I OSK 2944/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 599/17 w sprawie ze skargi K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia od K. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2017 r. na skutek skargi K. uchylił decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] 2017 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] 2016 r. w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. K. w dniu [...] 2016 r. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. (PUP). W dniu [...] 2016 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku z zaliczeniem okresu pracy w Belgii do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. W dniu [...] 2016 r. strona złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy wymagane dokumenty, w tym oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, dotyczące swojej sytuacji życiowej podczas pracy za granicą oraz dokumenty od belgijskiego pracodawcy w celu uzyskania urzędowego potwierdzenia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych przez stronę na terytorium tego państwa. Dnia [...] 2016 r. organ I instancji wystąpił do belgijskiej instytucji właściwej o wystawienie ww. dokumentu urzędowego i w tym samym dniu wydał postanowienie o zawieszeniu prowadzonego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez zagraniczną instytucję właściwą. W dniu [...] 2016 r. do WUP wpłynął dokument U1, potwierdzający okres ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia w Belgii spełniony od [...] 2014 r. do [...] 2015 r. W związku z powyższym, [...] 2016 r., organ I instancji wydał postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego, a następnego dnia poinformował o treści ww. dokumentu i wezwał do uzupełnienia oświadczenia odnośnie do sposobu rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą belgijskim, a także do wypowiedzenia się co do prawidłowości potwierdzonego przez belgijską instytucję okresu pracy w tym państwie. Dnia [...] 2016 r. wpłynęły do WUP: oświadczenie, w którym strona potwierdziła prawidłowość wskazanego okresu zatrudnienia w Belgii, a także oświadczenie, w którym wskazała, że nie zna sposobu rozwiązania umowy o pracę. Wobec powyższego, [...] 2016 r. WUP wystąpił do belgijskiej instytucji właściwej o potwierdzenie sposobu rozwiązania pracy z pracodawcą belgijskim. W dniu [...] 2016 r. do WUP wpłynął dokument U1, w którym w pkt 5.7 belgijska instytucja potwierdziła okres ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia w Belgii spełniony od [...] 2014 r. do [...] 2015 r. Jednocześnie w dokumencie tym wskazano, że nie jest znany sposób rozwiązania umowy o pracę. Dnia [...] 2016 r. WUP poinformował stronę o treści ww. dokumentu i ponownie wezwał do uzupełnienia informacji odnośnie do sposobu rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą belgijskim. W dniu [...] 2016 r. do WUP wpłynęło oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w którym strona wskazała, że [...] 2015 r. rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem. Ponadto w ww. oświadczeniu wskazała, że [...] 2015 r. stosunek pracy z pracodawcą brytyjskim został rozwiązanym przez pracodawcę. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Marszałek Województwa [...] wydał [...] 2016 r. decyzję przyznającą prawo do zasiłku dla bezrobotnych od [...] 2016 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku na okres 275 dni. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którego treści wskazała, że druga umowa została rozwiązana przez pracodawcę w trybie natychmiastowym (z powodu choroby strony), o czym poinformowała w swoim oświadczeniu z [...] 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] 2017 r., wydaną na podstawie art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 73 ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645, ze zm.); art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 61 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 oraz art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r., ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP rozpoczyna się [...] 2014 r. i kończy [...] 2016 r. Jak wynika z belgijskiego dokumentu U1, w ww. okresie strona była ubezpieczona z tytułu zatrudnienia w Belgii od [...] 2014 r. do [...] 2015 r., tj. przez 371 dni. Oznacza to, że spełniła określony w ww. przepisie warunek pozostawania zatrudnioną lub ubezpieczoną przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym należało przyznać stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie organ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jako osoby bezrobotnej, tj. między [...] 2015 r. a [...] 2016 r., czyli dnia [...] 2015 r. strona rozwiązała stosunek pracy z pracodawcą belgijskim "za wypowiedzeniem ze strony pracownika", co zaświadczyła bezrobotna w swoim oświadczeniu z [...] 2015 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. W swoim odwołaniu wskazała nadto, że "druga umowa została rozwiązana przez pracodawcę w trybie natychmiastowym (z powodu [Pani] choroby)", o czym poinformowała w swoim oświadczeniu z [...] 2016 r. Organ zauważył jednak, że belgijska instytucja właściwa nie potwierdziła w dokumencie U1 deklarowanego we wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, okresu pracy w tym państwie od [...] 2015 r. do [...] 2015r. O treści ww. dokumentu strona została poinformowana przez WUP pismem z [...] 2016 r. W swoim oświadczeniu z [...] 2016 r., złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, wskazała, że "zgadza się z okresami ubezpieczenia podanymi w dokumencie U1 wydanym przez instytucję belgijską". Ponadto organ podkreślił, że w myśl art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, wskazany w ustawie okres sześciu miesięcy nie odnosi się do ostatniego zatrudnienia, a jedynie faktu rozwiązania umowy o pracę we wskazanym trybie w ostatnich sześciu miesiącach przed zarejestrowaniem w PUP. W konsekwencji organ wyjaśnił, że strona została zasadnie objęta okresem 90-dniowej karencji. Biorąc pod uwagę powyższe, a także fakt, że zarejestrowała się w PUP [...] 2016 r., prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało przyznać po upływie ww. karencji, tj. od [...] 2016 r. Dodatkowo organ wskazał, że całkowity okres zatrudnienia strony wynosi więcej niż 20 lat, a zatem, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wysokość zasiłku powinna zostać ustalona na poziomie 120% podstawowej kwoty zasiłku. Nadto w myśl art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, maksymalny okres pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych powyżej 50. roku życia posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku wynosi 365 dni. Jak wykazano powyżej, strona posiada ponad 20-letni okres uprawniający do zasiłku. Ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że urodziła się [...] 1964 r., co oznacza, że w dniu nabycia prawa do zasiłku strona miała ukończony 50. rok życia, a zatem należało uznać, że spełnia warunki określone w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanej powyżej ustawy. W konsekwencji należałoby przyznać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres nie dłuższy niż 365 dni. Skargę na powyższą decyzję wywiodła K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną. Sąd podkreślił, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Treść tego przepisu, w ocenie Sądu, nie została określona w sposób w pełni precyzyjny. Po jego lekturze nie do końca wiadomym jest bowiem, czy intencją ustawodawcy było odniesienie się do ostatniej umowy o pracę bezrobotnego, czy też do jakiejkolwiek umowy, do której rozwiązania doszło w zakreślonym 6-miesięcznym terminie. W takiej sytuacji Sąd uznał za konieczne dokonanie wykładni funkcjonalnej tego przepisu, która pozwoli oprzeć się na założeniu racjonalności ustawodawcy, wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego sytemu prawa. W ocenie Sądu I instancji, odkodowanie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w ten sposób, że ustawodawca odnosi się w nim do którejkolwiek z umów, do której rozwiązania doszło w terminie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem bezrobotnego w PUP, stanowiłoby nieuprawnione uproszczenie. Oczywistym bowiem jest, że ww. okres 6 miesięcy jest wystarczająco długi, aby mógł obejmować dwie lub więcej umów o pracę zawieranych przez danego wnioskodawcę. Racjonalny ustawodawca nie mógł zaś z pewnością pozostawić arbitralnemu wyborowi organu administracji tego, którą z rozwiązanych w omawianym terminie umów przyjmie za punkt odniesienia przy rozpoznawaniu wniosku o ustalenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu, dopuszczenie do istnienia takiej dowolności po stronie organu naruszałoby w sposób rażący równowagę stron postępowania administracyjnego, prowadząc jednocześnie do nieuzasadnionego wzmocnienia pozycji organu administracji. To zaś niewątpliwie stanowiłoby sytuację nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na cel, jaki przyświecał ustawodawcy, tj. swoiste zachęcenie pracowników do tego, aby szanowali pracę, jak też próba wyeliminowania sytuacji, gdy pracownik rozwiązując z własnej woli umowę o pracę i nie znajdując, czy nie szukając kolejnego zatrudnienia, był jeszcze premiowany dodatkowo przyznawanym prawem do zasiłku dla bezrobotnego. Przepisy badanej ustawy miały bowiem mobilizować bezrobotnych do aktywności zawodowej i przeciwdziałać patologiom takim jak przyznawanie zasiłku dla bezrobotnych osobom, które nie wyrażają żadnej chęci na znalezienie, a nawet na poszukiwanie zatrudnienia. Z całą pewnością nie miały zaś na celu demobilizowania pracowników zainteresowanych zatrudnieniem i poszukujących lepszych warunków pracy. Przeciwko koncepcji, iż omawiany przepis dotyczy którejkolwiek z umów do której rozwiązania doszłoby w zakreślonym terminie 6 miesięcy przemawia też to, że stałaby ona w sprzeczności z prawem wolności zatrudnienia. Nie sposób zaś zakładać, aby racjonalny ustawodawca chciał ograniczać pracownikom zainteresowanym zatrudnieniem, możliwości szukania nowego zatrudnienia na lepszych warunkach. W takim wypadku pracownik mimo tego, że mógłby zmienić pracę na lepszą, obawiałby się podjęcia takiego kroku w strachu przed tym, że w razie utraty pracy, przez najbliższe 6 miesięcy jego prawo do zasiłku byłoby ograniczone. Taka zaś sytuacja prowadziłaby do wypaczenia idei przeciwdziałania bezrobociu jak też idei równości stron stosunków cywilno-prawnych, tj. stron umów o pracę. Reasumując, w ocenie Sądu, normę art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należy rozumieć w ten sposób, iż punktem odniesienia (a przez to przedmiotem badania) organu przyznającego prawo do zasiłku dla bezrobotnych, jest tryb rozwiązania ostatniej umowy o pracę w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy Sąd uznał, że organ nie podołał ciążącemu na nim obowiązkowi zbadania sposobu rozwiązania ze skarżącą w dniu [...] 2015 r. umowy o pracę. Mimo tego, iż strona dostarczyła w dniu [...] 2016 r. (a więc przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej) do organu dokument wypowiedzenia powyższej umowy, organ nie odniósł się wcale do tego dowodu, poprzestając jedynie na nawiązaniu do treści dokumentu U1. W ocenie Sądu, takie zaniechanie organu, pozostawało w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 7 i 8 k.p.a. Dostarczony przez stronę dowód w postaci dokumentu wypowiedzenia jej umowy o pracę jest równoważny innym dowodom z dokumentów. Organ winien więc zbadać ten dowód na równi z innymi. Nie czyniąc tego sprawił zaś, iż na obecnym etapie postępowania nie jest wiadomym, czy ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). Udzielając organom niezbędnych wskazówek Sąd zwrócił uwagę, by uwzględniając wykładnię normy art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dokonaną w niniejszym uzasadnieniu, w ramach ustaleń stanu faktycznego zbadały m.in. dowód w postaci dokumentu wypowiedzenia stronie umowy o pracę przez firmę [...] w dniu [...] 2015 r. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że norma prawna wyrażona w tym przepisie odnosi się wyłącznie do ostatniej umowy o pracę bezrobotnego, a nie do każdej umowy, do której rozwiązania za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron doszło w okresie 6 miesięcy przed rejestracją bezrobotnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy faktycznym powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było przyjęcie przez Sąd odmiennej wykładni prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez bezpodstawne uznanie, że organy obu instancji nie ustaliły sposobu zakończenia przez skarżącą stosunku pracy w dniu [...] 2015 r. i że to nieustalenie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy organ dokonał niezbędnych ustaleń co do każdej z umów, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a obowiązek zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynikał z niebudzącego żadnych wątpliwości sposobu rozwiązania przez skarżącą stosunku pracy w dniu [...] 2015 r.; 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewystarczające omówienie w treści uzasadnienia wyroku przesłanek uzasadniających na gruncie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odstąpienie przez Sąd od wykładni językowej na rzecz wykładni funkcjonalnej. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarga kasacyjna zasadnie wiąże z dokonaniem przez Sąd błędnej wykładni przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wyprowadzając wniosek, że przepis ten odnosić należy do każdej umowy, do której rozwiązania za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron doszło na przestrzeni 6 miesięcy poprzedzających rejestrację bezrobotnego. Przychylając się do argumentacji skargi kasacyjnej podyktowanej temu zarzutowi należy zaznaczyć, że art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w swym brzmieniu jest jednoznaczny. Przyjmuje bowiem, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który "w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem, albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy, albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy Kodeks pracy". W takim przypadku, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, zasiłek będzie przysługiwał dopiero po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w sposób jednoznaczny przyjmuje, że skutek w postaci karencji w uzyskaniu uprawnienia do zasiłku jest związany z wypowiedzeniem stosunku pracy lub stosunku służbowego przez pracownika, jaki miał miejsce "w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem", a więc nie musi to być ostatnie miejsce pracy. Brzmienie tego przepisu stanowi wyraz przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania opartego na konsekwencji rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracownika, gdy dokonując świadomego wyboru drogi zawodowej, korzystając z przywołanej przez Sąd I instancji swobody zatrudnienia, występuje on z inicjatywą rozwiązania umowy o pracę. Tego typu dobrowolne działanie pracownika jest przez ustawodawcę negatywnie oceniane, gdyż pracownik w ten sposób dobrowolny pozbawia się źródeł zarobkowania. Bez znaczenia pozostaje przy tym nawiązanie kolejnych stosunków zatrudnienia i sposób ich rozwiązania w przyjętym do oceny 6-miesięcznym okresie. W doktrynie poddaje się w wątpliwość zasadność przyjęcia takiego rozwiązania, które - jak podkreślono - stanowi nieuzasadnioną restrykcję dotykającą ofiarę bezrobocia przymusowego. (patrz: Z. Góral, Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz. Warszawa, 2016, s. 848) Tym niemniej, wobec klarownej intencji ustawodawcy wyrażonej w analizowanym art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, brak jest możliwości przyjęcia, by w zakresie rozstrzygania o prawie do zasiłku analizie poddawany był jedynie ostatni sposób rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego. Takie podejście, choć "słusznościowe", podyktowane wartościami wyższymi, na które powołał się Sąd I instancji, stanowi nieuprawnioną interpretację omawianego przepisu, która godzi w istotę przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Prawidłowa interpretacja tego przepisu powinna bowiem prowadzić do stwierdzenia, że dla odmowy przyznania prawa do zasiłku w pierwszych 90 dniach po zarejestrowaniu bezrobotnego wystarczające jest, aby w sześciomiesięcznym terminie poprzedzającym rejestrację doszło do rozwiązania jakiegokolwiek stosunku pracy, bądź stosunku służbowego z inicjatywy pracownika. Zasadność podniesionego zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego pozbawia słuszności wyprowadzonej przez Sąd I instancji wadliwości prowadzonego przez organy postępowania w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdzić zatem trzeba, że ustalenie w toku postępowania administracyjnego, iż w okresie 6-miesięcznym poprzedzającym zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy, strona rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, skutkować powinno przyjęciem, że prawo do zasiłku przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy. W rozpoznawanej sprawie potwierdzenie, że w okresie od [...] 2015 r. do [...] 2016 r. strona skutecznie wypowiedziała umowę o pracę, stanowiło wystarczającą przesłankę dla uznania, iż uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych mogło przysługiwać stronie po okresie wskazanym w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Bez prawnego znaczenia pozostawały więc okoliczności, w jakich rozwiązane zostały inne umowy, w tym umowa o pracę z firmą [...]. Z tego też względu należało uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Powyższe świadczy o braku podstaw do uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na nieprzeprowadzenie przez organ analizy dokumentów celem ustalenia podstaw wypowiedzenia umowy o pracę z firmą [...] w dniu [...] 2015 r. Te bowiem okoliczności, wobec innych niekwestionowanych w sprawie ustaleń, nie mogły w żaden sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia opartego na art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wykazywane zatem przez Sąd wadliwości nie wskazują na naruszenie przepisów postępowania, które mogły doprowadzić do konieczności uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. uznając w tym zakresie za trafne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, a w szczególności zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Argumenty przywołane dla uzasadnienia powyższego zarzutu oraz analiza akt sprawy pozwoliły zaś Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uwagi na szczególnie uzasadnione okoliczności sprawy, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.