I SA/Wa 2207/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Związku Działkowców z siedzibą w [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia przez Polski Związek Działkowców prawa użytkowania nieruchomości położonej w gminie [...], oznaczonej jako działki ew. nr [...], z obrębu [...] uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana został w następującym stanie faktycznym i ocenie prawnej sprawy. Na części nieruchomości położonej w gminie [...] oznaczonej jako działki ew. nr [...], zlokalizowany jest utworzony w 1987 r. Rodzinny Ogród Działkowy "[...]", wpisany do rejestru Polskiego Związku Działkowców pod nr [...]. Nieruchomość ta stanowi własność Skarbu Państwa i znajduje się w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...], który to zarząd powstał z mocy prawa na podstawie art. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r. poz. 788 ze zm.) i pozostaje ujawniony w przywołanej na wstępie księdze wieczystej. Wnioskiem z 12 kwietnia 2016 r. Okręgowy Zarząd [...] Polskiego Związku Działkowców wystąpił do Starosty [...] o stwierdzenie nabycia przez Polski Związek Działkowców z siedzibą w [...] (dalej: "PZD") prawa użytkowania ww. nieruchomości w trybie art. 75 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 40 ze zm.) dalej: "u.r.o.d", jako zajętej pod rodzinne ogrody działkowe. Artykuł ów w ust. 6 stanowi, że "w przypadku zaniechania wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 (tj. decyzji o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego), z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy." W następstwie przeprowadzonego postępowania, Starosta [...] ustalił, że decyzja, o której mowa w art. 75 ust. 1 u.r.o.d. w terminie zakreślonym w tym przepisie w odniesieniu do istniejących na przedmiotowej nieruchomości rodzinnych ogrodów działkowych nie została wydana. Niemniej mając na względzie, że nieruchomość objęta jest zarządem Lasów Państwowych i to one zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o lasach gospodarują takimi terenami, uznał że zachodzi przeszkoda w potwierdzeniu nabycia prawa użytkowania jej gruntów w trybie art. 75 u.r.o.d. Z tego powodu decyzją z [...] września 2017 r. Starosta [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez PZD prawa użytkowania przedmiotowej nieruchomości. W wyniku rozpatrzenie odwołania PZD Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2017 r. utrzymało decyzję Starosty [...] w mocy. Wskazując na istotę zarządu Lasów Państwowych sprawowanego na całej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] (które to prawo powstało jeszcze przed wejściem w życie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych) podnosiło, że przepisy tej ostatniej ustawy nie mogą naruszać praw innych podmiotów nabytych na podstawie ustawy wcześniejszej. W konsekwencji skonkludowało, że stwierdzenie nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy prawa użytkowania nieruchomości będącej w zarządzie Lasów Państwowych ingerowałoby w zadania Skarbu Państwa – Lasów Państwowych wykonywane w stosunku do lasów. Tym samym ograniczałoby jego ustawowe kompetencje wynikające z ustawy o lasach. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], Polski Związek Działkowców wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej rażące naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj., art. 75 ust. 6 oraz art. 76 ust. 1 u.r.o.d. polegające na błędnym niezastosowaniu oraz nieuprawnionym "dodaniu" innej przesłanki negatywnej powodującej konieczność wydania decyzji odmownej – istnienia na nieruchomości lasu co powoduje ex lege odmowę wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez PZD prawa użytkowania. Podczas gdy ani ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych ani ustawa o lasach nie zawierają w sobie przepisu zakazującego istnienia ogrodu działkowego na tego typu nieruchomości; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Organ pierwszej instancji przeprowadził bowiem wyjątkowo skromne postępowanie dowodowe, co doprowadziło w sprawie do błędnych ustaleń faktycznych; 3. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie wskazanie podstawy prawnej w sentencji, na podstawie której organ nie uwzględnił odwołania, przez co skarżący nie jest w stanie odnieść się do całości decyzji i skutecznie jej zaskarżyć. Również uzasadnienie decyzji nie zawiera choćby w sposób pośredni przywołania podstawy prawnej skutkującej nieuwzględnieniem żądania strony. W oparciu o tak sformułowane zarzuty PZD wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu argumentacji skargi, w piśmie procesowym z 13 czerwca 2018 r. PZD odwoływał się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Poznaniu z 13 czerwca 2017 r. IV SA/Po 143/17, w który sąd nie dopatrzył się kolizji między przepisami ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych a przepisami o lasach, a nadto akceptował prezentowane przez organ odwoławczy stanowisko, wedle którego charakter regulacji z art. 75 i n. u.r.o.d. uzasadnia pierwszeństwo stosowania tych przepisów przed rozwiązaniami z ustawy o lasach. Skarżący zwracał nadto uwagę, Rodzinny Ogród Działkowy "[...]", powstał na tym terenie na podstawie decyzji organów administracji wojskowej z lat osiemdziesiątych ub. wieku, a więc jeszcze przed wejściem w życie ustawy o lasach. Podkreślał także, że przepisu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych nie uzależniają dopuszczalności stwierdzenia nabycia (ex lege) na podstawie art. 75 użytkowania, od przesłanki "nienaruszania" praw innych osób, jak np. ma to miejsce w przypadku art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce ruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 75 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2176) dalej: "u.r.o.d.", który w ust. 1 określa pozytywne przesłanki wydania w terminie 24 miesięcy od dani wejścia w życie ustawy (tj. do 19 stycznia 2016 r.) decyzji o likwidacji rodzinnych ogrodów działkowych, zorganizowanych na nieruchomościach Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, do których stowarzyszenie ogrodowe prowadzące ów ogród nie posiada tytułu prawnego. Ustęp 6 tego artykułu stanowi z kolei, że w przypadku zaniechania wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 (tj. decyzji o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego), z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy. Stwierdzenie nabycia tego prawa następuje w drodze decyzji, która stanowi podstawę do ujawnienia prawa w księdze wieczystej (art. 75 ust. 6 zdanie pierwsze u.r.o.d.). Organem właściwym do jej wydania w zakresie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (art. 75 ust. 5 pkt 1 w zw. ust. 6 zdanie drugie). W art. 76 ust. 1 tej ustawy uregulowano z kolei przesłanki negatywne wydania decyzji o likwidacji ogrodu działkowego, a także sytuację gdy stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania nieruchomości z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy (tj. 19 stycznia 2014 r.). Z literalnego brzmienia przywołanych przepisów wynika zatem, że warunkiem uzyskania ex lege przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości na zasadzie art. 75 ust. 6 u.r.o.d. jest spełnienie jedynie następujących przesłanek: istnienie na nieruchomości rodzinnego ogrodu działkowego w dacie wejścia w życie ustawy oraz kolejnych 24 miesiącach, przynależenie własności nieruchomości do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, brak tytułu prawnego do nieruchomości po stronie prowadzącego ogród stowarzyszenia ogrodowego, niewydanie w terminie do 19 stycznia 2016 r. przez właściciela nieruchomości decyzji o jego likwidacji. A nadto brak wystąpienie choćby jednego z warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1 u.r.o.d., skutkującego nabyciem owego użytkowanie przez to stowarzyszenie z dniem wejścia w życie ustawy. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, stan faktyczny z punktów widzenia tych przesłanek, został ustalony w sposób prawidłowy i co do zasady- mimo podniesionych zarzutów naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - nie jest przez Polski Związek Działkowców kwestionowany. Poza sporem bowiem jest, że na części stanowiącej własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie Zielonka oznaczonej jako działki ew. nr [...], funkcjonuje rodzinny ogród działkowy "[...]", utworzony w tej formule prawnej w 1987 r. Nie kwestionowaną okolicznością jest również to, że decyzja o jego likwidacji, w terminie określonym w art. 75 ust 1 nie zapadała i nie miało to związku z zaistnieniem przyczyn, o których mowa w art. 76 ust. 1 u.r.o.d. Nie jest także sporne, że stowarzyszenie ogrodowe nie legitymuje się tytułem prawnym do tej części nieruchomości, na której ogród ów funkcjonuje, a sama nieruchomość objęta jest powstałym z mocy prawa zarządem Lasów Państwowych. Poprawność poczynionych w tym aspekcie ustaleń stanu faktyczny nie budzi także zastrzeżeń Sądu. Istotą sporu jest natomiast to, czy ów zarząd, stanowi przeszkodę uzyskania z mocy art. 75 ust. 6 u.r.o.d. przez stowarzyszenie ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania - jak przyjęły organy. Czy też jest to okoliczność irrelewantna – jak utrzymuje strona skarżąca, z uwagi na braku ujęcia wprost w komentowanym przepisie zastrzeżenia, że nabywane przez stowarzyszenie prawo "nie może naruszać praw osób trzecich". Tak jak ma to miejsce choćby w przepisach uwłaszczeniowych ujętych w innych ustawach, np. w art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.). A także braku kolizji miedzy rozwiązaniami ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych i ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r. poz. 788 ze zm.). Ze stanowiskiem skarżących nie sposób się zgodzić. Brak wyrażonego explicite w redakcji art. 75 ust. 6 u.r.o.d. wspomnianego zastrzeżenie nie oznacza, że takowe w jego treści normatywnej w rzeczywistości nie zostało ujęte. Przy dekodowaniu normy prawnej zawartej w przepisie nie można bowiem poprzestać na odwołaniu się wyłącznie do reguł wykładni językowej, ale konieczne jest także skonfrontowanie jej rezultatów z wynikiem interpretacji uzyskanym przy zastosowaniu reguł wykładni funkcjonalnej czy systemowej, tak by w konsekwencji ich stosowania nie doprowadzić do sytuacji nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień pozostających obiektywnie w sprzeczności z istniejącym porządkiem prawnym, czy niewykonalnych. Odstąpienia od tej konfrontacji nie może uzasadniać nawet pozorna jednoznaczność i jasność omawianego przepisu. Zważyć bowiem należy, że mimo jasności i oczywistości przepisu, niezbędne jest odstąpienie od sensu językowego wykładni w każdym wypadku, gdy ten sposób interpretacji tekstu normatywnego prowadzi do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji, gdy przemawiają za tym szczególnie ważne racje prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne, gdy ustalone w tej wykładni znaczenie przepisu prowadzi do rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi, albo gdy znaczenie to prowadzi do konsekwencji absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego (por. uzasadnienie do uchwały SN z 25.04.2003 r. sygn. akt III CZP 8/2003 OSNC 2004/1/1, wyrok NSA z 27.05.2007 r. sygn. akt II FSK 198/09 Lex 824511). Taka zaś sytuacja ma miejsce przy odwołaniu się do wykładni językowej art. 75 ust. 6 u.r.o.d. i jego zastosowania w zgodzie z tą wykładnią. Prowadziłaby bowiem do uzyskanie ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości przez podmiot posiadający go bez tytułu prawnego, kosztem praw przynależnych do niej innym podmiotom, co nie było celem ustawodawcy. Przyjęte przezeń w przepisach przejściowych rozwiązanie - polegające na usankcjonowaniu stanów faktycznych istniejących na gruntach Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego (związanych z funkcjonującymi na tych terenach w określonym okresie rodzinnych ogrodów działkowych) - służyć miało wszak uporządkowaniu ich stanów prawnych, a nie wyzucie innych podmiotów z przynależnych im do nieruchomości praw. Przyjęcie odmiennej wykładni powyższego przepisu jest zdaniem składu orzekającego w sprawie nie do pogodzenia z demokratycznymi zasadami państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego aksjologicznymi względami faworyzowania posiadaczy nieruchomości w stosunku do podmiotów, których prawa do tych nieruchomości mają umocowanie w konkretnym tytule prawnym i z tego powodu podlegają prawnej ochronie. W rozpoznawanej sprawie chodzi o ochronę przynależnych Lasom Państwowym uprawnień wypływających ze sprawowanego z mocy ustawy zarządu i skorelowanymi z nimi obowiązkami realizowanymi poprzez właściwe jednostki organizacyjne administracji leśnej. Stąd trafne jest stanowisko organów, iż poza przesłankami wyrażonymi wprost w redakcji przepisu art. 75 ust. 6 u.ro.d. (przy braku zaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 76 ust. 1 tej ustawy), stwierdzenie nabycia użytkowania, nie może nastąpić w sytuacji gdy prowadziłoby to do naruszenia przepisów ustaw regulujących uprawnienia innych niż Skarb Państwa podmiotów, bądź podmiotów, które – jak w rozpoznawanej sprawie- wyłącznie są kompetentne w realizowaniu przynależnych Skarbowi Państwa uprawnień do nieruchomości objętej wnioskiem Polskiego Związku Działkowego, a których istnienie, bądź możliwość prawidłowego wykonywania z prawem użytkowania regulowanym w art. 252 i n. k.c. nie da się pogodzić. Ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych funkcjonuje bowiem w określonym systemie prawnym, co powoduje, że przy stosowaniu i wykładni jej przepisów, nie można abstrahować od uwarunkowań prawnych wynikających także z przepisów zawartych w innych aktach normatywnych, a mających zastosowanie w stosunku do przedmiotu, którego dotyczy aktualnie prowadzone na podstawie tej ustawy postępowanie. Do takich zaś należą przepisy ustawy o lasach, kreujące po stronie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowej zarząd nieruchomością oraz określające jego treść (art. 4 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Ten natomiast stanowi prawną formę gospodarowania lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, pozostającymi we władaniu Lasów Państwowych, w ramach którego podmiot ów prowadzi gospodarkę leśną, gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną (art. 4 ust. 3 ustawy o lasach). Gospodarka ta obejmuje z kolei działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu (art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Lasy Państwowe wykonują ją w sposób i na zasadach opisanych w rozdziałach 6 i 6a tej ustaw poprzez odpowiednie jednostki administracji leśnej (dyrektora generalnego, dyrektorów regionalnych, nadleśniczych). Pod względem treści wypływające z zarządu prawa zbliżone są w znacznej mierze z uprawnieniami do korzystania z nieruchomości właściwymi dla użytkowania. Skuteczne zatem wykonywanie zarządu, koliduje w sposób oczywisty z uprawnieniami jakie na nieruchomości realizowałby podmiot, na rzecz którego obciążona byłaby ona ograniczonym prawem rzeczowym – użytkowaniem. Prawo to polega wszak na obciążeniu rzeczy prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (art. 252 k.c.) i jest skuteczne erga omnes, a więc także względem zarządcy. Już zatem tylko zestawienie wynikającego z unormowań ustawy o lasach przynależnych do mienia leśnego uprawnień przypisanych ustawowo Lasom Państwowym i uprawnień właściwych dla użytkowania wskazuje, że ich równoczesne wykonywanie nie jest możliwe. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tym samym poglądu zawartego w przywołanym przez stronę nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 czerwca 2017 r. r. IV SA/Po 143/17, sprowadzającego się do konstatacji o braku kolizji pomiędzy przepisami u.r.o.d. a przepisami ustawy o lasach. Nie może zmienić tej oceny przewidziana w art. 40 ust. 1 ustawy o lasach możliwość czasowego obciążenie nieruchomości leśnej owym prawem, bez zmiany dotychczasowego przeznaczenia gruntu. Ustawodawca bowiem w takim wypadku kompetencję do wyłączenia nieruchomości z faktycznego władztwa Lasów Państwowych zastrzegł na rzecz organu kierującego tą jednostką organizacyjną – Dyrektora Generalnego. Jeśli przy tym uwzględnić fakt, że prawo zarządu objętej postepowaniem nieruchomości powstało na wiele lat przed wejściem w życie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, prawidłowa jest konstatacja organów, że w takiej sytuacji wykluczona została możliwość obciążenia jej także prawem użytkowania w trybie art. 75 ust. 6 tej ustaw. Prymat w tym wypadku bowiem należy przyznać przynależnym do nieruchomości prawom Lasów Państwowych wynikającym ze sprawowanego przez ten podmiot zarządu, zgodnie z wywodzona jeszcze z prawa rzymskiego zasadą pierwszeństwa nabycia prawa (prior tempore potior iure). Wydanej zatem w takich uwarunkowaniach faktycznoprawnych decyzji o odmowie stwierdzenia nabycia przez Polski Związek Działkowców użytkowania zajętej pod ogrody działkowe części nieruchomości leśnej – o czym w rozpoznawanej sprawie orzekł Starosta [...] decyzją z [...] września 2017 r. - nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 75 ust. 6 u.r.o.d. Stąd nie narusza także tego przepisu utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Podniesione zatem względem niej zarzuty naruszenie prawa materialnego uznać należy za chybione. Sąd nie dostrzega także by przy jej wydaniu doszło do istotnego naruszenia zasad procedury administracyjnej. Jak już bowiem stwierdzono na wstępie, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i co do kluczowych w niej okoliczności nie jest sporny. To natomiast, że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia Kolegium zabrakło przywołania jego materialnoprawnych podstaw, nie stanowi tego rodzaju uchybienie przepisom prawa procesowego (w tym wypadku art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a.), które było na tyle istotne, że prowadzić powinno do uchylenia decyzji. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że kwestionowaną decyzją Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która w podstawie prawnej zawiera właściwie oznaczone przepisy prawa materialnego. "Utrzymanie w mocy" decyzji organu pierwszej instancji jest zaś swego rodzaju skrótem założonym przez ustawodawcę, wyrażającym zasadę, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza zatem także akceptacją przez organ odwoławczy materialnoprawnych podstaw tego rozstrzygnięcia. Stąd nawet w sytuacji, gdy nie zostaną one ( jak w niniejszej sprawie) przywołane w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ich prawidłowe zrekonstruowanie nie nastręcza – wbrew temu co sugeruje skarżący - większych trudności. Mając zatem na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.