II SA/Wr 266/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. P. oraz M. P. pozwolenia na budowę domu wielorodzinnego z usługami w części parteru i garażem podziemnym oraz budynku usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...],[...], obręb T. oraz udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniesiono, że decyzji jest obarczona licznymi błędami, które winny skutkować jej uchyleniem. Skarżąca wskazała na podtopienia i zalania, grożące należącej do niej nieruchomości ze strony nieruchomości objętej skarżonym pozwoleniem na budowę, co jest wynikiem niewłaściwego zaprojektowania układu odbioru ścieków deszczowych i roztopowych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Zwrócono uwagę na analizę sporządzoną przez architekta W. B., w której wprost wskazuje się, że nieodebrana woda opadowa z terenu będzie grawitacyjnie zrzucana na tereny sąsiednie, w tym na nieruchomość skarżącej. Ponadto we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej powołano się na nieprawidłowe rozwiązania w zakresie ochrony przeciwpożarowej, które będą zagrażać nieruchomościom sąsiednim. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Sąd dokonując oceny tych okoliczności obowiązany jest uwzględnić zarówno interesy strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora, jak i pozostałe strony postępowania. W przypadku konfliktu interesów, sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie. Pamiętać przy tym trzeba, że niewątpliwie realizacja, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia jednak prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca podniosła głównie kwestię ewentualnego zalewania jej nieruchomości przez wody opadowe i roztopowe z działki inwestora, jednak analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że problem odprowadzania wód opadowych został w niej omówiony i rozstrzygnięty. W tej sytuacji argumentacja skarżącej sprowadza się do polemiki z prawidłowością zastosowanego w projekcie budowlanym rozwiązań w zakresie wód opadowych i roztopowych, a to stanowi wkroczenie w sferę kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Podobnie rzecz się przedstawia wątpliwościami na temat braku zapewnienia ochrony przeciwpożarowej ze strony inwestycji. Tymczasem w postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie bada legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaistnienia okoliczności, o których mowa w tym przepisie skarżąca jednak nie wykazała, bo podnoszona przez nią kwestie spływu wód opadowych i roztopowych, a także zagrożenia pożarowego, pozostają w sferze zdarzeń przyszłych i niepewnych, przy czym we wniosku nie wskazano, jaka będzie ewentualna skala tego zjawiska i czy jego ewentualnych skutków nie da się odwrócić. W niniejszej sprawie nie można też pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tego aktu, sąd może uzależnić od złożenia przez stronę skarżącą kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora, co służy w konsekwencji ochronie interesu tego ostatniego. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. Wskazać jednak należy, że z racji niezasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd w sprawie niniejszej nie zastosował omawianej kaucji. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.