowego (radiowego), ma znaczenie kluczowe i jej doniosłość pozostaje niezależna od rodzaju wykorzystania danego terenu, gdyż dotyczy w istocie każdej jego możliwej funkcji. W tym zakresie mieć na uwadze trzeba cel ustanowienia regulacji zawartej w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i uznać, że w tym przypadku cel ten jest równoważny i odpowiada potrzebom, do których nawiązano w tym fragmencie § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały, w którym dopuszczalność lokalizacji infrastruktury technicznej uzależniono od jej niezbędności i użyteczności. Zdaniem Sądu, pozycja i istotność infrastruktury technicznej w rozumieniu powyższego przepisu powinna podlegać ocenie zobiektywizowanej, opierającej się na sprawdzalnych kryteriach nawiązujących do wiedzy technicznej. Całkowicie niezasadne jest tym samym postrzeganie niezbędności budowy infrastruktury technicznej wyłącznie przez pryzmat zgody na jej zlokalizowanie w określonym miejscu wyrażonej przez lokalną społeczność, co w założeniu każe wszelkie protesty, jak błędnie przyjął organ I instancji, postrzegać jako wykazanie braku konieczności rozwoju (rozbudowy) na danym terenie systemu telekomunikacyjnego. Powyższej oceny nie zmieniają postanowienia § 18 ust. 2 i 3 planu, gdyż ustalenie, że rozbudowa obiektów świadczących usługi telekomunikacyjne powinna następować "stosownie do potrzeb" oznacza, że podjęcie ewentualnych działań "różnych operatorów" pozostawione jest ich uznaniu i w zasadniczy sposób zależy od stwierdzenia przez nich, że na danym terenie konieczne jest zlokalizowanie nowej stacji bazowej w celu polepszenia jakości świadczonych usług w odniesieniu do połączeń głosowych czy transmisji danych. Ponadto stwierdzenie, że przy rozbudowie systemu telekomunikacji "zaleca się" stosowanie przewodów podziemnych z uwagi na ochronę krajobrazu odnosi się do sugerowanej formy realizowanych inwestycji, stąd dokonany przez inwestora odmienny wybór nie może być uznany za niezgodny z ustaleniami aktu prawa miejscowego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie miał również powodów, by odwołać się w sprawie do postanowienia § 13 ust. 2 planu, przyjmującego zakaz lokalizowania inwestycji mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości (dla środowiska), które nie powinny wykraczać poza granice lokalizacji obiektu. Istotne znaczenie ma tu bowiem stwierdzenie, że powyższy zakaz odnosi się wyłącznie do terenów zabudowy mieszkaniowej i usług publicznych, przy czym, jak wskazuje brzmienie przepisu, chodzi w tym przypadku o funkcję podstawową tego terenu, co uniemożliwia przeniesienie ww. ograniczenia na teren oznaczony symbolem "[...]" przeznaczony pod zabudowę zagrodową. Powyższe oznacza, że analizując postanowienia planu miejscowego brak było podstaw do uznania, że projekt budowlany przedstawiony przez [...] nie był zgodny z postanowieniami planu dla terenu oznaczonego symbolem "[...]". Powyższego nie zmienia – wbrew odmiennemu stanowisko Wojewody [...] - dopuszczenie na tym terenie funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, albowiem przyjęcie w planie na terenie oznaczonym symbolem "[...]" dopuszczalności budowy elementów infrastruktury technicznej, za którą uznać trzeba projektowaną wieżę telefonii komórkowej, stanowiło o jej zgodności z prawem miejscowym. Wyłączało to potrzebę rozważenia, czy w przypadku przeznaczenia mieszanego, poziom ochrony prawnej terenu powinien być odnoszony do poziomu przypisanego funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę ma świadomość, że powyższe zagadnienie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pozostaje wysoce sporne i racje, które determinują każdy punkt widzenia mają na uwadze potrzebę przyznania ochrony innej grupie wartości (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r. sygn. II OSK 2057/13 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. II SA/Gd 542/16; WSA we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Wr 76/17; WSA w Olsztynie z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. II SA/Ol 17/18). W niniejszym postępowaniu Sąd nie jest jednakże zobowiązany do opowiedzenia się za którymś z wariantów interpretacyjnych, którego przedmiotem jest treść art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, albowiem zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem nie wynikała w rozpoznawanej sprawie z posłużenia się przyjętym przez ustawodawcę instrumentem opartym na domniemaniu niesprzeczności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy (jednorodzinnej) wielorodzinnej, czy też cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne. Zasadność zarzutu postawionego przez stronę skarżącą była następstwem stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo Budowlane z uwagi na błędną interpretację postanowień zawartych w § 6 ust. 3 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Gminy w [...], ponieważ powyższy przepis bezpośrednio uprawniał inwestora do zlokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej jako rodzaju infrastruktury technicznej na terenie oznaczonym symbolem "[...]". Tym samym skarżąca spółka jako inwestor – co trafnie zostało zauważone zresztą w złożonej skardze - nie musiała odwołać się do mechanizmu wymuszającego ocenę niesprzeczności jej zamierzenia z planem, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie została w nim umieszczona. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem uczestnika postępowania zawartym w piśmie z dnia 21 maja 2018 r., zgodnie z którym organy gminy, korzystając ze swojego władztwa planistycznego, są uprawnione w zakresie lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie gminy wprowadzać określone ograniczenia, w tym nie dopuszczać, by na terenie przeznaczonym na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego nie były lokalizowane inwestycje znacząco uciążliwe. Kluczowe znaczenie mają w tym przypadku jednak konkretne postanowienia planu miejscowego, które powinny tego rodzaju zakazy i ograniczenia jednoznacznie wprowadzać, dając podstawę do przyjęcia, że kształtują one preferowany przez lokalnego prawodawcę sposób zagospodarowania terenu gminnego i w sytuacji swojej niesprzeczności z warunkiem określonym w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, muszą być wiążąco przestrzegane. W rozpoznawanej sprawie treść uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] nie pozwalała jednak uznać, by dla terenu oznaczonego symbolem "[...]" organ ten przyjął inne ustalenia, aniżeli dopuszczające lokalizowanie elementów infrastruktury telekomunikacyjnej, również tej, której nie można przypisać kwalifikacji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Nie wynikało to z treści § 6 ust. 3 pkt 3 planu ani pozostałych jego postanowień, w tym tych regulujących ochronę i kształtowanie środowiska (Rozdział III), co nie pozwalało Sądowi przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosków interpretacyjnych zaaprobować. Mając na uwadze zakres rozważań poczynionych w zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...] ograniczający się wyłącznie do kwestii zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym, jej uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może być odczytywane jako przesądzenie przez Sąd o braku podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania [...] pozwolenia na budowę. Sformułowana przez Sąd ocena prawna nawiązywała do merytorycznych rozważań poczynionych przez organ w zaskarżonej decyzji i została zawężona do oceny zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Ten aspekt sprawy nie wyczerpuje jednakże warunków, od których spełnienia uzależnione jest uzyskanie pozwolenia na budowę, co powoduje, że obowiązkiem organu odwoławczego będzie ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, przy czym organ na zasadzie art. 153 p.p.s.a. będzie związany tylko tym stanowiskiem Sądu co do zgodności z prawem zgłoszonego przez spółką żądania, które zostało wyrażone w niniejszym orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie Starosta [...] odmowną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. uzasadnił niewykonaniem przez spółkę wszystkich obowiązków dotyczących uzupełnienia projektu budowlanego, jakie zostały na niego nałożone w postanowieniu z dnia [...] lutego 2017 r., stąd rzeczą organu odwoławczego będzie określenie, czy inwestor nie zastosował się do nałożonych na niego wymagań na podstawie art. 35 ust. 3 – Prawa budowlanego, a jednocześnie, czy te wymagania, którym uchybił, znajdowały podstawę w obowiązującym prawie. Odnośnie do tychże kwestii rozważonych w decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Sąd nie mógł zawrzeć w uzasadnieniu wyroku żadnych wiążących ocen, gdyż oznaczałoby to, że przedmiotem bezpośredniej kontroli legalności działania organu administracji uczyniłby nie tyle zaskarżoną decyzję, ile decyzję organu I instancji. Z powyższych względów należało, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzec, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.