I SA/Wa 2208/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Związku Działkowców z siedzibą w [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z 14 września 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia przez Polski Związek Działkowców prawa użytkowania nieruchomości położonej w gminie[...], oznaczonej jako działka ew. nr [...]., z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana został w następującym stanie faktycznym i ocenie prawnej sprawy. Na części nieruchomości położonej w gminie [...] oznaczonej jako działka ew. nr [...], zlokalizowany jest utworzony w 1987 r. Rodzinny Ogród Działkowy [...] wpisany do rejestru Polskiego Związku Działkowców pod nr [...]. Nieruchomość ta stanowi własność Skarbu Państwa i znajduje się w użytkowaniu wieczystym Polskich Kolei Państwowych SA (dalej: "PKP"). Skarb Państwa uzyskał własność nieruchomości, a PKP prawo użytkowania wieczystego oraz własność znajdujących się na gruncie budynków i innych urządzeń z mocy prawa - co stwierdzone zostało decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnie 2010 r. nr [...]. Z opisu przedmiotu ww. decyzji, zawartego w księdze wieczystej wynika, że wydana ona została w trybie art. 37a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP – (Dz.U. z 2017 r., poz. 680), potwierdzającej nabycie prawa do nieruchomości z dniem 1 czerwca 2003 r. Wnioskiem z [...] kwietnia 2016 r. Okręgowy Zarząd [...] Polskiego Związku Działkowców wystąpił do Starosty [...] o stwierdzenie nabycia przez Polski Związek Działkowców z siedzibą w [...] (dalej: "PZD") prawa użytkowania ww. nieruchomości w trybie art. 75 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 40 ze zm.) dalej: "u.r.o.d", jako zajętej pod rodzinne ogrody działkowe. Artykuł ów w ust. 6 stanowi, że "w przypadku zaniechania wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 (tj. decyzji o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego), z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy." W następstwie przeprowadzonego postępowania, Starosta [...] ustalił, że decyzja, o której mowa w art. 75 ust. 1 u.r.o.d. w terminie zakreślonym w tym przepisie w odniesieniu do istniejących na przedmiotowej nieruchomości rodzinnych ogrodów działkowych nie została wydana. Niemniej mając na względzie, że nieruchomość stanowi już przedmiot użytkowania wieczystego PKP ocenił, iż zaistniała przeszkoda prawna umożliwiająca stwierdzenie nabycia prawa jej użytkowania na podstawie ust.6 art. 75 powołanej ustawy przez PZD. Godziło by to bowiem w przynależne użytkownikowi wieczystemu prawa wynikające z art. 233 i 234 k.c. Z tego powodu decyzją z 14 września 2017 r. Starosta [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez PZD prawa użytkowania przedmiotowej nieruchomości. W wyniku rozpatrzenie odwołania PZD, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2017 r. utrzymało decyzję Starosty [...] w mocy. Kolegium podzieliło argumentację organu pierwszej instancji wskazując, że decyzja stwierdzającą nabycie przez rodzinny ogród działkowy prawa użytkowania, aby mogła być wykonalna musi uwzględniać ograniczenia wynikające z innych przepisów prawa, w tym przepisów kodeksu cywilnego. Skoro zaś z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości wynika, że PKP nabyła prawo użytkowania wieczystego do całej nieruchomości oznaczonej jako działka nr 240 przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r., to tej okoliczności nie można było w sprawie pominąć. Omawiając użytkowanie wieczyste jak też ograniczone prawo rzeczowe jakim jest użytkowanie, Kolegium zauważało, że stwierdzenie nabycie tego ostatniego prawa przez PZD w odniesieniu do nieruchomości , która w dacie wejścia w życie powołanej ustawy obciążana była prawem użytkowania wieczystego na rzecz innego podmiotu stanowiłoby ingerencje w prawa użytkownika wieczystego i tym samym naruszało istotę tego prawa. Niezależnie od powyższego zwracało uwagę, że wprawdzie po myśli art. 253 § 2 k.c. wykonywanie prawa użytkowania nieruchomości można ograniczyć do jej oznaczonej części, jednakże samo użytkowanie obciążałoby całą nieruchomość, a więc również tę część która jest wykorzystywana przez użytkownika wieczystego na jego cele . Ponadto z przywołanego art. 253 § 2 k.c. wynika, że część nieruchomości, na której użytkowanie będzie wykonywane, winna być oznaczona, czyli dostatecznie zindywidualizowana. W przypadku nieruchomości gruntowej należy więc określić nie tylko jej obszar, ale także położenie fragmentu objętego treścią uprawnień użytkownika. Tymczasem jak stwierdzono w protokole oględzin nieruchomości, na gruncie brak jest widocznych znaków wskazujących jaka powierzchnia ogródków działkowych znajduje się na terenie należącym do PKP. W związku zaś z przywoływaniem się przez odwołującego na pozytywne decyzje Starosty [...] z [...] września 2016 r. oraz Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r., mających być wydanych w analogicznych sprawach (które nie zostały załączone do odwołania), Kolegium zauważało, że nie jest związane rozstrzygnięciami innych organów administracji publicznej i prezentowaną przez nie wykładnią prawa. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] Polski Związek Działkowców wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej rażące naruszenie: 1.przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 75 § 1 oraz 78 § 1 k.p.a., polegające na stwierdzeniu, że skarżący nie załączył do odwołania dokumentów, z których wnosił o przeprowadzenie dowodu, tj. 2 decyzji administracyjnych innych organów, zwracając przy tym uwagę, ze były one wymienieniu w załącznikach do odwołania od decyzji Starosty [...]. Naruszenie to zaś miała zdaniem skarżącego istotny wpływ na wynika sprawy, bowiem decyzje te donosiły się do analogicznego stanu sprawy jak w sprawie niniejszej; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Organ pierwszej instancji przeprowadził bowiem wyjątkowo skromne postępowanie dowodowe, a z kolei organ odwoławczy nie przeprowadził go w ogóle, mimo żądania strony, w związku z czym stan faktyczny został ustalony całkowicie wadliwie; 3. przepisów prawa materialnego tj., art. 75 ust. 6 oraz art. 76 ust. 1 u.r.o.d. polegające na błędnym niezastosowaniu oraz nieuprawnionym "dodaniu" innej przesłanki negatywnej powodującej konieczność wydania decyzji odmownej – istnienia na nieruchomości prawa użytkowania wieczystego. Podczas gdy powyższy przepis nie uniemożliwia wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania nieruchomości obok prawa użytkowania wieczystego, a przepisy ww. ustawy stanowią lex specialis wobec przepisów kodeksu cywilnego, wobec czego organy nie mogły ich zastosować. W oparciu o tak sformułowane zarzuty PZD wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu argumentacji skargi, w piśmie procesowym z 13 czerwca 2018 r. PZD podnosił, że w przepisach kodeksu cywilnego znajdują się przepisy służące usuwaniu ewentualnej kolizji praw o podobnej treści lub charakterze, do tego samego przedmiotu, jak np. art. 249 § 1 k.c. i wynikająca z niego zasada pierwszeństwa praw "prior tempore potior iure". Zwracał jednakowoż uwagę, odwołując się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Poznaniu z 13 czerwca 2017 r. IV SA/Po 143/17, że nie jest rzeczą organów administracji rozstrzyganie ewentualnych sporów cywilnych pomiędzy stronami, zastrzeżonych do właściwości sądów cywilnych. Podkreślał także, że przepisu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych nie uzależniają dopuszczalności stwierdzenia nabycia (ex lege) na podstawie art. 75 użytkowania, od przesłanki "nienaruszania" praw innych osób, jak np. ma to miejsce w przypadku art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce ruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 75 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2176) dalej: "u.r.o.d.", który w ust. 1 określa pozytywne przesłanki wydania w terminie 24 miesięcy od dani wejścia w życie ustawy (tj. do 19 stycznia 2016 r.) decyzji o likwidacji rodzinnych ogrodów działkowych, zorganizowanych na nieruchomościach Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, do których stowarzyszenie ogrodowe prowadzące ów ogród nie posiada tytułu prawnego. Ustęp 6 tego artykułu stanowi z kolei, że w przypadku zaniechania wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 (tj. decyzji o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego), z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy. Stwierdzenie nabycia tego prawa następuje w drodze decyzji, która stanowi podstawę do ujawnienia prawa księdze wieczystej (art. 75 ust. 6 zdanie pierwsze u.r.o.d.). Organem właściwym do jej wydania w zakresie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (art. 75 ust. 5 pkt 1 w zw. ust. 6 zdanie drugie). W art. 76 ust. 1 tej ustawy uregulowano z kolei przesłanki negatywne wydania decyzji o likwidacji ogrodu działkowego, a także sytuację gdy stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania nieruchomości z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy (tj. 19 stycznia 2014 r.). Z literalnego brzmienia przywołanych przepisów wynika zatem, że warunkiem uzyskania ex lege przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości na zasadzie art. 75 ust. 6 u.r.o.d. jest spełnienie jedynie następujących przesłanek: istnienie na nieruchomości rodzinnego ogrodu działkowego w dacie wejścia w życie ustawy oraz kolejnych 24 miesiącach, przynależenie własności nieruchomości do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, brak tytułu prawnego do nieruchomości po stronie prowadzącego ogród stowarzyszenia ogrodowego, niewydanie w terminie do 19 stycznia 2016 r. przez właściciela nieruchomości decyzji o jego likwidacji. A nadto brak wystąpienie choćby jednego z warunków o których mowa w art. 76 ust. 1 u.r.o.d., skutkującego nabyciem owego użytkowanie przez to stowarzyszenie z dniem wejścia w życie ustawy. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, stan faktyczny z punktów widzenia tych przesłanek, został ustalony w sposób prawidłowy i co do zasady- mimo podniesionych zarzutów naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - nie jest przez Polski Związek Działkowców kwestionowany. Poza sporem bowiem jest, że na części stanowiącej własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gminie [...] oznaczonej jako działka ew. nr [...], funkcjonuje rodzinny ogród działkowy [...] utworzony w tej formule prawnej w 1987 r. Nie kwestionowaną okolicznością jest również to, że decyzja o jego likwidacji, w terminie określonym w art. 75 ust 1 nie zapadała i nie miało to związku z zaistnieniem przyczyn, o których mowa w art. 76 ust. 1 u.r.o.d. Nie jest także sporne, że stowarzyszenie ogrodowe nie legitymuje się tytułem pranym do tej części nieruchomości, na której ogród ów funkcjonuje, a sama ta nieruchomość stanowi już przedmiot użytkowania wieczystego. Poprawność poczynionych w tym aspekcie ustaleń stanu faktyczny nie budzi także zastrzeżeń Sądu i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach. Istotą sporu jest natomiast to, czy w sytuacja gdy nieruchomość, na której urządzono rodzinny ogród działkowy stanowi już przedmiot praw podmiotowych przynależnych osobom trzecim – w tym wypadku prawa użytkowania wieczystego przynależnego Polskim Kolejom Państwowym SA – stanowi przeszkodę uzyskania na niej z mocy art. 75 ust. 6 u.r.o.d. przez stowarzyszenie ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania - jak przyjęły organy. Czy też jest to okoliczność irrelewantna – jak utrzymuje strona skarżąca, z uwagi na braku ujęcia wprost w komentowanym przepisie zastrzeżenia, że nabywane przez stowarzyszenie prawo "nie może naruszać praw osób trzecich". Tak jak ma to miejsce choćby w przepisach uwłaszczeniowych ujętych w innych ustawach, np. w art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.). Ze stanowiskiem skarżących nie sposób się zgodzić. Brak wyrażonego explicite w redakcji art. 75 ust. 6 u.r.o.d. wspomnianego zastrzeżenie nie oznacza, że takowe w jego treści normatywnej w rzeczywistości nie zostało ujęte. Przy dekodowaniu normy prawnej zawartej w przepisie nie można bowiem poprzestać na odwołaniu się wyłącznie do reguł wykładni językowej, ale konieczne jest także skonfrontowanie jej rezultatów z wynikiem interpretacji uzyskanym przy zastosowaniu reguł wykładni funkcjonalnej czy systemowej, tak by w konsekwencji ich stosowania nie doprowadzić do sytuacji nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień pozostających obiektywnie w sprzeczności z istniejącym porządkiem prawnym, czy niewykonalnych. Odstąpienia od tej konfrontacji nie może uzasadniać nawet pozorna jednoznaczność i jasność omawianego przepisu. Zważyć bowiem należy, że mimo jasności i oczywistości przepisu, niezbędne jest odstąpienie od sensu językowego wykładni w każdym wypadku, gdy ten sposób interpretacji tekstu normatywnego prowadzi do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji, gdy przemawiają za tym szczególnie ważne racje prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne, gdy ustalone w tej wykładni znaczenie przepisu prowadzi do rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi, albo gdy znaczenie to prowadzi do konsekwencji absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego (por. uzasadnienie do uchwały SN z 25.04.2003 r. sygn. akt III CZP 8/2003 OSNC 2004/1/1, wyrok NSA z 27.05.2007 r. sygn. akt II FSK 198/09 Lex 824511). Taka zaś sytuacja ma miejsce przy odwołaniu się do wykładni językowej art. 75 ust. 6 u.r.o.d. i jego zastosowania w zgodzie z tą wykładnią. Prowadziłaby bowiem do uzyskanie ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości przez podmiot posiadający go bez tytułu prawnego, kosztem praw rzeczowych przynależnych do niej innym podmiotom, a więc swoistego wywłaszczenia co nie było celem ustawodawcy. Przyjęte przezeń w przepisach przejściowych rozwiązanie - polegające na usankcjonowaniu stanów faktycznych istniejących na gruntach Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego (związanych z funkcjonującymi na tych terenach w określonym okresie rodzinnych ogrodów działkowych) - służyć miało wszak uporządkowaniu ich stanów prawnych, a nie wyzucie innych podmiotów z przynależnych im do nieruchomości praw, zwłaszcza takich, których ochrona zrównana jest z tą jaka przysługuje właścicielowi. Przyjęcie odmiennej wykładni powyższego przepisu jest zdaniem składu orzekającego w sprawie nie do pogodzenia z demokratycznymi zasadami państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego aksjologicznymi względami faworyzowania posiadaczy nieruchomości w stosunku do podmiotów, których prawa do tych nieruchomości mają umocowanie w konkretnym tytule prawnym i z tego powodu podlegają prawnej ochronie. Stąd trafne jest stanowisko organów, iż poza przesłankami wyrażonymi wprost w redakcji przepisu art. 75 ust. 6 u.r.o.d. (przy braku zaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 76 ust. 1 tej ustawy), stwierdzenie nabycia użytkowania, nie może nastąpić w sytuacji gdy prowadziłoby to do naruszenia przepisów ustaw regulujących uprawnienia innych niż Skarb Państwa podmiotów do nieruchomości objętej wnioskiem Polskiego Związku Działkowego, których istnienie, bądź możliwość prawidłowego wykonywania nie da się pogodzić z prawem użytkowania uregulowanym w art. 252 i n. k.c. Ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych funkcjonuje bowiem w określonym systemie prawnym, co powoduje, że przy stosowaniu i wykładni jej przepisów, nie można abstrahować od uwarunkowań prawnych wynikających także z przepisów zawartych w innych aktach normatywnych, a mających zastosowanie w stosunku do przedmiotu, którego dotyczy aktualnie prowadzone na podstawie tej ustawy postępowanie. Do takich należą z całą pewnością unormowania zawarte w przepisach kodeksu cywilnego oraz ustawie o gospodarce nieruchomościami dotyczące prawa użytkowania wieczystego, w sytuacji gdy tego rodzaju prawo przynależy do nieruchomości objętej wnioskiem stowarzyszenia ogrodowego (tu Okręgowego Zarządu [...] Polskiego Związku Działkowców z 12 kwietnia 2016 r.). Prawidłowe było zatem odwołanie się przez organy orzekające do przepisów regulujących instytucję prawa użytkowania wieczystego, oraz kolizji praw wynikających z owego prawa z prawem użytkowania. Nie ma przy tym racji strona skarżąca, że ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych stanowi lex specialis wobec przepisów kodeksu cywilnego, a tym samym wyłącza stosowanie tych ostatnich w sprawie. Przeczy temu choćby sama treść art. 75 ust.6 i art. 76 ust. 2 tej ustawy, który w zakresie rozumienia pojęcia "użytkowanie" wprost odsyła do unormowań kodeksu cywilnego. Jak wynika z kolei z art. 233 k.c., w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Według natomiast art. 252 k.c. rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie). Już zatem tylko zestawienie wynikającego z tych unormowań cech użytkowania wieczystego i użytkowania wskazuje, że ich równoczesne wykonywanie nie jest możliwe. Jeśli przy tym uwzględnić fakt, że prawo użytkowania wieczystego do objętej postepowaniem nieruchomości powstało na długo przed wejściem w życie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych i w stosunku do użytkowania jest prawem silniejszym, prawidłowa jest konstatacja organów, że w takiej sytuacji wykluczona została możliwość obciążenia jej ograniczonym prawem rzeczowym w trybie art. 75 ust. 6 tej ustawy. Skoro zatem nieruchomość, której część zajęta jest pod rodzinne ogrody działkowe, w dacie wejścia w życie u.r.o.d. stanowiła przedmiot użytkowania wieczystego PKP i taki stan prawny istniał także w dniu 19 stycznia 2016 r., to wydanej w takich uwarunkowaniach faktycznoprawnych decyzji o odmowie stwierdzenia nabycia przez Polski Związek Działkowców prawa użytkowania zajętej pod ogrody części nieruchomości – o czym w rozpoznawanej sprawie orzekł Starosta [...] decyzją z [...] września 2017 r. - nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 75 ust. 6 u.r.o.d. Stąd nie narusza także tego przepisu utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Podniesione zatem względem niej zarzuty naruszenie prawa materialnego uznać należy za chybione. Sąd nie dostrzega także by przy jej wydaniu doszło do istotnego naruszenia zasad procedury administracyjnej. Jak już bowiem stwierdzono na wstępie stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i co do kluczowych w sprawie okoliczności nie jest sporny. Znajduje nadto oparcie w zgromadzonych w aktach dokumentach. Wbrew zarzutom skargi, nie stanowi także naruszenia procedury administracyjnej, a zwłaszcza art. 78 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a., brak przeprowadzenie dowodu z decyzji administracyjnych wydanych przez inne organy w analogicznych (zdaniem strony) sprawach - o co Polski Związek Działkowców wnioskował w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 4.08.2017 r. I OSK 1607/16 Lex nr 2345355). Tylko bowiem nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. Tymczasem przedmiotem dowodzenia, za pośrednictwem dowodów wskazywanych w odwołaniu nie miały być istotne w sprawie fakty, ale wykładnia prawa. Ta zaś nie podlega dowodzeniu w sposób opisany w art. 78 k.p.a. Organy administracyjne nie są także - na co słusznie zwracało uwagę Kolegium – związane przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy stanowiskiem i poglądem prawnym prezentowanym w innej sprawie (choćby była ona analogiczna). Stąd to, jakimi motywami kierowały się organy administracji publicznej podejmując takie a nie inne rozstrzygnięcie w odrębnych sprawach, dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej nie miało i nie mogło mieć znaczenia relewantnego. Mając zatem na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.