II SA/Sz 382/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił inwestorowi- [...] w S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] przy ul. [...], działki nr [...], [...] z obrębu [...] w S.. Podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była niezgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje swym zakresem budowę stalowej wieży rurowej o wysokości całkowitej [...] m n.p.m., posadowionej bezpośrednio na gruncie, na której zamontowane będą anteny stacji telefonii komórkowej. Na terenie inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G. - G.", uchwalonego uchwałą Rady Miasta Szczecin nr XXXI/772/09 z dnia 2 lutego 2009 r. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ww. planu zakazuje się lokalizacji naziemnych elementów stacji telefonii oraz naziemnych wolnostojących masztów antenowych i radiowych. Lokalizację stacji telefonii i zespołów antenowych dopuszcza się wyłącznie na dachach budynków, w terenach: [...]; [...], [...] Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana natomiast w terenie elementarnym oznaczonym symbolem [...],MZ. Organ I instancji wskazał ponadto, że ograniczenia przewidziane w ww. planie miejscowym nie stoją w sprzeczności z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.) ze względu na to, że nie stanowi zakazu, ani nie uniemożliwia realizacji inwestycji przy ul. [...], a jedynie chroni istniejący układ urbanistyczny tego fragmentu poprzez wprowadzenie powyższych ograniczeń. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka [...], zarzucając organowi I instancji niewłaściwą wykładnię prawa miejscowego z pominięciem przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zdaniem Spółki, choć formalnie miejscowy plan dopuszcza lokalizację stacji bazowych, to nie ulega wątpliwości, że przyjęte w nim rozwiązania skutecznie uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, tym samym uchybiają art. 46 ust. 1 ww. ustawy. W ocenie Inwestora, lokalizacja stacji telefonii na dachu któregokolwiek z budynków położonych na terenach elementarnych [...]; [...], [...] jest obiektywnie nieefektywne dla wykonania nowej instalacji o wymaganych parametrach technicznych, w szczególności o ograniczonych odrębnymi przepisami parametrach środowiskowych. Ponadto, Spółka wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych w świetle którego, jeżeli przyjęte w planie miejscowym rozwiązania dotyczące inwestycji z zakresu łączności, obiektywnie wyłączają możliwość powstania takiej inwestycji, z uwagi na jej nieefektywność, to stanowią one w istocie zakaz, a nie ograniczenie. Rozpoznając złożony środek odwoławczy Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał na przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze i leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Stosownie do postanowień art. 75 ustawy, przepisy art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 17 lipca 2010 r. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wyjaśnił, że ustawodawca wprowadził generalną zasadę, że plany miejscowe nie mogą ustanawiać zakazów, jak i przyjmować rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem Wojewody, niedopuszczalne jest zatem zawieranie w planach miejscowych postanowień bezpośrednio zakazujących lokalizowania inwestycji z zakresu łączności, jak i postanowień wprowadzających ograniczenia, które de facto wywołują skutek tożsamy z zakazem. Przepisy art. 46 ustawy mają zatem na celu wyeliminowanie sytuacji, w której zapisy planu miałyby całkowicie wykluczać możliwość realizacji inwestycji z zakresu łączności. Z uzasadnienia do projektu ustawy wynika, że celem wprowadzenia art. 46 była potrzeba likwidacji obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowej, powstałych w wyniku wprowadzania w planach miejscowych nieuzasadnionych zakazów, jak i w związku z kwestionowaniem przez sądy administracyjne prawa operatorów do wnoszenia skarg na postanowienia planów. Samorządy lokalne posiadały więc całkowitą dowolność w decydowaniu o inwestycjach telekomunikacyjnych. Konkludując Wojewoda podał, że nie można uznać za niezgodne z przepisami ustawy takie ustalenia planu miejscowego, które realizację inwestycji z zakresu łączności dopuszczają, ale na niektórych terenach elementarnych, czy przy spełnieniu innych warunków określonych w planie. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe stanowisko co do interpretacji norm zawartych w art. 46 ustawy jest powszechnie przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych. W świetle powyższego, o ocenie organu odwoławczego, tym bardziej nie można się zgodzić ze twierdzeniem, że art. 46 ustawy stanowi podstawę do wydania pozwolenia na realizację inwestycji z zakresu łączności, w każdym przypadku, gdy plan miejscowy zawiera w tym względzie określone ograniczenia, uzasadnione technologią, sposobem wykonania, czy przeznaczeniem terenu. Interpretacja taka wyłączałaby bowiem sens zamieszczania w planach miejscowych jakichkolwiek regulacji dotyczących lokalizacji inwestycji z zakresu łączności. Organ odwoławczy podzielił natomiast pogląd sądów administracyjnych, że wszelkie unormowania planu miejscowego w rzeczywistości uniemożliwiające budowę stacji bazowej, z tego powodu, że jej powstanie jest obiektywnie niemożliwe albo nieefektywne z uwagi na oczekiwany efekt, stanowią tak naprawdę nie ograniczenie, ale zakaz, o którym mowa w art. 46 ustawy. Pogląd taki wyrażony został w przywołanym przez inwestora w odwołaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2106/14. Wojewoda podkreślił, że należy jednak mieć na uwadze, że każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie, przy uwzględnieniu jej swoistych aspektów faktycznych i prawnych. Z analizy zapisów postanowień szczegółowych Miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego terenu "G. - G." w S., w ocenie organu odwoławczego, trudno jest się dopatrzeć by regulację zawarte w §35, § 50 i § 88 planu, odnoszące się do terenów elementarnych [...], [...] i [...] w jakikolwiek sposób uniemożliwiały realizację inwestycji inwestora. Jednocześnie, w ocenie organu, strona odwołująca się nie wykazała, jakie to ograniczenia w zagospodarowaniu ww. terenów elementarnych stanowią obiektywną przeszkodę w efektywnym funkcjonowaniu stacji. Podsumowując Wojewoda uznał za prawidłowe stanowisko Prezydenta Miasta S. zgodnie, z którym postanowienia zawarte w § 6 ust. 1 pkt 4 i 5 miejscowego planu zagospodarowania terenu "G. - G." w S. nie stoją w sprzeczności z art. 46 ust. 1 ustawy, ze względu na to, że nie stanowią zakazu ani nie umożliwiają realizacji inwestycji z zakresu łączności dla obszaru objętego planem. Tym samym, w ocenie organu, zasadnym było wydanie, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, decyzji nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] przy ul. [...], działki nr [...], [...] z obrębu [...] w S.. Nie zgadzając się z powołaną decyzją z dnia [...] r[...] Spółka [...] w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. § 6 ust. 1 pkt 4 i 5 uchwały Rady Miasta Szczecin nr XXXI/772/09 z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "G. – G." w S. w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie przez organy administracji budowlanej, że postanowienia miejscowego planu ograniczają inwestycję Skarżącej i nie stoją w sprzeczności z art. 46 ust 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Powołując się na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podała, że miejscowy plan pochodzi z [...] r., czyli sprzed wejścia w życie ustawy o wspieraniu, a zatem zgodnie z dominującym stanowiskiem sądów administracyjnych, zapisy ww. ustawy należy uwzględnić podczas "odkodowywania" norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Tym samym, zdaniem Spółki, postanowienia miejscowego planu uchybiające art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu należy pominąć przy sprawdzaniu zgodności projektu z miejscowym planem. W ocenie Skarżącej, dokonując wykładni § 6 ust. 1 pkt 4 i 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, postanowienia planu należy pominąć ze względu na następujące okoliczności: - po pierwsze, miejscowy plan obejmuje obszar o powierzchni 151,89 ha, podzielony na 107 terenów elementarnych. Postanowienia § 6 ust. 1 pkt 5 dopuszczają lokalizację inwestycji celu publicznego jedynie na trzech terenach elementarnych, obejmujących łącznie 3 ha powierzchni (co stanowi około 1,9% całego terenu miejscowego planu). Jest to więc sytuacja wyjątkowa, czy wręcz niespotykana. Specyfika funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej nie pozwala na dowolne lokalizowanie urządzeń telekomunikacyjnych, gdyż jak sama nazwa wskazuje, anteny telekomunikacyjne funkcjonują w ramach sieci, czyli ich lokalizacja nie może być dowolna i swobodna, gdyż w przeciwnym razie sieć telekomunikacyjna nie może działać poprawnie. Okoliczność, że miejscowy plan przewiduje zakaz lokalizacji stacji bazowych na ponad 98% obszaru uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, czyli wypełnia przesłankę z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu; - po drugie, zgodnie § 6 ust. 1 pkt 5 dopuszcza się lokalizację stacji telefonii wyłącznie na dachach budynków znajdujących się na trzech terenach elementarnych, jednakże postanowienia szczegółowe obowiązujące dla tych terenów także skutecznie ograniczają możliwość lokalizacji stacji telefonii komórkowej, mianowicie: a) § 35 ust. 3 pkt 2 lit. f terenu elementarnego [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej z antenami umieszczonymi w przestrzeni drewnianego zamknięcia otworów okiennych. Zdaniem Spółki, dopuszczenie na dachach jest jedynie pozorne, gdyż w przypadku tego terenu zapis szczegółowy wskazuje na możliwość lokalizacji wyłącznie w okiennicach obiektu kultu religijnego; b) § 50 ust. 6 pkt 5 terenu elementarnego [...] miejscowego planu wskazuje, że na dachu istnieje już stacja bazowa telefonii komórkowej. Choć postanowienie nie zakazuje lokalizowanie kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej, to bezsprzeczne jest, że lokalizacja taka jest znacząco utrudniona; c) § 88 ust. 3 pkt 14 terenu elementarnego [...] miejscowego planu dopuszcza jedną lokalizację stacji telefonii komórkowej, wyłącznie jako wbudowaną w najwyższą kondygnację budynku lub dach. Z powyższego, w ocenie Skarżącej, wynika, że w tym przypadku również utrudniona jest lokalizacja stacji na dachu, co stoi w sprzeczności z treścią § 6 ust. 1 pkt 5 planu. Spółka zauważyła, że organy administracji budowlanej w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji twierdzą, że postanowienia miejscowego planu nie statuują zakazów, czy ograniczeń dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych, gdyż na wskazanych powyżej terenach elementarnych dopuszczalne jest lokalizowanie stacji bazowej na dachach budynków. Jednakże, zdaniem Skarżącej, postanowienia te są pozorne i mają na celu uniemożliwienie lokalizowania nowych stacji bazowych. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Podsumowując, Skarżąca podniosła, że miejscowy plan obiektywnie uniemożliwia lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, a planowana przez Skarżącą inwestycja nie stoi w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola skargi, dokonana według kryterium legalności działań organów administracji publicznej, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi objęta jest decyzja odmowna organu wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust.1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu, określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W przypadku niespełnienia powyższych wymagań organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestią sporną w sprawie pozostaje stwierdzenie organu, że projekt budowlany ww. zamierzenia budowlanego, którego inwestorem jest [...] Spółka [...] w W. , nie spełnia wymogu zgodności z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. nie spełnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez organ oceniony w sposób prawidłowy. W sprawie niesporne jest, że strona skarżąca zamierza wybudować stację bazową telefonii komórkowej nr [...] przy ul. [...], na działce nr [...], [...] obr[...] w S.. Inwestycja znajduje się w obszarze objętym uchwałą Rady Miasta Szczecin nr XXXI/772/09 z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G.-G." w S.. Organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że przewiduje się budowę stalowej wieży rurowej o wysokości [...] m n.p.m., posadowionej bezpośrednio na gruncie, na której zamontowane będą anteny stacji satelitarnej. Jak zauważył organ, w ww. uchwale w § 6 ust. 1 pkt 4, zawierającym ustalenia szczegółowe dla terenów elementarnych znajduje się zapis: "zakazuje się lokalizacji naziemnych elementów stacji telefonii oraz naziemnych wolnostojących masztów antenowych i radiowych". Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 5 ww. uchwały "lokalizację stacji telefonii i zespołów antenowych dopuszcza się wyłącznie na dachach budynków, w terenach [...], [...], [...]". Przedmiotowa inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...], z przeznaczeniem pod zabudowę usługową. Organ stwierdził, że teren objęty inwestycją nie znajduje się w granicach terenów elementarnych, na których zgodnie z ww. postanowieniami planu, dopuszczalna jest lokalizacja stacji telefonii komórkowej. Postanowienia szczegółowe dla terenu [...] również takiej możliwości nie przewidują. Powyższe stanowisko kwestionuje skarżąca Spółka podnosząc, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchybiające art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062), należy pominąć przy sprawdzaniu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ww. przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu, wobec przyjętych przez organ ustaleń stanu faktycznego zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa stanowiącymi podstawę jej wydania. Bez wątpienia organy administracji publicznej zobowiązane są uwzględniać art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy wykładni miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które obowiązywały już w dniu wejścia w życie ww. ustawy, tj. przed dniem 17 lipca 2010 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Zgodnie z planem miejscowym, przedmiotowy teren inwestycji przeznaczony został na cele zabudowy usługowej. Co do zasady brak jest sprzeczności lokalizacji inwestycji rozumianej jako inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej z celami zabudowy usługowej. Wobec istotnej w sprawie kwestii, wykładni art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie budzi wątpliwości, że miejscowy plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację celu publicznego. Nie oznacza to jednak zupełnej swobody inwestora w zakresie miejsca usytuowania inwestycji celu publicznego na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy gminy mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, niemożność wprowadzania zakazów, o których mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie oznacza, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą lokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią wartości (patrz wyroki: WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. II SA/Rz 1429/14; WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1621/15; WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 43/17, z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 437/17, z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 802/17). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zostałby naruszony, jeżeli uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych. Powyższe stanowisko w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Przedkładając powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "G.-G." w S., w obszarze planowanej inwestycji zakazu lokalizowania stacji bazowych, mieściło się granicach kompetencji organów gminy i wbrew zarzutom skargi nie stanowi o naruszeniu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z przepisów przedmiotowego planu nie sposób wyprowadzić normy obowiązującej, pozbawiającej skarżącą Spółkę jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w obszarze objętym tym planem. Jak wynika z postanowień uchwały nr XXXI/772/09 z dnia 2 lutego 2009 r. dopuszcza się w obszarze objętym tym aktem lokalizację stacji telefonii komórkowej i zespołów antenowych w terenach oznaczonych symbolem: [...], [...], [...], tak więc zakaz lokalizacji przedmiotowej inwestycji w innych obszarach objętych planem, tak jak w przypadku działek nr [...], [...] z obr. [...] w S., znajdujących się w terenie oznaczonym symbolem [...] nie oznacza naruszenia reguły z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja odmowna organu, wobec niespełnienia przez inwestora przesłanki zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, narusza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazywane przez skarżącą Spółkę utrudnienia w lokalizacji inwestycji w innych obszarach oznaczonych planem miejscowym z § 50 ust. 6 pkt 5 i z § 88 ust. 3 pkt 14, nie oznaczają pozbawienia strony możliwości inwestowania w sektorze telekomunikacyjnym. Podsumowując Sąd uznał, że stwierdzona niezgodność przedstawionego przez Spółkę projektu budowlanego z przepisami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyniło prawidłowym wydanie przez organ decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącej Spółki z dnia [...] r. Oceny organu nie podważyły skutecznie zarzuty skargi. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.