I SA/Sz 252/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. P. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 stycznia 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 §1 pkt 1, art. 187, art. 191, art. 210 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), a także art. 2, art. 3 ust. 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 8 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej "u.p.o.l."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 20 września 2017 r., nr: [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...]zł utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zasadnicze ustalenia faktyczne przedstawiają się następująco: Decyzją z dnia 20 września 2017 r. Prezydent Miasta S. ustalił P. T. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wys. [...] zł. Przedmiot opodatkowania stanowią działki: nr [...] o pow. [...] W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że: - na podstawie aktu notarialnego z dnia 5.12.2007 r. Rep. A nr [...] podatnik stał się właścicielem działki nr [...], - na podstawie aktu notarialnego z dnia 28.12.2007 r. Rep. A nr [...] – właścicielem działki nr [...], - na podstawie aktu notarialnego z dnia 20.02.2009 r. Rep. A nr – działki nr [...]. Wszystkie działki są niezabudowane i zostały nabyte w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą "[...]" Przedsiębiorstwo B. P. [...], zatem zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że podatnik jest przedsiębiorcą i użytkuje nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej. W dniu 23.11.2016 r. do organu wpłynęły informacje [...] wraz z kopiami aktów notarialnych, w których do opodatkowania zgłoszono grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] W dniu 4.07.2017 r. wszczęto postępowanie podatkowe celem ustalenia zobowiązania podatkowego na 2017 r., w wyniku którego organ uznał, że wymienione na wstępie nieruchomości związane są z prowadzeniem działalność gospodarczej, co implikuje zastosowanie stawek w podatku od nieruchomości jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Rozpoznając wniesione przez podatnika odwołanie od powyższej decyzji organ drugiej instancji nie zgodził się z zarzutami w nim postawionymi. SKO wskazało na treść zapisów znajdujących się w poszczególnych umowach nabycia nieruchomości, treść zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów oraz na profil prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Następnie organ przedstawił znajdujące zastosowanie regulacje ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 - odnośnie uznania osób fizycznych za podatników od podatku od nieruchomości, art. 4 ust. 1 pkt 1 - odnośnie podstawy opodatkowania oraz – art. 1a ust. 1 pkt 3 odnośnie definicji nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na te regulacje, organ wskazał, że co do zasady gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej będzie grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ zauważył także, że w omawianym stanie faktycznym mamy do czynienia z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, którą należy identyfikować podwójnie: z jednej strony jako przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z drugiej, jako podmiot uczestniczący w szeroko pojmowanych pozagospodarczych stosunkach prawnych, w tym realizujący określone cele życiowe i zadania w ramach rodziny, którą tworzy. Kolegium zauważyło, że w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, wybór właściwej stawki podatku od nieruchomości winien zostać poprzedzony ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika - przedsiębiorcy, a jakie należą do jego majątku osobistego, tzn. w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Dokonując takiej analizy SKO wzięło pod uwagę następujące okoliczności: - podatnik prowadzi działalność gospodarczą głównie w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, - nabywając ww. działki oświadczył, nabywa je w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i koszty z tym związane ponosi także w ramach tej działalności, - rodzaj gruntów tzn. niezabudowane grunty zurbanizowane, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową. W konsekwencji organ uznał, że grunty będące przedmiotem opodatkowania mogą być wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Tym samym, w ocenie organu należało do nich zastosować stawki jak od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie pozostałych. Stawka ta wynosi, zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 18.10.2016 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości - [...] zł za jeden metr kwadratowy (§1 ust. 1 pkt 1 uchwały). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł P. T., zarzucając mu: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, iż grunty będące przedmiotem opodatkowania są związane z prowadzoną przez skarżonego działalnością gospodarczą; 2. naruszenie art. 122 O.p. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego oraz dokonanie interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego w celu uzasadnienia przyjętej z góry oceny sprawy ukierunkowanej na określenie podatnikowi podwyższonego zobowiązania podatkowego pomijając równocześnie zasady logiki, doświadczenia oraz pominięcie wyjaśnień strony; 3. naruszenie art. 180 § 1 w związku z art. 188 w związku z art. 198 § 1 O.p. poprzez pominięcie dowodu z oględzin nieruchomości pomimo, iż okoliczności, na które dowód został zgłoszony były istotne dla przedmiotu postępowania; 4. naruszenie art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodnego, wewnętrznie sprzecznej oraz niezgodnej z treścią twierdzeń przedstawionych w toku postępowania, wbrew wyjaśnieniom strony, a także w sposób oczywiście niezgodny z zasadami logiki, arbitralne i nieuzasadnione pominięcie zgłoszonych dowodów. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w treści aktu notarialnego błędnie znalazło się oświadczenie, że nabycia dokonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W rzeczywistości, nieruchomość nie jest powiązana z aktywnością gospodarczą skarżącego, a nabycia nieruchomości podatnik nie uwzględnił w kosztach podatkowych prowadzonej działalności. Nieprawdziwe oświadczenie zawarte w akcie notarialnym było prawdopodobnie rezultatem skopiowania treści umowy z innej umowy przez notariusza. Wbrew temu oświadczeniu, na wskazanych gruntach nie jest prowadzona działalność gospodarcza, a w przyszłości podatnik również nie planuje wykorzystywania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił także, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza ogranicza się do realizacji robót budowanych na zlecenie, podatnik samodzielnie nie realizuje żadnych projektów budowlanych o charakterze deweloperskim. W ocenie skarżącego organy podatkowe błędnie i bez żadnej podstawy przypisały mu działalność, która jest realizowana przez odrębny od niego podmiot tj. [...] [...] Ponadto przypisane kody PKD do podatnika mają charakter tylko i wyłącznie ewidencyjny oraz informacyjny zgodnie z ich funkcją, która ma na celu zbieranie danych w celach statycznych. Okoliczność ta nie została przez organ podatkowy w żaden sposób ustalona, a działalność gospodarcza spółki z o.o. oraz podatnika została zaklasyfikowana jako tożsama, wobec czego ustalenie podatku od nieruchomości w stawce za prowadzenie działalności od gruntów uznać trzeba za błędne i nieuzasadnione. Skarżący ponadto odwołał się do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt SK [...], w którym Trybunał uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu. Skarżący zaznaczył też, iż została pominięta okoliczność, polegająca na złożeniu przez niego korekty deklaracji uprzednio błędnie złożonej przez pracownika skarżącego. P. T. w ramach swojego obowiązku informacyjnego złożył korekty do deklaracji, gdzie prawidłowo zaznaczył, iż wskazane grunty nie są związane z działalnością gospodarczą, do czego uprawniony był na podstawie art. 81 § 1 w zw. z § 3 O.p. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, organ powinien w przypadku wątpliwości dotyczących skorygowanej deklaracji wezwać go do ich wyjaśnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do oceny prawidłowości zakwalifikowania przez organy podatkowe nieruchomości położonych w S. przy ul. [...], dz. [...] o pow. 0,7677 ha, przy ul. [...] dz. [...] o pow. [...] i przy u. [...] [...] o pow. [...] ha jako nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza sporem natomiast pozostawało natomiast to, że skarżący jest podatnikiem podatniku od przedmiotowych nieruchomości, treść zapisów w ewidencji gruntów, treść zapisów w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEDG) oraz treść aktów notarialnych – umów nabycia poszczególnych nieruchomości. Odnosząc się do uregulowań dotyczących przedmiotu sporu w pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez związek z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumie się posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne: retencyjne lub elektrowni wodnych oraz gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Tak skonstruowana definicja legalna związku przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą rzeczywiście rodzi wątpliwości, odnośnie dopuszczenia przez ustawodawcę możliwości posiadania przez podmiot będący przedsiębiorcą także majątku osobistego (niegospodarczego), który nie powinien być rozpoznawany jako związany z działalnością gospodarczą. Prawdą jest, że gramatyczna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. mogłaby prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy, bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. Problem oddzielenia majątku osobistego od majątku związanego z działalnością gospodarczą nie powstanie natomiast w przypadku nieruchomości stanowiących przedmiot własności (lub tytułu prawnego wymienionego w art. 3 ust. 1 pkt 2-4 u.p.o.l.) osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, których istota (ustrój prawny) wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takimi podmiotami są np. wpisywane do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki prawa handlowego (zarówno kapitałowe, jak i osobowe). Osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą należy jednak identyfikować podwójnie: z jednej strony jako przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 obowiązującej w 2017 r. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), z drugiej strony, jako podmiot uczestniczący w szeroko pojmowanych pozagospodarczych stosunkach prawnych, w tym realizujący określone cele życiowe i zadania w ramach rodziny, którą tworzy. Owa podwójna identyfikacja aktywności osoby fizycznej przekłada się także na podział jej mienia: na faktycznie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz służące realizacji pozagospodarczych celów osobistych. Na tę ostatnią kategorię składają się nie tylko budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami (wyraźnie wyłączone przez ustawodawcę z nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), ale przykładowo również nieruchomości rekreacyjne, nieruchomości traktowane przez podatnika jako lokata kapitału, nieruchomości przeznaczone do wynajmu (jeżeli przychody z tego tytułu nie są zaliczane do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej) itp. A zatem, na co słusznie zwrócił uwagę organ drugiej instancji w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, wybór właściwej stawki podatku od nieruchomości (przyjętej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bądź dla nieruchomości o innych funkcjach) winien zostać poprzedzony ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika - przedsiębiorcy, a jakie należą do jego majątku osobistego, tzn. w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Kluczowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia zarysowanego na wstępie spornego problemu będzie miała odpowiedź na pytanie, jakie czynniki zadecydują o tym, że daną nieruchomość można uznać za składnik przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, a w jakich przypadkach za część jego majątku pozagospodarczego. Nie mając wątpliwości, co do tego, że osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą występuje w życiu i obrocie prawnym także w innej roli, chodzi zarazem o ustalenie jakiego zakresu spraw i w konsekwencji jakiej części jej majątku ta pozagospodarcza aktywność dotyczy. Posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje majątkiem, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – majątkiem służącym realizacji pozamieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Często bywa i tak, że będąca przedmiotem opodatkowania nieruchomość wchodzi do majątku osobistego małżonków (współwłasność łączna), a tylko jeden z nich jest przedsiębiorcą. Brak natomiast w u.p.o.l. przepisów umożliwiających zastosowanie w stosunku do małżonków, w odniesieniu do tego samego przedmiotu opodatkowania, różnych stawek podatkowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy nieruchomość taka nie jest faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Występowanie zatem przez osobę fizyczną w obrocie prawnym w dwojakiej roli, uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10 czy też z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11, z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 558/13). Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie miało ustalenie, czy sporne nieruchomości były związane z przedsiębiorstwem skarżącego. W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel także w sposób potencjalny. Jakkolwiek ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu (stanowi ona część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55ą kodeksu cywilnego), to jednak – w świetle zaprezentowanych wyżej rozważań – nie jest to jedyne kryterium decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które mają dla podatnika gospodarcze znaczenie, tzn. przejściowo nie są wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą być one zajęte na ten cel. Pokreślenia wymaga, że organy wiązały podlegające opodatkowaniu nieruchomości wyłącznie z przedmiotem działalności podatnika, a nie jak sugeruje skarżący z działalnością innego podmiotu. Dodatkowo wskazać należy, że aby można było wykonywać działalność polegającą na realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem domów, należy dysponować tytułem do gruntu, na którym budowa ta jest wykonywana, grunt podmiotowi wykonującemu budowę może być udostępniony na podstawie określonego stosunku cywilnoprawnego przez inny podmiot, lecz także grunt ten może stanowić własność podmiotu wykonującego budowę domu. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę zgadza się z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt SK [...], w którym Trybunał uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać jednak należy, że wyrok ten dotyczył odmiennej sytuacji aniżeli występująca w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze wyrok dotyczy sytuacji, gdy za podatnika od nieruchomości, wobec którego należy zastosować stawki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, uznano współposiadacza nieruchomości niebędącego przedsiębiorcą, ze względu na to, że inny współposiadacz jest przedsiębiorcą. Po drugie wyrok dotyczył takiej sytuacji, w której opodatkowany grunt stanowił majątek prywatny przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Uwzględniając przedstawione powyżej uwagi uznać należy, że organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy dokonały analizy możliwości uznania nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wszystkie bowiem nieruchomości zostały nabyte w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, wszystkie są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Bp", co oznacza że są to zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy (§68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Ponadto podatnik prowadzi działalność gospodarczą o przeważającym profilu – realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, czyli działalność związaną z posiadaniem tytułu do nieruchomości. Zdaniem sądu podnoszone przez skarżącego w skardze twierdzenie, że zapisy o nabyciu nieruchomości w ramach działalności gospodarczej są błędne i wynikają z omyłki notariusza powstałej przy sporządzaniu aktów notarialnych nie wytrzymuje krytyki z następujących powodów: - nabycia dotyczą trzech różnych nieruchomości przy nabyciu których składane były różne dokumenty, - w każdej z umów zawarto także stwierdzenie, że koszty związane z umową ponosi strona kupująca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, - przed podpisaniem aktów notarialnych, były one odczytywane, zatem tak istotny błąd powinien być przez stającego osobiście do dwóch aktów podatnika, czy też przez jego pełnomocnika stającego do aktu z dnia 5.12.2007 r., dostrzeżony, - nabycia miały miejsce w 2007 i 2009 r. a dotychczas nie dokonano sprostowania oczywistych omyłek zawartych w aktach notarialnych. Tym samym w ocenie sądu uznać należy, że twierdzenia o błędzie notariusza zostały skonstruowane na potrzeby niniejszej sprawy i są gołosłowne. Dalej wskazać należy, że akt notarialny jest dokumentem, który co do jego treści korzysta z domniemania prawdziwości do czasu jego obalenia. Podatnik nie przedstawił żadnego dowodu na obalenie zawartej w akcie notarialnym treści o nabyciu nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie sądu treść zapisów zawartych w umowach nabycia nieruchomości w powiązaniu z przedmiotem działalności gospodarczej podatnika, a także z okolicznością, że wszystkie nieruchomości oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "Bp" - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, przesądza o związku przedmiotowych nieruchomości z działalnością gospodarczą podatnika. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 198 § 1 O.p. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego wskazać należy, że stosownie do treści art. 198 § 1 O.p. organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Zatem organ ma możliwość, a nie obowiązek przeprowadzenia takiego dowodu i to tylko w razie potrzeby. W ocenie sądu zasadnie w rozpatrywanej sprawie organ z możliwości takiej nie skorzystał, gdyż uwzględnił potencjalny charakter wykorzystania przedmiotowych nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym obecny faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przez podatnika nie ma znaczenia dla oceny jej związania z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wbrew zatem zarzutom skargi ocena materiału dowodowego nie została dokonana przez organy z naruszeniem art. 191 O.p., nie nosi znamion dowolności, a wręcz przeciwnie zawiera logiczną argumentację. Okoliczność, że wydana decyzja nie spełnia oczekiwań skarżącego nie może stanowić o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej o jakiej mowa w art. 122 O.p. W konsekwencji zatem do nieruchomości skarżącego w sposób prawidłowy organy zastosowały stawkę jak od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie pozostałych, która zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 18.10.2016 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości wynosi [...] zł za jeden metr kwadratowy (§1 ust. 1 pkt 1 uchwały). Mając powyżej przedstawione względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako niezasadną.