I SA/Ke 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016 oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (organ, Dyrektor ARiMR) uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w OŚ. z [...] r. nr [...]w części dotyczącej wariantu 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania i przyznał R.D. płatność rolnośrodowiskową na rok 2016 w łącznej wysokości 3546 zł z tytułu realizacji wariantu 1.1 Zrównoważony sposób gospodarowania w wysokości 3546 zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 2256,31 zł, środki krajowe 1289,69 zł, w pozostałej części, tj. odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy oraz dotyczącej nałożenia sankcji w wysokości 172 zł, stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji pozostaje bez zmiany. W uzasadnieniu wskazał, że R.D. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, w którym ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), w ramach pakietu 1 rolnictwo zrównoważone, w wariancie zrównoważony system gospodarowania działki rolne o łącznej powierzchni 9,85 ha oraz w pakiecie 8 ochrona gleb i wód, w wariancie 8.3 międzyplon ścierniskowy działkę rolną o powierzchni 0,43 ha. W dniach 6 października - 25 listopada 2016 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola zasadnicza metodą inspekcji terenowej w zakresie programu rolnośrodowiskowego. W jej wyniku stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na wielkość przyznanych płatności. Wobec działek A1, A2, B1, C1, D1, E1, F1, G1, G2, H1, I1, J1, K1, K2, K3B, K4, K5 zadeklarowanych w ramach wariantu 1.1 stwierdzono brak przestrzegania wymogu S7, który oznacza brak bilansu azotu oraz aktualnej chemicznej analizy gleby z określeniem zawartości P, K, Mg oraz potrzebami wapnowania gleby. Wobec działki rolnej H1, zadeklarowanej również w ramach wariantu 8.3, nie stwierdzono deklarowanej rośliny w międzyplonie (kod błędu W21). R.D. zwrócił się z prośbą o korektę wniosku polegającą na dopisaniu (w domyśle w ramach wariantu 8.3) działek G1 + L1, B1, A1, C1, D1, które są obsiane prosem, pszenicą i gorczycą. Złożył oświadczenie, że w związku z realizacją pakietu 8.3.1 poplony w roku 2016 wysiał zgodnie z aktualnym planem rolnośrodowiskowym na w.w. działkach poplon i proso, pszenicę i gorczycę. Brak poplonu na działce H1 wynika z tego, że uprawniona osoba sporządzająca wniosek wpisała działkę H1 według poprzedniego planu rolnośrodowiskowego. Zdaniem strony podjęte zobowiązanie rolnośrodowiskowe kontynuuje zgodnie z aktualnym planem. Do akt sprawy dołączył sprawozdania z badań akredytowanych nr 197/1/10 z dnia 23 kwietnia 2010 r. oraz nr 388/1/15 z dnia 12 maja 2015 r. dla działek ewidencyjnych wchodzących w skład jego gospodarstwa, na których realizowany jest pakiet 1, na podstawie którego został sporządzony plan nawozowy na 2016 rok. W wyniku ponownej weryfikacji dokumentacji z uwzględnieniem przedłożonych sprawozdań nie zastosowano kodu nieprawidłowości S7 dla działek rolnych L/L1/L2, z uwagi na aktualność sprawozdania z badań akredytowanych nr 388/1/15. Pozostałe działki zgłoszone w ramach wariantu 1.1 zostały obarczone kodem błędu S7. Decyzją z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w OŚ. odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016 oraz nałożył sankcję w wysokości 172 zł z tytułu przedeklarowania powierzchni w ramach wariantu 8.3. Organ drugiej instancji decyzją z 22 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z 19 października 2017 r. (sygn. akt I SA/Ke 491/17), prawomocnym od dnia 19 grudnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił decyzję organu drugiej instancji. Rozpatrując ponownie odwołanie organ wskazał przepisy mające zastosowanie przy rozpatrzeniu wniosków o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016: ustawę z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2017 r., poz. 1856 tj.), dalej "ustawa z dnia 7 marca 2007 r.", Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolno środowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) dalej "rozporządzenie rolnośrodowiskowe" oraz przepisy unijne. Powołując treść § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia "Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów" obowiązkowym wymogiem przy realizacji pakietu 1. Rolnictwo zrównoważone wariantu 1. jest opracowanie co roku planu nawozowego na podstawie bilansu azotu oraz aktualnej chemicznej analizy gleby, z określeniem zawartości P, K, Mg i potrzeb wapnowania gleby, oraz realizacja tego planu oraz nieprzekraczanie, z tolerancją do 10%, maksymalnej dawki azotu pochodzącego z nawozów naturalnych, kompostów i nawozów mineralnych wynoszącej: a) 150 kg/ha na gruntach ornych, b) 120 kg/ha na trwałych użytkach zielonych - lecz nie więcej niż maksymalna dawka azotu takiego pochodzenia, określona w programie działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych na obszarze szczególnie narażonym, na którym jest położone, chociażby w części, gospodarstwo rolne rolnika, pomniejszona o 10% na gruntach ornych i o 40% na trwałych użytkach zielonych. W myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zobowiązanie rolnośrodowiskowe realizowane w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 (tj. pakiet 1 Rolnictwo zrównoważone) obejmuje obszar gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu 1 jest przyznawana, jeżeli pakiet ten jest realizowany na obszarze całego gospodarstwa rolnego (§ 10 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Rolnik podejmuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe na okres 5 lat, co wynika z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Organ podkreślił, że podjęte zobowiązanie nie podlega zmianie przez cały okres trwania, z tym, że w § 6 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono katalog dopuszczalnych zmian zobowiązania rolnośrodowiskowego. Zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, warunkiem przyznania płatności w ramach pakietu 8 Ochrona gleb i wód jest uprawa na gruncie ornym po plonie głównym roślin: jako wsiewka poplonowa - w przypadku wariantu 8.1; ozime jako międzyplon ozimy - w przypadku wariantu 8.2; jare jako międzyplon ścierniskowy - w przypadku wariantu 8.3. Zasady wyliczania kar/zmniejszeń administracyjnych w przypadku przedeklarowania powierzchni zostały określone w art. 18 i 19 Rozporządzenia Nr 640/2014. W wyniku kontroli na miejscu ustalono, że dla działek rolnych o pow. 9,85 ha. zgłoszonych do płatności wariantu zrównoważony sposób gospodarowania na działkach rolnych o łącznej powierzchni 9,85 ha. rolnik nie posiada aktualnej chemicznej analizy gleby z określeniem zawartości fosforu, potasu i magnezu oraz potrzebami wapnowania gleby. Organ pierwszoinstancyjny uznał, że strona uchybiła przestrzeganiu wymogów tego wariantu i zmniejszył płatność o 100 % z tytułu realizacji pakietu 1 - Rolnictwo zrównoważone w wariancie 1.1, odmawiając stronie przyznania płatności na podstawie § 38 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zdaniem tego organu jedynie sprawozdanie z badań akredytowanych nr 388/1/15 było aktualne, dlatego też tylko dla działek rolnych L/L1/L2 (działki nie zgłoszone do płatności) nie zastosowano kodu nieprawidłowości S7. Pozostałe działki zgłoszone w ramach wariantu 1.1 zostały obarczone kodem błędu S7. Osią sporu była wykładnia sformułowania opisującego obowiązek wykonania "aktualnej chemicznej analizy gleby". Organ wskazując na treść art. 153 ustawy p.p.s.a. wyjaśnił, że uchylając zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wariantu 1.1. Zrównoważony sposób gospodarowania i przyznając R.D. płatność rolnośrodowiskową jak również pozostawiając bez zmian decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w części dotyczącej odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 8.3.1. Międzyplon ścierniskowy oraz nałożenia sankcji podporządkował się w całości ocenie prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 19 października 2017 r. Dokonując wykładni sformułowania "aktualnej chemicznej analizy gleby" uwzględnił wskazane w wyroku okoliczności - brak jednolitych i jednoznacznych reguł temporalnych przestrzegania obowiązku wykonania analizy gleby, fakt, że wnioskodawca sporządzając plan nawożenia przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie doradztwa rolnego, działał w zaufaniu do wskazówek profesjonalisty, że wnioskodawca dysponował analizą gleby, dokumentem w którym nie wskazano na termin jego ważności. Odnosząc się do drugiej spornej kwestii, tj. prawidłowości realizacji wariantu 8.3.1 międzyplon ścierniskowy, Sąd potwierdził prawidłowość stanowiska organu i jego umocowanie w przepisach prawa tak w zakresie wyników kontroli na miejscu, zastosowania art. 19 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 z 11 marca 2014 r., odmowy płatności jak i nałożenia sankcji w wysokości 172 zł (przedeklarowana powierzchnia, tj. 0,43 ha x stawka płatności dla wariantu 8.3, tj. 400 zł/ha). Na powyższą decyzję R.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Nie precyzując zarzutów ani kierunku rozstrzygnięcia wskazał, że wnosi o rozpoznanie sprawy w zakresie wariantu 8.3.1. Międzyplon ścierniskowy i nałożenia sankcji. Wyjaśnił, że dokumentację dołączy w późniejszym terminie ze względu na sprawę w toku w Związku Zawodowym Rolników Indywidualnych w Stowarzyszeniu Ś.Komitet Obrony Społecznej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 14 czerwca 2018 r. R.D. w rozmowie telefonicznej z pracownicą sądu wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na ten dzień, godz. 9 ze względu na brak pełnej dokumentacji ze Stowarzyszenia Ś. Komitet Obrony Społecznej "KOS", którą skarżący chciał przedłożyć w Sądzie. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. Sąd na podstawie art. 109 ustawy p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku o odroczenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. 2017.1369 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy wskazać, że sprawa była rozstrzygana przez WSA w K., który wyrokiem z dnia 19 października 2017r. w sprawie sygn. akt I SA/Ke 491/17/14 uchylił decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR. Ma to o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 4008/17 (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 ustawy p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ustawy p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA z: 21 marca 2014 r. I GSK 534/12 i 15 stycznia 2014 r. II GSK 1762/12 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym zauważyć należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. W tak zakreślonych ramach prawnych sprawy, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem ponowna ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy wykonał w sposób prawidłowy zalecenia WSA w K., co do dalszego postępowania w sprawie. WSA w K. uchylając zaskarżoną decyzję zakwestionował stanowisko organu, który odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 1.1 zrównoważony sposób gospodarowania wskazując na brak w stanie prawnym sprawy jednolitych i jednoznacznych reguł temporalnych przestrzegania obowiązku wykonania analizy gleby oraz działanie wnioskodawcy w zaufaniu do wskazówek profesjonalisty przez sporządzenie planu nawożenia przy udziale podmiotu prowadzącego działalność w zakresie doradztwa rolnego (§ 2 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). W ocenie Sądu zastosowana przez organ restrykcyjna wykładnia załącznika nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazująca na obowiązek wykonania "aktualnej analizy gleby" a w konsekwencji odmowa płatności była nieuprawniona w sytuacji, gdy wnioskodawca dysponował analizą gleby, dokumentem w którym nie wskazano na termin jego ważności. W ocenie Sądu, skoro przepisy prawa nie wskazywały w jaki sposób realizować wyrażony w nich obowiązek, to brak jest podstaw dla dowolnej interpretacji takiej normy prawnej, a wręcz jej wykładania na niekorzyść adresata działań organu. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w wyroku uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej wariantu 1.1 zrównoważony sposób gospodarowania przyznając R.D. płatność rolnośrodowiskową w wysokości wnioskowanej. Skarżący ustaleń i oceny w tym zakresie nie kwestionuje. Skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu w zakresie w jakim organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania R.D. płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 8.3.1. Międzyplon ścierniskowy oraz nakładającą sankcję w wysokości 172 zł z tym, że w skardze nie sformułował konkretnych zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że Sąd w wyroku z 19 października 2017 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ke 491/17/14, odnosząc się do kwestii odmowy płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 8.3.1 międzyplon ścierniskowy, potwierdził prawidłowość stanowiska organu i jego umocowanie w przepisach prawa. Wskazał, że wyników kontroli na miejscu w tym względzie nie kwestionował skarżący, a które to potwierdziły, że na całej deklarowanej powierzchni w ramach tego wariantu, tj. 0,43 ha, nie stwierdzono deklarowanej rośliny w międzyplonie. W konsekwencji zdaniem WSA organ prawidłowo zastosował art. 19 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014, str. 48), w myśl którego, w przypadku gdy różnica wynosi więcej niż 50 % płatność zostaje odmówiona. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Tym samym, nie narusza prawa odmowa przyznania płatności i nałożenie sankcji w wysokości 172 zł (przedeklarowana powierzchnia, tj. 0,43 ha x stawka płatności dla wariantu 6.3, tj. 400 zł/ha). Sąd potwierdził również prawidłowość stanowiska organu w kwestii odpowiedzialności wnioskodawcy za prawidłową realizację zobowiązania i możliwości dokonania zmian we wniosku. Z kolei sankcja w wysokości 172 zł została nałożona na producenta z tytułu przedeklarowania powierzchni w ramach wariantu 8.3, do takiej sytuacji nie ma zastosowania przepis art 28b ustawy z 7 marca 2007 r., dotyczący zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005. Skarżący nie podjął polemiki z wyrażonym w wyroku poglądem i nie wywiódł skargi kasacyjnej. Poglądem tym, wyrażonym w prawomocnym wyroku zarówno organ jak i sąd rozpoznający skargę jest związany na podstawie art. 153 ustawy p.p.s.a i nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Reasumując, organ odwoławczy orzekając w ramach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania prawidłowo uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [..] r. w części dotyczącej wariantu 1.1 przyznając R.D. płatność rolnośrodowiskową na rok 2016 w łącznej wysokości 3546 zł, akceptując rozstrzygnięcie w części odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 8.3.1 Międzyplon ścierniskowy oraz nałożenia sankcji w wysokości 172 zł. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej skargą decyzji doszło do naruszenia art. 138 K.p.a. Przepis art. 138 K.p.a. przewiduje sposoby zakończenia postępowania odwoławczego w przypadku stwierdzenia, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie Organ odwoławczy może zatem utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji albo uchylić tę decyzję całości lub w części i merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, bądź wydać jedno z dwóch rozstrzygnięć procesowych – umorzyć postępowanie I instancji (art. 138 § 1 pkt 2) lub przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2). W art. 138 § 1 pkt 2 ustawodawca dopuścił możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie tylko w całości, lecz także w części. Zatem dopuszczalne jest utrzymanie w mocy decyzji w części, a w pozostałym zakresie uchylenie jej i orzeczenie co do istoty sprawy albo umorzenie postępowania w odpowiedniej części. Warunkiem takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest możliwość wyodrębnienia części nadających się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie należy zauważyć, że sposoby rozstrzygnięć organu odwoławczego są ściśle określone i przepis nie przewiduje zastosowanej przez organ formy "pozostawienia bez zmiany" części rozstrzygnięcia. Naruszenie to nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia a tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 ust 1 lit c ustawy p.p.s.a. mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Sąd nie uwzględnił wniosku o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 109 ustawy p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Podkreślić należy, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Skoro obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 ustawy p.p.s.a. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną i ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że okoliczność, na którą się powołuje, jest taką przeszkodą, której faktycznie i to ze względów obiektywnych nie można przezwyciężyć Skarżący w złożonym telefonicznie w dniu rozprawy wniosku jako jego uzasadnienie powołał się na zamiar dołączenia dokumentacji ze Stowarzyszenia Ś. Komitet Obrony Społecznej. W ocenie Sądu okoliczności tej nie można uznać za okoliczność o której mowa w art 109 ustawy p.p.s.a. Skarżący nie wskazał rodzaju dokumentacji jaką zamierza przedłożyć i jej związku z prowadzonym postępowaniem. Podkreślić także należy, że jakkolwiek już w skardze powoływał się na zamiar załączenia dokumentacji, nie precyzując jej charakteru i związku z prowadzonym postępowaniem, pomimo upływu czasu dokumentacji tej nie złożył. Nie była to zatem okoliczność nadzwyczajna, której przy zachowaniu należytej staranności nie można było przezwyciężyć. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.