II SA/Po 1257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. l. Dz. U. 2015.1659 ze zm.), art. 127 § 2, 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 9o, 9ta, 9xb pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2016. poz. 250 ze zm.; dalej "ustawa"), decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Pana E. G. (dalej jako strona lub skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], nakładającej na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] E. G. z siedzibą przy [...] w P. ([...]), karę pieniężną w wysokości [...] zł, za nieprzekazanie do dnia 24 lipca 2017 r. kwartalnego sprawozdania, o którym w art. 9o ustawy tj. sprawozdania sporządzanego przez podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I kwartał 2017 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] E. G. z siedzibą w P., uzyskał zezwolenie na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych na terenie miasta P., na warunkach określonych w decyzji. W decyzji wskazano, że w związku z wykonywaną działalnością przedsiębiorca ma obowiązek sporządzania kwartalnych sprawozdań i przekazywania ich Prezydentowi Miasta P. w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy, zgodnie z art. 9o ust. 1 ustawy. Skarżącemu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności określonej ustawą od 18 kwietnia 2012 r. do 17 kwietnia 2022 r. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. [...] Prezydent Miasta P. przypomniał skarżącemu o obowiązku sporządzenia sprawozdania za I kwartał 2017 r. oraz poinformował o obowiązującym nowym wzorze sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania nieczystości ciekłych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych i zebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi (Dz.U.2016 poz. 934). W wezwaniu pouczono stronę o tym, że niezłożenie sprawozdania na nowym wzorze naraża przedsiębiorcę na karę pieniężną przewidzianą w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, za nierzetelne lub niepoprawne przekazanie sprawozdania, której nałożenie jest obligatoryjne. Następnie pismem z dnia [...] maja 2017 r. [...], Prezydent Miasta P. ponownie przypomniał skarżącemu, o obowiązku złożenia kwartalnego sprawozdania także w przypadku gdy podmiot nie świadczył takich usług w danym kwartale i sankcjach grożących za jego nieterminowe złożenie. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], nałożył na skarżącego karę pienieżną w wysokości [...] zł w związku z nieprzekazaniem przez stronę sprawozdania z prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I kwartał 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona była dwukrotnie informowana o obowiązku złożenia sprawozdania kwartalnego , które do dnia 24 lipca 2017 r. nie wpłynęło do organu. W związku z tym, że ustawa określa, iż za brak dotrzymania terminu złożenia kwartalnego sprawozdania podmiotu świadczącego usługi opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ściekłych, organ wymierza karę pienieżną w wysokości [...] zł za każdy dzień opóźnienia, na skarżącego należało nałożyć karę w wysokości [...] zł ( [...] dni opóźnienia). Organ dodał, że nie ma możliwości modyfikacji wysokości kary, ani możliwości odstąpienia od jej wymierzenia. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., skarżący złożył w terminie odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów: - art. 28 k.p.a. - poprzez wymierzenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie odprowadzał ścieków do stacji zlewnych, bo nie prowadził działalności, którą zawiesił na okres dwóch lat, - art. 10 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - poprzez wymierzenie kary za okres, w którym przedsiębiorca nie prowadził działalności i nie odprowadzał ścieków do zlewni należących do Aquanet S.A., - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak analizy treści sprawozdań z IV kwartału 2016 r. w którym jest zawarta informacja, że rozwiązane zostały wszystkie umowy na odbiór nieczystości płynnych, a przedsiębiorca nie odprowadzał ścieków do stacji zlewnej. Pismem z dnia [...] października 2017 r. skierowanym do SKO w P. skarżący, powołując się na swój ciężki stan zdrowia, zgłosił wolę zawarcia ugody. Podał, że zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej po pierwszym kwartale 2017 r. a nie prowadzi jej już od IV kwartału 2016 r. Nie złożył brakującej deklaracji za I kwartał 2017 ponieważ nie wywoził już wtedy nieczystości ciekłych. Wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Do pisma skarżący załączył dokumentację medyczną za okres od maja 2017 r. do lipca 2017 r. oraz kserokopię wizyt u lekarza od grudnia 2016r. Opisaną we wstępie decyzją SKO w P. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2017 r. Kolegium stwierdziło, że o obowiązku wynikającym z art. 9o ustawy – terminowego składania kwartalnych sprawozdań, strona została poinformowana już na etapie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności (18 kwietnia 2012 r.) a następnie dwukrotnie pismami przypominającymi z dnia [...] lutego 2017 r. i [...] maja 2017 r. Obowiązek ten wynika ponadto bezpośrednio z ustawy. SKO uznało, że organ I instancji spełnił właściwie swoją rolę informacyjną względem odwołującego. Prawidłowo również zastosował sankcję za niezłożeni przez skarżącego sprawozdania za I kwartał 2017r. zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2016r. brzmieniem art. 9xb ustawy. Kolegium wyjaśniło, że decyzja nakładająca karę nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją związaną. Ustawodawca przy nakładaniu kar na podmioty zobowiązane do złożenia sprawozdania nie przewidział procedury indywidualnej oceny stopnia zawinienia w stosunku do podmiotu, który zobowiązany jest do składania sprawozdań oraz innych okoliczności, które różnicowałyby wysokość kary. Dalej SKO stwierdziło, że przy wydaniu decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] ustalającą karę pieniężną w wysokości [...] zł, Prezydent Miasta P. dopuścił się istotnego naruszenia procedury administracyjnej poprzez brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania oraz poprzez brak zawiadomienia strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i umożliwienie wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów w trybie art. 10 § 1 k.p.a., jednakże w ocenie Kolegium wydana decyzja niezależnie od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do meritum odpowiadać może wyłącznie rozstrzygnięciu wydanemu przez organ I instancji, gdyż jest ono ściśle powiązane z naruszeniem przez stronę terminu na złożenie sprawozdania, o którym mowa w art. art. 9o ust. 2 ustawy. Mając na względzie, że z akt sprawy nie wynika, by do chwili wydania decyzji wpłynęło brakujące sprawozdanie, uchylenie przedmiotowej decyzji administracyjnej celem wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ I instancji i ponownego przeprowadzenia postępowania skutkowałoby wymierzeniem kary w wyższej wysokości. Kolegium odnosząc się do informacji o zawieszeniu działalność gospodarczej przez skarżącego podało, że miało to miejsce ze skutkiem od 1 kwietnia 2017r. Stąd też jako przedsiębiorca odpowiada za zobowiązania powstałe przed datą zawieszenia działalności gospodarczej (w tym obowiązek złożenia właściwemu organowi sprawozdania, o którym mowa w art. 9o ustawy). W związku z tym SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. G. wniósł o uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania i zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie kary za niezłożenie kwartalnego sprawozdania o którym mowa w art. 9o ustawy o utrzymaniu czystości w gminach przez podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości płynnych za I kwartał 2017 r., poprzez nieustalenie podstawy do wymierzenia kary w sposób nie budzący wątpliwości i wszystko to na podstawie niekompletnego oraz wewnętrznie sprzecznego materiału dowodowego, 2) naruszenie art. 61 k.p.a poprzez wymierzenie kary administracyjnej bez koniecznego wszczęcia postępowania administracyjnego, 3) naruszenie art. 9 k.p.a poprzez brak informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych postępowania, 4) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a poprzez brak poinformowania strony o zebranym materiale dowodowym a także uniemożliwienie wypowiedzenia się strony co do materiałów dowodowych zebranych przez Prezydenta Miasta P.. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 14 czerwca 2018 r. pełnomocnicy skarżącego podtrzymali zarzuty skargi i dodali, że sprawozdanie zerowe za I kwartał 2017 r. zostało złożone, ale zgubione przez organ i nie dysponuje potwierdzeniem złożenia dokumentu. Podkreślono również, że skarżący choruje, a w aktach znajdują się dokumenty dotyczące stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna aczkolwiek z przyczyn odmiennych niż w niej wskazane. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Natomiast w przypadku, gdy skarga nie jest zasadna w oparciu o art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddala. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., która nałożono na skarżącego karę pienieżną w wysokości [...] zł za nieprzekazanie w terminie sprawozdania kwartalnego z wykonywanej działalności. Na wstępie rozważań należy wskazać, ze stosownie do art. 9o ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1289, powoływanej jako "ustawa"), podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnego sprawozdania w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Według art. 9xb pkt 2 ustawy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Kary te nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 9zb. ust. 1b ustawy). Powoływany powyżej przepis nie reguluje jednak, czy w sytuacji w jakiej znalazł się skarżący- zaprzestania (zawieszenia) prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ma obowiązek złożenia tzw. sprawozdania zerowego. Obowiązek ten zaś został uregulowany wobec przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne od mieszkańców nieruchomości. Zgodnie z art. 9n ust. 6 ustawy podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który w danym półroczu odpadów tych nie odbierał, przekazuje właściwemu organowi, w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy – sprawozdanie zerowe. Przedsiębiorca wpisany do prowadzonego przez wójta gminy rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (art. 9 b ustawy) ma z uwagi na brzmienie w/w art. 9n ust. 6 ustawy obowiązek składania sprawozdań niezależnie od tego czy rzeczywiście odbiera odpady. Przewidziany w art. 9n ust. 6 ustawy obowiązek składania sprawozdania zerowego wprowadzony został nowelizacją z 28 listopada 2014 r. (Dz. U. z 2015 poz. 87). Podkreślenia zatem wymaga, że odnoszący się do przedmiotowej sprawy art. 9o ww. ustawy wyrażonego wprost obowiązku składania sprawozdań zerowych ani nie przewidywał w poprzednim stanie prawnym ani też nie przewiduje po nowelizacji. W konsekwencji o ile podmiot odbierający odpady nawet pomimo faktycznego nie prowadzenia działalności w danym kwartale i tak terminowo musi złożyć sprawozdanie zerowe, o tyle podmiot opróżniający zbiorniki obowiązku takiego wprost, literalnie wyrażonego w przepisach, nie ma (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2018 sygn. II SA/Gl 1230/17). Sąd podziela zdanie zawarte w cytowanym powyżej wyroku WSA w Gliwicach (jak i tożsamy pogląd zawarty w wyroku tegoż Sądu z dnia 20.09.2017 r. sygn. II SA/Gl 697/17, CBOSA), że skoro racjonalny ustawodawca wprowadzając w trakcie nowelizowania ustawy precyzyjnie wyrażony obowiązek składania sprawozdań zerowych w odniesieniu do niektórych podmiotów gospodarczych, nie wprowadził go jednocześnie w odniesieniu do podmiotów opróżniających zbiorniki, to zdaniem Sądu obowiązku takiego nie można domniemywać ani w drodze analogii, ani w drodze interpretacji niedookreślonego w ustawie pojęcia podmiotów prowadzących określoną działalność, ani też wywodząc obowiązek taki z treści zezwolenia, które notabene o sprawozdaniach zerowych nie wspomina. Obarczenie bowiem podmiotu odpowiedzialnością i wymierzenie mu kary wymaga uprzedniego jednoznacznego wykazania, że okoliczności faktyczne sprawy wprost odpowiadają stanowi faktycznemu, za który winna zostać, zgodnie z przepisami ustawy, wymierzona kara administracyjna. Niedopuszczalnym jest w konsekwencji w państwie prawa, wymierzenie kary w sytuacji gdy obowiązku, który w ocenie organów przedsiębiorca naruszył, doszukują się one w drodze domniemań bądź interpretacji niejednoznacznych norm jasno i wyraźnie obowiązku tego nie statuujących. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie skarżący sprawozdania za I kwartał 2017 r. w terminie nie złożył. Twierdzenie, że uczynił to jeszcze w lutym 2016r. czyli przed zakończeniem I kwartału nie znajdowało potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Skarżący nie dysponował potwierdzeniem tej okoliczności, nadto w lutym 2017r. I kwartał 2017r.jeszcze trwał. Uczynił to dopiero 31 lipca 2017 r. na nieaktualnym ( niezgodnym z załącznikiem nr 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 czerwca 2016r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych i zebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi – Dz.U. 2016.934) formularzu (k. 20 akt organu I instancji), wskazując zerową ilość odebranych i przekazanych nieczystości ciekłych i zerową ilość właścicieli nieruchomości, od których zostały odebrane nieczystości ciekłe. Ze sprawozdania kwartalnego (czwarty kwartał) z dnia 6 lutego 2017 r. wynika, że skarżący już wtedy nie odbierał nieczystości ciekłych, jak i że umowy zawarte z właścicielami nieruchomości określone w załączniku z trzeciego kwartału 2016 r. wygasły (k. 13 akt adm. I instancji). W stanowisku wyrażonym w odwołaniu, piśmie z [...].10.2017r. skarżący konsekwentnie podtrzymywał stanowisko, że od IV kwartału 2016r działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych faktycznie nie prowadzi. Z informacji uzyskanej przez organ od AQUANET- u wynika, że firma [...] nie dostarczała nieczystości ciekłych do stacji zlewnych w I kwartale 2017r.(k. 28 akt administracyjnych) Można więc przyjąć, że w I kwartale 2017 r. (na co również wskazywał skarżący) pan G. nie prowadził już de facto działalności w zakresie odprowadzania nieczystości ciekłych. Formalnie zgłoszenia zawieszenia działalności gospodarczej dokonał 1 kwietnia 2017r., czyli po upływie I kwartału, nie zmienia to jednak ustaleń w zakresie faktycznego zaprzestania wykonywania działalności wskazanej w zezwoleniu. W ocenie sądu w takiej sytuacji nie był zobowiązany do złożenia sprawozdania zerowego, albowiem jak wskazano powyżej ustawa wobec wykonywanej przez stronę działalności takiego obowiązku nie przewiduje. Uznać więc należało, że organ nie mógł wymierzyć skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku, który go nie dotyczył. Obciążenie przedsiębiorcy, w sytuacji opisanej powyżej, karą za nieterminowe złożenie sprawozdania z działalności, która de facto nie jest faktycznie prowadzona od I kwartału 2017 r. jest bezzasadne. Wyjaśnić należy, że wraz z wprowadzeniem obowiązku składania sprawozdań zerowych dla podmiotów prowadzonych działalność regulowaną w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych, ustawodawca takiego obowiązku nie wprowadził wobec osób prowadzących działalność taką jak skarżący. Wraz z wprowadzeniem obowiązku składania sprawozdań zerowych ( art.9 n ust 6 ustawy) z obowiązku składania przez wójta sprawozdań marszałkowi województwa i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wyłączone zostały informacje o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych z obszaru danej gminy ( ustawą zmieniającą z 1.02.2015r. Dz.U. 2015.87 wykreślono pkt 6 ust. 3 art. 9 q ustawy). Trudno więc uzasadniać konieczność składania sprawozdań zerowych przez podmioty zajmujące się odprowadzaniem nieczystości ciekłych obowiązkiem prawno – sprawozdawczym jaki ma gmina w stosunku do odpadów komunalnych. Brak złożenia sprawozdania przez przedsiębiorców odprowadzających nieczystości ciekłe stanowi od nowelizacji ustawy z 25 czerwca 2015r. delikt, za który wymierzana jest kara jedynie w sytuacji gdy podmiot rzeczywiście odprowadza te nieczystości. Nie dotyczy więc skarżącego za I kwartał 2017r. Dodać należy, ze w dacie wydania decyzji obowiązywał już art. 7a k.p.a., który nakazuje niedające się usunąć wątpliwości tłumaczyć na korzyść strony, na którą nakładany jest obowiązek prawny. Komentowany przepis, który obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. wprowadził do KPA kolejną zasadę ogólną – zasadę "przyjaznej interpretacji przepisów" (in dubio pro libertate). Jak wynika z uzasadnienia ustawy zmieniającej, celem jej wprowadzenia jest ograniczenie ryzyka obciążenia strony negatywnymi skutkami niejasności przepisów. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony jest nową instytucją prawną w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze mnogość regulacji prawnych obowiązujących w polskim systemie prawnym, zwłaszcza właśnie tych o charakterze administracyjnym, w tym nakładania kar pieniężnych, strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z niejasnych i nieprecyzyjnych przepisów. Wobec braku jednoznacznego określenia obowiązku składania sprawozdań zerowych wobec podmiotu wykonującego działalność w zakresie odprowadzania nieczystości, jak i kierując się dyspozycją art. 7a k.p.a. Sąd stwierdza, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie miał obowiązku złożenia sprawozdania zerowego. Wobec powyższego organ nie miał podstaw do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej za niezłożenie sprawozdania w terminie. Reasumując należało stwierdzić, że organy obu instancji błędnie zastosowały art. 9o ust. 1 i 2 w zw. z art. 9xb pkt. 2 ustawy i nałożyły na skarżącego karę za nieterminowe złożenie sprawozdania przez podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, pomimo że z uwagi na faktyczne nieprowadzenie działalności nie było ku temu podstaw. Naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a, o czym sąd orzekł w pkt I wyroku. Tym samym nie było konieczności odnoszenia się do pozostałych naruszeń. Wskazać jedynie należy, że naruszenie przepisów postępowania uzasadnia uchylenie decyzji jedynie wtedy gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.) W sytuacji gdy brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej prowadzenie postępowania przez organy stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.) i uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 145 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., na które składał się uiszczony przez skarżącego wpis w wysokości [...] zł.