III SA/Wa 480/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 października 2014 r. nr IPPB4/415-674/14-2/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U. sp. z o.o. z siedzibą w W. dalej: jako "Skarżąca", lub "Wnioskodawca") w dniu 6 sierpnia 2014 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu nagród przekazywanych przedstawicielom handlowym. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawiony następujące zdarzenie przyszłe: Skarżąca jako agencja świadczy usługi w branży reklamowej i usługi marketingowych. W ramach prowadzonej działalności) organizuje na zlecenie innych podmiotów akcje promocyjne w postaci loterii, konkursów, sprzedaży premiowych itd. Skarżąca planuje zorganizowanie konkursu dla przedstawicieli handlowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę u dystrybutorów będących kontrahentami producenta głównego. Producent główny jest jej klientem i zleceniodawcą akcji. Regulamin konkursu zakłada, że organizatorem jest Skarżąca. i to ona dokonuje wszelkich czynności związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem konkursu, łącznie z wyłonieniem zwycięzców w ramach komisji konkursowej i przekazaniem nagród. Celem konkursu jest zwiększenie sprzedaży produktów producenta głównego. Produkty są wyszczególnione w regulaminie konkursu. Pięciu najlepszych i najefektywniejszych przedstawicieli handlowych zostanie nagrodzonych. Jako kryterium pomiaru jakości i efektywności służą osiągnięte wyniki sprzedażowe, ustalane według ilości sprzedanego produktu. Komisja konkursowa organizatora (Skarżącej) stworzy listę rankingową uczestników, rosnącą według dokonanej sprzedaży. Dane będą przekazywane organizatorowi za pośrednictwem pracodawców przedstawicieli handlowych, tj. dystrybutorów, poprzez wprowadzenie ich do bazy aplikacji. Czas trwania konkursu, rozumiany jako okres wykonywania zadania, wynosić będzie 6 miesięcy, gdzie data początkowa i końcowa zostaną określone w regulaminie konkursu. Wyniki sprzedażowe obowiązane są mieć potwierdzenie w fakturach, stąd też faktury muszą być wystawione w okresie trwania konkursu. Nagrodami w akcji są wycieczki o wartości 4.000 zł każda wraz z kwotą pieniężną przewidzianą celem tzw. ubruttowienia nagrody. . W związku z powyższym Skarżąca zadała pytania: 1) Czy wygrana w konkursie ze zdarzenia przyszłego podlega zwolnieniu przedmiotowemu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: "u.p.d.o.f.")? 2) czy płatnikiem 10%-zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w przypadku nagrody wygranej przez uczestnika w konkursie adresowanym do przedstawicieli handlowych dystrybutora będącego kontrahentem producenta głównego jest Agencja, jako organizator konkursu? 3) Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, zakładając że płatnikiem jest Skarżąca, ciąży na niej obowiązek wystawienia deklaracji PIT-8AR, czy też PIT-8C? Zdaniem Skarżącej, wszystkie wskazane cechy kwalifikują organizowaną przez nią akcję do kategorii konkursu. Zatem w przypadku osób fizycznych dochód z wygranych opodatkowany jest 10%-zryczałtowanym podatkiem od osób fizycznych. Opisywany konkurs w jej ocenie nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu określonemu ww. ustawą z racji niespełnienia przesłanek wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Przepis ten przewiduje bowiem zwolnienie przedmiotowe od podatku dochodowego wygranej w konkursie nieprzekraczającej 760 zł, gdy jest to konkurs organizowany i ogłaszany przez środki masowego przekazu oraz w konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu. Planowana akcja adresowana jest bowiem do wąskiego grona uczestników i dotyczy dziedziny sprzedażowej, a jej organizatorem jest agencja reklamowa. Ponadto, wartość nagrody przewyższa kwotę zwolnienia, więc nie miałoby ono zastosowania nawet w razie zakwalifikowania niniejszego konkursu cło konkursu wyczerpującego przesłanki wspomnianego artykułu. Zdaniem Skarżącej wygraną należy opodatkować 10%-zryczałtowanym podatkiem dochodowym i przyjąć, że na mocy art. 41 ust. 4 ww. ustawy ciąży na niej obowiązek poboru zryczałtowanego podatku. Tym samym jako płatnik, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, kwotę pobranego podatku będzie obowiązana przekazać na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca siedziby Agencji, jako płatnika nie będącego osobą fizyczną (art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f.). W ocenie Skarżącej będzie zobowiązana jako płatnik wystawić deklarację PIT-8AR i w terminie do końca stycznia roku następującego po roku, w którym podatnik otrzymał nagrodę, przesłać do urzędu skarbowego właściwego dla płatnika wspomnianą roczną deklarację. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 24 października 2014 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ powołał się na treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 42a u.p.d.o.f. Wskazał, iż przepisy u.p.d.o.f. nie zawierają definicji pojęć konkurs oraz nagroda, wobec czego w celu ich określenia uzasadnione jest zastosowanie wykładni językowej. W powszechnym rozumieniu konkurs to postępowanie mające na celu wyłonienie zwycięzcy bądź kilku zwycięzców spośród grupy najlepszych uczestników spełniających określone kryteria. Również ważnym jak element współzawodnictwa jest strona formalna całego przedsięwzięcia. Konieczne jest bowiem sporządzenie regulaminu konkursu, w którym określona zostanie nazwa konkursu, organizator, uczestnicy konkursu, nagrody oraz sposób wyłonienia zwycięzców. Dalej organ zaznaczył, iż motywowanie, jako element zarządzania, polega na takim wykorzystywaniu mechanizmów motywacji, by zapewniały zaangażowanie pracowników, sprzedawców określonych towarów na rzecz sukcesu organizacji. Polega na wpływaniu na postawy i zachowania człowieka za pośrednictwem określonych bodźców. Celem systemu motywacyjnego jest zachęcenie do podejmowania zachowań korzystnych oraz unikania zachowań niekorzystnych z punktu widzenia całości. W ocenie Organu akcja organizowana przez Skarżąca, nosi cechy programu motywacyjnego, a nie konkursu. Przedmiotowa nagroda stanowić będzie bowiem dodatkową gratyfikację za dobre wyniki sprzedaży a nie za wygraną w konkursie. Organ wskazał, iż celem konkursu, w odróżnieniu od działań motywacyjnych, nie jest motywowanie jego uczestnika do efektywniejszej pracy, poprawy jej wyników oraz osiągnięcia określonych zysków przez organizatora konkursu. Tego rodzaju cele realizowane są w ramach odrębnego przedsięwzięcia jakim jest w szczególności program motywacyjny. To przedsięwzięcie ukierunkowane jest w głównej mierze na zmobilizowaniu jednostki do poniesienia wysiłku, który wraz z połączeniem jej indywidualnych umiejętności oraz warunkami otoczenia doprowadzi do oczekiwanych efektów, w tym korzyści finansowych zarówno dla uczestnika programu jak i jego organizatora. Program motywacyjny tworzony jest dla konkretnego podmiotu, uwzględniają zatem jego specyfikę, tj. kulturę organizacji, personel i środowisko pracy, obowiązujący układ motywatorów wykorzystywanych w celu pobudzania sprzedawców zarówno do pracy, jak i do osiągnięć, szczególnie zaś stosowany układ nagród i kar. Stosowanie odpowiedniego systemu motywacyjnego wymaga znajomości potrzeb i oczekiwań sprzedawców oraz praw rządzących wartością nagród. Podstawowym celem programu motywacyjnego jest zatem osiągnięcie określonych korzyści finansowych przez organizatora programu lub podmiot zlecający jego organizację a także zwiększenie motywacji i wydajności uczestników programu poprzez nagrodzenie najlepszych (zapłata za wymierne efekty a nie za starania). Z tych też względów programu motywacyjnego nie można utożsamiać z konkursem, również w sytuacji gdy pomiędzy jego uczestnikami pojawia się element rywalizacji charakterystyczny dla konkursu. Zauważył, iż uzyskana przez przedstawicieli handlowych programu motywacyjnego organizowanego przez Skarżąca nagroda nie stanowi wygranej (nagrody) w konkursie, lecz nagroda związana jest z osiągnięciem najlepszych rezultatów w zorganizowanym przez nią programie promocyjnym, który charakterystyką, odpowiada programowi motywacyjnemu a nie konkursowi. W konsekwencji uznano, iż nagrody w tych przedsięwzięciach nie będą podlegały 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Tym samym Organ wyjaśnił, iż nie dokonał oceny skutków podatkowych możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., gdyż zwolnienie to dotyczy wygranych w konkursach. Podsumowując stwierdził, iż wartość ustalonej ww. nagrody stanowi na gruncie przepisów ustawy przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychód ten podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej, a nie opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Jednocześnie wartość ww. nagrody nie będzie podlegała zwolnieniu wynikającym z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., gdyż przedstawiciele handlowi nie otrzymują nagród wygranych w konkursie, a jedynie dodatkową gratyfikację (premię) za dobre wyniki sprzedaży. W świetle powyższego Organ stwierdził, że na Skarżącej nie będzie ciąży obowiązek płatnika wynikający z art. 41 ust. 4, art. 41 ust. 7 pkt 1, art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 1a u.p.d.o.f. oraz obowiązek sporządzenia deklaracji PIT-8AR. Skarżąca będzie jedynie zobowiązana wystawić i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika informację PIT-8C, zgodnie z art. 42a u.p.d.o.f. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Skarżąca pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: 1) art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię i uznanie, że działania podejmowane przez Skarżącą nie stanowią konkursu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez co nie będzie zobowiązana pobrać od wartości wszystkich przekazanych zwycięzcom nagród 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych i przyjęcie, że przychód ten podlegać będzie opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej. 2) przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 14a, 14c § 1 i § 2 oraz art. 120, art. 121 § 1 i art. 125 w związku z art. 14h ustawy za dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm" dalej: "O.p.") przez: - działanie wbrew przepisom prawa podatkowego, sprowadzające się do błędnej wykładni oraz. odmowy zastosowania w wydanej interpretacji wskazanego powyżej art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., - dokonanie oceny stanowiska Skarżącej w oparciu o stan faktyczny, który nie wynikał ze złożonego wniosku o wydanie interpretacji, w wyniku czego ocena stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym jest wadliwa, - prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania interpretacji w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, czego przejawem jest dokonanie przez organ podatkowy błędnej oceny przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego poprzez bezpodstawne zakwestionowanie natury prawnej organizowanych przez Skarżącą przedsięwzięć związanych ze wsparciem sprzedaży oraz nieuprawnione przyjęcie, że inicjatywy te stanowią działania odpowiadające swą charakterystyką programom motywacyjnym, przez co nie mogą zostać uznane za konkursy, - niedopełnienie obowiązków przeprowadzenia wnikliwej analizy przedstawionego stanu faktycznego, a przez to dokonanie nieprawidłowej oceny prawnej mającego zastosowanie w sprawie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. i będące tego stanu następstwem, uznanie za nieprawidłowe przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącej w tym zakresie. W uzasadnieniu wskazała, iż organ podatkowy nie powinien był opierać uzasadnienia interpretacji na okolicznościach, które nie wynikały ze złożonego przez nią wniosku. Skarżąca zanegowała oceną prawną akcji przedstawionej w zdarzeniu przyszłym, dokonaną przez Ministra Finansów. Nie zgodziła się z zakwalifikowaniem nagród, w wyniku przyjętej interpretacji stanu faktycznego, do kategorii przychodu z innych źródeł, który należy opodatkować na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej. W jej ocenie kwalifikując nagrodę jako nagrodę otrzymaną w konkursie należy zastosować art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. i objąć ją zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W opinii Skarżącej, działania polegające na motywacji oraz tworzeniu warunków do rywalizacji w obrębie grupy osób mającej wspólne cele mogą przeplatać się wzajemnie. Podobnie jak pracodawca może mobilizować swoich pracowników do efektywnej pracy wprowadzając wzajemną rywalizację między nimi, tak samo Skarżąca - jako organizator konkursu - może motywować osoby niebędącej pracownikami do podejmowania określonych zachowań. Działania motywacyjne są integralnie wpisane w akcje konkursowe, albowiem cechą konstytutywną i nieodłącznym elementem każdego konkursu jest zachęcanie potencjalnych uczestników do poniesienia określonego wysiłku celem konkurowania miedzy sobą o wymierną korzyść w postaci obiecanej nagrody. Uczestnicy konkursu nie są nagradzani jedynie przez wzgląd na uczestnictwo w konkursie, ale z racji najlepszego wykonania zadania - w omawianym zdarzeniu przyszłym - osiągnięcia jak najwyższego wyniku sprzedażowego dzięki posiadanym umiejętnościom handlowym (a także szeroko pojętej wiedzy marketingowej). Profity związane z tytułem zwycięzcy są jedną z głównych pobudek, dla których podejmowane są decyzje o wzięciu udziału w przedsięwzięciu. Dla jednych kluczowy jest czynnik materialny w postaci otrzymania nagrody, dla innych wystarczającą motywacją jest prestiż, jaki wiąże się z przyznaniem tytułu laureata. Wskazała ponadto, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zaznaczyła, iż organizatora akcji nie wiąże z jego uczestnikami stosunek pracy. Skarżąca nie ma wpływu na wydajność pracowników, nie zarządza nimi, nie posiada informacji dotyczących środowiska pracy przedstawicieli handlowych biorących udział w akcji oraz nie tworzy regulaminu konkursu w oparciu o analizę wskazanych przez organ czynników. Jako podmiot zewnętrzny, nie odnosi również korzyści z tytułu wyników sprzedażowych będących przedmiotem zadania konkursowego. Działając na zlecenie swojego klienta, otrzymuje wynagrodzenie niezależne od efektywności przeprowadzonej akcji. Ponadto konkurs nie jest kierowany do konkretnego podmiotu, a do określonej grupy podmiotów, będących pracownikami podmiotów odrębnych od Skarżącej, na które Skarżąca jako podmiot odrębny wpływu nie ma. Końcowo Skarżąca przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych na zasadność swoich twierdzeń. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Oznacza to, że ustawodawca zdefiniował pisemne interpretacje prawa podatkowego jako "czynność" organu administracji podlegającą kontroli sądów administracyjnych, w wyniku której Sąd uwzględniając skargę uchyla interpretację lub stwierdza bezskuteczność czynności (art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a.) albo też skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sąd może również rozpoznając sprawę zaskarżonej do Sądu interpretacji w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa (art. 146 § 2 ustawy p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy, co wymaga szczególnego podkreślenia nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). Podnieść należy, że interpretacja indywidualna stanowi informację na temat sposobu wykładania i stosowania przepisów prawa podatkowego. Ma ona na celu wskazanie prawnopodatkowych skutków określonego zachowania podatnika. Wprowadzając instytucję interpretacji indywidualnych, ustawodawca kierował się uzasadnioną potrzebą zapewnienia podatnikom informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu zobowiązanego do udzielenia interpretacji zgodny z prawem obowiązującym w dniu jej wydania lub w okresie wskazanym przez Stronę. Uznać zatem należy, iż interpretacje mają za zadanie wspomagać samoobliczenie i eliminować niepewność związaną ze zmieniającym się prawem podatkowym. Na podkreślenie zasługuje także to, iż indywidualna interpretacja prawa podatkowego spełnia funkcję gwarancyjną (ochronną) wyłącznie dla podmiotu występującego z wnioskiem o jej udzielenie. Ustawodawca zakłada w tym zakresie, że adresat, który zastosuje się do informacji uzyskanej od organu interpretacyjnego, nie będzie ponosił negatywnych konsekwencji podatkowych stąd wynikających. W ten sposób ustanowił zabezpieczenia chroniące podatników przed skutkami zastosowania się do wadliwej interpretacji. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w piśmiennictwie instytucja indywidualnych interpretacji prawa podatkowego stanowi swego rodzaju pomoc prawną, której celem jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika praw i obowiązków wynikających ustaw podatkowych. Zatem funkcja gwarancyjna realizuje się poprzez ochronę dobrej wiary podatnika działającego w zaufaniu do informacji udzielonej przez organy podatkowe. Dlatego też interpretacje indywidualne należą do instytucjonalnych gwarancji ochrony zaufania do państwa i jego organów. Tym samym Minister Finansów poza odpowiedzią na konkretne pytanie podatnika powinien wskazać przepisy mające zastosowanie w sprawie, w tym także regulujące zwolnienia podatkowe odnoszące się do przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej ma zatem inny cel niż postępowanie kontrolne, wymiarowe. Z tych też względów organ interpretacyjny powinien przyjmować założenia przedstawionego stanu faktycznego i na tym tle wydawać urzędową opinię prawną. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości organom podatkowym przysługują odpowiednie kompetencje do ustalenie stanu obiektywnego danego zdarzenia prawnego. Przenosząc obowiązujące kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego do niniejszej sprawy Sąd uznał, iż interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów w stosunku do Skarżącej naruszała przepisy art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Istota sporu pomiędzy Spółką a organem podatkowym w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do właściwej kwalifikacji natury prawnej akcji organizowanych przez Spółkę w celu wsparcia sprzedaży jej produktów. W szczególności spór ten dotyczy ustalenia, czy akcje te są konkursami w rozumieniu tego pojęcia przyjętym w orzecznictwie podatkowym, czy należą do nieokreślonej kategorii tzw. programów motywacyjnych tak jak wykazuje w wydanej interpretacji Minister Finansów. Zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej spółki organizuje ona konkursy dla pracowników spółki powiązanej korporacyjnie. W związku z czym wygrane przekazane zwycięzcom powinny w jej ocenie być opodatkowane 10 % - owym zryczałtowanym podatkiem dochodowym, który byłby odprowadzany przez Skarżącą jako płatnika. Spółka w swoich rozważaniach wskazała również, że z uwagi na tryb wydawania indywidualnych interpretacji Minister Finansów nie mógł przyjąć, że przedsięwzięcia realizowane przez Stronę nie mają waloru konkursu a stanowią program motywacyjny pracowników. Organ interpretujący nie zgodził się z oceną charakteru konkursów skierowanych do pracowników odrębnej podmiotowo spółki uznając, iż są one w istocie programem motywacyjnym, a środki uzyskane z tego tytułu powinny podlegać opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej jako przychody z innych źródeł a nie opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Sąd w niniejszym sporze przyznał rację stronie Skarżącej. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt pkt 6, 6a i 68, w wysokości 10% wygranej lub nagrody. Przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia: "konkursu" w związku, z czym uzasadnione jest odwołanie się w tej mierze do definicji słownikowej tego pojęcia zawartej, np. w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza (PWN, Warszawa 2003 r., tom 2 str. 210), zgodnie z którą: "konkurs", to przedsięwzięcie najczęściej o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, dające możliwość wyboru najlepszych wykonawców, autorów danych prac, itp. zwykle wyróżnianych nagrodami. Według natomiast, Domowego Popularnego Słownika Języka Polskiego (wyd. Cykada, str. 202), "konkurs", to zorganizowana impreza o określonym regulaminie, której celem jest wyłonienie w drodze eliminacji kogoś lub czegoś najlepszego w danej dziedzinie, zwykle połączona z przyznaniem nagród. Z kolei, w Słowniku Wyrazów Obcych (wyd. Europa, str. 396-397) wskazano, że "konkurs", to impreza, która ma na celu wyłonienie przez specjalistyczne jury osoby lub grupy najlepszej w danej dziedzinie, np. artystycznej, naukowej, przebiegająca często wieloetapowo; najczęściej wygrana lub zajęcie jednego z wyższych miejsc w konkursie jest związane z określoną w warunkach wstępnych nagrodą pieniężną, rzeczową lub przyznaniem prawa do realizacji czegoś. Z powyższych definicji wynika, że głównym celem konkursu jest wyłonienie najlepszych osób w danej dziedzinie i, że aby konkurs odpowiadał istocie tego przedsięwzięcia, to powinien w nim wystąpić element rywalizacji. Konkurs jest zatem przedsięwzięciem, podczas którego uczestnicy rywalizują między sobą, konkurs prowadzi do wyłonienia najlepszych wykonawców w danej dziedzinie. Wykonawcy ci wybierani są na podstawie określonych wcześniej kryteriów. W wyniku udziału w konkursie wyeliminowani zostają słabsi w określonej dziedzinie wykonawcy, natomiast ci najlepsi zostają nagrodzeni. Spółka zdaniem Sądu prawidłowo wskazywała zatem, iż aby dane przedsięwzięcie zostało uznane za konkurs wymagane jest: istnienie regulaminu konkursu jasno określającego nazwę, organizatora i uczestników konkursu, nagrody oraz zasady wyboru zwycięzców, ograniczenie liczby zwycięzców (nagrody nie mogą zostać przekazane wszystkim uczestnikom akcji), wyłonienie zwycięzców na drodze wzajemnej rywalizacji, z występującym elementem współzawodnictwa pomiędzy uczestnikami w celu osiągnięcia najlepszego rezultatu (w powszechnym rozumieniu konkurs to postępowanie mające na celu wyłonienie zwycięzcy lub zwycięzców spośród grupy najlepszych uczestników spełniających określone kryteria), wskazanie osób odpowiedzialnych za prawidłowy, zgodny z regulaminem, przebieg akcji (komisja konkursowa, jury), wydanie nagród zwyciężcy/zwyciężcom. W ocenie Sądu wbrew stanowisku Ministra Finansów uznać należy, iż organizowane przez Skarżącą dla pracowników powiązanej spółki przedsięwzięcie zawierające elementy motywacyjne stanowią rodzaj konkursu. W tej sytuacji nagrody uzyskiwane przez zwycięzców konkursu podlegają opodatkowaniu 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Wskazać bowiem należy, iż brak jest powodów do uznania, iż opisywane przez Spółkę przedsięwzięcia nie posiadają cech konkursu. Organizowane przez Stronę akcje konkursowe tak jak wskazano we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przeprowadzone są na podstawie regulaminu precyzyjnie określającego wszystkie elementy przedmiotowo istotne konkursu, w tym kryteria przyznawania nagród ograniczonemu kręgowi uczestników wyłonionym w drodze ich wzajemnej rywalizacji, która polega na przygotowaniu najlepszych ekspozycji sklepowych lub innych aktywności podejmowanych w związku ze sprzedażą produktów spółki. Nie można także odmówić realizowanym przez Skarżącą przedsięwzięciom waloru konkursu, ze względu na to, iż adresowane są do zamkniętego grona odbiorców, do którego należą wyłącznie pracownicy spółki powiązanej. W ocenie Sądu brak jest w ustawie ograniczeń w tym przedmiocie. Można podkreślić także, iż istnieją konkursy nie adresowane do wszystkich zainteresowanych. Przykładowo są to konkursy skierowane do określonej grupy odbiorców (np. abonentów danej sieci komórkowej, posiadaczy określonych rzeczy, czy też do osób w określonym wieku itp). W ocenie Sądu niezasadne jest także stanowisko Ministra Finansów wskazujące, iż przekazywana przez Skarżącą nagroda stanowi dodatkową gratyfikację (premię) za dobrze wykonaną pracę, a nie za wygraną w konkursie. Podnieść bowiem należy, że pomimo iż istotą organizowanych przez Skarżącą akcji jest nagradzanie postaw związanych z pracą wykonywaną przez laureatów konkursu na rzecz spółki powiązanej, tym niemniej organizatorem akcji jest podmiot (Spółka), którego nie łączy z tymi osobami stosunek pracy. W konsekwencji, nie sposób zgodzić się z poglądem, że nagrody stawiane do dyspozycji tych osób stanowią dodatkową gratyfikację (premię) za ich pracę. Zasadne jest zatem stanowisko Skarżącej, że jedynym podmiotem uprawnionym do wypłacania premii za wykonaną pracę jest pracodawca, którym - jak wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej- nie jest Spółka. Podobnie, za niezasadny należy uznać pogląd, w świetle którego przedsięwzięciom organizowanym przez Spółkę można przypisać charakter programów motywacyjnych. Sąd przyznał rację Spółce, iż programy motywacyjne mające na celu integrację pracowników, poprawę atmosfery i wydajności pracy są elementem polityki zarządzania kapitałem ludzkim, prowadzonej w relacji pracodawca-pracownicy. Z oczywistych względów, relacja ta nie zachodzi pomiędzy Skarżącą a laureatami konkursu. Nie powinno ulegać wątpliwości, że zbieżność celów, dla których Skarżąca organizuje konkursy z celami stawianymi zwycięzcom tych konkursów przez ich pracodawcę (tj. maksymalizacja wolumenu sprzedaży produktów Spółki) ma dla oceny charakteru świadczeń przekazywanych tym osobom przez Spółkę w ramach konkursów znaczenie, co najwyżej pochodne i drugorzędne. Skarżąca w tek kwestii zasadnie argumentowała, iż o ile zwiększanie obrotów ze sprzedaży produktów Spółki jest bowiem niewątpliwie celem wspólnym, o tyle jednak należy zwrócić uwagę, że bezpośrednia rywalizacja uczestników w ramach konkursów dotyczy określonych działań okołosprzedażowych, mających swoje źródło w kreatywności oraz pomysłowości pracowników spółki powiązanej w zakresie konkretnych, podejmowanych przez nich inicjatyw reklamowych a nie za osiągnięcie określonej wartości sprzedaży produktu Skarżącej. Warto także podkreślić, iż działania motywacyjne w postaci zachęcenia potencjalnych uczestników przedsięwzięcia mogą być także elementem organizowanych konkursów. Przykładem takich akcji mogą być konkursy na najlepszą pracę magisterską, projekt, opracowanie, najlepszy staż itp. Zdaniem Sądu występowanie czynnika motywacyjnego nie stanowi wystarczającej przesłanki do odmawiania organizowanym przedsięwzięciom charakteru konkursu. Reasumując Sąd stwierdził, iż nagrody z tytułu przedsięwzięć o charakterze konkursu, zawierające elementy motywacyjne, adresowane do określonej grupy osób - pracowników odrębnego od organizatora konkursu podmiotu gospodarczego powinny być opodatkowane zryczałtowanym 10% podatkiem dochodowym na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W tym zakresie na Skarżącej spółce będzie ciążył obowiązek jako płatnika pobrania i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego podatku od wygranych w wysokości 10 % wartości nagrody. Sąd biorąc pod uwagę powyższe rozważania i wnioski podzielając tezę i argumentację Skarżącej co do kwestii wysokości stawki podatkowej od wartości nagród przekazywanych w przedmiotowym konkursie - na podstawie przepisów art. 146 § 1 oraz art. 135 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.