II OSK 521/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz del. sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 638/07 w sprawie ze skargi [...] z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Gdańsku, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz [...] Spółki z o.o. w Warszawie kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/GD 638/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zwanej dalej [...], na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, zw. dalej Kolegium, z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. J. [...], na działce nr [...] obręb [...] w G.. W motywach wyroku Sąd powołał się na niżej przytoczone okoliczności faktyczne i prawne. Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104, 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717, ze zm.) oraz z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603, ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji wymienionej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (przywołano wyrok tego Sądu z dnia 22 listopada 2006 r.) oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, z którego wynika, że inwestycja realizowana przez komercyjny podmiot, taki jak [...], nie może być traktowana jako realizacja celu publicznego Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...], która nie podzielając wymienionego wyżej poglądu wskazała, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest oparte na kryterium przedmiotowym i bez znaczenia pozostaje status prawny podmiotu realizującego tę inwestycję. Zdaniem [...] o publicznym charakterze inwestycji decyduje wyłącznie fakt realizacji określonych ustawowo celów, o ile ich realizacja służy interesowi publicznemu na poziomie co najmniej lokalnym, a jej działalność telekomunikacyjna, polegająca na eksploatacji sieci telefonicznej i świadczeniu usług w tej sieci, mieści się w zakresie pojęcia łączności publicznej, którymi posługuje się art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję, podzielając pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Gd 408/05) oraz z dnia 15 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Gd 317/06), w których Sąd wskazał, że budowa stacji telefonii komórkowej realizowana przez podmiot komercyjny, jakim jest [...] i stanowiąca po jej realizacji własność tego podmiotu nie jest realizacją celu publicznego. Operator w tym przypadku nie tyle realizuje cel publiczny zdefiniowany w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz swój własny cel związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Powołując się na uzasadnienie powyższych wyroków, organ II instancji wskazał, że nie każdą inwestycję wiążącą się ze świadczeniem usług publicznych w dziedzinie łączności, świadczonych przez liczne podmioty gospodarcze, można zakwalifikować jako realizację celu publicznego. Kolegium podzieliło też pogląd wyrażony w uzasadnieniu cyt. wyroków, że taka interpretacja art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która stwarzałaby szczególne preferencje dla jednego z podmiotów gospodarczych, bez jakiegokolwiek uzasadnienia aksjologicznego, byłaby sprzeczna z zasadą równości wyrażoną w Konstytucji RP. Przepis art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zalicza do celów publicznych łączność publiczną, a nie usługi komercyjne - aczkolwiek o charakterze publicznym. Zdaniem organu, w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego zasadne było umorzenie postępowania w sprawie. Powyższą decyzję [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając naruszenie przepisów art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 16 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działaniach administracji rządowej oraz art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne jak i art. 1 i art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności obowiązującej w dacie uchwalenia ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/GD 638/07, oddalając skargę podzielił stanowisko organów uznając, że inwestycja realizowana przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie, nie jest realizacją celu publicznego. Sąd wskazał, że wprawdzie skarżący dokonał prawidłowej pod względem przedmiotowym interpretacji pojęcia cel publiczny, jednakże w ww. wyroku Sąd uznał, że wykładnia, która pozwala na uznanie budowy stacji telefonii komórkowej za realizację celu publicznego prowadzi do naruszenia Konstytucji RP, a także innych unormowań, w tym przede wszystkim ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Stanowisko to w pełni podzielił także Sąd Wojewódzki orzekający w sprawie, uznając, iż przyjęta wykładnia art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, według której realizację budowy stacji bazowej uznano za inwestycję celu publicznego, narusza normy konstytucyjne. Sąd wyprowadził ten wniosek z następujących przesłanek. Prawo własności korzysta ze szczególnej ochrony, którą wprowadził art. 64 ust. 2 Konstytucji stanowiący, że własność może być ograniczona w drodze ustawy. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne ograniczenie prawa własności, a tym bardziej jego odjęcie w drodze decyzji administracyjnej, bez wyraźnego umocowania ustawowego. Z kolei w art. 21 ust. 2 Konstytucji jest przewidziana możliwość wywłaszczenia, jeżeli jest ono dokonywane na cele publiczne. W rozważanym zaś stanie faktycznym podstawą dla ograniczenia prawa własności byłaby decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która to stworzyłaby możliwość wywłaszczenia nie w oparciu o akt normatywny, lecz wyłącznie na podstawie decyzji organu administracyjnego. Dokonując interpretacji przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Sąd zważył także, iż zawartej w Konstytucji zasadzie równości sprzeciwia się taka interpretacja tego przepisu, która stwarzałaby szczególne preferencje dla jednego z podmiotów gospodarczych, bez jakiegokolwiek uzasadnienia aksjologicznego. Bardzo wiele podmiotów gospodarczych realizuje cele, które można określić jako publiczne, czyli służące określonej zbiorowości, a których inwestycje nie będą podlegały trybowi ustalenia lokalizacji celu publicznego. Nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia wyróżnienie spośród innych osób czy instytucji świadczących usługi o podobnym charakterze działalności prowadzonej przez operatorów telefonii komórkowej. Sąd wskazał, że po pierwsze stacja telefonii komórkowej nie jest publiczną siecią telekomunikacyjną, lecz prywatną własnością operatora, a po drugie termin "publiczny" z art. 2 pkt 30 ustawy Prawo telekomunikacyjne dotyczy wyłącznie dostępności do usługi przez bliżej nieokreślony krąg podmiotów. Zaznaczył, że dla oceny czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego ważne jest, aby jej podstawowym założeniem był określony cel publiczny w takim znaczeniu, który uzasadnia wynik wykładni art. 6 ww. ustawy w odniesieniu do tego właśnie terminu. Cel inwestycji określony jako cel publiczny nie może być natomiast wyinterpretowany wyłącznie według zasad wykładni językowej pojęcia "łączność publiczna" w szczególności, gdy wynik interpretacji słowa publiczna opiera się w zasadzie wyłącznie na stwierdzeniu powszechnego charakteru usług telekomunikacyjnych świadczonych przez prywatnych operatorów. W ocenie Sądu tego rodzaju interpretacja narusza prawo. Sąd zaznaczył, że dla przyjęcia, że określona inwestycja jest inwestycją celu publicznego bez istotnego znaczenia jest sposób jej finansowania oraz podmiot wykonujący. Nie ma też znaczenia forma rekompensowania poniesionych nakładów. Cel publiczny powinien być natomiast wyrazisty i pierwszoplanowy. Realizowanie inwestycji mających taki charakter nie ma w swym założeniu aspektu komercyjnego, a więc obliczonego na uzyskiwanie zysków przez podmiot realizujący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o. o. reprezentowana przez radcę prawnego D. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji Kolegium i Prezydenta Miasta Gdańska. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez uniemożliwienie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art.16 ustawy z dnia 4 września 1997r. o działaniach administracji rządowej oraz z art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne jak i z art. 1 i art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 2 listopada 1990r. o łączności obowiązującej w dacie uchwalenia ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 8 ustawy k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997, nr 78, poz. 483), a także naruszenie art.141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1270). Powyższe miało miejsce na skutek wydania przez Prezydenta Miasta Gdańska decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie sieci telekomunikacyjnej do kontenera [...]. Skarżąca wskazała, że w powyższej sprawie Prezydent Miasta Gdańska nie rozważył, czy inwestycja realizowana przez podmiot komercyjny, jakim jest [...], może być traktowana jako inwestycja celu publicznego. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej uzasadnione jest twierdzenie, iż wbrew art. 8 k.p.a. Prezydent Miasta Gdańska nie prowadził postępowania w niniejszej sprawie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że brak jest podstaw prawnych, aby uznać, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie mogła być traktowana jako inwestycja celu publicznego na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 2 ust 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej są to wystarczające działania i konieczne warunki uznania za inwestycję celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga zawiera usprawiedliwioną podstawę naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwą wykładnię, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi, czyli wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, przywołując różne w tym zakresie stanowiska judykatury i doktryny, zaprezentował pogląd, że budowa stacji telefonii komórkowej realizowana przez podmiot komercyjny, jakim jest [...] i stanowiąca po jej realizacji własność tego podmiotu nie jest realizacją celu publicznego, a operator nie tyle realizuje cel publiczny, zdefiniowany w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz swój własny cel związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Poglądy takie wyrażono m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Gd 408/05) oraz z dnia 15 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Gd 317/06), a także w orzecznictwie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Przyznać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. występowała rozbieżność poglądów w tej kwestii, jednakże przeważający okazał się pogląd, że pojęcie łączność publiczna powinna być odnoszona także do działań podmiotów prywatnych, wobec czego obiekty i urządzenia telefonii komórkowej są inwestycją celu publicznego (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 536/05, baza LEX nr 203307, wyrok z dnia 5 grudnia 2007, sygn. akt II SA/Gd 628/07; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1189/04, ZNSA 2006/4-5/130). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się w rezultacie pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Por. wyroki NSA: z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05, Baza LEX nr 202045, a także wyrok z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 811/05, Baza LEX nr 236467. Dodać też trzeba, że w "Informacji o działalności sądów administracyjnych w 2006 r." sygnalizowano co następuje: mając na uwadze fakt, że jedyną przesłanką uznania danej inwestycji za inwestycję celu publicznego jest realizacja jednego z celów publicznych określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, NSA w wyrokach z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05 oraz z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05 podzielił pogląd WSA w Warszawie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. NSA, nawiązując do regulacji art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) wywiódł, że skoro stacja bazowa telefonii komórkowej jest zamierzeniem inwestycyjnym, mającym pozostać w sieci telekomunikacyjnej, wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników to, mimo że jest inwestycją sektora prywatnego, posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jako taka jest inwestycją celu publicznego Ten pogląd znalazł też akceptację w literaturze prawniczej w sformułowaniu, że możliwa jest w aktualnym stanie prawnym realizacja inwestycji celu publicznego przez podmiot prywatny (tj. inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa lub komunalna osoba prawna) i w całości z niepublicznych środków - wystarczy, że ów podmiot zmierza do realizacji jednego z ustawowo określonych celów publicznych o zasięgu lokalnym lub ponad lokalnym; vide: T. Grossmann ,,Państwo i prawo" 2005/9/81, "Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności"; L. J. Kamiński "Postępowanie administracyjne w sprawach budowlanych, zagadnienia procesowe", Warszawa 2008, Municipium SA. Pogląd ten podziela też Naczelny Sąd Administracyjny orzekający obecnie, wskazując, że argumentacja prawna dotycząca ewentualnego wywłaszczenia przywołana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i poddająca omawianą problematykę ocenom w zakresie zgodności z Konstytucją w odniesieniu do skutków uznania danej inwestycji za inwestycję celu publicznego, jest co najmniej przedwczesna Zauważając, że przepis art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie precyzuje o jakim rodzaju łączności publicznej mowa, zachodzi potrzeba sięgnięcia do definicji zawartych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). Ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz.1218) dokonano nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami, w efekcie czego został dodany do art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami punkt 18 zawierający definicję łączności publicznej, którą należy rozumieć jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Art. 2 pkt 28 ustawy Prawo telekomunikacyjne, definiuje pojęcie publicznej sieci telefonicznej jako sieci wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telefonicznych, zapewniającej łączność głosową między zakończeniami sieci a także inne formy łączności, w szczególności przesyłanie faksów i danych. Natomiast publicznie dostępna usługa telefoniczna to stosownie do brzmienia art. 2 pkt 30 tej ustawy usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników w celu inicjowania i odbierania połączeń krajowych i międzynarodowych oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej. Analiza powyższych definicji prowadzi do wniosku, że ogólna dostępność (usług, sieci itp.) jest jedynym czynnikiem przesądzającym znaczenie określenia publiczny użytego na gruncie prawa telekomunikacyjnego, a tym samym ustawy o gospodarce nieruchomościami i w konsekwencji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie wymienione ustawy nalezą do kategorii praw publicznego, w ramach zaś danej gałęzi prawa, zgodnie z dyrektywą interpretacji językowej, należy nadawać takie samo znaczenie. Nie można zatem takim samym pojęciom używanym w różnych ustawach w ramach danej gałęzi prawa nadawać odmiennego znaczenia. Inwestorami budującymi urządzenia łączności publicznej są przedsiębiorcy telekomunikacyjni posiadający odpowiednie uprawnienia, których działalność podlega kontroli i nadzorowi ze strony Prezesa UKE, z faktu zaś że przedsiębiorcy ci nie są podmiotami państwowymi i osiągają ze swojej działalności określone przychody nie można wyprowadzić wniosku, iż nie realizują oni celów publicznych w zakresie budowy takich urządzeń. Jeśli zaś chodzi o skutki decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i możliwość ewentualnego wywłaszczenia to przypomnieć należy, że po pierwsze wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, tylko wówczas jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy (art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami), po wtóre wywłaszczenie dokonywane jest na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (art. 113 ust. 1 tejże ustawy), a nie na rzecz podmiotu, który będzie realizował cel publiczny. Z tych względów rozważania i wątpliwości Sądu Wojewódzkiego odnoszące się do dalszych ewentualnych i niekoniecznie pewnych skutków decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należało uznać za pozbawione podstaw uzasadniających odmowę wydania takiej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku będzie miał na uwadze powyższe rozważania. Z tych przyczyn na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ulega uchyleniu w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.