VI SO/Wa 4/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy z wniosku M. K. o wymierzenie Polskiemu Związkowi Inżynierów i Techników Budownictwa grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: wymierzyć Polskiemu Związkowi Inżynierów i Techników Budownictwa grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych Pismem z 12 stycznia 2018 r. M. K.(dalej: "Strona") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Polskiemu Związkowi Inżynierów i Techników Budownictwa (dalej: "PZIiTB"), grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), za niezastosowanie się do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a., i nieprzekazanie do Sądu skargi Strony w przedmiocie zarzucanej przez Stronę bezczynności PZIiTB. Jak wynika z akt sprawy, Strona wniosła pismem z 7 czerwca 2017 r. skargę do Sądu na bezczynność PZIiTB, załączając do wydruk email-a z 18 listopada 2016 r., skierowanego do Głównej Komisji Rewizyjnej PZIiTB zawierającego prośbę o wskazanie w jakim dokumencie/sprawozdaniu zostało wskazane upomnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. KO/Wa 136. Ze względu na lakoniczność powyższego pisma, Sąd zwrócił się do Strony pismem z 13 czerwca 2017 r. sygn. akt VI KO/Wa 142/17, w wykonaniu zarządzenia z 12 czerwca 2017 r. Przewodniczącego Wydziału VI, o wskazanie jaki charakter ma pismo z 7 czerwca 2017 r., czy jest to skarga na bezczynność organu w rozpoznawaniu wniosku o nadanie uprawnień zawodowych (wydania legitymacji), czy też tylko pismo informacyjne. Strona w piśmie z 4 lipca 2017 r. wyjaśniła, że 7 czerwca 2017 r., złożyła do Sądu dwie skargi, w tym na brak udzielenia Stronie informacji przez Główną Komisję Rewizyjną PZIiTB, czy organ, w którego kompetencji jest kontrola prawidłowości pracy ZG PZIiTB wykazał w swoim sprawozdaniu okresowym lub z kadencji upomnienia WSA sygn. KO/Wa 136/16. Strona wskazała, że wystąpiła z wnioskiem o udzielenie tej informacji 18 listopada 2016 r. W związku z powyższymi wyjaśnieniami Strony, pismem z 13 lipca 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z 12 lipca 2017 r., Sąd przesłał do PZIiTB pismo Strony z 7 czerwca 2017 r. w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, informując PZIiTB, że zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem sprawy, a tym samym skargi oraz inne pisma procesowe strony złożone bezpośrednio do sądu przesyłane są organowi. Na powyższe pismo Sądu, PZIiTB nie odpowiedział, natomiast Strona w piśmie z 16 grudnia 2017 r. przypomniała o skardze na bezczynność PZIiTB. Wobec powyższego, Sąd pismem z 21 grudnia 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z 19 grudnia 2017 r., poinformował Stronę o nieprzesłaniu przez organ do Sądu odpowiedzi na skargę z 7 czerwca 2017 r., w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku oraz o treści art. 55 § 1 P.p.s.a. Strona odpowiedziała ww. pismem z 12 stycznia 2018 r., występując o wymierzenie PZIiTB, grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. PZIiTB odniósł się do powyższego wniosku Strony w piśmie z 26 marca 2018 r., stwierdzając, że wniosek jest całkowicie niezasadny w szczególności z uwagi na fakt, że PZIiTB jest błędnie traktowany przez Sąd jako organ administracji. PZIiTB powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1007/16, z 29 września 2016 r. Wyjaśnił również, że w żadnym wypadku nie może być mowy o zatajaniu informacji w Stowarzyszeniu, gdyż działalność PZIiTB oparta jest na całkowicie transparentnym funkcjonowaniu wszystkich Oddziałów Stowarzyszenia, jego Komisji, Komitetów i organów kontrolnych, a członkowie PZIiTB mają dostęp do wszystkich decyzji, uchwał i protokołów z posiedzeń organów Stowarzyszenia. Sprawa Strony jest sprawą o charakterze wewnętrznym Stowarzyszenia i nie powinna podlegać kognicji sądów administracyjnych. Na żądanie Strony zostały jej udostępnione do osobistego wglądu wszelkie dokumenty związane z działalnością Stowarzyszenia, w tym protokoły z posiedzeń Zarządu Głównego i Komitetu Rzeczoznawstwa Budowlanego i Specjalizacji Zawodowej PZIiTB oraz uchwały Prezydium ZG PZIiTB, 13 lipca 2017 r., na wyraźny wniosek Strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie Strona pismem z 7 czerwca 2017 r., wniosła skargę na bezczynność PZIiTB bezpośrednio do Sądu. W związku z tym Sąd przesłał przy piśmie z 13 lipca 2017 r., skargę Strony do PZIiTB informując PZIiTB o treści art. 54 § 1 P.p.s.a. Skarga na bezczynność PZIiTB dotyczyła brak udzielenia Stronie na jej wniosek z 18 listopada 2016 r., informacji w jakim dokumencie/sprawozdaniu zostało wskazane upomnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. KO/Wa 136. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Tymczasem PZIiTB do dnia wydania niniejszego postanowienia nie przekazał skargi przesłanej PZIiTB przez Sąd przy piśmie z 13 lipca 2017 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co oznacza, że nie został przez PZIiTB spełniony obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. Jak wynika natomiast z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości pogląd, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostaje w gestii Sądu, które może dokonać miarkowania jej wysokości, do górnej granicy określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W świetle tego przepisu, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika natomiast z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. (M.P. poz. 187), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 4271,51 zł. Określając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę, że nieprzekazanie do Sądu przez PZIiTB skargi, przesłanej PZIiTB przez Sąd przy piśmie z 13 lipca 2017 r., wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie wynikało z celowego działania PZIiTB lecz z niezrozumienia pisma Sądu z 13 lipca 2017 r. oraz samej skargi z 7 czerwca 2017 r. Potwierdzają to wyjaśnienia PZIiTB zawarte w odpowiedzi na wezwanie Sądu do zajęcia stanowiska w sprawie wniosku o wymierzenie grzywny. Podkreślenia wymaga, że dopiero po przekazaniu do Sądu przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, Sąd będzie mógł ocenić, czy skarga spełnia wymogi formalne, czy w sprawie został wyczerpany tryb administracyjny i czy zasadne jest nadanie dalszego biegu skardze. Z tych względów Sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia przez PZIiTB obowiązku przekazania skargi, a jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.