II SA/Rz 1429/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 15 kwietnia 2013 r., nr XXXVII/403/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -skargę oddala- W dniu 15 kwietnia 2013 r. Rada Miejska w Ropczycach, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. – zwana dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. - zwana dalej u.p.z.p.), podjęła uchwałę nr XXXVII/403/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 12/1/2013 obszaru: w Brzozówce w rejonie drogi krajowej nr 4 oraz w Ropczycach w rejonie ulic: Grunwaldzkiej, Kolejowej i Słonecznej – Etap I. Pismem z dnia 16 lipca 2014 r. Spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana także: Spółką) skierowała do Rady Miejskiej w Ropczycach wezwanie do usunięcia naruszeń prawa poprzez zmianę treści § 4 ust. 8 pkt 7c: "...dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami U, U.PG, UC, P. P.PG na konstrukcjach budynków, dla których nie obowiązują ustalenia dotyczące wysokości w zapisach szczegółowych zawartych w Dziale III dla ww. terenów" uchwały z 15 kwietnia 2013 r. polegającą na usunięciu zakazów bądź rozwiązań zawartych w ww. zapisach miejscowego planu uniemożlwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowych, czyli dostosowanie zapisów planu miejscowego do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 ze zm.). Uchwałą z dnia 28 lipca 2014 r. Nr LVI/596/14 Rada Miejska w Ropczycach uznała ww. wezwanie za nieuzasadnione i odmówiła jego uwzględnienia. Wyjaśniono, że kwestionowany zapis MPZP nie ustanawia żadnych zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej a jedynie wprowadza pewne ograniczenia, co nie jest zabronione ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - reprezentowana przez adwokata A. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ropczycach z 15 kwietnia 2013 r. w części dotyczącej § 4 ust. 8 pkt 7 lit. c, wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenia pełnomocnika. Kwestionowanej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na ustanowieniu w jego § 4 ust. 8 pkt 7 c rozwiązań, które uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 - zwana dalej "u.g.n."), w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 2) niezgodność zapisu § 4 ust. 8 pkt 7 c uchwały z przepisami wyższego rzędu, to jest art. 2, 8, 20, 22, 31 ust. 3 oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.; na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 672) oraz wydanie z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy określonych w art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. W uzasadnieniu podniesiono, że zakwestionowane powyżej zapisy zawarte w zaskarżonej uchwale dotyczą telekomunikacji. Wskazując na art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych podała, że mpzp nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n., jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Tymczasem RM w Ropczycach w § 4 ust. 8 pkt 7 b planu wprowadziła dla wszystkich jednostek w ramach wskazanych terenów zakaz lokalizacji nowych wolnostojących masztów, a w § 4 ust. 8 pkt 7c dopuściła lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej przy łącznym spełnieniu wskazanych tam warunków. Spółka zwróciła uwagę, że poprzez taki zapis Rada Miejska Ropczyce ustanowiła zakaz lokalizacji nowych wolnostojących masztów a stacje bazowe które mogłyby być lokalizowane na innych konstrukcjach wsporczych są dopuszczalne wyłącznie na terenach oznaczonych w MPZP symbolami U, U.PG, UC, P, P.PG na budynkach. W praktyce jednak wobec faktu, że dla wszystkich terenów obowiązują ustalenia dotyczące wysokości budynków (w zapisach szczegółowych – dział III) nie jest możliwa realizacja tego rodzaju inwestycji. W ocenie Spółki RM Ropczyce na całym terenie objętym planem miejscowym w ramach określonych jednostek wprowadziła generalny zakaz lokalizacji wolnostojących masztów telefonii komórkowej a także stacji bazowych na budynkach. Spośród 18 terenów wyznaczonych w planie Rada ustanowiła zakaz lokalizowania stacji bazowych na masztach wolnostojących, a jedynie na pięciu z nich teoretycznie dopuściła realizację stacji bazowych i do tego wyłącznie na konstrukcji budynków. W ocenie Spółki wskazywanie przez organy stanowiące gminy obszarów w ramach całego terenu objętego miejscowym planem, gdzie można realizować staje bazowe, a nadto wprowadzenie generalnych zakazów ich umiejscowienia na innych obszarach oraz całkowite zakazywanie ich lokalizowania na konstrukcjach wolnostojących masztów powoduje wykluczenie wszelkich inwestycji tego rodzaju na całym terenie objętym planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ropczycach wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że zapis zawarty w zaskarżonej uchwale w § 4 ust. 8 pkt 7 lit c nie ustanawia żadnych zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a jedynie wprowadza ograniczenia, co nie jest zabronione ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Rada wskazała, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego w dniu 13 czerwca 2013 r. pod poz. 2458, co powoduje, że Wojewoda Podkarpacki uznał ją za zgodną z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) - zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a więc objęta jest zakresem pkt 5 § 2 art. 3 P.p.s.a. Nadto zakres kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., przy czym Sąd rozstrzyga w granicach skargi nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby jednak Sąd mógł przystąpić do kontroli legalności zaskarżonej uchwały, dokonuje najpierw oceny posiadania przez stronę skarżącą legitymacji skargowej. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.). Słusznie skarżąca Spółka wywodzi swą legitymację z treści ostatnio powołanego przepisu. W tym trybie (art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) przedsiębiorca telekomunikacyjny w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.), legitymowany jest do wniesienia skargi, bez wymogu wykazywania naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia (o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.), z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie zakresu telekomunikacji. Skarżąca Spółka, jak wykazała, jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (uchwała Rady Miejskiej w Ropczycach w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa doręczona została pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 4 sierpnia 2014 r., skargę natomiast złożono w dniu 3 września 2014 r.). Stąd też dochowano wymogów formalnych z art. 52 § 4 i art. 53 § 2 P.p.s.a. Przesądziwszy zatem o dopuszczalności skargi Sąd zobowiązany był dokonać kontroli będącej przedmiotem zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr XXXVII/403/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 12/1/2013 obszaru: w Brzozówce w rejonie drogi krajowej nr 4 oraz w Ropczycach w rejonie ulic: Grunwaldzkiej, Kolejowej i Słonecznej – Etap I, w części dotyczącej § 4 ust. 8 pkt 7 lit. c uchwały (zakwestionowane zapisy planu objęte przedmiotem zaskarżenia). Spółka A. Sp. z o.o. z/s w [...] zarzuciła, że poprzez wprowadzenie do uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyżej wskazanego zapisu Rada Miejska w Ropczycach ustanowiła zakazy uniemożliwiające lokalizowanie na całym obszarze objętym miejscowym planem nowych inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Na całym obszarze ustanowiony jest zakaz lokalizacji nowych wolnostojących masztów przez operatorów bezprzewodowej sieci telefonii komórkowej. Natomiast stacje bazowe, które mogłyby być lokalizowane na innych konstrukcjach wsporczych niż wolnostojące maszty są dopuszczalne wyłącznie na terenach oznaczonych symbolami U, U.PG, UC, P, P.PG na budynkach. W praktyce, wobec wprowadzenia dla wszystkich terenów ustaleń dotyczących wysokości budynków (zapisy szczegółowe – dział III) oznacza to, że nie jest możliwa realizacja tego rodzaju inwestycji także i na tych terenach. Zdaniem Spółki Rada Miejska w Ropczycach wprowadzając przepisy uniemożliwiające lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, naruszyła art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Rolą orzekającego w niniejszej sprawie Sądu było zatem zbadanie czy MPZP w części dotyczącej zapisu § 4 ust. 8 pkt 7 lit. c nie narusza art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów u.g.n. są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czyli utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych urządzeń łączności publicznej. Łącznością publiczną jest, według art. 4 pkt 18 u.g.n., infrastruktura telekomunikacyjna służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. W myśl art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.05.2006 r., sygn. II OSK 811/05, z dnia 9.04.2009 r., sygn. akt II OSK 521/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych uniemożliwia organom sporządzającym MPZP wprowadzania takich unormowań, których skutkiem byłoby zupełne wykluczenie lokalizowania w obszarze objętym tym aktem planistycznym infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Jak wyżej zaznaczono skarżąca zarzuciła niezgodność z cytowanym wyżej przepisem zapisu MPZP zawartego w § 4 ust. 8 pkt 7 lic. c, który brzmi: "w zakresie infrastruktury technicznej dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami U, U.PG, UC, P i P.PG na konstrukcjach budynków, dla których nie obowiązują ustalenia dotyczące wysokości w zapisach szczegółowych zawartych w Dziale III dla ww. terenów;". Zdaniem Sądu kwestionowane zapisy § 4 ust. 8 pkt 7 lit. c MPZP z dnia 15.04.2013 r. nie naruszają obiektywnie pojętego porządku prawnego obowiązującego w dacie podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała nie narusza bowiem zasad sporządzania planu miejscowego ani też sąd administracyjny nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, bądź naruszenia właściwości organów, co z mocy art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkowałoby nieważnością uchwały w zaskarżonym zakresie. Przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza bowiem zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego, jakim jest łączność publiczna, ale określa zasady budowy i rozbudowy systemów infrastruktury technicznej, co jest zgodne z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska w Ropczycach nie zakazała lokalizowanie w obszarze objętym Planem infrastruktury technicznej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej a jedynie w § 4 ust. 8 pkt 7 lit. c wprowadziła zasady lokalizowania nowych urządzeń nadawczych na określonych terenach. Wprowadzając więc w planie miejscowym zasady i wymogi co do lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych na terenie objętym planem, Rada Miejska w Ropczycach w chwili uchwalania planu miejscowego nie naruszyła zasad jego sporządzania. Wprawdzie treść wyżej powołanego zapisu Planu wskazuje, że dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na oznaczonych terenach (wskazanych tym zapisem) ale na konstrukcjach budynków, dla których nie obowiązują ustalenia dotyczące wysokości w zapisach szczegółowych zawartych w Dziale III, jednakże nie oznacza to, że Rada Miejska wprowadziła zakazu budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, co byłoby niezgodne z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zaznaczyć należy, że celem ostatnio cytowanej ustawy jest rozwój społeczeństwa informacyjnego poprzez stworzenie możliwości dostępu do internetu szerokopasmowego. W założeniach do projektu ustawy wskazano, że cel ten ma być realizowany poprzez zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, a w szczególności poprzez rozwój sieci regionalnych oraz budowę telekomunikacyjnej infrastruktury przez samorządy. Z treści art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie można jednakże wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzenni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami. Przepis art. 46 ust. 1 cyt. ustawy nie może być rozumiany w sposób w jaki prezentuje Spółka A., gdyż oznaczałoby to, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Skarżąca Spółka na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może żądać, aby cały obszar objęty MPZP, był otwarty na jej inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Należy przypomnieć, że w myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalanie tych planów należy do zadań organów gmin. Organy tej jednostki mogą w sposób władczy, oczywiście przy zachowaniu przepisów ustaw, określać warunki zagospodarowania terenu (władztwo planistyczne gminy). Ich władztwo zostało przytoczoną regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, jeżeli chodzi o decydowanie o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem składu orzekającego, art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zostałby naruszony, w sytuacji gdyby zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Ropczycach pozbawiałby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym Planem. Tymczasem kwestionowany przez Spółkę zapis § 4 ust. 8 pkt 7 lit. c uchwały, pozwala na lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej, z tym, że na określonych warunkach i w określonych konturach MPZP. Przepisy Planu pozostają więc w zgodzie z przytoczonym wyżej przepisem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jego treść nie wyklucza wprowadzania ograniczeń a jedynie wprowadzania zakazów lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej. Zwrócić należy także uwagę, że projekt MPZP został pozytywnie zaopiniowany przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej - pismo z dnia 16 listopada 2011 r. nr ORZ – WKT – 61730 – 141/11(2) – (k. 185 akt administracyjnych sprawy). Z treści przedstawionej opinii wynika, że opiniowany projekt planu nie wprowadza zakazów uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.07.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a ponadto projekt planu zagospodarowania przestrzennego zgodny jest z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jako niezasadne Sąd uznał także podnoszone przez Spółkę zarzuty dotyczące naruszenia przez Radę Miejską przepisów o wolności gospodarczej zawartych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej oraz zarzuty w zakresie naruszenia wskazanych skargą przepisów Konstytucji RP. Skarżąca Spółka kwestionowaną uchwałą nie została pozbawiona prawa do swobodnego rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej oraz inwestowania na terenie Gminy Ropczyce. Jedynie lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowych winno odbywać się na warunkach i na określonych terenach wskazanych zapisami planu. Nie może być bowiem tak, że publiczne prawo podmiotowe, mogłoby pozbawiać organy gmin ich kompetencji wynikających z władztwa planistycznego. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, co w rezultacie wyklucza uwzględnienie skargi. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona. Z uwagi zaś na treść art. 200 P.p.s.a. odstąpiono od orzekania w zakresie zwrotu kosztów sądowych.