I GZ 278/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. M. w zakresie odrzucenia skargi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Po 244/18 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu miasta i gminy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 25 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę K. M. prowadzącej działalność gospodarczą w postaci Niepublicznego Przedszkola Specjalnego "X" we W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji do budżetu miasta. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że z analizy akt wywieść należy, że zaskarżona w sprawie decyzja została skarżącej doręczona 12 lutego 2017 r., tym samym 13 lutego 2017 r. rozpoczął się bieg terminu do złożenie skargi do sądu administracyjnego i upływał on z końcem 14 marca 2018 r. Skarżąca skargę nadała w placówce pocztowej operatora publicznego 15 marca 2018 r. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarga została złożona z jednodniowym uchybieniem terminu do jej wniesienia, a czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu określonego w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) jest bezskuteczna, tym samym podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 58 § pkt 2 w zw. z art. 53 § 1, art. 86 § 1, art. 87 § 1-4 p.p.s.a. w ten sposób, iż Sąd odrzucił skargę bez rozpoznania wniosku skarżącej o przywróceniu terminu do wniesienia skargi, - art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, wniesionego przez skarżącą, - art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy skarżąca wniosła o przywrócenie terminu pismem skierowanym zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a. za pośrednictwem organu, którego działanie – wydanie decyzji administracyjnej – jest przedmiotem skargi, - art. 87 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi bez uwzględnienia czasu wymaganego przez przepisy na złożenie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu administracji, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i brak uwzględnienia faktu wniesienia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu, - art. 113 § 1 w zw. z art. 160 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia – postanowienia przed wyjaśnieniem sprawy w sposób dostateczny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają, w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została skarżącej prawidłowo doręczona 12 lutego 2017 r. Zatem termin na złożenie skargi rozpoczął swój bieg 13 lutego 2017 r. i upłynął 14 marca 2018 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym 15 marca 2018 r. (koperta k. 30 akt sądowych), a więc z jednodniowym przekroczeniem terminu ustawowego. Zatem stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. WSA prawidłowo odrzucił skargę, jako spóźnioną. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast prowadzić rozważań co do przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie, wychodzą poza zakres niniejszego postępowania zażaleniowego, a co za tym idzie pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.